Ang 480 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੮੦)

ਜਮ ਕਾ ਡੰਡੁ ਮੂੰਡ ਮਹਿ ਲਾਗੈ ਖਿਨ ਮਹਿ ਕਰੈ ਨਿਬੇਰਾ ॥੩॥jam kaa dda(n)dd moo(n)dd meh laagai khin meh karai niberaa ||3||जम का डंडु मूँड महि लागै खिन महि करै निबेरा ॥३॥جم کا ڈںڈ مُوںڈ مهِ لاگَے کھن مهِ کرَے نبےرا ۔۔۳۔۔

ਹਰਿ ਜਨੁ ਊਤਮੁ ਭਗਤੁ ਸਦਾਵੈ ਆਗਿਆ ਮਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਈ ॥har jan uootam bhagat sadhaavai aagiaa man sukh paiee ||हरि जनु ऊतमु भगतु सदावै आगिआ मनि सुखु पाई ॥هر جن اُوتم بھگت سداوَے آگآ منِ سُکھ پاای ۔۔

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸਤਿ ਕਰਿ ਮਾਨੈ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈ ॥੪॥jo tis bhaavai sat kar maanai bhaanaa ma(n)n vasaiee ||4||जो तिसु भावै सति करि मानै भाणा मंनि वसाई ॥४॥جو تس بھاوَے ست کرِ مانَے بھاݨا منّ وساای ۔۔۴۔۔

ਕਹੈ ਕਬੀਰੁ ਸੁਨਹੁ ਰੇ ਸੰਤਹੁ ਮੇਰੀ ਮੇਰੀ ਝੂਠੀ ॥kahai kabeer sunahu re sa(n)tahu meree meree jhooThee ||कहै कबीरु सुनहु रे संतहु मेरी मेरी झूठी ॥کهَے کبیِر سُنهُ رے سںتهُ مےریِ مےریِ جھُوٹھیِ ۔۔

ਚਿਰਗਟ ਫਾਰਿ ਚਟਾਰਾ ਲੈ ਗਇਓ ਤਰੀ ਤਾਗਰੀ ਛੂਟੀ ॥੫॥੩॥੧੬॥chiragaT faar chaTaaraa lai gio taree taagaree chhooTee ||5||3||16||चिरगट फारि चटारा लै गइओ तरी तागरी छूटी ॥५॥३॥१६॥چِرگٹ پھار چٹارا لَے گِااو تریِ تاگریِ چھُوٹیِ ۔۔۵۔۔۳۔۔۱۶۔۔

ਆਸਾ ॥aasaa ||आसा ॥آسا ۔۔

ਹਮ ਮਸਕੀਨ ਖੁਦਾਈ ਬੰਦੇ ਤੁਮ ਰਾਜਸੁ ਮਨਿ ਭਾਵੈ ॥ham masakeen khudhaiee ba(n)dhe tum raajas man bhaavai ||हम मसकीन खुदाई बंदे तुम राजसु मनि भावै ॥هم مسکیٍن کھُداای بںدے تُم راجس من بھاوَے ۔۔

ਅਲਹ ਅਵਲਿ ਦੀਨ ਕੋ ਸਾਹਿਬੁ ਜੋਰੁ ਨਹੀ ਫੁਰਮਾਵੈ ॥੧॥aleh aval dheen ko saahib jor nahee furamaavai ||1||अलह अवलि दीन को साहिबु जोरु नही फुरमावै ॥१॥اله اول دیٍن کو ساهب جور نهیِ پھُرماوَے ۔۔۱۔۔

ਕਾਜੀ ਬੋਲਿਆ ਬਨਿ ਨਹੀ ਆਵੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥kaajee boliaa ban nahee aavai ||1|| rahaau ||काजी बोलिआ बनि नही आवै ॥१॥ रहाउ ॥کاجیِ بولآ بن نهیِ آوَے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਰੋਜਾ ਧਰੈ ਨਿਵਾਜ ਗੁਜਾਰੈ ਕਲਮਾ ਭਿਸਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥rojaa dharai nivaaj gujaarai kalamaa bhisat na hoiee ||रोजा धरै निवाज गुजारै कलमा भिसति न होई ॥روجا دھرَے نواج گُجارَے کلما بھست ن هوای ۔۔

