Ang 472 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੭੨)

ਨੀਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਰਿ ਹੋਵਹਿ ਪਰਵਾਣੁ ॥neel vasatr pahir hoveh paravaan ||नील वसत्र पहिरि होवहि परवाणु ॥نیِل وستر پهِر هووه پرواݨ ۔۔

ਮਲੇਛ ਧਾਨੁ ਲੇ ਪੂਜਹਿ ਪੁਰਾਣੁ ॥malechh dhaan le poojeh puraan ||मलेछ धानु ले पूजहि पुराणु ॥ملےچھ دھان لے پُوجه پُراݨ ۔۔

ਅਭਾਖਿਆ ਕਾ ਕੁਠਾ ਬਕਰਾ ਖਾਣਾ ॥abhaakhiaa kaa kuThaa bakaraa khaanaa ||अभाखिआ का कुठा बकरा खाणा ॥ابھاکھآ کا کُٹھا بکرا کھاݨا ۔۔

ਚਉਕੇ ਉਪਰਿ ਕਿਸੈ ਨ ਜਾਣਾ ॥chauke upar kisai na jaanaa ||चउके उपरि किसै न जाणा ॥چاکے اُپر کسَے ن جاݨا ۔۔

ਦੇ ਕੈ ਚਉਕਾ ਕਢੀ ਕਾਰ ॥dhe kai chaukaa kaddee kaar ||दे कै चउका कढी कार ॥دے کَے چاکا کڈھیِ کار ۔۔

ਉਪਰਿ ਆਇ ਬੈਠੇ ਕੂੜਿਆਰ ॥aupar aai baiThe kooRiaar ||उपरि आइ बैठे कूड़िआर ॥اُپر آا بَےٹھے کُوڑآر ۔۔

ਮਤੁ ਭਿਟੈ ਵੇ ਮਤੁ ਭਿਟੈ ॥ ਇਹੁ ਅੰਨੁ ਅਸਾਡਾ ਫਿਟੈ ॥mat bhiTai ve mat bhiTai || ih a(n)n asaaddaa fiTai ||मतु भिटै वे मतु भिटै ॥ इहु अंनु असाडा फिटै ॥مت بھٹَے وے مت بھٹَے ۔۔ اهُ انّ اساڈا پھٹَے ۔۔

ਤਨਿ ਫਿਟੈ ਫੇੜ ਕਰੇਨਿ ॥tan fiTai feR karen ||तनि फिटै फेड़ करेनि ॥تن پھٹَے پھےڑ کرےن ۔۔

ਮਨਿ ਜੂਠੈ ਚੁਲੀ ਭਰੇਨਿ ॥man jooThai chulee bharen ||मनि जूठै चुली भरेनि ॥من جُوٹھَے چُلیِ بھرےن ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਧਿਆਈਐ ॥kahu naanak sach dhiaaieeaai ||कहु नानक सचु धिआईऐ ॥کهُ نانک سچ دھآایاَے ۔۔

ਸੁਚਿ ਹੋਵੈ ਤਾ ਸਚੁ ਪਾਈਐ ॥੨॥such hovai taa sach paieeaai ||2||सुचि होवै ता सचु पाईऐ ॥२॥سُچ هووَے تا سچ پاایاَے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਚਿਤੈ ਅੰਦਰਿ ਸਭੁ ਕੋ ਵੇਖਿ ਨਦਰੀ ਹੇਠਿ ਚਲਾਇਦਾ ॥chitai a(n)dhar sabh ko vekh nadharee heTh chalaidhaa ||चितै अंदरि सभु को वेखि नदरी हेठि चलाइदा ॥چِتَے اںدر سبھ کو وےکھ ندریِ هےٹھ چلاادا ۔۔

ਆਪੇ ਦੇ ਵਡਿਆਈਆ ਆਪੇ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਾਇਦਾ ॥aape dhe vaddiaaieeaa aape hee karam karaidhaa ||आपे दे वडिआईआ आपे ही करम कराइदा ॥آپے دے وڈآایآ آپے هیِ کرم کراادا ۔۔

