Ang 468 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੬੮)

ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੇ ਸੋ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥satigur bheTe so sukh paae ||सतिगुरु भेटे सो सुखु पाए ॥ستگر بھےٹے سو سُکھ پااے ۔۔

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥har kaa naam ma(n)n vasaae ||हरि का नामु मंनि वसाए ॥هر کا نام منّ وسااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸੋ ਪਾਏ ॥naanak nadhar kare so paae ||नानक नदरि करे सो पाए ॥نانک ندر کرے سو پااے ۔۔

ਆਸ ਅੰਦੇਸੇ ਤੇ ਨਿਹਕੇਵਲੁ ਹਉਮੈ ਸਬਦਿ ਜਲਾਏ ॥੨॥aas a(n)dhese te nihakeval haumai sabadh jalaae ||2||आस अंदेसे ते निहकेवलु हउमै सबदि जलाए ॥२॥آس اںدےسے تے نهکےول هامَے سبد جلااے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਭਗਤ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਭਾਵਦੇ ਦਰਿ ਸੋਹਨਿ ਕੀਰਤਿ ਗਾਵਦੇ ॥bhagat terai man bhaavadhe dhar sohan keerat gaavadhe ||भगत तेरै मनि भावदे दरि सोहनि कीरति गावदे ॥بھگت تےرَے من بھاودے درِ سوهنِ کیِرت گاودے ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਰਮਾ ਬਾਹਰੇ ਦਰਿ ਢੋਅ ਨ ਲਹਨੑੀ ਧਾਵਦੇ ॥naanak karamaa baahare dhar ddoa na lahan(h)ee dhaavadhe ||नानक करमा बाहरे दरि ढोअ न लहन्नी धावदे ॥نانک کرما باهرے در ڈھوا ن لهنھیِ دھاودے ۔۔

ਇਕਿ ਮੂਲੁ ਨ ਬੁਝਨਿੑ ਆਪਣਾ ਅਣਹੋਦਾ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦੇ ॥eik mool na bujhani(h) aapanaa anahodhaa aap ganaidhe ||इकि मूलु न बुझनि्ि आपणा अणहोदा आपु गणाइदे ॥ِاک مُول ن بُجھنھ آپݨا اݨهودا آپ گݨاادے ۔۔

ਹਉ ਢਾਢੀ ਕਾ ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਹੋਰਿ ਉਤਮ ਜਾਤਿ ਸਦਾਇਦੇ ॥hau ddaaddee kaa neech jaat hor utam jaat sadhaidhe ||हउ ढाढी का नीच जाति होरि उतम जाति सदाइदे ॥ها ڈھاڈھیِ کا نیِچ جات هور اُتم جات سداادے ۔۔

ਤਿਨੑ ਮੰਗਾ ਜਿ ਤੁਝੈ ਧਿਆਇਦੇ ॥੯॥tin(h) ma(n)gaa j tujhai dhiaaidhe ||9||तिन्न मंगा जि तुझै धिआइदे ॥९॥تٍنھ مںگا ج تُجھَے دھآادے ۔۔۹۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਕੂੜੁ ਰਾਜਾ ਕੂੜੁ ਪਰਜਾ ਕੂੜੁ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥kooR raajaa kooR parajaa kooR sabh sa(n)saar ||कूड़ु राजा कूड़ु परजा कूड़ु सभु संसारु ॥کُوڑ راجا کُوڑ پرجا کُوڑ سبھ سںسار ۔۔

ਕੂੜੁ ਮੰਡਪ ਕੂੜੁ ਮਾੜੀ ਕੂੜੁ ਬੈਸਣਹਾਰੁ ॥kooR ma(n)ddap kooR maaRee kooR baisanahaar ||कूड़ु मंडप कूड़ु माड़ी कूड़ु बैसणहारु ॥کُوڑ مںڈپ کُوڑ ماڑیِ کُوڑ بَےسݨهار ۔۔

ਕੂੜੁ ਸੁਇਨਾ ਕੂੜੁ ਰੁਪਾ ਕੂੜੁ ਪੈਨੑਣਹਾਰੁ ॥kooR suinaa kooR rupaa kooR pain(h)nahaar ||कूड़ु सुइना कूड़ु रुपा कूड़ु पैन्नणहारु ॥کُوڑ سُانا کُوڑ رُپا کُوڑ پَےنھݨهار ۔۔