ਸਤਰਿ ਕਾਬਾ ਘਟ ਹੀ ਭੀਤਰਿ ਜੇ ਕਰਿ ਜਾਨੈ ਕੋਈ ॥੨॥satar kaabaa ghaT hee bheetar je kar jaanai koiee ||2||सतरि काबा घट ही भीतरि जे करि जानै कोई ॥२॥ستر کابا گھٹ هیِ بھیِتر جے کر جانَے کوای ۔۔۲۔۔

ਨਿਵਾਜ ਸੋਈ ਜੋ ਨਿਆਉ ਬਿਚਾਰੈ ਕਲਮਾ ਅਕਲਹਿ ਜਾਨੈ ॥nivaaj soiee jo niaau bichaarai kalamaa akaleh jaanai ||निवाज सोई जो निआउ बिचारै कलमा अकलहि जानै ॥نِواج سوای جو نآا بچارَے کلما اکله جانَے ۔۔

ਪਾਚਹੁ ਮੁਸਿ ਮੁਸਲਾ ਬਿਛਾਵੈ ਤਬ ਤਉ ਦੀਨੁ ਪਛਾਨੈ ॥੩॥paachahu mus musalaa bichhaavai tab tau dheen pachhaanai ||3||पाचहु मुसि मुसला बिछावै तब तउ दीनु पछानै ॥३॥پاچهُ مُس مُسلا بچھاوَے تب تا دیٍن پچھانَے ۔۔۳۔۔

ਖਸਮੁ ਪਛਾਨਿ ਤਰਸ ਕਰਿ ਜੀਅ ਮਹਿ ਮਾਰਿ ਮਣੀ ਕਰਿ ਫੀਕੀ ॥khasam pachhaan taras kar jeea meh maar manee kar feekee ||खसमु पछानि तरस करि जीअ महि मारि मणी करि फीकी ॥کھسم پچھان ترس کر جیِا مهِ مار مݨیِ کرِ پھیِکیِ ۔۔

ਆਪੁ ਜਨਾਇ ਅਵਰ ਕਉ ਜਾਨੈ ਤਬ ਹੋਇ ਭਿਸਤ ਸਰੀਕੀ ॥੪॥aap janai avar kau jaanai tab hoi bhisat sareekee ||4||आपु जनाइ अवर कउ जानै तब होइ भिसत सरीकी ॥४॥آپ جناا اور کا جانَے تب هوا بھست سریِکیِ ۔۔۴۔۔

ਮਾਟੀ ਏਕ ਭੇਖ ਧਰਿ ਨਾਨਾ ਤਾ ਮਹਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਪਛਾਨਾ ॥maaTee ek bhekh dhar naanaa taa meh braham pachhaanaa ||माटी एक भेख धरि नाना ता महि ब्रहमु पछाना ॥ماٹیِ اےک بھےکھ دھر نانا تا مهِ برهم پچھانا ۔۔

ਕਹੈ ਕਬੀਰਾ ਭਿਸਤ ਛੋਡਿ ਕਰਿ ਦੋਜਕ ਸਿਉ ਮਨੁ ਮਾਨਾ ॥੫॥੪॥੧੭॥kahai kabeeraa bhisat chhodd kar dhojak siau man maanaa ||5||4||17||कहै कबीरा भिसत छोडि करि दोजक सिउ मनु माना ॥५॥४॥१७॥کهَے کبیِرا بھست چھوڈ کر دوجک سا من مانا ۔۔۵۔۔۴۔۔۱۷۔۔

ਆਸਾ ॥aasaa ||आसा ॥آسا ۔۔

ਗਗਨ ਨਗਰਿ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨ ਬਰਖੈ ਨਾਦੁ ਕਹਾ ਜੁ ਸਮਾਨਾ ॥gagan nagar ik boo(n)dh na barakhai naadh kahaa ju samaanaa ||गगन नगरि इक बूँद न बरखै नादु कहा जु समाना ॥گگن نگر اک بُوںد ن برکھَے ناد کها جُ سمانا ۔۔

