Ang 469 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੬੯)

ਅੰਧੀ ਰਯਤਿ ਗਿਆਨ ਵਿਹੂਣੀ ਭਾਹਿ ਭਰੇ ਮੁਰਦਾਰੁ ॥a(n)dhee rayat giaan vihoonee bhaeh bhare muradhaar ||अंधी रयति गिआन विहूणी भाहि भरे मुरदारु ॥اںدھیِ رےت گآن وهُوݨیِ بھاه بھرے مُردار ۔۔

ਗਿਆਨੀ ਨਚਹਿ ਵਾਜੇ ਵਾਵਹਿ ਰੂਪ ਕਰਹਿ ਸੀਗਾਰੁ ॥giaanee nacheh vaaje vaaveh roop kareh seegaar ||गिआनी नचहि वाजे वावहि रूप करहि सीगारु ॥گِآنیِ نچه واجے واوه رُوپ کره سیِگار ۔۔

ਊਚੇ ਕੂਕਹਿ ਵਾਦਾ ਗਾਵਹਿ ਜੋਧਾ ਕਾ ਵੀਚਾਰੁ ॥uooche kookeh vaadhaa gaaveh jodhaa kaa veechaar ||ऊचे कूकहि वादा गावहि जोधा का वीचारु ॥اُوچے کُوکه وادا گاوه جودھا کا ویِچار ۔۔

ਮੂਰਖ ਪੰਡਿਤ ਹਿਕਮਤਿ ਹੁਜਤਿ ਸੰਜੈ ਕਰਹਿ ਪਿਆਰੁ ॥moorakh pa(n)ddit hikamat hujat sa(n)jai kareh piaar ||मूरख पंडित हिकमति हुजति संजै करहि पिआरु ॥مُورکھ پںڈت هکمت هُجت سںجَے کره پآر ۔۔

ਧਰਮੀ ਧਰਮੁ ਕਰਹਿ ਗਾਵਾਵਹਿ ਮੰਗਹਿ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥dharamee dharam kareh gaavaaveh ma(n)geh mokh dhuaar ||धरमी धरमु करहि गावावहि मंगहि मोख दुआरु ॥دھرمیِ دھرم کره گاواوه مںگه موکھ دُآر ۔۔

ਜਤੀ ਸਦਾਵਹਿ ਜੁਗਤਿ ਨ ਜਾਣਹਿ ਛਡਿ ਬਹਹਿ ਘਰ ਬਾਰੁ ॥jatee sadhaaveh jugat na jaaneh chhadd baheh ghar baar ||जती सदावहि जुगति न जाणहि छडि बहहि घर बारु ॥جتیِ سداوه جُگت ن جاݨه چھڈ بههِ گھر بار ۔۔

ਸਭੁ ਕੋ ਪੂਰਾ ਆਪੇ ਹੋਵੈ ਘਟਿ ਨ ਕੋਈ ਆਖੈ ॥sabh ko pooraa aape hovai ghaT na koiee aakhai ||सभु को पूरा आपे होवै घटि न कोई आखै ॥سبھ کو پُورا آپے هووَے گھٹ ن کوای آکھَے ۔۔

ਪਤਿ ਪਰਵਾਣਾ ਪਿਛੈ ਪਾਈਐ ਤਾ ਨਾਨਕ ਤੋਲਿਆ ਜਾਪੈ ॥੨॥pat paravaanaa pichhai paieeaai taa naanak toliaa jaapai ||2||पति परवाणा पिछै पाईऐ ता नानक तोलिआ जापै ॥२॥پت پرواݨا پچھَے پاایاَے تا نانک تولآ جاپَے ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਵਦੀ ਸੁ ਵਜਗਿ ਨਾਨਕਾ ਸਚਾ ਵੇਖੈ ਸੋਇ ॥vadhee su vajag naanakaa sachaa vekhai soi ||वदी सु वजगि नानका सचा वेखै सोइ ॥ودیِ سُ وجگ نانکا سچا وےکھَے سوا ۔۔

