Ang 475 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੭੫)

ਨਾਨਕ ਸਾ ਕਰਮਾਤਿ ਸਾਹਿਬ ਤੁਠੈ ਜੋ ਮਿਲੈ ॥੧॥naanak saa karamaat saahib tuThai jo milai ||1||नानक सा करमाति साहिब तुठै जो मिलै ॥१॥نانک سا کرمات ساهب تُٹھَے جو ملَے ۔۔۱۔۔

ਮਹਲਾ ੨ ॥mahalaa doojaa ||महला २ ॥مهلا ۲ ۔۔

ਏਹ ਕਿਨੇਹੀ ਚਾਕਰੀ ਜਿਤੁ ਭਉ ਖਸਮ ਨ ਜਾਇ ॥eh kinehee chaakaree jit bhau khasam na jai ||एह किनेही चाकरी जितु भउ खसम न जाइ ॥اےه کنےهیِ چاکریِ جت بھا کھسم ن جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੇਵਕੁ ਕਾਢੀਐ ਜਿ ਸੇਤੀ ਖਸਮ ਸਮਾਇ ॥੨॥naanak sevak kaaddeeaai j setee khasam samai ||2||नानक सेवकु काढीऐ जि सेती खसम समाइ ॥२॥نانک سےوک کاڈھیِاَے ج سےتیِ کھسم سماا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਅੰਤ ਨ ਜਾਪਨੑੀ ਹਰਿ ਤਾ ਕੇ ਪਾਰਾਵਾਰ ॥naanak a(n)t na jaapan(h)ee har taa ke paaraavaar ||नानक अंत न जापन्नी हरि ता के पारावार ॥نانک اںت ن جاپنھیِ هر تا کے پاراوار ۔۔

ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਸਾਖਤੀ ਫਿਰਿ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਮਾਰ ॥aap karaae saakhatee fir aap karaae maar ||आपि कराए साखती फिरि आपि कराए मार ॥آپ کرااے ساکھتیِ پھر آپ کرااے مار ۔۔

ਇਕਨੑਾ ਗਲੀ ਜੰਜੀਰੀਆ ਇਕਿ ਤੁਰੀ ਚੜਹਿ ਬਿਸੀਆਰ ॥eikan(h)aa galee ja(n)jeereeaa ik turee chaReh biseeaar ||इकन्ना गली जंजीरीआ इकि तुरी चड़हि बिसीआर ॥ِاکنھا گلیِ جںجیِریِآ اک تُریِ چڑه بسیِآر ۔۔

ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਰੇ ਆਪਿ ਹਉ ਕੈ ਸਿਉ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥aap karaae kare aap hau kai siau karee pukaar ||आपि कराए करे आपि हउ कै सिउ करी पुकार ॥آپ کرااے کرے آپ ها کَے سا کریِ پُکار ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਰਣਾ ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਫਿਰਿ ਤਿਸ ਹੀ ਕਰਣੀ ਸਾਰ ॥੨੩॥naanak karanaa jin keeaa fir tis hee karanee saar ||23||नानक करणा जिनि कीआ फिरि तिस ही करणी सार ॥२३॥نانک کرݨا جن کیِآ پھرِ تس هیِ کرݨیِ سار ۔۔۲۳۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਆਪੇ ਭਾਂਡੇ ਸਾਜਿਅਨੁ ਆਪੇ ਪੂਰਣੁ ਦੇਇ ॥aape bhaa(n)dde saajian aape pooran dhei ||आपे भाँडे साजिअनु आपे पूरणु देइ ॥آپے بھاںڈے ساجان آپے پُورݨ دےا ۔۔

ਇਕਨੑੀ ਦੁਧੁ ਸਮਾਈਐ ਇਕਿ ਚੁਲੑੈ ਰਹਨਿੑ ਚੜੇ ॥eikan(h)ee dhudh samaieeaai ik chul(h)ai rahani(h) chaRe ||इकन्नी दुधु समाईऐ इकि चुल्लै रहनि्ि चड़े ॥ِاکنھیِ دُدھ سماایاَے اک چُلھَے رهنِھ چڑے ۔۔

ਇਕਿ ਨਿਹਾਲੀ ਪੈ ਸਵਨਿੑ ਇਕਿ ਉਪਰਿ ਰਹਨਿ ਖੜੇ ॥eik nihaalee pai savani(h) ik upar rahan khaRe ||इकि निहाली पै सवनि्ि इकि उपरि रहनि खड़े ॥ِاک نهالیِ پَے سونھ اک اُپر رهنِ کھڑے ۔۔

ਤਿਨੑਾ ਸਵਾਰੇ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨੑ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ॥੧॥tin(h)aa savaare naanakaa jin(h) kau nadhar kare ||1||तिन्ना सवारे नानका जिन्न कउ नदरि करे ॥१॥تٍنھا سوارے نانکا جنھ کا ندر کرے ۔۔۱۔۔