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪਰਮੇਸੁਰ ਮਾਧੋ ਪਰਮ ਹੰਸੁ ਲੇ ਸਿਧਾਨਾ ॥੧॥paarabraham paramesur maadho param ha(n)s le sidhaanaa ||1||पारब्रहम परमेसुर माधो परम हंसु ले सिधाना ॥१॥پاربرهم پرمےسر مادھو پرم هںس لے سدھانا ۔۔۱۔۔

ਬਾਬਾ ਬੋਲਤੇ ਤੇ ਕਹਾ ਗਏ ਦੇਹੀ ਕੇ ਸੰਗਿ ਰਹਤੇ ॥baabaa bolate te kahaa ge dhehee ke sa(n)g rahate ||बाबा बोलते ते कहा गए देही के संगि रहते ॥بابا بولتے تے کها گاے دےهیِ کے سںگ رهتے ۔۔

ਸੁਰਤਿ ਮਾਹਿ ਜੋ ਨਿਰਤੇ ਕਰਤੇ ਕਥਾ ਬਾਰਤਾ ਕਹਤੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥surat maeh jo nirate karate kathaa baarataa kahate ||1|| rahaau ||सुरति माहि जो निरते करते कथा बारता कहते ॥१॥ रहाउ ॥سُرت ماه جو نرتے کرتے کتھا بارتا کهتے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਬਜਾਵਨਹਾਰੋ ਕਹਾ ਗਇਓ ਜਿਨਿ ਇਹੁ ਮੰਦਰੁ ਕੀਨੑਾ ॥bajaavanahaaro kahaa gio jin ih ma(n)dhar keen(h)aa ||बजावनहारो कहा गइओ जिनि इहु मंदरु कीन्ना ॥بجاونهارو کها گِااو جن اهُ مںدر کیٍنھا ۔۔

ਸਾਖੀ ਸਬਦੁ ਸੁਰਤਿ ਨਹੀ ਉਪਜੈ ਖਿੰਚਿ ਤੇਜੁ ਸਭੁ ਲੀਨੑਾ ॥੨॥saakhee sabadh surat nahee upajai khi(n)ch tej sabh leen(h)aa ||2||साखी सबदु सुरति नही उपजै खिंचि तेजु सभु लीन्ना ॥२॥ساکھیِ سبد سُرت نهیِ اُپجَے کھںچ تےج سبھ لیٍنھا ۔۔۲۔۔

ਸ੍ਰਵਨਨ ਬਿਕਲ ਭਏ ਸੰਗਿ ਤੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਕਾ ਬਲੁ ਥਾਕਾ ॥sravanan bikal bhe sa(n)g tere i(n)dhree kaa bal thaakaa ||स्रवनन बिकल भए संगि तेरे इंद्री का बलु थाका ॥سرونن بکل بھاے سںگ تےرے اںدریِ کا بل تھاکا ۔۔

ਚਰਨ ਰਹੇ ਕਰ ਢਰਕਿ ਪਰੇ ਹੈ ਮੁਖਹੁ ਨ ਨਿਕਸੈ ਬਾਤਾ ॥੩॥charan rahe kar ddarak pare hai mukhahu na nikasai baataa ||3||चरन रहे कर ढरकि परे है मुखहु न निकसै बाता ॥३॥چرن رهے کر ڈھرک پرے هَے مُکھهُ ن نکسَے باتا ۔۔۳۔۔

ਥਾਕੇ ਪੰਚ ਦੂਤ ਸਭ ਤਸਕਰ ਆਪ ਆਪਣੈ ਭ੍ਰਮਤੇ ॥thaake pa(n)ch dhoot sabh tasakar aap aapanai bhramate ||थाके पंच दूत सभ तसकर आप आपणै भ्रमते ॥تھاکے پںچ دُوت سبھ تسکر آپ آپݨَے بھرمتے ۔۔

ਥਾਕਾ ਮਨੁ ਕੁੰਚਰ ਉਰੁ ਥਾਕਾ ਤੇਜੁ ਸੂਤੁ ਧਰਿ ਰਮਤੇ ॥੪॥thaakaa man ku(n)char ur thaakaa tej soot dhar ramate ||4||थाका मनु कुँचर उरु थाका तेजु सूतु धरि रमते ॥४॥تھاکا من کُںچر اُر تھاکا تےج سُوت دھر رمتے ۔۔۴۔۔

