Ang 491 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੯੧)

ਇਹੁ ਕਾਰਣੁ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥੩॥੫॥eih kaaran karataa kare jotee jot samai ||4||3||5||इहु कारणु करता करे जोती जोति समाइ ॥४॥३॥५॥ِاهُ کارݨ کرتا کرے جوتیِ جوت سماا ۔۔۴۔۔۳۔۔۵۔۔

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ॥goojaree mahalaa teejaa ||गूजरी महला ३ ॥گُوجریِ مهلا ۳ ۔۔

ਰਾਮ ਰਾਮ ਸਭੁ ਕੋ ਕਹੈ ਕਹਿਐ ਰਾਮੁ ਨ ਹੋਇ ॥raam raam sabh ko kahai kahiaai raam na hoi ||राम राम सभु को कहै कहिऐ रामु न होइ ॥رام رام سبھ کو کهَے کهِاَے رام ن هوا ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਰਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਤਾ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ਕੋਇ ॥੧॥gur parasaadhee raam man vasai taa fal paavai koi ||1||गुर परसादी रामु मनि वसै ता फलु पावै कोइ ॥१॥گُر پرسادیِ رام من وسَے تا پھل پاوَے کوا ۔۔۱۔۔

ਅੰਤਰਿ ਗੋਵਿੰਦ ਜਿਸੁ ਲਾਗੈ ਪ੍ਰੀਤਿ ॥a(n)tar govi(n)dh jis laagai preet ||अंतरि गोविंद जिसु लागै प्रीति ॥اںتر گووںد جس لاگَے پریِت ۔۔

ਹਰਿ ਤਿਸੁ ਕਦੇ ਨ ਵੀਸਰੈ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਰਹਿ ਸਦਾ ਮਨਿ ਚੀਤਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥har tis kadhe na veesarai har har kareh sadhaa man cheet ||1|| rahaau ||हरि तिसु कदे न वीसरै हरि हरि करहि सदा मनि चीति ॥१॥ रहाउ ॥هر تس کدے ن ویِسرَے هرِ هرِ کره سدا منِ چیِت ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਹਿਰਦੈ ਜਿਨੑ ਕੈ ਕਪਟੁ ਵਸੈ ਬਾਹਰਹੁ ਸੰਤ ਕਹਾਹਿ ॥hiradhai jin(h) kai kapaT vasai baaharahu sa(n)t kahaeh ||हिरदै जिन्न कै कपटु वसै बाहरहु संत कहाहि ॥هِردَے جنھ کَے کپٹ وسَے باهرهُ سںت کهاه ۔۔

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਮੂਲਿ ਨ ਚੁਕਈ ਅੰਤਿ ਗਏ ਪਛੁਤਾਹਿ ॥੨॥tirasanaa mool na chukiee a(n)t ge pachhutaeh ||2||तृसना मूलि न चुकई अंति गए पछुताहि ॥२॥تِرسنا مُول ن چُکای اںت گاے پچھتاه ۔۔۲۔۔

ਅਨੇਕ ਤੀਰਥ ਜੇ ਜਤਨ ਕਰੈ ਤਾ ਅੰਤਰ ਕੀ ਹਉਮੈ ਕਦੇ ਨ ਜਾਇ ॥anek teerath je jatan karai taa a(n)tar kee haumai kadhe na jai ||अनेक तीरथ जे जतन करै ता अंतर की हउमै कदे न जाइ ॥انےک تیِرتھ جے جتن کرَے تا اںتر کیِ هامَے کدے ن جاا ۔۔

ਜਿਸੁ ਨਰ ਕੀ ਦੁਬਿਧਾ ਨ ਜਾਇ ਧਰਮ ਰਾਇ ਤਿਸੁ ਦੇਇ ਸਜਾਇ ॥੩॥jis nar kee dhubidhaa na jai dharam rai tis dhei sajai ||3||जिसु नर की दुबिधा न जाइ धरम राइ तिसु देइ सजाइ ॥३॥جِس نر کیِ دُبدھا ن جاا دھرم راا تس دےِا سجاِا ۔۔۳۔۔

ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਸੋਈ ਜਨੁ ਪਾਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਕੋਈ ॥karam hovai soiee jan paae gurmukh boojhai koiee ||करमु होवै सोई जनु पाए गुरमुखि बूझै कोई ॥کرم هووَے سوای جن پااے گُرمکھ بُوجھَے کوای ۔۔

ਨਾਨਕ ਵਿਚਹੁ ਹਉਮੈ ਮਾਰੇ ਤਾਂ ਹਰਿ ਭੇਟੈ ਸੋਈ ॥੪॥੪॥੬॥naanak vichahu haumai maare taa(n) har bheTai soiee ||4||4||6||नानक विचहु हउमै मारे ताँ हरि भेटै सोई ॥४॥४॥६॥نانک وچهُ هامَے مارے تاں هر بھےٹَے سوای ۔۔۴۔۔۴۔۔۶۔۔

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ॥goojaree mahalaa teejaa ||गूजरी महला ३ ॥گُوجریِ مهلا ۳ ۔۔

