Ang 43 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੩)

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥sireeraag mahalaa panjavaa ||सिरीरागु महला ५ ॥سِریِراگ مهلا ۵ ۔۔

ਭਲਕੇ ਉਠਿ ਪਪੋਲੀਐ ਵਿਣੁ ਬੁਝੇ ਮੁਗਧ ਅਜਾਣਿ ॥bhalake uTh papoleeaai vin bujhe mugadh ajaan ||भलके उठि पपोलीऐ विणु बुझे मुगध अजाणि ॥بھلکے اُٹھ پپولیِاَے وݨ بُجھے مُگدھ اجاݨ ۔۔

ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਚਿਤਿ ਨ ਆਇਓ ਛੁਟੈਗੀ ਬੇਬਾਣਿ ॥so prabh chit na aaio chhuTaigee bebaan ||सो प्रभु चिति न आइओ छुटैगी बेबाणि ॥سو پربھ چت ن آااو چھُٹَےگیِ بےباݨ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਤੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ਸਦਾ ਸਦਾ ਰੰਗੁ ਮਾਣਿ ॥੧॥satigur setee chit lai sadhaa sadhaa ra(n)g maan ||1||सतिगुर सेती चितु लाइ सदा सदा रंगु माणि ॥१॥ستگر سےتیِ چت لاا سدا سدا رںگ ماݨ ۔۔۱۔۔

ਪ੍ਰਾਣੀ ਤੂੰ ਆਇਆ ਲਾਹਾ ਲੈਣਿ ॥praanee too(n) aaiaa laahaa lain ||प्राणी तूँ आइआ लाहा लैणि ॥پراݨیِ تُوں آاآ لاها لَےݨ ۔۔

ਲਗਾ ਕਿਤੁ ਕੁਫਕੜੇ ਸਭ ਮੁਕਦੀ ਚਲੀ ਰੈਣਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥lagaa kit kufakaRe sabh mukadhee chalee rain ||1|| rahaau ||लगा कितु कुफकड़े सभ मुकदी चली रैणि ॥१॥ रहाउ ॥لگا کت کُپھکڑے سبھ مُکدیِ چلیِ رَےݨ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਕੁਦਮ ਕਰੇ ਪਸੁ ਪੰਖੀਆ ਦਿਸੈ ਨਾਹੀ ਕਾਲੁ ॥kudham kare pas pa(n)kheeaa dhisai naahee kaal ||कुदम करे पसु पंखीआ दिसै नाही कालु ॥کُدم کرے پس پںکھیِآ دسَے ناهیِ کال ۔۔

ਓਤੈ ਸਾਥਿ ਮਨੁਖੁ ਹੈ ਫਾਥਾ ਮਾਇਆ ਜਾਲਿ ॥otai saath manukh hai faathaa maiaa jaal ||ओतै साथि मनुखु है फाथा माइआ जालि ॥اوتَے ساتھ منکھ هَے پھاتھا ماایا جال ۔۔

ਮੁਕਤੇ ਸੇਈ ਭਾਲੀਅਹਿ ਜਿ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੨॥mukate seiee bhaale'eeh j sachaa naam samaal ||2||मुकते सेई भालीअहि जि सचा नामु समालि ॥२॥مُکتے سےای بھالیِاه ج سچا نام سمال ۔۔۲۔۔

ਜੋ ਘਰੁ ਛਡਿ ਗਵਾਵਣਾ ਸੋ ਲਗਾ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥jo ghar chhadd gavaavanaa so lagaa man maeh ||जो घरु छडि गवावणा सो लगा मन माहि ॥جو گھر چھڈ گواوݨا سو لگا من ماه ۔۔

ਜਿਥੈ ਜਾਇ ਤੁਧੁ ਵਰਤਣਾ ਤਿਸ ਕੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਹਿ ॥jithai jai tudh varatanaa tis kee chi(n)taa naeh ||जिथै जाइ तुधु वरतणा तिस की चिंता नाहि ॥جِتھَے جاا تُدھ ورتݨا تس کیِ چںتا ناه ۔۔

