Ang 420 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੨੦)

ਹੁਕਮੀ ਪੈਧਾ ਜਾਇ ਦਰਗਹ ਭਾਣੀਐ ॥hukamee paidhaa jai dharageh bhaaneeaai ||हुकमी पैधा जाइ दरगह भाणीऐ ॥هُکمیِ پَےدھا جاا درگه بھاݨیِاَے ۔۔

ਹੁਕਮੇ ਹੀ ਸਿਰਿ ਮਾਰ ਬੰਦਿ ਰਬਾਣੀਐ ॥੫॥hukame hee sir maar ba(n)dh rabaaneeaai ||5||हुकमे ही सिरि मार बंदि रबाणीऐ ॥५॥هُکمے هیِ سر مار بںد رباݨیِاَے ۔۔۵۔۔

ਲਾਹਾ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ਮਨਿ ਵਸਾਈਐ ॥laahaa sach niaau man vasaieeaai ||लाहा सचु निआउ मनि वसाईऐ ॥لاها سچ نآا من وساایاَے ۔۔

ਲਿਖਿਆ ਪਲੈ ਪਾਇ ਗਰਬੁ ਵਞਾਈਐ ॥੬॥likhiaa palai pai garab van(j)aieeaai ||6||लिखिआ पलै पाइ गरबु वञाईऐ ॥६॥لِکھآ پلَے پاا گرب ونجاایاَے ۔۔۶۔۔

ਮਨਮੁਖੀਆ ਸਿਰਿ ਮਾਰ ਵਾਦਿ ਖਪਾਈਐ ॥manmukheeaa sir maar vaadh khapaieeaai ||मनमुखीआ सिरि मार वादि खपाईऐ ॥منمکھیِآ سر مار واد کھپاایاَے ۔۔

ਠਗਿ ਮੁਠੀ ਕੂੜਿਆਰ ਬੰਨਿੑ ਚਲਾਈਐ ॥੭॥Thag muThee kooRiaar ba(n)ni(h) chalaieeaai ||7||ठगि मुठी कूड़िआर बंनि्ि चलाईऐ ॥७॥ٹھگ مُٹھیِ کُوڑآر بنّھ چلاایاَے ۔۔۷۔۔

ਸਾਹਿਬੁ ਰਿਦੈ ਵਸਾਇ ਨ ਪਛੋਤਾਵਹੀ ॥saahib ridhai vasai na pachhotaavahee ||साहिबु रिदै वसाइ न पछोतावही ॥ساهب ردَے وساا ن پچھوتاوهیِ ۔۔

ਗੁਨਹਾਂ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ਸਬਦੁ ਕਮਾਵਹੀ ॥੮॥gunahaa(n) bakhasanahaar sabadh kamaavahee ||8||गुनहाँ बखसणहारु सबदु कमावही ॥८॥گُنهاں بکھسݨهار سبد کماوهیِ ۔۔۸۔۔

ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਸਚੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਘਾਲੀਐ ॥naanak ma(n)gai sach gurmukh ghaaleeaai ||नानकु मंगै सचु गुरमुखि घालीऐ ॥نانک مںگَے سچ گُرمکھ گھالیِاَے ۔۔

ਮੈ ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲੀਐ ॥੯॥੧੬॥mai tujh bin avar na koi nadhar nihaaleeaai ||9||16||मै तुझ बिनु अवरु न कोइ नदरि निहालीऐ ॥९॥१६॥مَے تُجھ بن اور ن کوا ندر نهالیِاَے ۔۔۹۔۔۱۶۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥aasaa mahalaa pehilaa ||आसा महला १ ॥آسا مهلا ۱ ۔۔

ਕਿਆ ਜੰਗਲੁ ਢੂਢੀ ਜਾਇ ਮੈ ਘਰਿ ਬਨੁ ਹਰੀਆਵਲਾ ॥kiaa ja(n)gal ddooddee jai mai ghar ban hareeaavalaa ||किआ जंगलु ढूढी जाइ मै घरि बनु हरीआवला ॥کِآ جںگل ڈھُوڈھیِ جاا مَے گھر بن هریِآولا ۔۔

ਸਚਿ ਟਿਕੈ ਘਰਿ ਆਇ ਸਬਦਿ ਉਤਾਵਲਾ ॥੧॥sach Tikai ghar aai sabadh utaavalaa ||1||सचि टिकै घरि आइ सबदि उतावला ॥१॥سچ ٹکَے گھرِ آا سبد اُتاولا ۔۔۱۔۔

ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਸੋਇ ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਣੀਐ ॥jeh dhekhaa teh soi avar na jaaneeaai ||जह देखा तह सोइ अवरु न जाणीऐ ॥جه دےکھا ته سوا اور ن جاݨیِاَے ۔۔