ਵਡਹੁ ਵਡਾ ਵਡ ਮੇਦਨੀ ਸਿਰੇ ਸਿਰਿ ਧੰਧੈ ਲਾਇਦਾ ॥vaddahu vaddaa vadd medhanee sire sir dha(n)dhai laidhaa ||वडहु वडा वड मेदनी सिरे सिरि धंधै लाइदा ॥وڈهُ وڈا وڈ مےدنیِ سرے سر دھںدھَے لاادا ۔۔

ਨਦਰਿ ਉਪਠੀ ਜੇ ਕਰੇ ਸੁਲਤਾਨਾ ਘਾਹੁ ਕਰਾਇਦਾ ॥nadhar upaThee je kare sulataanaa ghaahu karaidhaa ||नदरि उपठी जे करे सुलताना घाहु कराइदा ॥ندر اُپٹھیِ جے کرے سُلتانا گھاهُ کراادا ۔۔

ਦਰਿ ਮੰਗਨਿ ਭਿਖ ਨ ਪਾਇਦਾ ॥੧੬॥dhar ma(n)gan bhikh na paidhaa ||16||दरि मंगनि भिख न पाइदा ॥१६॥در مںگن بھکھ ن پاادا ۔۔۱۶۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਜੇ ਮੋਹਾਕਾ ਘਰੁ ਮੁਹੈ ਘਰੁ ਮੁਹਿ ਪਿਤਰੀ ਦੇਇ ॥je mohaakaa ghar muhai ghar muh pitaree dhei ||जे मोहाका घरु मुहै घरु मुहि पितरी देइ ॥جے موهاکا گھر مُهَے گھر مُه پتریِ دےا ۔۔

ਅਗੈ ਵਸਤੁ ਸਿਞਾਣੀਐ ਪਿਤਰੀ ਚੋਰ ਕਰੇਇ ॥agai vasat sin(j)aaneeaai pitaree chor karei ||अगै वसतु सिञाणीऐ पितरी चोर करेइ ॥اگَے وست سنجاݨیِاَے پتریِ چور کرےا ۔۔

ਵਢੀਅਹਿ ਹਥ ਦਲਾਲ ਕੇ ਮੁਸਫੀ ਏਹ ਕਰੇਇ ॥vadde'eeh hath dhalaal ke musafee eh karei ||वढीअहि हथ दलाल के मुसफी एह करेइ ॥وڈھیِاه هتھ دلال کے مُسپھیِ اےه کرےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਅਗੈ ਸੋ ਮਿਲੈ ਜਿ ਖਟੇ ਘਾਲੇ ਦੇਇ ॥੧॥naanak agai so milai j khaTe ghaale dhei ||1||नानक अगै सो मिलै जि खटे घाले देइ ॥१॥نانک اگَے سو ملَے ج کھٹے گھالے دےا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਜਿਉ ਜੋਰੂ ਸਿਰਨਾਵਣੀ ਆਵੈ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥jiau joroo siranaavanee aavai vaaro vaar ||जिउ जोरू सिरनावणी आवै वारो वार ॥جِا جورُو سرناوݨیِ آوَے وارو وار ۔۔

ਜੂਠੇ ਜੂਠਾ ਮੁਖਿ ਵਸੈ ਨਿਤ ਨਿਤ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥jooThe jooThaa mukh vasai nit nit hoi khuaar ||जूठे जूठा मुखि वसै नित नित होइ खुआरु ॥جُوٹھے جُوٹھا مُکھ وسَے نت نت هوا کھُآر ۔۔

ਸੂਚੇ ਏਹਿ ਨ ਆਖੀਅਹਿ ਬਹਨਿ ਜਿ ਪਿੰਡਾ ਧੋਇ ॥sooche eh na aakhe'eeh bahan j pi(n)ddaa dhoi ||सूचे एहि न आखीअहि बहनि जि पिंडा धोइ ॥سُوچے اےه ن آکھیِاه بهن ج پںڈا دھوا ۔۔