ਮਿਰਤਕ ਭਏ ਦਸੈ ਬੰਦ ਛੂਟੇ ਮਿਤ੍ਰ ਭਾਈ ਸਭ ਛੋਰੇ ॥mritak bhe dhasai ba(n)dh chhooTe mitr bhaiee sabh chhore ||मिरतक भए दसै बंद छूटे मित्र भाई सभ छोरे ॥مِرتک بھاے دسَے بںد چھُوٹے متر بھاای سبھ چھورے ۔۔

ਕਹਤ ਕਬੀਰਾ ਜੋ ਹਰਿ ਧਿਆਵੈ ਜੀਵਤ ਬੰਧਨ ਤੋਰੇ ॥੫॥੫॥੧੮॥kahat kabeeraa jo har dhiaavai jeevat ba(n)dhan tore ||5||5||18||कहत कबीरा जो हरि धिआवै जीवत बंधन तोरे ॥५॥५॥१८॥کهت کبیِرا جو هر دھآوَے جیِوت بںدھن تورے ۔۔۵۔۔۵۔۔۱۸۔۔

ਆਸਾ ਇਕਤੁਕੇ ੪ ॥aasaa ikatuke 4 ||आसा इकतुके ४ ॥آسا اکتکے ۴ ۔۔

ਸਰਪਨੀ ਤੇ ਊਪਰਿ ਨਹੀ ਬਲੀਆ ॥sarapanee te uoopar nahee baleeaa ||सरपनी ते ऊपरि नही बलीआ ॥سرپنیِ تے اُوپر نهیِ بلیِآ ۔۔

ਜਿਨਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹਾਦੇਉ ਛਲੀਆ ॥੧॥jin brahamaa bisan mahaadheau chhaleeaa ||1||जिनि ब्रहमा बिसनु महादेउ छलीआ ॥१॥جٍن برهما بسن مهادےا چھلیِآ ۔۔۱۔۔

ਮਾਰੁ ਮਾਰੁ ਸ੍ਰਪਨੀ ਨਿਰਮਲ ਜਲਿ ਪੈਠੀ ॥maar maar srapanee niramal jal paiThee ||मारु मारु स्रपनी निरमल जलि पैठी ॥مار مار سرپنیِ نرمل جل پَےٹھیِ ۔۔

ਜਿਨਿ ਤ੍ਰਿਭਵਣੁ ਡਸੀਅਲੇ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਡੀਠੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jin tirabhavan ddaseeale gur prasaadh ddeeThee ||1|| rahaau ||जिनि तृभवणु डसीअले गुर प्रसादि डीठी ॥१॥ रहाउ ॥جٍن تربھوݨ ڈسیِالے گُر پرساد ڈیِٹھیِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸ੍ਰਪਨੀ ਸ੍ਰਪਨੀ ਕਿਆ ਕਹਹੁ ਭਾਈ ॥srapanee srapanee kiaa kahahu bhaiee ||स्रपनी स्रपनी किआ कहहु भाई ॥سرپنیِ سرپنیِ کآ کههُ بھاای ۔۔

ਜਿਨਿ ਸਾਚੁ ਪਛਾਨਿਆ ਤਿਨਿ ਸ੍ਰਪਨੀ ਖਾਈ ॥੨॥jin saach pachhaaniaa tin srapanee khaiee ||2||जिनि साचु पछानिआ तिनि स्रपनी खाई ॥२॥جٍن ساچ پچھانآ تن سرپنیِ کھاای ۔۔۲۔۔

ਸ੍ਰਪਨੀ ਤੇ ਆਨ ਛੂਛ ਨਹੀ ਅਵਰਾ ॥srapanee te aan chhoochh nahee avaraa ||स्रपनी ते आन छूछ नही अवरा ॥سرپنیِ تے آن چھُوچھ نهیِ اورا ۔۔

ਸ੍ਰਪਨੀ ਜੀਤੀ ਕਹਾ ਕਰੈ ਜਮਰਾ ॥੩॥srapanee jeetee kahaa karai jamaraa ||3||स्रपनी जीती कहा करै जमरा ॥३॥سرپنیِ جیِتیِ کها کرَے جمرا ۔۔۳۔۔