ਗੁਰ ਕੀ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ਮਹਲੁ ਪਛਾਣੀਐ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gur kee kaar kamai mahal pachhaaneeaai ||1|| rahaau ||गुर की कार कमाइ महलु पछाणीऐ ॥१॥ रहाउ ॥گُر کیِ کار کماا مهل پچھاݨیِاَے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਆਪਿ ਮਿਲਾਵੈ ਸਚੁ ਤਾ ਮਨਿ ਭਾਵਈ ॥aap milaavai sach taa man bhaaviee ||आपि मिलावै सचु ता मनि भावई ॥آپ ملاوَے سچ تا من بھاوای ۔۔

ਚਲੈ ਸਦਾ ਰਜਾਇ ਅੰਕਿ ਸਮਾਵਈ ॥੨॥chalai sadhaa rajai a(n)k samaaviee ||2||चलै सदा रजाइ अंकि समावई ॥२॥چلَے سدا رجاا اںک سماوای ۔۔۲۔۔

ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਸੋਈ ॥sachaa saahib man vasai vasiaa man soiee ||सचा साहिबु मनि वसै वसिआ मनि सोई ॥سچا ساهب من وسَے وسِآ منِ سوای ۔۔

ਆਪੇ ਦੇ ਵਡਿਆਈਆ ਦੇ ਤੋਟਿ ਨ ਹੋਈ ॥੩॥aape dhe vaddiaaieeaa dhe toT na hoiee ||3||आपे दे वडिआईआ दे तोटि न होई ॥३॥آپے دے وڈآایآ دے توٹ ن هوای ۔۔۳۔۔

ਅਬੇ ਤਬੇ ਕੀ ਚਾਕਰੀ ਕਿਉ ਦਰਗਹ ਪਾਵੈ ॥abe tabe kee chaakaree kiau dharageh paavai ||अबे तबे की चाकरी किउ दरगह पावै ॥ابے تبے کیِ چاکریِ کا درگه پاوَے ۔۔

ਪਥਰ ਕੀ ਬੇੜੀ ਜੇ ਚੜੈ ਭਰ ਨਾਲਿ ਬੁਡਾਵੈ ॥੪॥pathar kee beRee je chaRai bhar naal buddaavai ||4||पथर की बेड़ी जे चड़ै भर नालि बुडावै ॥४॥پتھر کیِ بےڑیِ جے چڑَے بھر نال بُڈاوَے ۔۔۴۔۔

ਆਪਨੜਾ ਮਨੁ ਵੇਚੀਐ ਸਿਰੁ ਦੀਜੈ ਨਾਲੇ ॥aapanaRaa man vecheeaai sir dheejai naale ||आपनड़ा मनु वेचीऐ सिरु दीजै नाले ॥آپنڑا من وےچیِاَے سر دیِجَے نالے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਸਤੁ ਪਛਾਣੀਐ ਅਪਨਾ ਘਰੁ ਭਾਲੇ ॥੫॥gurmukh vasat pachhaaneeaai apanaa ghar bhaale ||5||गुरमुखि वसतु पछाणीऐ अपना घरु भाले ॥५॥گُرمکھ وست پچھاݨیِاَے اپنا گھر بھالے ۔۔۵۔۔

ਜੰਮਣ ਮਰਣਾ ਆਖੀਐ ਤਿਨਿ ਕਰਤੈ ਕੀਆ ॥ja(n)man maranaa aakheeaai tin karatai keeaa ||जंमण मरणा आखीऐ तिनि करतै कीआ ॥جںمݨ مرݨا آکھیِاَے تن کرتَے کیِآ ۔۔

ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ ਮਰਿ ਰਹੇ ਫਿਰਿ ਮਰਣੁ ਨ ਥੀਆ ॥੬॥aap gavaiaa mar rahe fir maran na theeaa ||6||आपु गवाइआ मरि रहे फिरि मरणु न थीआ ॥६॥آپ گواایا مر رهے پھرِ مرݨ ن تھیِآ ۔۔۶۔۔

ਸਾਈ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਧੁਰ ਕੀ ਫੁਰਮਾਈ ॥saiee kaar kamaavanee dhur kee furamaiee ||साई कार कमावणी धुर की फुरमाई ॥ساای کار کماوݨیِ دھُر کیِ پھُرماای ۔۔

ਜੇ ਮਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਦੇ ਮਿਲੈ ਕਿਨਿ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ ॥੭॥je man satigur dhe milai kin keemat paiee ||7||जे मनु सतिगुर दे मिलै किनि कीमति पाई ॥७॥جے من ستگر دے ملَے کنِ کیِمت پاای ۔۔۷۔۔

ਰਤਨਾ ਪਾਰਖੁ ਸੋ ਧਣੀ ਤਿਨਿ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ ॥ratanaa paarakh so dhanee tin keemat paiee ||रतना पारखु सो धणी तिनि कीमति पाई ॥رتنا پارکھ سو دھݨیِ تن کیِمت پاای ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ॥੮॥੧੭॥naanak saahib man vasai sachee vaddiaaiee ||8||17||नानक साहिबु मनि वसै सची वडिआई ॥८॥१७॥نانک ساهب من وسَے سچیِ وڈِآای ۔۔۸۔۔۱۷۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥aasaa mahalaa pehilaa ||आसा महला १ ॥آسا مهلا ۱ ۔۔