ਸੂਚੇ ਸੇਈ ਨਾਨਕਾ ਜਿਨ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਸੋਇ ॥੨॥sooche seiee naanakaa jin man vasiaa soi ||2||सूचे सेई नानका जिन मनि वसिआ सोइ ॥२॥سُوچے سےای نانکا جن من وسِآ سوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੁਰੇ ਪਲਾਣੇ ਪਉਣ ਵੇਗ ਹਰ ਰੰਗੀ ਹਰਮ ਸਵਾਰਿਆ ॥ture palaane paun veg har ra(n)gee haram savaariaa ||तुरे पलाणे पउण वेग हर रंगी हरम सवारिआ ॥تُرے پلاݨے پاݨ وےگ هر رںگیِ هرم سوارآ ۔۔

ਕੋਠੇ ਮੰਡਪ ਮਾੜੀਆ ਲਾਇ ਬੈਠੇ ਕਰਿ ਪਾਸਾਰਿਆ ॥koThe ma(n)ddap maaReeaa lai baiThe kar paasaariaa ||कोठे मंडप माड़ीआ लाइ बैठे करि पासारिआ ॥کوٹھے مںڈپ ماڑیِآ لاا بَےٹھے کر پاسارآ ۔۔

ਚੀਜ ਕਰਨਿ ਮਨਿ ਭਾਵਦੇ ਹਰਿ ਬੁਝਨਿ ਨਾਹੀ ਹਾਰਿਆ ॥cheej karan man bhaavadhe har bujhan naahee haariaa ||चीज करनि मनि भावदे हरि बुझनि नाही हारिआ ॥چیِج کرن من بھاودے هرِ بُجھن ناهیِ هارآ ۔۔

ਕਰਿ ਫੁਰਮਾਇਸਿ ਖਾਇਆ ਵੇਖਿ ਮਹਲਤਿ ਮਰਣੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ॥kar furamais khaiaa vekh mahalat maran visaariaa ||करि फुरमाइसि खाइआ वेखि महलति मरणु विसारिआ ॥کر پھُرمااس کھاایا وےکھ مهلت مرݨ وسارآ ۔۔

ਜਰੁ ਆਈ ਜੋਬਨਿ ਹਾਰਿਆ ॥੧੭॥jar aaiee joban haariaa ||17||जरु आई जोबनि हारिआ ॥१७॥جر آای جوبن هارآ ۔۔۱۷۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਜੇ ਕਰਿ ਸੂਤਕੁ ਮੰਨੀਐ ਸਭ ਤੈ ਸੂਤਕੁ ਹੋਇ ॥je kar sootak ma(n)neeaai sabh tai sootak hoi ||जे करि सूतकु मंनीऐ सभ तै सूतकु होइ ॥جے کر سُوتک منّیِاَے سبھ تَے سُوتک هوا ۔۔

ਗੋਹੇ ਅਤੈ ਲਕੜੀ ਅੰਦਰਿ ਕੀੜਾ ਹੋਇ ॥gohe atai lakaRee a(n)dhar keeRaa hoi ||गोहे अतै लकड़ी अंदरि कीड़ा होइ ॥گوهے اتَے لکڑیِ اںدر کیِڑا هوا ۔۔

ਜੇਤੇ ਦਾਣੇ ਅੰਨ ਕੇ ਜੀਆ ਬਾਝੁ ਨ ਕੋਇ ॥jete dhaane a(n)n ke jeeaa baajh na koi ||जेते दाणे अंन के जीआ बाझु न कोइ ॥جےتے داݨے انّ کے جیِآ باجھ ن کوا ۔۔

ਪਹਿਲਾ ਪਾਣੀ ਜੀਉ ਹੈ ਜਿਤੁ ਹਰਿਆ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥pahilaa paanee jeeau hai jit hariaa sabh koi ||पहिला पाणी जीउ है जितु हरिआ सभु कोइ ॥پهِلا پاݨیِ جیِا هَے جت هرآ سبھ کوا ۔۔

