Ang 439 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੩੯)

ਓਹੁ ਜੇਵ ਸਾਇਰ ਦੇਇ ਲਹਰੀ ਬਿਜੁਲ ਜਿਵੈ ਚਮਕਏ ॥oh jev sair dhei laharee bijul jivai chamake ||ओहु जेव साइर देइ लहरी बिजुल जिवै चमकए ॥اوهُ جےو ساار دےا لهریِ بجل جوَے چمکاے ۔۔

ਹਰਿ ਬਾਝੁ ਰਾਖਾ ਕੋਇ ਨਾਹੀ ਸੋਇ ਤੁਝਹਿ ਬਿਸਾਰਿਆ ॥har baajh raakhaa koi naahee soi tujheh bisaariaa ||हरि बाझु राखा कोइ नाही सोइ तुझहि बिसारिआ ॥هر باجھ راکھا کوا ناهیِ سوا تُجھه بسارآ ۔۔

ਸਚੁ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਚੇਤਿ ਰੇ ਮਨ ਮਰਹਿ ਹਰਣਾ ਕਾਲਿਆ ॥੧॥sach kahai naanak chet re man mareh haranaa kaaliaa ||1||सचु कहै नानकु चेति रे मन मरहि हरणा कालिआ ॥१॥سچ کهَے نانک چےت رے من مره هرݨا کالآ ۔۔۱۔۔

ਭਵਰਾ ਫੂਲਿ ਭਵੰਤਿਆ ਦੁਖੁ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ਰਾਮ ॥bhavaraa fool bhava(n)tiaa dhukh at bhaaree raam ||भवरा फूलि भवंतिआ दुखु अति भारी राम ॥بھورا پھُول بھوںتآ دُکھ ات بھاریِ رام ۔۔

ਮੈ ਗੁਰੁ ਪੂਛਿਆ ਆਪਣਾ ਸਾਚਾ ਬੀਚਾਰੀ ਰਾਮ ॥mai gur poochhiaa aapanaa saachaa beechaaree raam ||मै गुरु पूछिआ आपणा साचा बीचारी राम ॥مَے گُر پُوچھآ آپݨا ساچا بیِچاریِ رام ۔۔

ਬੀਚਾਰਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੁਝੈ ਪੂਛਿਆ ਭਵਰੁ ਬੇਲੀ ਰਾਤਓ ॥beechaar satigur mujhai poochhiaa bhavar belee raato ||बीचारि सतिगुरु मुझै पूछिआ भवरु बेली रातओ ॥بیِچار ستگر مُجھَے پُوچھآ بھور بےلیِ راتاو ۔۔

ਸੂਰਜੁ ਚੜਿਆ ਪਿੰਡੁ ਪੜਿਆ ਤੇਲੁ ਤਾਵਣਿ ਤਾਤਓ ॥sooraj chaRiaa pi(n)dd paRiaa tel taavan taato ||सूरजु चड़िआ पिंडु पड़िआ तेलु तावणि तातओ ॥سُورج چڑآ پںڈ پڑِآ تےل تاوݨ تاتاو ۔۔

ਜਮ ਮਗਿ ਬਾਧਾ ਖਾਹਿ ਚੋਟਾ ਸਬਦ ਬਿਨੁ ਬੇਤਾਲਿਆ ॥jam mag baadhaa khaeh choTaa sabadh bin betaaliaa ||जम मगि बाधा खाहि चोटा सबद बिनु बेतालिआ ॥جم مگ بادھا کھاه چوٹا سبد بن بےتالآ ۔۔

ਸਚੁ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਚੇਤਿ ਰੇ ਮਨ ਮਰਹਿ ਭਵਰਾ ਕਾਲਿਆ ॥੨॥sach kahai naanak chet re man mareh bhavaraa kaaliaa ||2||सचु कहै नानकु चेति रे मन मरहि भवरा कालिआ ॥२॥سچ کهَے نانک چےت رے من مره بھورا کالآ ۔۔۲۔۔

ਮੇਰੇ ਜੀਅੜਿਆ ਪਰਦੇਸੀਆ ਕਿਤੁ ਪਵਹਿ ਜੰਜਾਲੇ ਰਾਮ ॥mere jeeaRiaa paradheseeaa kit paveh ja(n)jaale raam ||मेरे जीअड़िआ परदेसीआ कितु पवहि जंजाले राम ॥مےرے جیِاڑآ پردےسیِآ کت پوه جںجالے رام ۔۔

ਸਾਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਕੀ ਫਾਸਹਿ ਜਮ ਜਾਲੇ ਰਾਮ ॥saachaa saahib man vasai kee faaseh jam jaale raam ||साचा साहिबु मनि वसै की फासहि जम जाले राम ॥ساچا ساهب من وسَے کیِ پھاسه جم جالے رام ۔۔