ਕੂੜੁ ਕਾਇਆ ਕੂੜੁ ਕਪੜੁ ਕੂੜੁ ਰੂਪੁ ਅਪਾਰੁ ॥kooR kaiaa kooR kapaR kooR roop apaar ||कूड़ु काइआ कूड़ु कपड़ु कूड़ु रूपु अपारु ॥کُوڑ کاایا کُوڑ کپڑ کُوڑ رُوپ اپار ۔۔

ਕੂੜੁ ਮੀਆ ਕੂੜੁ ਬੀਬੀ ਖਪਿ ਹੋਏ ਖਾਰੁ ॥kooR meeaa kooR beebee khap hoe khaar ||कूड़ु मीआ कूड़ु बीबी खपि होए खारु ॥کُوڑ میِآ کُوڑ بیِبیِ کھپ هواے کھار ۔۔

ਕੂੜਿ ਕੂੜੈ ਨੇਹੁ ਲਗਾ ਵਿਸਰਿਆ ਕਰਤਾਰੁ ॥kooR kooRai neh lagaa visariaa karataar ||कूड़ि कूड़ै नेहु लगा विसरिआ करतारु ॥کُوڑ کُوڑَے نےهُ لگا وسرآ کرتار ۔۔

ਕਿਸੁ ਨਾਲਿ ਕੀਚੈ ਦੋਸਤੀ ਸਭੁ ਜਗੁ ਚਲਣਹਾਰੁ ॥kis naal keechai dhosatee sabh jag chalanahaar ||किसु नालि कीचै दोसती सभु जगु चलणहारु ॥کِس نال کیِچَے دوستیِ سبھ جگ چلݨهار ۔۔

ਕੂੜੁ ਮਿਠਾ ਕੂੜੁ ਮਾਖਿਉ ਕੂੜੁ ਡੋਬੇ ਪੂਰੁ ॥kooR miThaa kooR maakhiau kooR ddobe poor ||कूड़ु मिठा कूड़ु माखिउ कूड़ु डोबे पूरु ॥کُوڑ مٹھا کُوڑ ماکھا کُوڑ ڈوبے پُور ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਵਖਾਣੈ ਬੇਨਤੀ ਤੁਧੁ ਬਾਝੁ ਕੂੜੋ ਕੂੜੁ ॥੧॥naanak vakhaanai benatee tudh baajh kooRo kooR ||1||नानकु वखाणै बेनती तुधु बाझु कूड़ो कूड़ु ॥१॥نانک وکھاݨَے بےنتیِ تُدھ باجھ کُوڑو کُوڑ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਸਚੁ ਤਾ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਰਿਦੈ ਸਚਾ ਹੋਇ ॥sach taa par jaaneeaai jaa ridhai sachaa hoi ||सचु ता परु जाणीऐ जा रिदै सचा होइ ॥سچ تا پر جاݨیِاَے جا ردَے سچا هوا ۔۔

ਕੂੜ ਕੀ ਮਲੁ ਉਤਰੈ ਤਨੁ ਕਰੇ ਹਛਾ ਧੋਇ ॥kooR kee mal utarai tan kare hachhaa dhoi ||कूड़ की मलु उतरै तनु करे हछा धोइ ॥کُوڑ کیِ مل اُترَے تن کرے هچھا دھوا ۔۔

ਸਚੁ ਤਾ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਸਚਿ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥sach taa par jaaneeaai jaa sach dhare piaar ||सचु ता परु जाणीऐ जा सचि धरे पिआरु ॥سچ تا پر جاݨیِاَے جا سچ دھرے پآر ۔۔

ਨਾਉ ਸੁਣਿ ਮਨੁ ਰਹਸੀਐ ਤਾ ਪਾਏ ਮੋਖ ਦੁਆਰੁ ॥naau sun man rahaseeaai taa paae mokh dhuaar ||नाउ सुणि मनु रहसीऐ ता पाए मोख दुआरु ॥ناا سُݨ من رهسیِاَے تا پااے موکھ دُآر ۔۔

