Ang 419 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੪੧੯)

ਜੋਗੀ ਭੋਗੀ ਕਾਪੜੀ ਕਿਆ ਭਵਹਿ ਦਿਸੰਤਰ ॥jogee bhogee kaapaRee kiaa bhaveh dhisa(n)tar ||जोगी भोगी कापड़ी किआ भवहि दिसंतर ॥جوگیِ بھوگیِ کاپڑیِ کآ بھوه دسںتر ۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਨ ਚੀਨੑਹੀ ਤਤੁ ਸਾਰੁ ਨਿਰੰਤਰ ॥੩॥gur kaa sabadh na cheen(h)hee tat saar nira(n)tar ||3||गुर का सबदु न चीन्नही ततु सारु निरंतर ॥३॥گُر کا سبد ن چیٍنھهیِ تت سار نرںتر ۔۔۳۔۔

ਪੰਡਿਤ ਪਾਧੇ ਜੋਇਸੀ ਨਿਤ ਪੜ੍ਹਹਿ ਪੁਰਾਣਾ ॥pa(n)ddit paadhe joisee nit paRheh puraanaa ||पंडित पाधे जोइसी नित पड़्हहि पुराणा ॥پںڈت پادھے جواسیِ نت پڑھه پُراݨا ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਵਸਤੁ ਨ ਜਾਣਨੑੀ ਘਟਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਲੁਕਾਣਾ ॥੪॥a(n)tar vasat na jaanan(h)ee ghaT braham lukaanaa ||4||अंतरि वसतु न जाणन्नी घटि ब्रहमु लुकाणा ॥४॥اںتر وست ن جاݨنھیِ گھٹ برهم لُکاݨا ۔۔۴۔۔

ਇਕਿ ਤਪਸੀ ਬਨ ਮਹਿ ਤਪੁ ਕਰਹਿ ਨਿਤ ਤੀਰਥ ਵਾਸਾ ॥eik tapasee ban meh tap kareh nit teerath vaasaa ||इकि तपसी बन महि तपु करहि नित तीरथ वासा ॥ِاک تپسیِ بن مهِ تپ کره نت تیِرتھ واسا ۔۔

ਆਪੁ ਨ ਚੀਨਹਿ ਤਾਮਸੀ ਕਾਹੇ ਭਏ ਉਦਾਸਾ ॥੫॥aap na cheeneh taamasee kaahe bhe udhaasaa ||5||आपु न चीनहि तामसी काहे भए उदासा ॥५॥آپ ن چیٍنه تامسیِ کاهے بھاے اُداسا ۔۔۵۔۔

ਇਕਿ ਬਿੰਦੁ ਜਤਨ ਕਰਿ ਰਾਖਦੇ ਸੇ ਜਤੀ ਕਹਾਵਹਿ ॥eik bi(n)dh jatan kar raakhadhe se jatee kahaaveh ||इकि बिंदु जतन करि राखदे से जती कहावहि ॥ِاک بںد جتن کر راکھدے سے جتیِ کهاوه ۔۔

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਸਬਦ ਨ ਛੂਟਹੀ ਭ੍ਰਮਿ ਆਵਹਿ ਜਾਵਹਿ ॥੬॥bin gur sabadh na chhooTahee bhram aaveh jaaveh ||6||बिनु गुर सबद न छूटही भ्रमि आवहि जावहि ॥६॥بٍن گُر سبد ن چھُوٹهیِ بھرم آوه جاوه ۔۔۶۔۔

ਇਕਿ ਗਿਰਹੀ ਸੇਵਕ ਸਾਧਿਕਾ ਗੁਰਮਤੀ ਲਾਗੇ ॥eik girahee sevak saadhikaa gurmatee laage ||इकि गिरही सेवक साधिका गुरमती लागे ॥ِاک گرهیِ سےوک سادھکا گُرمتیِ لاگے ۔۔