ਸਭਨੀ ਛਾਲਾ ਮਾਰੀਆ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਇ ॥sabhanee chhaalaa maareeaa karataa kare su hoi ||सभनी छाला मारीआ करता करे सु होइ ॥سبھنیِ چھالا ماریِآ کرتا کرے سُ هوا ۔۔

ਅਗੈ ਜਾਤਿ ਨ ਜੋਰੁ ਹੈ ਅਗੈ ਜੀਉ ਨਵੇ ॥agai jaat na jor hai agai jeeau nave ||अगै जाति न जोरु है अगै जीउ नवे ॥اگَے جات ن جور هَے اگَے جیِا نوے ۔۔

ਜਿਨ ਕੀ ਲੇਖੈ ਪਤਿ ਪਵੈ ਚੰਗੇ ਸੇਈ ਕੇਇ ॥੩॥jin kee lekhai pat pavai cha(n)ge seiee kei ||3||जिन की लेखै पति पवै चंगे सेई केइ ॥३॥جٍن کیِ لےکھَے پت پوَے چںگے سےای کےا ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਧੁਰਿ ਕਰਮੁ ਜਿਨਾ ਕਉ ਤੁਧੁ ਪਾਇਆ ਤਾ ਤਿਨੀ ਖਸਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥dhur karam jinaa kau tudh paiaa taa tinee khasam dhiaaiaa ||धुरि करमु जिना कउ तुधु पाइआ ता तिनी खसमु धिआइआ ॥دھُر کرم جنا کا تُدھ پاایا تا تنیِ کھسم دھآایا ۔۔

ਏਨਾ ਜੰਤਾ ਕੈ ਵਸਿ ਕਿਛੁ ਨਾਹੀ ਤੁਧੁ ਵੇਕੀ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇਆ ॥enaa ja(n)taa kai vas kichh naahee tudh vekee jagat upaiaa ||एना जंता कै वसि किछु नाही तुधु वेकी जगतु उपाइआ ॥اےنا جںتا کَے وس کچھ ناهیِ تُدھ وےکیِ جگت اُپاایا ۔۔

ਇਕਨਾ ਨੋ ਤੂੰ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਇਕਿ ਆਪਹੁ ਤੁਧੁ ਖੁਆਇਆ ॥eikanaa no too(n) mel laih ik aapahu tudh khuaaiaa ||इकना नो तूँ मेलि लैहि इकि आपहु तुधु खुआइआ ॥ِاکنا نو تُوں مےل لَےه اک آپهُ تُدھ کھُآایا ۔۔

ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਿਥੈ ਤੁਧੁ ਆਪੁ ਬੁਝਾਇਆ ॥gur kirapaa te jaaniaa jithai tudh aap bujhaiaa ||गुर किरपा ते जाणिआ जिथै तुधु आपु बुझाइआ ॥گُر کرپا تے جاݨآ جتھَے تُدھ آپ بُجھاایا ۔۔

ਸਹਜੇ ਹੀ ਸਚਿ ਸਮਾਇਆ ॥੧੧॥sahaje hee sach samaiaa ||11||सहजे ही सचि समाइआ ॥११॥سهجے هیِ سچ سمااآ ۔۔۱۱۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਦੁਖੁ ਦਾਰੂ ਸੁਖੁ ਰੋਗੁ ਭਇਆ ਜਾ ਸੁਖੁ ਤਾਮਿ ਨ ਹੋਈ ॥dhukh dhaaroo sukh rog bhiaa jaa sukh taam na hoiee ||दुखु दारू सुखु रोगु भइआ जा सुखु तामि न होई ॥دُکھ دارُو سُکھ روگ بھایا جا سُکھ تام ن هوای ۔۔

ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਕਰਣਾ ਮੈ ਨਾਹੀ ਜਾ ਹਉ ਕਰੀ ਨ ਹੋਈ ॥੧॥too(n) karataa karanaa mai naahee jaa hau karee na hoiee ||1||तूँ करता करणा मै नाही जा हउ करी न होई ॥१॥تُوں کرتا کرݨا مَے ناهیِ جا ها کریِ ن هوای ۔۔۱۔۔