ਮਛੁਲੀ ਵਿਛੁੰਨੀ ਨੈਣ ਰੁੰਨੀ ਜਾਲੁ ਬਧਿਕਿ ਪਾਇਆ ॥machhulee vichhu(n)nee nain ru(n)nee jaal badhik paiaa ||मछुली विछुँनी नैण रुँनी जालु बधिकि पाइआ ॥مچھلیِ وچھنّیِ نَےݨ رُنّیِ جال بدھک پاایا ۔۔

ਸੰਸਾਰੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਮੀਠਾ ਅੰਤਿ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥sa(n)saar maiaa moh meeThaa a(n)t bharam chukaiaa ||संसारु माइआ मोहु मीठा अंति भरमु चुकाइआ ॥سںسار ماایا موهُ میِٹھا اںت بھرم چُکاایا ۔۔

ਭਗਤਿ ਕਰਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ਹਰਿ ਸਿਉ ਛੋਡਿ ਮਨਹੁ ਅੰਦੇਸਿਆ ॥bhagat kar chit lai har siau chhodd manahu a(n)dhesiaa ||भगति करि चितु लाइ हरि सिउ छोडि मनहु अंदेसिआ ॥بھگت کر چت لاا هرِ سا چھوڈ منهُ اںدےسآ ۔۔

ਸਚੁ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਚੇਤਿ ਰੇ ਮਨ ਜੀਅੜਿਆ ਪਰਦੇਸੀਆ ॥੩॥sach kahai naanak chet re man jeeaRiaa paradheseeaa ||3||सचु कहै नानकु चेति रे मन जीअड़िआ परदेसीआ ॥३॥سچ کهَے نانک چےت رے من جیِاڑآ پردےسیِآ ۔۔۳۔۔

ਨਦੀਆ ਵਾਹ ਵਿਛੁੰਨਿਆ ਮੇਲਾ ਸੰਜੋਗੀ ਰਾਮ ॥nadheeaa vaeh vichhu(n)niaa melaa sa(n)jogee raam ||नदीआ वाह विछुँनिआ मेला संजोगी राम ॥ندیِآ واه وچھنّآ مےلا سںجوگیِ رام ۔۔

ਜੁਗੁ ਜੁਗੁ ਮੀਠਾ ਵਿਸੁ ਭਰੇ ਕੋ ਜਾਣੈ ਜੋਗੀ ਰਾਮ ॥jug jug meeThaa vis bhare ko jaanai jogee raam ||जुगु जुगु मीठा विसु भरे को जाणै जोगी राम ॥جُگ جُگ میِٹھا وس بھرے کو جاݨَے جوگیِ رام ۔۔

ਕੋਈ ਸਹਜਿ ਜਾਣੈ ਹਰਿ ਪਛਾਣੈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜਿਨਿ ਚੇਤਿਆ ॥koiee sahaj jaanai har pachhaanai satiguroo jin chetiaa ||कोई सहजि जाणै हरि पछाणै सतिगुरू जिनि चेतिआ ॥کوای سهج جاݨَے هرِ پچھاݨَے ستِگرُو جنِ چےتآ ۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਮ ਹਰਿ ਕੇ ਭਰਮਿ ਭੂਲੇ ਪਚਹਿ ਮੁਗਧ ਅਚੇਤਿਆ ॥bin naam har ke bharam bhoole pacheh mugadh achetiaa ||बिनु नाम हरि के भरमि भूले पचहि मुगध अचेतिआ ॥بٍن نام هر کے بھرم بھُولے پچه مُگدھ اچےتآ ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਭਗਤਿ ਨ ਰਿਦੈ ਸਾਚਾ ਸੇ ਅੰਤਿ ਧਾਹੀ ਰੁੰਨਿਆ ॥har naam bhagat na ridhai saachaa se a(n)t dhaahee ru(n)niaa ||हरि नामु भगति न रिदै साचा से अंति धाही रुँनिआ ॥هر نام بھگت ن ردَے ساچا سے اںت دھاهیِ رُنّآ ۔۔

ਸਚੁ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਬਦਿ ਸਾਚੈ ਮੇਲਿ ਚਿਰੀ ਵਿਛੁੰਨਿਆ ॥੪॥੧॥੫॥sach kahai naanak sabadh saachai mel chiree vichhu(n)niaa ||4||1||5||सचु कहै नानकु सबदि साचै मेलि चिरी विछुँनिआ ॥४॥१॥५॥سچ کهَے نانک سبد ساچَے مےل چریِ وچھںنآ ۔۔۴۔۔۱۔۔۵۔۔

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੩ ਛੰਤ ਘਰੁ ੧ ॥aasaa mahalaa teejaa chha(n)t ghar pehilaa ||आसा महला ३ छंत घरु १ ॥آسا مهلا ۳ چھںت گھر ۱ ۔۔

ਹਮ ਘਰੇ ਸਾਚਾ ਸੋਹਿਲਾ ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਇਆ ਰਾਮ ॥ham ghare saachaa sohilaa saachai sabadh suhaiaa raam ||हम घरे साचा सोहिला साचै सबदि सुहाइआ राम ॥هم گھرے ساچا سوهلا ساچَے سبد سُهاایا رام ۔۔