ਫਾਥੇ ਸੇਈ ਨਿਕਲੇ ਜਿ ਗੁਰ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਹਿ ॥੩॥faathe seiee nikale j gur kee pairee paeh ||3||फाथे सेई निकले जि गुर की पैरी पाहि ॥३॥پھاتھے سےای نکلے ج گُر کیِ پَےریِ پاه ۔۔۳۔۔

ਕੋਈ ਰਖਿ ਨ ਸਕਈ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨ ਦਿਖਾਇ ॥koiee rakh na sakiee dhoojaa ko na dhikhai ||कोई रखि न सकई दूजा को न दिखाइ ॥کوای رکھ ن سکای دُوجا کو ن دکھاا ۔۔

ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਭਾਲਿ ਕੈ ਆਇ ਪਇਆ ਸਰਣਾਇ ॥chaare ku(n)ddaa bhaal kai aai piaa saranai ||चारे कुँडा भालि कै आइ पइआ सरणाइ ॥چارے کُںڈا بھال کَے آا پایا سرݨاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੈ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਡੁਬਦਾ ਲਇਆ ਕਢਾਇ ॥੪॥੩॥੭੩॥naanak sachai paatisaeh ddubadhaa liaa kaddai ||4||3||73||नानक सचै पातिसाहि डुबदा लइआ कढाइ ॥४॥३॥७३॥نانک سچَے پاتساه ڈُبدا لایا کڈھاا ۔۔۴۔۔۳۔۔۷۳۔۔

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥sireeraag mahalaa panjavaa ||सिरीरागु महला ५ ॥سِریِراگ مهلا ۵ ۔۔

ਘੜੀ ਮੁਹਤ ਕਾ ਪਾਹੁਣਾ ਕਾਜ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥ghaRee muhat kaa paahunaa kaaj savaaranahaar ||घड़ी मुहत का पाहुणा काज सवारणहारु ॥گھڑیِ مُهت کا پاهُݨا کاج سوارݨهار ۔۔

ਮਾਇਆ ਕਾਮਿ ਵਿਆਪਿਆ ਸਮਝੈ ਨਾਹੀ ਗਾਵਾਰੁ ॥maiaa kaam viaapiaa samajhai naahee gaavaar ||माइआ कामि विआपिआ समझै नाही गावारु ॥مااآ کام وآپآ سمجھَے ناهیِ گاوار ۔۔

ਉਠਿ ਚਲਿਆ ਪਛੁਤਾਇਆ ਪਰਿਆ ਵਸਿ ਜੰਦਾਰ ॥੧॥auTh chaliaa pachhutaiaa pariaa vas ja(n)dhaar ||1||उठि चलिआ पछुताइआ परिआ वसि जंदार ॥१॥اُٹھ چلآ پچھتاایا پرِآ وسِ جںدار ۔۔۱۔۔

ਅੰਧੇ ਤੂੰ ਬੈਠਾ ਕੰਧੀ ਪਾਹਿ ॥a(n)dhe too(n) baiThaa ka(n)dhee paeh ||अंधे तूँ बैठा कंधी पाहि ॥اںدھے تُوں بَےٹھا کںدھیِ پاه ۔۔

ਜੇ ਹੋਵੀ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਤਾ ਗੁਰ ਕਾ ਬਚਨੁ ਕਮਾਹਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥je hovee poorab likhiaa taa gur kaa bachan kamaeh ||1|| rahaau ||जे होवी पूरबि लिखिआ ता गुर का बचनु कमाहि ॥१॥ रहाउ ॥جے هوویِ پُورب لکھآ تا گُر کا بچن کماه ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਹਰੀ ਨਾਹੀ ਨਹ ਡਡੁਰੀ ਪਕੀ ਵਢਣਹਾਰ ॥haree naahee neh ddadduree pakee vaddanahaar ||हरी नाही नह डडुरी पकी वढणहार ॥هریِ ناهیِ نه ڈڈریِ پکیِ وڈھݨهار ۔۔

