Ang 441 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੪੧)

ਧਾਵਤੁ ਥੰਮਿੑਆ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਦਸਵਾ ਦੁਆਰੁ ਪਾਇਆ ॥dhaavat tha(n)mi(h)aa satigur miliaai dhasavaa dhuaar paiaa ||धावतु थंमि्िआ सतिगुरि मिलिऐ दसवा दुआरु पाइआ ॥دھاوت تھںمھآ ستگر ملِاَے دسوا دُآر پاایا ۔۔

ਤਿਥੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭੋਜਨੁ ਸਹਜ ਧੁਨਿ ਉਪਜੈ ਜਿਤੁ ਸਬਦਿ ਜਗਤੁ ਥੰਮਿੑ ਰਹਾਇਆ ॥tithai a(n)mirat bhojan sahaj dhun upajai jit sabadh jagat tha(n)mi(h) rahaiaa ||तिथै अंमृत भोजनु सहज धुनि उपजै जितु सबदि जगतु थंमि्ि रहाइआ ॥تِتھَے اںمرت بھوجن سهج دھُن اُپجَے جت سبد جگت تھںمھ رهاایا ۔۔

ਤਹ ਅਨੇਕ ਵਾਜੇ ਸਦਾ ਅਨਦੁ ਹੈ ਸਚੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਏ ॥teh anek vaaje sadhaa anadh hai sache rahiaa samaae ||तह अनेक वाजे सदा अनदु है सचे रहिआ समाए ॥ته انےک واجے سدا اند هَے سچے رهِآ سمااے ۔۔

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਧਾਵਤੁ ਥੰਮਿੑਆ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਸਿਆ ਆਏ ॥੪॥eiau kahai naanak satigur miliaai dhaavat tha(n)mi(h)aa nij ghar vasiaa aae ||4||इउ कहै नानकु सतिगुरि मिलिऐ धावतु थंमि्िआ निज घरि वसिआ आए ॥४॥ِاا کهَے نانک ستگر ملِاَے دھاوت تھںمھآ نج گھرِ وسِآ آاے ۔۔۴۔۔

ਮਨ ਤੂੰ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੁ ਹੈ ਆਪਣਾ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣੁ ॥man too(n) jot saroop hai aapanaa mool pachhaan ||मन तूँ जोति सरूपु है आपणा मूलु पछाणु ॥من تُوں جوت سرُوپ هَے آپݨا مُول پچھاݨ ۔۔

ਮਨ ਹਰਿ ਜੀ ਤੇਰੈ ਨਾਲਿ ਹੈ ਗੁਰਮਤੀ ਰੰਗੁ ਮਾਣੁ ॥man har jee terai naal hai gurmatee ra(n)g maan ||मन हरि जी तेरै नालि है गुरमती रंगु माणु ॥من هر جیِ تےرَے نال هَے گُرمتیِ رںگ ماݨ ۔۔

ਮੂਲੁ ਪਛਾਣਹਿ ਤਾਂ ਸਹੁ ਜਾਣਹਿ ਮਰਣ ਜੀਵਣ ਕੀ ਸੋਝੀ ਹੋਈ ॥mool pachhaaneh taa(n) sahu jaaneh maran jeevan kee sojhee hoiee ||मूलु पछाणहि ताँ सहु जाणहि मरण जीवण की सोझी होई ॥مُول پچھاݨه تاں سهُ جاݨه مرݨ جیِوݨ کیِ سوجھیِ هوای ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਏਕੋ ਜਾਣਹਿ ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਨ ਹੋਈ ॥gur parasaadhee eko jaaneh taa(n) dhoojaa bhaau na hoiee ||गुर परसादी एको जाणहि ताँ दूजा भाउ न होई ॥گُر پرسادیِ اےکو جاݨه تاں دُوجا بھاا ن هوای ۔۔