ਬਲਿਹਾਰੀ ਕੁਦਰਤਿ ਵਸਿਆ ॥balihaaree kudharat vasiaa ||बलिहारी कुदरति वसिआ ॥بلهاریِ کُدرت وسِآ ۔۔

ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਈ ਲਖਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥teraa a(n)t na jaiee lakhiaa ||1|| rahaau ||तेरा अंतु न जाई लखिआ ॥१॥ रहाउ ॥تےرا اںت ن جاای لکھآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਾਤਿ ਮਹਿ ਜੋਤਿ ਜੋਤਿ ਮਹਿ ਜਾਤਾ ਅਕਲ ਕਲਾ ਭਰਪੂਰਿ ਰਹਿਆ ॥jaat meh jot jot meh jaataa akal kalaa bharapoor rahiaa ||जाति महि जोति जोति महि जाता अकल कला भरपूरि रहिआ ॥جات مهِ جوت جوت مهِ جاتا اکل کلا بھرپُور رهِآ ۔۔

ਤੂੰ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਿਫਤਿ ਸੁਆਲਿੑਉ ਜਿਨਿ ਕੀਤੀ ਸੋ ਪਾਰਿ ਪਇਆ ॥too(n) sachaa saahib sifat suaali(h)au jin keetee so paar piaa ||तूँ सचा साहिबु सिफति सुआलि्िउ जिनि कीती सो पारि पइआ ॥تُوں سچا ساهب سپھت سُآلھا جن کیِتیِ سو پار پایا ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਕਰਤੇ ਕੀਆ ਬਾਤਾ ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰਣਾ ਸੁ ਕਰਿ ਰਹਿਆ ॥੨॥kahu naanak karate keeaa baataa jo kichh karanaa su kar rahiaa ||2||कहु नानक करते कीआ बाता जो किछु करणा सु करि रहिआ ॥२॥کهُ نانک کرتے کیِآ باتا جو کچھ کرݨا سُ کر رهِآ ۔۔۲۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਜੋਗ ਸਬਦੰ ਗਿਆਨ ਸਬਦੰ ਬੇਦ ਸਬਦੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਹ ॥jog sabadha(n) giaan sabadha(n) bedh sabadha(n) braahamaneh ||जोग सबदं गिआन सबदं बेद सबदं ब्राहमणह ॥جوگ سبدں گآن سبدں بےد سبدں براهمݨه ۔۔

ਖਤ੍ਰੀ ਸਬਦੰ ਸੂਰ ਸਬਦੰ ਸੂਦ੍ਰ ਸਬਦੰ ਪਰਾ ਕ੍ਰਿਤਹ ॥khatree sabadha(n) soor sabadha(n) soodhr sabadha(n) paraa kirateh ||खत्री सबदं सूर सबदं सूद्र सबदं परा कृतह ॥کھتریِ سبدں سُور سبدں سُودر سبدں پرا ک®ته ۔۔

ਸਰਬ ਸਬਦੰ ਏਕ ਸਬਦੰ ਜੇ ਕੋ ਜਾਣੈ ਭੇਉ ॥ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੁ ਹੈ ਸੋਈ ਨਿਰੰਜਨ ਦੇਉ ॥੩॥sarab sabadha(n) ek sabadha(n) je ko jaanai bheau || naanak taa kaa dhaas hai soiee nira(n)jan dheau ||3||सरब सबदं एक सबदं जे को जाणै भेउ ॥ नानकु ता का दासु है सोई निरंजन देउ ॥३॥سرب سبدں اےک سبدں جے کو جاݨَے بھےا ۔۔ نانک تا کا داس هَے سوای نرںجن دےا ۔۔۳۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਏਕ ਕ੍ਰਿਸਨੰ ਸਰਬ ਦੇਵਾ ਦੇਵ ਦੇਵਾ ਤ ਆਤਮਾ ॥ek kirasana(n) sarab dhevaa dhev dhevaa ta aatamaa ||एक कृसनं सरब देवा देव देवा त आतमा ॥اےک ک®سنµ سرب دےوا دےو دےوا ت آتما ۔۔