ਲੈ ਲੈ ਦਾਤ ਪਹੁਤਿਆ ਲਾਵੇ ਕਰਿ ਤਈਆਰੁ ॥lai lai dhaat pahutiaa laave kar tieeaar ||लै लै दात पहुतिआ लावे करि तईआरु ॥لَے لَے دات پهُتآ لاوے کر تایآر ۔۔

ਜਾ ਹੋਆ ਹੁਕਮੁ ਕਿਰਸਾਣ ਦਾ ਤਾ ਲੁਣਿ ਮਿਣਿਆ ਖੇਤਾਰੁ ॥੨॥jaa hoaa hukam kirasaan dhaa taa lun miniaa khetaar ||2||जा होआ हुकमु किरसाण दा ता लुणि मिणिआ खेतारु ॥२॥جا هوآ هُکم کرساݨ دا تا لُݨ مݨآ کھےتار ۔۔۲۔۔

ਪਹਿਲਾ ਪਹਰੁ ਧੰਧੈ ਗਇਆ ਦੂਜੈ ਭਰਿ ਸੋਇਆ ॥pahilaa pahar dha(n)dhai giaa dhoojai bhar soiaa ||पहिला पहरु धंधै गइआ दूजै भरि सोइआ ॥پهِلا پهر دھںدھَے گایا دُوجَے بھر سوایا ۔۔

ਤੀਜੈ ਝਾਖ ਝਖਾਇਆ ਚਉਥੈ ਭੋਰੁ ਭਇਆ ॥teejai jhaakh jhakhaiaa chauthai bhor bhiaa ||तीजै झाख झखाइआ चउथै भोरु भइआ ॥تیِجَے جھاکھ جھکھااآ چاتھَے بھور بھایا ۔۔

ਕਦ ਹੀ ਚਿਤਿ ਨ ਆਇਓ ਜਿਨਿ ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਦੀਆ ॥੩॥kadh hee chit na aaio jin jeeau pi(n)dd dheeaa ||3||कद ही चिति न आइओ जिनि जीउ पिंडु दीआ ॥३॥کد هیِ چت ن آااو جنِ جیِا پںڈ دیِآ ۔۔۳۔۔

ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਕਉ ਵਾਰਿਆ ਜੀਉ ਕੀਆ ਕੁਰਬਾਣੁ ॥saadhasa(n)gat kau vaariaa jeeau keeaa kurabaan ||साधसंगति कउ वारिआ जीउ कीआ कुरबाणु ॥سادھسںگت کا وارآ جیِا کیِآ کُرباݨ ۔۔

ਜਿਸ ਤੇ ਸੋਝੀ ਮਨਿ ਪਈ ਮਿਲਿਆ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥jis te sojhee man piee miliaa purakh sujaan ||जिस ते सोझी मनि पई मिलिआ पुरखु सुजाणु ॥جِس تے سوجھیِ من پای ملِآ پُرکھ سُجاݨ ۔۔

ਨਾਨਕ ਡਿਠਾ ਸਦਾ ਨਾਲਿ ਹਰਿ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਜਾਣੁ ॥੪॥੪॥੭੪॥naanak ddiThaa sadhaa naal har a(n)tarajaamee jaan ||4||4||74||नानक डिठा सदा नालि हरि अंतरजामी जाणु ॥४॥४॥७४॥نانک ڈٹھا سدا نال هر اںترجامیِ جاݨ ۔۔۴۔۔۴۔۔۷۴۔۔

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੫ ॥sireeraag mahalaa panjavaa ||सिरीरागु महला ५ ॥سِریِراگ مهلا ۵ ۔۔

ਸਭੇ ਗਲਾ ਵਿਸਰਨੁ ਇਕੋ ਵਿਸਰਿ ਨ ਜਾਉ ॥sabhe galaa visaran iko visar na jaau ||सभे गला विसरनु इको विसरि न जाउ ॥سبھے گلا وسرن اکو وسر ن جاا ۔۔