ਧਨ ਪਿਰ ਮੇਲੁ ਭਇਆ ਪ੍ਰਭਿ ਆਪਿ ਮਿਲਾਇਆ ਰਾਮ ॥dhan pir mel bhiaa prabh aap milaiaa raam ||धन पिर मेलु भइआ प्रभि आपि मिलाइआ राम ॥دھن پر مےل بھایا پربھ آپ ملاایا رام ۔۔

ਪ੍ਰਭਿ ਆਪਿ ਮਿਲਾਇਆ ਸਚੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ਕਾਮਣਿ ਸਹਜੇ ਮਾਤੀ ॥prabh aap milaiaa sach ma(n)n vasaiaa kaaman sahaje maatee ||प्रभि आपि मिलाइआ सचु मंनि वसाइआ कामणि सहजे माती ॥پربھ آپ ملاایا سچ منّ وساایا کامݨ سهجے ماتیِ ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸੀਗਾਰੀ ਸਚਿ ਸਵਾਰੀ ਸਦਾ ਰਾਵੇ ਰੰਗਿ ਰਾਤੀ ॥gur sabadh seegaaree sach savaaree sadhaa raave ra(n)g raatee ||गुर सबदि सीगारी सचि सवारी सदा रावे रंगि राती ॥گُر سبد سیِگاریِ سچ سواریِ سدا راوے رںگ راتیِ ۔۔

ਆਪੁ ਗਵਾਏ ਹਰਿ ਵਰੁ ਪਾਏ ਤਾ ਹਰਿ ਰਸੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥aap gavaae har var paae taa har ras ma(n)n vasaiaa ||आपु गवाए हरि वरु पाए ता हरि रसु मंनि वसाइआ ॥آپ گوااے هر ور پااے تا هرِ رس منّ وساایا ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰੀ ਸਫਲਿਉ ਜਨਮੁ ਸਬਾਇਆ ॥੧॥kahu naanak gur sabadh savaaree safaliau janam sabaiaa ||1||कहु नानक गुर सबदि सवारी सफलिउ जनमु सबाइआ ॥१॥کهُ نانک گُر سبد سواریِ سپھلا جنم سباایا ۔۔۱۔۔

ਦੂਜੜੈ ਕਾਮਣਿ ਭਰਮਿ ਭੁਲੀ ਹਰਿ ਵਰੁ ਨ ਪਾਏ ਰਾਮ ॥dhoojaRai kaaman bharam bhulee har var na paae raam ||दूजड़ै कामणि भरमि भुली हरि वरु न पाए राम ॥دُوجڑَے کامݨ بھرم بھُلیِ هر ور ن پااے رام ۔۔

ਕਾਮਣਿ ਗੁਣੁ ਨਾਹੀ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਏ ਰਾਮ ॥kaaman gun naahee birathaa janam gavaae raam ||कामणि गुणु नाही बिरथा जनमु गवाए राम ॥کامݨ گُݨ ناهیِ برتھا جنم گوااے رام ۔۔

ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਏ ਮਨਮੁਖਿ ਇਆਣੀ ਅਉਗਣਵੰਤੀ ਝੂਰੇ ॥birathaa janam gavaae manmukh iaanee aauganava(n)tee jhoore ||बिरथा जनमु गवाए मनमुखि इआणी अउगणवंती झूरे ॥بِرتھا جنم گوااے منمکھ ایاݨیِ ااگݨوںتیِ جھُورے ۔۔

ਆਪਣਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਤਾ ਪਿਰੁ ਮਿਲਿਆ ਹਦੂਰੇ ॥aapanaa satigur sev sadhaa sukh paiaa taa pir miliaa hadhoore ||आपणा सतिगुरु सेवि सदा सुखु पाइआ ता पिरु मिलिआ हदूरे ॥آپݨا ستگر سےو سدا سُکھ پاایا تا پر ملِآ هدُورے ۔۔

ਦੇਖਿ ਪਿਰੁ ਵਿਗਸੀ ਅੰਦਰਹੁ ਸਰਸੀ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਏ ॥dhekh pir vigasee a(n)dharahu sarasee sachai sabadh subhaae ||देखि पिरु विगसी अंदरहु सरसी सचै सबदि सुभाए ॥دےکھ پر وگسیِ اںدرهُ سرسیِ سچَے سبد سُبھااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਕਾਮਣਿ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਣੀ ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥੨॥naanak vin naavai kaaman bharam bhulaanee mil preetam sukh paae ||2||नानक विणु नावै कामणि भरमि भुलाणी मिलि प्रीतम सुखु पाए ॥२॥نانک وݨ ناوَے کامݨ بھرم بھُلاݨیِ مل پریِتم سُکھ پااے ۔۔۲۔۔