ਤਿਸੁ ਜਨ ਸਾਂਤਿ ਸਦਾ ਮਤਿ ਨਿਹਚਲ ਜਿਸ ਕਾ ਅਭਿਮਾਨੁ ਗਵਾਏ ॥tis jan saa(n)t sadhaa mat nihachal jis kaa abhimaan gavaae ||तिसु जन साँति सदा मति निहचल जिस का अभिमानु गवाए ॥تِس جن ساںت سدا مت نهچل جس کا ابھِمان گوااے ۔۔

ਸੋ ਜਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਜਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਹਰਿ ਚਰਣੀ ਚਿਤੁ ਲਾਏ ॥੧॥so jan niramal j gurmukh boojhai har charanee chit laae ||1||सो जनु निरमलु जि गुरमुखि बूझै हरि चरणी चितु लाए ॥१॥سو جن نرمل ج گُرمکھ بُوجھَے هر چرݨیِ چت لااے ۔۔۱۔۔

ਹਰਿ ਚੇਤਿ ਅਚੇਤ ਮਨਾ ਜੋ ਇਛਹਿ ਸੋ ਫਲੁ ਹੋਈ ॥har chet achet manaa jo ichheh so fal hoiee ||हरि चेति अचेत मना जो इछहि सो फलु होई ॥هر چےت اچےت منا جو اچھه سو پھل هوای ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪਾਵਹਿ ਪੀਵਤ ਰਹਹਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gur parasaadhee har ras paaveh peevat raheh sadhaa sukh hoiee ||1|| rahaau ||गुर परसादी हरि रसु पावहि पीवत रहहि सदा सुखु होई ॥१॥ रहाउ ॥گُر پرسادیِ هر رس پاوه پیِوت رههِ سدا سُکھ هوای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੇ ਤਾ ਪਾਰਸੁ ਹੋਵੈ ਪਾਰਸੁ ਹੋਇ ਤ ਪੂਜ ਕਰਾਏ ॥satigur bheTe taa paaras hovai paaras hoi ta pooj karaae ||सतिगुरु भेटे ता पारसु होवै पारसु होइ त पूज कराए ॥ستگر بھےٹے تا پارس هووَے پارس هوا ت پُوج کرااے ۔۔

ਜੋ ਉਸੁ ਪੂਜੇ ਸੋ ਫਲੁ ਪਾਏ ਦੀਖਿਆ ਦੇਵੈ ਸਾਚੁ ਬੁਝਾਏ ॥੨॥jo us pooje so fal paae dheekhiaa dhevai saach bujhaae ||2||जो उसु पूजे सो फलु पाए दीखिआ देवै साचु बुझाए ॥२॥جو اُس پُوجے سو پھل پااے دیِکھآ دےوَے ساچ بُجھااے ۔۔۲۔۔

ਵਿਣੁ ਪਾਰਸੈ ਪੂਜ ਨ ਹੋਵਈ ਵਿਣੁ ਮਨ ਪਰਚੇ ਅਵਰਾ ਸਮਝਾਏ ॥vin paarasai pooj na hoviee vin man parache avaraa samajhaae ||विणु पारसै पूज न होवई विणु मन परचे अवरा समझाए ॥وِݨ پارسَے پُوج ن هووای وݨ من پرچے اورا سمجھااے ۔۔

ਗੁਰੂ ਸਦਾਏ ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧਾ ਕਿਸੁ ਓਹੁ ਮਾਰਗਿ ਪਾਏ ॥੩॥guroo sadhaae agiaanee a(n)dhaa kis oh maarag paae ||3||गुरू सदाए अगिआनी अंधा किसु ओहु मारगि पाए ॥३॥گُرُو سدااے اگآنیِ اںدھا کس اوهُ مارگ پااے ۔۔۳۔۔

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਨਦਰੀ ਕਿਛੂ ਨ ਪਾਈਐ ਜਿਸੁ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸੋ ਪਾਏ ॥naanak vin nadharee kichhoo na paieeaai jis nadhar kare so paae ||नानक विणु नदरी किछू न पाईऐ जिसु नदरि करे सो पाए ॥نانک وݨ ندریِ کچھُو ن پاایاَے جس ندر کرے سو پااے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਅਪਣਾ ਸਬਦੁ ਵਰਤਾਏ ॥੪॥੫॥੭॥gur parasaadhee dhe vaddiaaiee apanaa sabadh varataae ||4||5||7||गुर परसादी दे वडिआई अपणा सबदु वरताए ॥४॥५॥७॥گُر پرسادیِ دے وڈآای اپݨا سبد ورتااے ۔۔۴۔۔۵۔۔۷۔۔

ਗੂਜਰੀ ਮਹਲਾ ੩ ਪੰਚਪਦੇ ॥goojaree mahalaa teejaa pa(n)chapadhe ||गूजरी महला ३ पंचपदे ॥گُوجریِ مهلا ۳ پںچپدے ۔۔