ਮਹਲਾ ੨ ॥mahalaa doojaa ||महला २ ॥مهلا ۲ ۔۔

ਆਪੇ ਸਾਜੇ ਕਰੇ ਆਪਿ ਜਾਈ ਭਿ ਰਖੈ ਆਪਿ ॥aape saaje kare aap jaiee bh rakhai aap ||आपे साजे करे आपि जाई भि रखै आपि ॥آپے ساجے کرے آپ جاای بھ رکھَے آپ ۔۔

ਤਿਸੁ ਵਿਚਿ ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਕੈ ਦੇਖੈ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪਿ ॥tis vich ja(n)t upai kai dhekhai thaap uthaap ||तिसु विचि जंत उपाइ कै देखै थापि उथापि ॥تِس وچ جںت اُپاا کَے دےکھَے تھاپ اُتھاپ ۔۔

ਕਿਸ ਨੋ ਕਹੀਐ ਨਾਨਕਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ॥੨॥kis no kaheeaai naanakaa sabh kichh aape aap ||2||किस नो कहीऐ नानका सभु किछु आपे आपि ॥२॥کِس نو کهیِاَے نانکا سبھ کچھ آپے آپ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਵਡੇ ਕੀਆ ਵਡਿਆਈਆ ਕਿਛੁ ਕਹਣਾ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥vadde keeaa vaddiaaieeaa kichh kahanaa kahan na jai ||वडे कीआ वडिआईआ किछु कहणा कहणु न जाइ ॥وڈے کیِآ وڈآایآ کچھ کهݨا کهݨ ن جاا ۔۔

ਸੋ ਕਰਤਾ ਕਾਦਰ ਕਰੀਮੁ ਦੇ ਜੀਆ ਰਿਜਕੁ ਸੰਬਾਹਿ ॥so karataa kaadhar kareem dhe jeeaa rijak sa(n)baeh ||सो करता कादर करीमु दे जीआ रिजकु संबाहि ॥سو کرتا کادر کریِم دے جیِآ رجک سںباه ۔۔

ਸਾਈ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਧੁਰਿ ਛੋਡੀ ਤਿੰਨੈ ਪਾਇ ॥saiee kaar kamaavanee dhur chhoddee ti(n)nai pai ||साई कार कमावणी धुरि छोडी तिंनै पाइ ॥ساای کار کماوݨیِ دھُر چھوڈیِ تنَّے پاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਏਕੀ ਬਾਹਰੀ ਹੋਰ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥naanak ekee baaharee hor dhoojee naahee jai ||नानक एकी बाहरी होर दूजी नाही जाइ ॥نانک اےکیِ باهریِ هور دُوجیِ ناهیِ جاا ۔۔

ਸੋ ਕਰੇ ਜਿ ਤਿਸੈ ਰਜਾਇ ॥੨੪॥੧॥ ਸੁਧੁso kare j tisai rajai ||24||1|| sudhuसो करे जि तिसै रजाइ ॥२४॥१॥ सुधुسو کرے ج تسَے رجاا ۔۔۲۴۔۔۱۔۔ سُدھ

ੴ ਸਤਿਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satinaam karataa purakh nirabhau niravair akaal moorat ajoonee saibha(n) guraprasaadh ||ੴ सतिनामु करता पुरखु निरभउ निरवैरु अकाल मूरति अजूनी सैभं गुरप्रसादि ॥اک اونکار ستنام کرتا پُرکھ نربھا نروَےر اکال مُورت اجٌیِ سَےبھں گُرپرساد ۔۔

ਰਾਗੁ ਆਸਾ ਬਾਣੀ ਭਗਤਾ ਕੀ ॥raag aasaa baanee bhagataa kee ||रागु आसा बाणी भगता की ॥راگ آسا باݨیِ بھگتا کیِ ۔۔

ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਨਾਮਦੇਉ ਜੀਉ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀਉ ॥kabeer jeeau naamadheau jeeau ravidhaas jeeau ||कबीर जीउ नामदेउ जीउ रविदास जीउ ॥کبیِر جیِا نامدےا جیِا روداس جیِا ۔۔

ਆਸਾ ਸ੍ਰੀ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ॥aasaa sree kabeer jeeau ||आसा स्री कबीर जीउ ॥آسا سریِ کبیِر جیِا ۔۔

ਗੁਰ ਚਰਣ ਲਾਗਿ ਹਮ ਬਿਨਵਤਾ ਪੂਛਤ ਕਹ ਜੀਉ ਪਾਇਆ ॥gur charan laag ham binavataa poochhat keh jeeau paiaa ||गुर चरण लागि हम बिनवता पूछत कह जीउ पाइआ ॥گُر چرݨ لاگ هم بنوتا پُوچھت که جیِا پاایا ۔۔