ਨਾਮੁ ਦਾਨੁ ਇਸਨਾਨੁ ਦ੍ਰਿੜੁ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਸੁ ਜਾਗੇ ॥੭॥naam dhaan isanaan dhiraR har bhagat su jaage ||7||नामु दानु इसनानु दृड़ु हरि भगति सु जागे ॥७॥نام دان اسنان درڑ هر بھگت سُ جاگے ۔۔۷۔۔

ਗੁਰ ਤੇ ਦਰੁ ਘਰੁ ਜਾਣੀਐ ਸੋ ਜਾਇ ਸਿਞਾਣੈ ॥gur te dhar ghar jaaneeaai so jai sin(j)aanai ||गुर ते दरु घरु जाणीऐ सो जाइ सिञाणै ॥گُر تے در گھر جاݨیِاَے سو جاا سنجاݨَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਸਾਚੇ ਮਨੁ ਮਾਨੈ ॥੮॥੧੪॥naanak naam na veesarai saache man maanai ||8||14||नानक नामु न वीसरै साचे मनु मानै ॥८॥१४॥نانک نام ن ویِسرَے ساچے من مانَے ۔۔۸۔۔۱۴۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥aasaa mahalaa pehilaa ||आसा महला १ ॥آسا مهلا ۱ ۔۔

ਮਨਸਾ ਮਨਹਿ ਸਮਾਇਲੇ ਭਉਜਲੁ ਸਚਿ ਤਰਣਾ ॥manasaa maneh samaile bhaujal sach taranaa ||मनसा मनहि समाइले भउजलु सचि तरणा ॥منسا منه سماالے بھاجل سچ ترݨا ۔۔

ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਦਇਆਲੁ ਤੂ ਠਾਕੁਰ ਤੇਰੀ ਸਰਣਾ ॥੧॥aadh jugaadh dhiaal too Thaakur teree saranaa ||1||आदि जुगादि दइआलु तू ठाकुर तेरी सरणा ॥१॥آد جُگاد دایال تُو ٹھاکر تےریِ سرݨا ۔۔۱۔۔

ਤੂ ਦਾਤੌ ਹਮ ਜਾਚਿਕਾ ਹਰਿ ਦਰਸਨੁ ਦੀਜੈ ॥too dhaatau ham jaachikaa har dharasan dheejai ||तू दातौ हम जाचिका हरि दरसनु दीजै ॥تُو داتَو هم جاچکا هر درسن دیِجَے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਮਨ ਮੰਦਰੁ ਭੀਜੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gurmukh naam dhiaaieeaai man ma(n)dhar bheejai ||1|| rahaau ||गुरमुखि नामु धिआईऐ मन मंदरु भीजै ॥१॥ रहाउ ॥گُرمکھ نام دھآایاَے من مںدر بھیِجَے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਕੂੜਾ ਲਾਲਚੁ ਛੋਡੀਐ ਤਉ ਸਾਚੁ ਪਛਾਣੈ ॥kooRaa laalach chhoddeeaai tau saach pachhaanai ||कूड़ा लालचु छोडीऐ तउ साचु पछाणै ॥کُوڑا لالچ چھوڈیِاَے تا ساچ پچھاݨَے ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਈਐ ਪਰਮਾਰਥੁ ਜਾਣੈ ॥੨॥gur kai sabadh samaieeaai paramaarath jaanai ||2||गुर कै सबदि समाईऐ परमारथु जाणै ॥२॥گُر کَے سبد سماایاَے پرمارتھ جاݨَے ۔۔۲۔۔

ਇਹੁ ਮਨੁ ਰਾਜਾ ਲੋਭੀਆ ਲੁਭਤਉ ਲੋਭਾਈ ॥eih man raajaa lobheeaa lubhatau lobhaiee ||इहु मनु राजा लोभीआ लुभतउ लोभाई ॥ِاهُ من راجا لوبھیِآ لُبھتا لوبھاای ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਲੋਭੁ ਨਿਵਾਰੀਐ ਹਰਿ ਸਿਉ ਬਣਿ ਆਈ ॥੩॥gurmukh lobh nivaareeaai har siau ban aaiee ||3||गुरमुखि लोभु निवारीऐ हरि सिउ बणि आई ॥३॥گُرمکھ لوبھ نواریِاَے هر سا بݨِ آای ۔۔۳۔۔