ਨਾ ਕਾਸੀ ਮਤਿ ਊਪਜੈ ਨਾ ਕਾਸੀ ਮਤਿ ਜਾਇ ॥naa kaasee mat uoopajai naa kaasee mat jai ||ना कासी मति ऊपजै ना कासी मति जाइ ॥نا کاسیِ مت اُوپجَے نا کاسیِ متِ جاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਮਤਿ ਊਪਜੈ ਤਾ ਇਹ ਸੋਝੀ ਪਾਇ ॥੧॥satigur miliaai mat uoopajai taa ieh sojhee pai ||1||सतिगुर मिलिऐ मति ऊपजै ता इह सोझी पाइ ॥१॥ستگر ملِاَے متِ اُوپجَے تا اه سوجھیِ پاا ۔۔۱۔۔

ਹਰਿ ਕਥਾ ਤੂੰ ਸੁਣਿ ਰੇ ਮਨ ਸਬਦੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇ ॥har kathaa too(n) sun re man sabadh ma(n)n vasai ||हरि कथा तूँ सुणि रे मन सबदु मंनि वसाइ ॥هر کتھا تُوں سُݨ رے من سبد منّ وساا ۔۔

ਇਹ ਮਤਿ ਤੇਰੀ ਥਿਰੁ ਰਹੈ ਤਾਂ ਭਰਮੁ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥eeh mat teree thir rahai taa(n) bharam vichahu jai ||1|| rahaau ||इह मति तेरी थिरु रहै ताँ भरमु विचहु जाइ ॥१॥ रहाउ ॥ِاه مت تےریِ تھر رهَے تاں بھرم وچهُ جاا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਹਰਿ ਚਰਣ ਰਿਦੈ ਵਸਾਇ ਤੂ ਕਿਲਵਿਖ ਹੋਵਹਿ ਨਾਸੁ ॥har charan ridhai vasai too kilavikh hoveh naas ||हरि चरण रिदै वसाइ तू किलविख होवहि नासु ॥هر چرݨ ردَے وساا تُو کلوکھ هووه ناس ۔۔

ਪੰਚ ਭੂ ਆਤਮਾ ਵਸਿ ਕਰਹਿ ਤਾ ਤੀਰਥ ਕਰਹਿ ਨਿਵਾਸੁ ॥੨॥pa(n)ch bhoo aatamaa vas kareh taa teerath kareh nivaas ||2||पंच भू आतमा वसि करहि ता तीरथ करहि निवासु ॥२॥پںچ بھُو آتما وس کره تا تیِرتھ کره نواس ۔۔۲۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਇਹੁ ਮਨੁ ਮੁਗਧੁ ਹੈ ਸੋਝੀ ਕਿਛੂ ਨ ਪਾਇ ॥manmukh ih man mugadh hai sojhee kichhoo na pai ||मनमुखि इहु मनु मुगधु है सोझी किछू न पाइ ॥منمکھ اهُ من مُگدھ هَے سوجھیِ کچھُو ن پاِا ۔۔

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਨ ਬੁਝਈ ਅੰਤਿ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਇ ॥੩॥har kaa naam na bujhiee a(n)t giaa pachhutai ||3||हरि का नामु न बुझई अंति गइआ पछुताइ ॥३॥هر کا نام ن بُجھای اںت گایا پچھتاا ۔۔۳۔۔

ਇਹੁ ਮਨੁ ਕਾਸੀ ਸਭਿ ਤੀਰਥ ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀਆ ਬੁਝਾਇ ॥eih man kaasee sabh teerath simirat satigur dheeaa bujhai ||इहु मनु कासी सभि तीरथ सिमृति सतिगुर दीआ बुझाइ ॥ِاهُ من کاسیِ سبھ تیِرتھ سمِرت ستِگر دیِآ بُجھاا ۔۔

ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਤਿਸੁ ਸੰਗਿ ਰਹਹਿ ਜਿਨ ਹਰਿ ਹਿਰਦੈ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੪॥aThasaTh teerath tis sa(n)g raheh jin har hiradhai rahiaa samai ||4||अठसठि तीरथ तिसु संगि रहहि जिन हरि हिरदै रहिआ समाइ ॥४॥اٹھسٹھ تیِرتھ تس سںگ رههِ جن هر هردَے رهِآ سماِا ۔۔۴۔۔

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਹੁਕਮੁ ਬੁਝਿਆ ਏਕੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥naanak satigur miliaai hukam bujhiaa ek vasiaa man aai ||नानक सतिगुर मिलिऐ हुकमु बुझिआ एकु वसिआ मनि आइ ॥نانک ستگر ملِاَے هُکم بُجھآ اےک وسِآ منِ آا ۔۔

ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਸਭੁ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥੫॥੬॥੮॥jo tudh bhaavai sabh sach hai sache rahai samai ||5||6||8||जो तुधु भावै सभु सचु है सचे रहै समाइ ॥५॥६॥८॥جو تُدھ بھاوَے سبھ سچ هَے سچے رهَے سماا ۔۔۵۔۔۶۔۔۸۔۔