ਕਵਨ ਕਾਜਿ ਜਗੁ ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ ਕਹਹੁ ਮੋਹਿ ਸਮਝਾਇਆ ॥੧॥kavan kaaj jag upajai binasai kahahu moh samajhaiaa ||1||कवन काजि जगु उपजै बिनसै कहहु मोहि समझाइआ ॥१॥کون کاج جگ اُپجَے بنسَے کههُ موه سمجھاایا ۔۔۱۔۔

ਦੇਵ ਕਰਹੁ ਦਇਆ ਮੋਹਿ ਮਾਰਗਿ ਲਾਵਹੁ ਜਿਤੁ ਭੈ ਬੰਧਨ ਤੂਟੈ ॥dhev karahu dhiaa moh maarag laavahu jit bhai ba(n)dhan tooTai ||देव करहु दइआ मोहि मारगि लावहु जितु भै बंधन तूटै ॥دےو کرهُ دایا موه مارگ لاوهُ جت بھَے بںدھن تُوٹَے ۔۔

ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖ ਫੇੜ ਕਰਮ ਸੁਖ ਜੀਅ ਜਨਮ ਤੇ ਛੂਟੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥janam maran dhukh feR karam sukh jeea janam te chhooTai ||1|| rahaau ||जनम मरन दुख फेड़ करम सुख जीअ जनम ते छूटै ॥१॥ रहाउ ॥جنم مرن دُکھ پھےڑ کرم سُکھ جیِا جنم تے چھُوٹَے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮਾਇਆ ਫਾਸ ਬੰਧ ਨਹੀ ਫਾਰੈ ਅਰੁ ਮਨ ਸੁੰਨਿ ਨ ਲੂਕੇ ॥maiaa faas ba(n)dh nahee faarai ar man su(n)n na looke ||माइआ फास बंध नही फारै अरु मन सुँनि न लूके ॥مااآ پھاس بںدھ نهیِ پھارَے ار من سُنّ ن لُوکے ۔۔

ਆਪਾ ਪਦੁ ਨਿਰਬਾਣੁ ਨ ਚੀਨਿੑਆ ਇਨ ਬਿਧਿ ਅਭਿਉ ਨ ਚੂਕੇ ॥੨॥aapaa padh nirabaan na cheeni(h)aa in bidh abhiau na chooke ||2||आपा पदु निरबाणु न चीनि्िआ इन बिधि अभिउ न चूके ॥२॥آپا پد نرباݨ ن چیٍنھآ ان بدھ ابھِا ن چُوکے ۔۔۲۔۔

ਕਹੀ ਨ ਉਪਜੈ ਉਪਜੀ ਜਾਣੈ ਭਾਵ ਅਭਾਵ ਬਿਹੂਣਾ ॥kahee na upajai upajee jaanai bhaav abhaav bihoonaa ||कही न उपजै उपजी जाणै भाव अभाव बिहूणा ॥کهیِ ن اُپجَے اُپجیِ جاݨَے بھاو ابھاو بهُوݨا ۔۔

ਉਦੈ ਅਸਤ ਕੀ ਮਨ ਬੁਧਿ ਨਾਸੀ ਤਉ ਸਦਾ ਸਹਜਿ ਲਿਵ ਲੀਣਾ ॥੩॥audhai asat kee man budh naasee tau sadhaa sahaj liv leenaa ||3||उदै असत की मन बुधि नासी तउ सदा सहजि लिव लीणा ॥३॥اُدَے است کیِ من بُدھ ناسیِ تا سدا سهج لو لیِݨا ۔۔۳۔۔

ਜਿਉ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬੁ ਬਿੰਬ ਕਉ ਮਿਲੀ ਹੈ ਉਦਕ ਕੁੰਭੁ ਬਿਗਰਾਨਾ ॥jiau pratibi(n)b bi(n)b kau milee hai udhak ku(n)bh bigaraanaa ||जिउ प्रतिबिंबु बिंब कउ मिली है उदक कुँभु बिगराना ॥جِا پرتبںب بںب کا ملیِ هَے اُدک کُںبھ بگرانا ۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਐਸਾ ਗੁਣ ਭ੍ਰਮੁ ਭਾਗਾ ਤਉ ਮਨੁ ਸੁੰਨਿ ਸਮਾਨਾਂ ॥੪॥੧॥kahu kabeer aaisaa gun bhram bhaagaa tau man su(n)n samaanaa(n) ||4||1||कहु कबीर ऐसा गुण भ्रमु भागा तउ मनु सुँनि समानाँ ॥४॥१॥کهُ کبیِر اَےسا گُݨ بھرم بھاگا تا من سُنّ سماناں ۔۔۴۔۔۱۔۔