ਸਚੁ ਤਾ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਜੁਗਤਿ ਜਾਣੈ ਜੀਉ ॥sach taa par jaaneeaai jaa jugat jaanai jeeau ||सचु ता परु जाणीऐ जा जुगति जाणै जीउ ॥سچ تا پر جاݨیِاَے جا جُگت جاݨَے جیِا ۔۔

ਧਰਤਿ ਕਾਇਆ ਸਾਧਿ ਕੈ ਵਿਚਿ ਦੇਇ ਕਰਤਾ ਬੀਉ ॥dharat kaiaa saadh kai vich dhei karataa beeau ||धरति काइआ साधि कै विचि देइ करता बीउ ॥دھرت کاایا سادھ کَے وچ دےا کرتا بیِا ۔۔

ਸਚੁ ਤਾ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਸਿਖ ਸਚੀ ਲੇਇ ॥sach taa par jaaneeaai jaa sikh sachee lei ||सचु ता परु जाणीऐ जा सिख सची लेइ ॥سچ تا پر جاݨیِاَے جا سکھ سچیِ لےا ۔۔

ਦਇਆ ਜਾਣੈ ਜੀਅ ਕੀ ਕਿਛੁ ਪੁੰਨੁ ਦਾਨੁ ਕਰੇਇ ॥dhiaa jaanai jeea kee kichh pu(n)n dhaan karei ||दइआ जाणै जीअ की किछु पुँनु दानु करेइ ॥دایا جاݨَے جیِا کیِ کچھ پُنّ دان کرےا ۔۔

ਸਚੁ ਤਾਂ ਪਰੁ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਆਤਮ ਤੀਰਥਿ ਕਰੇ ਨਿਵਾਸੁ ॥sach taa(n) par jaaneeaai jaa aatam teerath kare nivaas ||सचु ताँ परु जाणीऐ जा आतम तीरथि करे निवासु ॥سچ تاں پر جاݨیِاَے جا آتم تیِرتھ کرے نواس ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੋ ਪੁਛਿ ਕੈ ਬਹਿ ਰਹੈ ਕਰੇ ਨਿਵਾਸੁ ॥satiguroo no puchh kai beh rahai kare nivaas ||सतिगुरू नो पुछि कै बहि रहै करे निवासु ॥ستگرُو نو پُچھ کَے بهِ رهَے کرے نواس ۔۔

ਸਚੁ ਸਭਨਾ ਹੋਇ ਦਾਰੂ ਪਾਪ ਕਢੈ ਧੋਇ ॥sach sabhanaa hoi dhaaroo paap kaddai dhoi ||सचु सभना होइ दारू पाप कढै धोइ ॥سچ سبھنا هوا دارُو پاپ کڈھَے دھوا ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਵਖਾਣੈ ਬੇਨਤੀ ਜਿਨ ਸਚੁ ਪਲੈ ਹੋਇ ॥੨॥naanak vakhaanai benatee jin sach palai hoi ||2||नानकु वखाणै बेनती जिन सचु पलै होइ ॥२॥نانک وکھاݨَے بےنتیِ جن سچ پلَے هوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਦਾਨੁ ਮਹਿੰਡਾ ਤਲੀ ਖਾਕੁ ਜੇ ਮਿਲੈ ਤ ਮਸਤਕਿ ਲਾਈਐ ॥dhaan mahi(n)ddaa talee khaak je milai ta masatak laieeaai ||दानु महिंडा तली खाकु जे मिलै त मसतकि लाईऐ ॥دان مهِںڈا تلیِ کھاک جے ملَے ت مستک لاایاَے ۔۔

ਕੂੜਾ ਲਾਲਚੁ ਛਡੀਐ ਹੋਇ ਇਕ ਮਨਿ ਅਲਖੁ ਧਿਆਈਐ ॥kooRaa laalach chhaddeeaai hoi ik man alakh dhiaaieeaai ||कूड़ा लालचु छडीऐ होइ इक मनि अलखु धिआईऐ ॥کُوڑا لالچ چھڈیِاَے هوا اک من الکھ دھآایاَے ۔۔