ਮਨਿ ਸਾਂਤਿ ਆਈ ਵਜੀ ਵਧਾਈ ਤਾ ਹੋਆ ਪਰਵਾਣੁ ॥man saa(n)t aaiee vajee vadhaiee taa hoaa paravaan ||मनि साँति आई वजी वधाई ता होआ परवाणु ॥من ساںت آای وجیِ ودھاای تا هوآ پرواݨ ۔۔

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਮਨ ਤੂੰ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੁ ਹੈ ਅਪਣਾ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣੁ ॥੫॥eiau kahai naanak man too(n) jot saroop hai apanaa mool pachhaan ||5||इउ कहै नानकु मन तूँ जोति सरूपु है अपणा मूलु पछाणु ॥५॥ِاا کهَے نانک من تُوں جوت سرُوپ هَے اپݨا مُول پچھاݨ ۔۔۵۔۔

ਮਨ ਤੂੰ ਗਾਰਬਿ ਅਟਿਆ ਗਾਰਬਿ ਲਦਿਆ ਜਾਹਿ ॥man too(n) gaarab aTiaa gaarab ladhiaa jaeh ||मन तूँ गारबि अटिआ गारबि लदिआ जाहि ॥من تُوں گارب اٹآ گارب لدِآ جاه ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹਣੀ ਮੋਹਿਆ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੂਨੀ ਭਵਾਹਿ ॥maiaa mohanee mohiaa fir fir joonee bhavaeh ||माइआ मोहणी मोहिआ फिरि फिरि जूनी भवाहि ॥مااآ موهݨیِ موهآ پھر پھرِ جٌیِ بھواه ۔۔

ਗਾਰਬਿ ਲਾਗਾ ਜਾਹਿ ਮੁਗਧ ਮਨ ਅੰਤਿ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਵਹੇ ॥gaarab laagaa jaeh mugadh man a(n)t giaa pachhutaavahe ||गारबि लागा जाहि मुगध मन अंति गइआ पछुतावहे ॥گارب لاگا جاه مُگدھ من اںت گایا پچھتاوهے ۔۔

ਅਹੰਕਾਰੁ ਤਿਸਨਾ ਰੋਗੁ ਲਗਾ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਵਹੇ ॥aha(n)kaar tisanaa rog lagaa birathaa janam gavaavahe ||अहंकारु तिसना रोगु लगा बिरथा जनमु गवावहे ॥اهںکار تسنا روگ لگا برتھا جنم گواوهے ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮੁਗਧ ਚੇਤਹਿ ਨਾਹੀ ਅਗੈ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਵਹੇ ॥manmukh mugadh cheteh naahee agai giaa pachhutaavahe ||मनमुख मुगध चेतहि नाही अगै गइआ पछुतावहे ॥منمکھ مُگدھ چےته ناهیِ اگَے گایا پچھتاوهے ۔۔

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਮਨ ਤੂੰ ਗਾਰਬਿ ਅਟਿਆ ਗਾਰਬਿ ਲਦਿਆ ਜਾਵਹੇ ॥੬॥eiau kahai naanak man too(n) gaarab aTiaa gaarab ladhiaa jaavahe ||6||इउ कहै नानकु मन तूँ गारबि अटिआ गारबि लदिआ जावहे ॥६॥ِاا کهَے نانک من تُوں گارب اٹآ گارب لدِآ جاوهے ۔۔۶۔۔

ਮਨ ਤੂੰ ਮਤ ਮਾਣੁ ਕਰਹਿ ਜਿ ਹਉ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਮਾਣਾ ਹੋਹੁ ॥man too(n) mat maan kareh j hau kichh jaanadhaa gurmukh nimaanaa hoh ||मन तूँ मत माणु करहि जि हउ किछु जाणदा गुरमुखि निमाणा होहु ॥من تُوں مت ماݨ کره ج ها کچھ جاݨدا گُرمکھ نماݨا هوهُ ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਹਉ ਬੁਧਿ ਹੈ ਸਚਿ ਸਬਦਿ ਮਲੁ ਖੋਹੁ ॥a(n)tar agiaan hau budh hai sach sabadh mal khoh ||अंतरि अगिआनु हउ बुधि है सचि सबदि मलु खोहु ॥اںتر اگآن ها بُدھ هَے سچِ سبد مل کھوهُ ۔۔