ਆਤਮਾ ਬਾਸੁਦੇਵਸੵਿ ਜੇ ਕੋ ਜਾਣੈ ਭੇਉ ॥ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੁ ਹੈ ਸੋਈ ਨਿਰੰਜਨ ਦੇਉ ॥੪॥aatamaa baasudhevasiye je ko jaanai bheau || naanak taa kaa dhaas hai soiee nira(n)jan dheau ||4||आतमा बासुदेवसि्य जे को जाणै भेउ ॥ नानकु ता का दासु है सोई निरंजन देउ ॥४॥آتما باسدےوسے جے کو جاݨَے بھےا ۔۔ نانک تا کا داس هَے سوای نرںجن دےا ۔۔۴۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਕੁੰਭੇ ਬਧਾ ਜਲੁ ਰਹੈ ਜਲ ਬਿਨੁ ਕੁੰਭੁ ਨ ਹੋਇ ॥ku(n)bhe badhaa jal rahai jal bin ku(n)bh na hoi ||कुँभे बधा जलु रहै जल बिनु कुँभु न होइ ॥کُںبھے بدھا جل رهَے جل بن کُںبھ ن هوا ۔۔

ਗਿਆਨ ਕਾ ਬਧਾ ਮਨੁ ਰਹੈ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਗਿਆਨੁ ਨ ਹੋਇ ॥੫॥giaan kaa badhaa man rahai gur bin giaan na hoi ||5||गिआन का बधा मनु रहै गुर बिनु गिआनु न होइ ॥५॥گِآن کا بدھا من رهَے گُر بن گآن ن هوا ۔۔۵۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਪੜਿਆ ਹੋਵੈ ਗੁਨਹਗਾਰੁ ਤਾ ਓਮੀ ਸਾਧੁ ਨ ਮਾਰੀਐ ॥paRiaa hovai gunahagaar taa omee saadh na maareeaai ||पड़िआ होवै गुनहगारु ता ओमी साधु न मारीऐ ॥پڑآ هووَے گُنهگار تا اومیِ سادھ ن ماریِاَے ۔۔

ਜੇਹਾ ਘਾਲੇ ਘਾਲਣਾ ਤੇਵੇਹੋ ਨਾਉ ਪਚਾਰੀਐ ॥jehaa ghaale ghaalanaa teveho naau pachaareeaai ||जेहा घाले घालणा तेवेहो नाउ पचारीऐ ॥جےها گھالے گھالݨا تےوےهو ناا پچاریِاَے ۔۔

ਐਸੀ ਕਲਾ ਨ ਖੇਡੀਐ ਜਿਤੁ ਦਰਗਹ ਗਇਆ ਹਾਰੀਐ ॥aaisee kalaa na kheddeeaai jit dharageh giaa haareeaai ||ऐसी कला न खेडीऐ जितु दरगह गइआ हारीऐ ॥اَےسیِ کلا ن کھےڈیِاَے جت درگه گایا هاریِاَے ۔۔

ਪੜਿਆ ਅਤੈ ਓਮੀਆ ਵੀਚਾਰੁ ਅਗੈ ਵੀਚਾਰੀਐ ॥paRiaa atai omeeaa veechaar agai veechaareeaai ||पड़िआ अतै ओमीआ वीचारु अगै वीचारीऐ ॥پڑآ اتَے اومیِآ ویِچار اگَے ویِچاریِاَے ۔۔

ਮੁਹਿ ਚਲੈ ਸੁ ਅਗੈ ਮਾਰੀਐ ॥੧੨॥muh chalai su agai maareeaai ||12||मुहि चलै सु अगै मारीऐ ॥१२॥مُه چلَے سُ اگَے ماریِاَے ۔۔۱۲۔۔