ਫਲੁ ਤੇਵੇਹੋ ਪਾਈਐ ਜੇਵੇਹੀ ਕਾਰ ਕਮਾਈਐ ॥fal teveho paieeaai jevehee kaar kamaieeaai ||फलु तेवेहो पाईऐ जेवेही कार कमाईऐ ॥پھل تےوےهو پاایاَے جےوےهیِ کار کماایاَے ۔۔

ਜੇ ਹੋਵੈ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਤਾ ਧੂੜਿ ਤਿਨੑਾ ਦੀ ਪਾਈਐ ॥je hovai poorab likhiaa taa dhooR tin(h)aa dhee paieeaai ||जे होवै पूरबि लिखिआ ता धूड़ि तिन्ना दी पाईऐ ॥جے هووَے پُورب لکھآ تا دھُوڑ تنھا دیِ پاایاَے ۔۔

ਮਤਿ ਥੋੜੀ ਸੇਵ ਗਵਾਈਐ ॥੧੦॥mat thoRee sev gavaieeaai ||10||मति थोड़ी सेव गवाईऐ ॥१०॥مت تھوڑیِ سےو گواایاَے ۔۔۱۰۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਸਚਿ ਕਾਲੁ ਕੂੜੁ ਵਰਤਿਆ ਕਲਿ ਕਾਲਖ ਬੇਤਾਲ ॥sach kaal kooR varatiaa kal kaalakh betaal ||सचि कालु कूड़ु वरतिआ कलि कालख बेताल ॥سچ کال کُوڑ ورتآ کلِ کالکھ بےتال ۔۔

ਬੀਉ ਬੀਜਿ ਪਤਿ ਲੈ ਗਏ ਅਬ ਕਿਉ ਉਗਵੈ ਦਾਲਿ ॥beeau beej pat lai ge ab kiau ugavai dhaal ||बीउ बीजि पति लै गए अब किउ उगवै दालि ॥بیِا بیِج پت لَے گاے اب کا اُگوَے دال ۔۔

ਜੇ ਇਕੁ ਹੋਇ ਤ ਉਗਵੈ ਰੁਤੀ ਹੂ ਰੁਤਿ ਹੋਇ ॥je ik hoi ta ugavai rutee hoo rut hoi ||जे इकु होइ त उगवै रुती हू रुति होइ ॥جے اک هوا ت اُگوَے رُتیِ هُو رُت هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਪਾਹੈ ਬਾਹਰਾ ਕੋਰੈ ਰੰਗੁ ਨ ਸੋਇ ॥naanak paahai baaharaa korai ra(n)g na soi ||नानक पाहै बाहरा कोरै रंगु न सोइ ॥نانک پاهَے باهرا کورَے رںگ ن سوا ۔۔

ਭੈ ਵਿਚਿ ਖੁੰਬਿ ਚੜਾਈਐ ਸਰਮੁ ਪਾਹੁ ਤਨਿ ਹੋਇ ॥bhai vich khu(n)b chaRaieeaai saram paahu tan hoi ||भै विचि खुँबि चड़ाईऐ सरमु पाहु तनि होइ ॥بھَے وچ کھُںب چڑاایاَے سرم پاهُ تنِ هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਭਗਤੀ ਜੇ ਰਪੈ ਕੂੜੈ ਸੋਇ ਨ ਕੋਇ ॥੧॥naanak bhagatee je rapai kooRai soi na koi ||1||नानक भगती जे रपै कूड़ै सोइ न कोइ ॥१॥نانک بھگتیِ جے رپَے کُوڑَے سوا ن کوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਲਬੁ ਪਾਪੁ ਦੁਇ ਰਾਜਾ ਮਹਤਾ ਕੂੜੁ ਹੋਆ ਸਿਕਦਾਰੁ ॥lab paap dhui raajaa mahataa kooR hoaa sikadhaar ||लबु पापु दुइ राजा महता कूड़ु होआ सिकदारु ॥لب پاپ دُا راجا مهتا کُوڑ هوآ سکدار ۔۔

ਕਾਮੁ ਨੇਬੁ ਸਦਿ ਪੁਛੀਐ ਬਹਿ ਬਹਿ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥kaam neb sadh puchheeaai beh beh kare beechaar ||कामु नेबु सदि पुछीऐ बहि बहि करे बीचारु ॥کام نےب سد پُچھیِاَے بهِ بهِ کرے بیِچار ۔۔