ਹੋਹੁ ਨਿਮਾਣਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਅਗੈ ਮਤ ਕਿਛੁ ਆਪੁ ਲਖਾਵਹੇ ॥hoh nimaanaa satiguroo agai mat kichh aap lakhaavahe ||होहु निमाणा सतिगुरू अगै मत किछु आपु लखावहे ॥هوهُ نماݨا ستگرُو اگَے مت کچھ آپ لکھاوهے ۔۔

ਆਪਣੈ ਅਹੰਕਾਰਿ ਜਗਤੁ ਜਲਿਆ ਮਤ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਗਵਾਵਹੇ ॥aapanai aha(n)kaar jagat jaliaa mat too(n) aapanaa aap gavaavahe ||आपणै अहंकारि जगतु जलिआ मत तूँ आपणा आपु गवावहे ॥آپݨَے اهںکار جگت جلآ مت تُوں آپݨا آپ گواوهے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਕਰਹਿ ਕਾਰ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਲਾਗਿ ਰਹੁ ॥satigur kai bhaanai kareh kaar satigur kai bhaanai laag rahu ||सतिगुर कै भाणै करहि कार सतिगुर कै भाणै लागि रहु ॥ستگر کَے بھاݨَے کره کار ستِگر کَے بھاݨَے لاگ رهُ ۔۔

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਆਪੁ ਛਡਿ ਸੁਖ ਪਾਵਹਿ ਮਨ ਨਿਮਾਣਾ ਹੋਇ ਰਹੁ ॥੭॥eiau kahai naanak aap chhadd sukh paaveh man nimaanaa hoi rahu ||7||इउ कहै नानकु आपु छडि सुख पावहि मन निमाणा होइ रहु ॥७॥ِاا کهَے نانک آپ چھڈ سُکھ پاوه من نماݨا هوا رهُ ۔۔۷۔۔

ਧੰਨੁ ਸੁ ਵੇਲਾ ਜਿਤੁ ਮੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਸੋ ਸਹੁ ਚਿਤਿ ਆਇਆ ॥dha(n)nu su velaa jit mai satigur miliaa so sahu chit aaiaa ||धंनु सु वेला जितु मै सतिगुरु मिलिआ सो सहु चिति आइआ ॥دھنّ سُ وےلا جت مَے ستگر ملِآ سو سهُ چتِ آایا ۔۔

ਮਹਾ ਅਨੰਦੁ ਸਹਜੁ ਭਇਆ ਮਨਿ ਤਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥mahaa ana(n)dh sahaj bhiaa man tan sukh paiaa ||महा अनंदु सहजु भइआ मनि तनि सुखु पाइआ ॥مها انµد سهج بھایا من تنِ سُکھ پاایا ۔۔

ਸੋ ਸਹੁ ਚਿਤਿ ਆਇਆ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ਅਵਗਣ ਸਭਿ ਵਿਸਾਰੇ ॥so sahu chit aaiaa ma(n)n vasaiaa avagan sabh visaare ||सो सहु चिति आइआ मंनि वसाइआ अवगण सभि विसारे ॥سو سهُ چت آایا منّ وساایا اوگݨ سبھِ وسارے ۔۔

ਜਾ ਤਿਸੁ ਭਾਣਾ ਗੁਣ ਪਰਗਟ ਹੋਏ ਸਤਿਗੁਰ ਆਪਿ ਸਵਾਰੇ ॥jaa tis bhaanaa gun paragaT hoe satigur aap savaare ||जा तिसु भाणा गुण परगट होए सतिगुर आपि सवारे ॥جا تس بھاݨا گُݨ پرگٹ هواے ستگر آپ سوارے ۔۔