ਧੰਧਾ ਸਭੁ ਜਲਾਇ ਕੈ ਗੁਰਿ ਨਾਮੁ ਦੀਆ ਸਚੁ ਸੁਆਉ ॥dha(n)dhaa sabh jalai kai gur naam dheeaa sach suaau ||धंधा सभु जलाइ कै गुरि नामु दीआ सचु सुआउ ॥دھںدھا سبھ جلاا کَے گُر نام دیِآ سچ سُآا ۔۔

ਆਸਾ ਸਭੇ ਲਾਹਿ ਕੈ ਇਕਾ ਆਸ ਕਮਾਉ ॥aasaa sabhe laeh kai ikaa aas kamaau ||आसा सभे लाहि कै इका आस कमाउ ॥آسا سبھے لاه کَے اکا آس کماا ۔۔

ਜਿਨੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨ ਅਗੈ ਮਿਲਿਆ ਥਾਉ ॥੧॥jinee satigur seviaa tin agai miliaa thaau ||1||जिनी सतिगुरु सेविआ तिन अगै मिलिआ थाउ ॥१॥جٍنیِ ستگر سےوآ تن اگَے ملِآ تھاا ۔۔۱۔۔

ਮਨ ਮੇਰੇ ਕਰਤੇ ਨੋ ਸਾਲਾਹਿ ॥man mere karate no saalaeh ||मन मेरे करते नो सालाहि ॥من مےرے کرتے نو سالاه ۔۔

ਸਭੇ ਛਡਿ ਸਿਆਣਪਾ ਗੁਰ ਕੀ ਪੈਰੀ ਪਾਹਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sabhe chhadd siaanapaa gur kee pairee paeh ||1|| rahaau ||सभे छडि सिआणपा गुर की पैरी पाहि ॥१॥ रहाउ ॥سبھے چھڈ سآݨپا گُر کیِ پَےریِ پاه ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਦੁਖ ਭੁਖ ਨਹ ਵਿਆਪਈ ਜੇ ਸੁਖਦਾਤਾ ਮਨਿ ਹੋਇ ॥dhukh bhukh neh viaapiee je sukhadhaataa man hoi ||दुख भुख नह विआपई जे सुखदाता मनि होइ ॥دُکھ بھُکھ نه وآپای جے سُکھداتا من هوا ۔۔

ਕਿਤ ਹੀ ਕੰਮਿ ਨ ਛਿਜੀਐ ਜਾ ਹਿਰਦੈ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥kit hee ka(n)m na chhijeeaai jaa hiradhai sachaa soi ||कित ही कंमि न छिजीऐ जा हिरदै सचा सोइ ॥کِت هیِ کںم ن چھجیِاَے جا هردَے سچا سوا ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਰਖਹਿ ਹਥ ਦੇ ਤਿਸੁ ਮਾਰਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥jis too(n) rakheh hath dhe tis maar na sakai koi ||जिसु तूँ रखहि हथ दे तिसु मारि न सकै कोइ ॥جِس تُوں رکھه هتھ دے تس مار ن سکَے کوا ۔۔

ਸੁਖਦਾਤਾ ਗੁਰੁ ਸੇਵੀਐ ਸਭਿ ਅਵਗਣ ਕਢੈ ਧੋਇ ॥੨॥sukhadhaataa gur seveeaai sabh avagan kaddai dhoi ||2||सुखदाता गुरु सेवीऐ सभि अवगण कढै धोइ ॥२॥سُکھداتا گُر سےویِاَے سبھ اوگݨ کڈھَے دھوا ۔۔۲۔۔

ਸੇਵਾ ਮੰਗੈ ਸੇਵਕੋ ਲਾਈਆਂ ਅਪੁਨੀ ਸੇਵ ॥sevaa ma(n)gai sevako laieeaa(n) apunee sev ||सेवा मंगै सेवको लाईआँ अपुनी सेव ॥سےوا مںگَے سےوکو لاایآں اپنیِ سےو ۔۔