ਸੂਤਕੁ ਕਿਉ ਕਰਿ ਰਖੀਐ ਸੂਤਕੁ ਪਵੈ ਰਸੋਇ ॥sootak kiau kar rakheeaai sootak pavai rasoi ||सूतकु किउ करि रखीऐ सूतकु पवै रसोइ ॥سُوتک کا کر رکھیِاَے سُوتک پوَے رسوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੂਤਕੁ ਏਵ ਨ ਉਤਰੈ ਗਿਆਨੁ ਉਤਾਰੇ ਧੋਇ ॥੧॥naanak sootak ev na utarai giaan utaare dhoi ||1||नानक सूतकु एव न उतरै गिआनु उतारे धोइ ॥१॥نانک سُوتک اےو ن اُترَے گآن اُتارے دھوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਮਨ ਕਾ ਸੂਤਕੁ ਲੋਭੁ ਹੈ ਜਿਹਵਾ ਸੂਤਕੁ ਕੂੜੁ ॥man kaa sootak lobh hai jihavaa sootak kooR ||मन का सूतकु लोभु है जिहवा सूतकु कूड़ु ॥من کا سُوتک لوبھ هَے جهوا سُوتک کُوڑ ۔۔

ਅਖੀ ਸੂਤਕੁ ਵੇਖਣਾ ਪਰ ਤ੍ਰਿਅ ਪਰ ਧਨ ਰੂਪੁ ॥akhee sootak vekhanaa par tria par dhan roop ||अखी सूतकु वेखणा पर तृअ पर धन रूपु ॥اکھیِ سُوتک وےکھݨا پر ترا پر دھن رُوپ ۔۔

ਕੰਨੀ ਸੂਤਕੁ ਕੰਨਿ ਪੈ ਲਾਇਤਬਾਰੀ ਖਾਹਿ ॥ka(n)nee sootak ka(n)n pai laitabaaree khaeh ||कंनी सूतकु कंनि पै लाइतबारी खाहि ॥کنّیِ سُوتک کنّ پَے لااتباریِ کھاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੰਸਾ ਆਦਮੀ ਬਧੇ ਜਮ ਪੁਰਿ ਜਾਹਿ ॥੨॥naanak ha(n)saa aadhamee badhe jam pur jaeh ||2||नानक हंसा आदमी बधे जम पुरि जाहि ॥२॥نانک هںسا آدمیِ بدھے جم پُر جاه ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਸਭੋ ਸੂਤਕੁ ਭਰਮੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਲਗੈ ਜਾਇ ॥sabho sootak bharam hai dhoojai lagai jai ||सभो सूतकु भरमु है दूजै लगै जाइ ॥سبھو سُوتک بھرم هَے دُوجَے لگَے جاا ۔۔

ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ਹੁਕਮੁ ਹੈ ਭਾਣੈ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥ja(n)man maranaa hukam hai bhaanai aavai jai ||जंमणु मरणा हुकमु है भाणै आवै जाइ ॥جںمݨ مرݨا هُکم هَے بھاݨَے آوَے جاا ۔۔

ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਪਵਿਤ੍ਰੁ ਹੈ ਦਿਤੋਨੁ ਰਿਜਕੁ ਸੰਬਾਹਿ ॥khaanaa peenaa pavitr hai dhiton rijak sa(n)baeh ||खाणा पीणा पवित्रु है दितोनु रिजकु संबाहि ॥کھاݨا پیِݨا پوترü هَے دتون رجک سںباه ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਿਨੑੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝਿਆ ਤਿਨੑਾ ਸੂਤਕੁ ਨਾਹਿ ॥੩॥naanak jin(h)ee gurmukh bujhiaa tin(h)aa sootak naeh ||3||नानक जिन्नी गुरमुखि बुझिआ तिन्ना सूतकु नाहि ॥३॥نانک جنھیِ گُرمکھ بُجھآ تنھا سُوتک ناه ۔۔۳۔۔