ਕਲਰਿ ਖੇਤੀ ਬੀਜੀਐ ਕਿਉ ਲਾਹਾ ਪਾਵੈ ॥kalar khetee beejeeaai kiau laahaa paavai ||कलरि खेती बीजीऐ किउ लाहा पावै ॥کلر کھےتیِ بیِجیِاَے کا لاها پاوَے ۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਸਚਿ ਨ ਭੀਜਈ ਕੂੜੁ ਕੂੜਿ ਗਡਾਵੈ ॥੪॥manmukh sach na bheejiee kooR kooR gaddaavai ||4||मनमुखु सचि न भीजई कूड़ु कूड़ि गडावै ॥४॥منمکھ سچ ن بھیِجای کُوڑ کُوڑ گڈاوَے ۔۔۴۔۔

ਲਾਲਚੁ ਛੋਡਹੁ ਅੰਧਿਹੋ ਲਾਲਚਿ ਦੁਖੁ ਭਾਰੀ ॥laalach chhoddahu a(n)dhiho laalach dhukh bhaaree ||लालचु छोडहु अंधिहो लालचि दुखु भारी ॥لالچ چھوڈهُ اںدھهو لالچ دُکھ بھاریِ ۔۔

ਸਾਚੌ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਬਿਖੁ ਮਾਰੀ ॥੫॥saachau saahib man vasai haumai bikh maaree ||5||साचौ साहिबु मनि वसै हउमै बिखु मारी ॥५॥ساچَو ساهب من وسَے هامَے بکھ ماریِ ۔۔۵۔۔

ਦੁਬਿਧਾ ਛੋਡਿ ਕੁਵਾਟੜੀ ਮੂਸਹੁਗੇ ਭਾਈ ॥dhubidhaa chhodd kuvaaTaRee moosahuge bhaiee ||दुबिधा छोडि कुवाटड़ी मूसहुगे भाई ॥دُبدھا چھوڈ کُواٹڑیِ مُوسهُگے بھاای ۔۔

ਅਹਿਨਿਸਿ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹੀਐ ਸਤਿਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ॥੬॥ahinis naam salaaheeaai satigur saranaiee ||6||अहिनिसि नामु सलाहीऐ सतिगुर सरणाई ॥६॥اهٍنس نام سلاهیِاَے ستِگر سرݨاای ۔۔۶۔۔

ਮਨਮੁਖ ਪਥਰੁ ਸੈਲੁ ਹੈ ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਫੀਕਾ ॥manmukh pathar sail hai dhirag jeevan feekaa ||मनमुख पथरु सैलु है धृगु जीवणु फीका ॥منمکھ پتھر سَےل هَے دھرگ جیِوݨ پھیِکا ۔۔

ਜਲ ਮਹਿ ਕੇਤਾ ਰਾਖੀਐ ਅਭ ਅੰਤਰਿ ਸੂਕਾ ॥੭॥jal meh ketaa raakheeaai abh a(n)tar sookaa ||7||जल महि केता राखीऐ अभ अंतरि सूका ॥७॥جل مهِ کےتا راکھیِاَے ابھ اںتر سُوکا ۔۔۷۔۔

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ ਪੂਰੈ ਗੁਰਿ ਦੀਆ ॥har kaa naam nidhaan hai poorai gur dheeaa ||हरि का नामु निधानु है पूरै गुरि दीआ ॥هر کا نام ندھان هَے پُورَے گُر دیِآ ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਮਥਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ॥੮॥੧੫॥naanak naam na veesarai math a(n)mrit peeaa ||8||15||नानक नामु न वीसरै मथि अंमृतु पीआ ॥८॥१५॥نانک نام ن ویِسرَے متھ اںمرت پیِآ ۔۔۸۔۔۱۵۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥aasaa mahalaa pehilaa ||आसा महला १ ॥آسا مهلا ۱ ۔۔