ਜਿਨੑੀ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਦੂਜੈ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਈ ॥jin(h)ee naam visaariaa dhoojai bharam bhulaiee ||जिन्नी नामु विसारिआ दूजै भरमि भुलाई ॥جٍنھیِ نام وسارآ دُوجَے بھرم بھُلاای ۔۔

ਮੂਲੁ ਛੋਡਿ ਡਾਲੀ ਲਗੇ ਕਿਆ ਪਾਵਹਿ ਛਾਈ ॥੧॥mool chhodd ddaalee lage kiaa paaveh chhaiee ||1||मूलु छोडि डाली लगे किआ पावहि छाई ॥१॥مُول چھوڈ ڈالیِ لگے کآ پاوه چھاای ۔۔۱۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਕਿਉ ਛੂਟੀਐ ਜੇ ਜਾਣੈ ਕੋਈ ॥bin naavai kiau chhooTeeaai je jaanai koiee ||बिनु नावै किउ छूटीऐ जे जाणै कोई ॥بٍن ناوَے کا چھُوٹیِاَے جے جاݨَے کوای ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਤ ਛੂਟੀਐ ਮਨਮੁਖਿ ਪਤਿ ਖੋਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gurmukh hoi ta chhooTeeaai manmukh pat khoiee ||1|| rahaau ||गुरमुखि होइ त छूटीऐ मनमुखि पति खोई ॥१॥ रहाउ ॥گُرمکھ هوا ت چھُوٹیِاَے منمکھ پت کھوای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਿਨੑੀ ਏਕੋ ਸੇਵਿਆ ਪੂਰੀ ਮਤਿ ਭਾਈ ॥jin(h)ee eko seviaa pooree mat bhaiee ||जिन्नी एको सेविआ पूरी मति भाई ॥جٍنھیِ اےکو سےوآ پُوریِ مت بھاای ۔۔

ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਨਿਰੰਜਨਾ ਜਨ ਹਰਿ ਸਰਣਾਈ ॥੨॥aadh jugaadh nira(n)janaa jan har saranaiee ||2||आदि जुगादि निरंजना जन हरि सरणाई ॥२॥آد جُگاد نرںجنا جن هر سرݨاای ۔۔۲۔۔

ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਏਕੁ ਹੈ ਅਵਰੁ ਨਹੀ ਭਾਈ ॥saahib meraa ek hai avar nahee bhaiee ||साहिबु मेरा एकु है अवरु नही भाई ॥ساهب مےرا اےک هَے اور نهیِ بھاای ۔۔

ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਾਚੇ ਪਰਥਾਈ ॥੩॥kirapaa te sukh paiaa saache parathaiee ||3||किरपा ते सुखु पाइआ साचे परथाई ॥३॥کِرپا تے سُکھ پاایا ساچے پرتھاای ۔۔۳۔۔

ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਕੇਤੀ ਕਹੈ ਕਹਾਏ ॥gur bin kinai na paio ketee kahai kahaae ||गुर बिनु किनै न पाइओ केती कहै कहाए ॥گُر بن کنَے ن پاااو کےتیِ کهَے کهااے ۔۔

ਆਪਿ ਦਿਖਾਵੈ ਵਾਟੜੀਂ ਸਚੀ ਭਗਤਿ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ॥੪॥aap dhikhaavai vaaTaRee(n) sachee bhagat dhiraRaae ||4||आपि दिखावै वाटड़ीं सची भगति दृड़ाए ॥४॥آپ دکھاوَے واٹڑیِں سچیِ بھگت درڑااے ۔۔۴۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਜੇ ਸਮਝਾਈਐ ਭੀ ਉਝੜਿ ਜਾਏ ॥manmukh je samajhaieeaai bhee ujhaR jaae ||मनमुखु जे समझाईऐ भी उझड़ि जाए ॥منمکھ جے سمجھاایاَے بھیِ اُجھڑ جااے ۔۔

ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮ ਨ ਛੂਟਸੀ ਮਰਿ ਨਰਕ ਸਮਾਏ ॥੫॥bin har naam na chhooTasee mar narak samaae ||5||बिनु हरि नाम न छूटसी मरि नरक समाए ॥५॥بٍن هر نام ن چھُوٹسیِ مرِ نرک سمااے ۔۔۵۔۔

ਜਨਮਿ ਮਰੈ ਭਰਮਾਈਐ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਨ ਲੇਵੈ ॥janam marai bharamaieeaai har naam na levai ||जनमि मरै भरमाईऐ हरि नामु न लेवै ॥جنم مرَے بھرماایاَے هر نام ن لےوَے ۔۔

ਤਾ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਨਾ ਪਵੈ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵੈ ॥੬॥taa kee keemat naa pavai bin gur kee sevai ||6||ता की कीमति ना पवै बिनु गुर की सेवै ॥६॥تا کیِ کیِمت نا پوَے بن گُر کیِ سےوَے ۔۔۶۔۔