ਸੇ ਜਨ ਪਰਵਾਣੁ ਹੋਏ ਜਿਨੑੀ ਇਕੁ ਨਾਮੁ ਦਿੜਿਆ ਦੁਤੀਆ ਭਾਉ ਚੁਕਾਇਆ ॥se jan paravaan hoe jin(h)ee ik naam dhiRiaa dhuteeaa bhaau chukaiaa ||से जन परवाणु होए जिन्नी इकु नामु दिड़िआ दुतीआ भाउ चुकाइआ ॥سے جن پرواݨ هواے جنھیِ اک نام دڑآ دُتیِآ بھاا چُکاایا ۔۔

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਧੰਨੁ ਸੁ ਵੇਲਾ ਜਿਤੁ ਮੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਸੋ ਸਹੁ ਚਿਤਿ ਆਇਆ ॥੮॥eiau kahai naanak dha(n)nu su velaa jit mai satigur miliaa so sahu chit aaiaa ||8||इउ कहै नानकु धंनु सु वेला जितु मै सतिगुरु मिलिआ सो सहु चिति आइआ ॥८॥ِاا کهَے نانک دھنّ سُ وےلا جت مَے ستگر ملِآ سو سهُ چتِ آایا ۔۔۸۔۔

ਇਕਿ ਜੰਤ ਭਰਮਿ ਭੁਲੇ ਤਿਨਿ ਸਹਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ॥eik ja(n)t bharam bhule tin seh aap bhulaae ||इकि जंत भरमि भुले तिनि सहि आपि भुलाए ॥ِاک جںت بھرم بھُلے تن سهِ آپ بھُلااے ۔۔

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਫਿਰਹਿ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਏ ॥dhoojai bhai fireh haumai karam kamaae ||दूजै भाइ फिरहि हउमै करम कमाए ॥دُوجَے بھاا پھره هامَے کرم کمااے ۔۔

ਤਿਨਿ ਸਹਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ਕੁਮਾਰਗਿ ਪਾਏ ਤਿਨ ਕਾ ਕਿਛੁ ਨ ਵਸਾਈ ॥tin seh aap bhulaae kumaarag paae tin kaa kichh na vasaiee ||तिनि सहि आपि भुलाए कुमारगि पाए तिन का किछु न वसाई ॥تٍن سهِ آپ بھُلااے کُمارگ پااے تن کا کچھ ن وساای ۔۔

ਤਿਨ ਕੀ ਗਤਿ ਅਵਗਤਿ ਤੂੰਹੈ ਜਾਣਹਿ ਜਿਨਿ ਇਹ ਰਚਨ ਰਚਾਈ ॥tin kee gat avagat too(n)hai jaaneh jin ieh rachan rachaiee ||तिन की गति अवगति तूँहै जाणहि जिनि इह रचन रचाई ॥تٍن کیِ گت اوگت تُوںهَے جاݨه جنِ اه رچن رچاای ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਤੇਰਾ ਖਰਾ ਭਾਰਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਿਸੈ ਬੁਝਾਏ ॥hukam teraa kharaa bhaaraa gurmukh kisai bujhaae ||हुकमु तेरा खरा भारा गुरमुखि किसै बुझाए ॥هُکم تےرا کھرا بھارا گُرمکھ کسَے بُجھااے ۔۔

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਕਿਆ ਜੰਤ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਏ ॥੯॥eiau kahai naanak kiaa ja(n)t vichaare jaa tudh bharam bhulaae ||9||इउ कहै नानकु किआ जंत विचारे जा तुधु भरमि भुलाए ॥९॥ِاا کهَے نانک کآ جںت وچارے جا تُدھ بھرم بھُلااے ۔۔۹۔۔