ਚਲੇ ਚਲਣਹਾਰ ਵਾਟ ਵਟਾਇਆ ॥chale chalanahaar vaaT vaTaiaa ||चले चलणहार वाट वटाइआ ॥چلے چلݨهار واٹ وٹااآ ۔۔

ਧੰਧੁ ਪਿਟੇ ਸੰਸਾਰੁ ਸਚੁ ਨ ਭਾਇਆ ॥੧॥dha(n)dh piTe sa(n)saar sach na bhaiaa ||1||धंधु पिटे संसारु सचु न भाइआ ॥१॥دھںدھ پٹے سںسار سچ ن بھاایا ۔۔۱۔۔

ਕਿਆ ਭਵੀਐ ਕਿਆ ਢੂਢੀਐ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਦਿਖਾਇਆ ॥kiaa bhaveeaai kiaa ddooddeeaai gur sabadh dhikhaiaa ||किआ भवीऐ किआ ढूढीऐ गुर सबदि दिखाइआ ॥کِآ بھویِاَے کآ ڈھُوڈھیِاَے گُر سبد دکھاایا ۔۔

ਮਮਤਾ ਮੋਹੁ ਵਿਸਰਜਿਆ ਅਪਨੈ ਘਰਿ ਆਇਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥mamataa moh visarajiaa apanai ghar aaiaa ||1|| rahaau ||ममता मोहु विसरजिआ अपनै घरि आइआ ॥१॥ रहाउ ॥ممتا موهُ وسرجآ اپنَے گھر آایا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਚਿ ਮਿਲੈ ਸਚਿਆਰੁ ਕੂੜਿ ਨ ਪਾਈਐ ॥sach milai sachiaar kooR na paieeaai ||सचि मिलै सचिआरु कूड़ि न पाईऐ ॥سچ ملَے سچِآر کُوڑ ن پاایاَے ۔۔

ਸਚੇ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ਬਹੁੜਿ ਨ ਆਈਐ ॥੨॥sache siau chit lai bahuR na aaieeaai ||2||सचे सिउ चितु लाइ बहुड़ि न आईऐ ॥२॥سچے سا چت لاا بهُڑ ن آایاَے ۔۔۲۔۔

ਮੋਇਆ ਕਉ ਕਿਆ ਰੋਵਹੁ ਰੋਇ ਨ ਜਾਣਹੂ ॥moiaa kau kiaa rovahu roi na jaanahoo ||मोइआ कउ किआ रोवहु रोइ न जाणहू ॥مواآ کا کآ رووهُ روا ن جاݨهُو ۔۔

ਰੋਵਹੁ ਸਚੁ ਸਲਾਹਿ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਹੂ ॥੩॥rovahu sach salaeh hukam pachhaanahoo ||3||रोवहु सचु सलाहि हुकमु पछाणहू ॥३॥رووهُ سچ سلاه هُکم پچھاݨهُو ۔۔۳۔۔

ਹੁਕਮੀ ਵਜਹੁ ਲਿਖਾਇ ਆਇਆ ਜਾਣੀਐ ॥hukamee vajahu likhai aaiaa jaaneeaai ||हुकमी वजहु लिखाइ आइआ जाणीऐ ॥هُکمیِ وجهُ لکھاا آایا جاݨیِاَے ۔۔

ਲਾਹਾ ਪਲੈ ਪਾਇ ਹੁਕਮੁ ਸਿਞਾਣੀਐ ॥੪॥laahaa palai pai hukam sin(j)aaneeaai ||4||लाहा पलै पाइ हुकमु सिञाणीऐ ॥४॥لاها پلَے پاا هُکم سنجاݨیِاَے ۔۔۴۔۔