Ang 397 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੯੭)

ਸੋ ਛੂਟੈ ਮਹਾ ਜਾਲ ਤੇ ਜਿਸੁ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਨਿਰੰਤਰਿ ॥੨॥so chhooTai mahaa jaal te jis gur sabadh nira(n)tar ||2||सो छूटै महा जाल ते जिसु गुर सबदु निरंतरि ॥२॥سو چھُوٹَے مها جال تے جس گُر سبد نرںتر ۔۔۲۔۔

ਗੁਰ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਆ ਕਹਾ ਗੁਰੁ ਬਿਬੇਕ ਸਤ ਸਰੁ ॥gur kee mahimaa kiaa kahaa gur bibek sat sar ||गुर की महिमा किआ कहा गुरु बिबेक सत सरु ॥گُر کیِ مهِما کآ کها گُر ببےک ست سر ۔۔

ਓਹੁ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦੀ ਜੁਗਹ ਜੁਗੁ ਪੂਰਾ ਪਰਮੇਸਰੁ ॥੩॥oh aadh jugaadhee jugeh jug pooraa paramesar ||3||ओहु आदि जुगादी जुगह जुगु पूरा परमेसरु ॥३॥اوهُ آد جُگادیِ جُگه جُگ پُورا پرمےسر ۔۔۳۔۔

ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹੁ ਸਦ ਸਦਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮਨੁ ਰੰਗੇ ॥naam dhiaavahu sadh sadhaa har har man ra(n)ge ||नामु धिआवहु सद सदा हरि हरि मनु रंगे ॥نام دھآوهُ سد سدا هر هرِ من رںگے ۔۔

ਜੀਉ ਪ੍ਰਾਣ ਧਨੁ ਗੁਰੂ ਹੈ ਨਾਨਕ ਕੈ ਸੰਗੇ ॥੪॥੨॥੧੦੪॥jeeau praan dhan guroo hai naanak kai sa(n)ge ||4||2||104||जीउ प्राण धनु गुरू है नानक कै संगे ॥४॥२॥१०४॥جیِا پراݨ دھن گُرُو هَے نانک کَے سںگے ۔۔۴۔۔۲۔۔۱۰۴۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥aasaa mahalaa panjavaa ||आसा महला ५ ॥آسا مهلا ۵ ۔۔

ਸਾਈ ਅਲਖੁ ਅਪਾਰੁ ਭੋਰੀ ਮਨਿ ਵਸੈ ॥saiee alakh apaar bhoree man vasai ||साई अलखु अपारु भोरी मनि वसै ॥ساای الکھ اپار بھوریِ من وسَے ۔۔

ਦੂਖੁ ਦਰਦੁ ਰੋਗੁ ਮਾਇ ਮੈਡਾ ਹਭੁ ਨਸੈ ॥੧॥dhookh dharadh rog mai maiddaa habh nasai ||1||दूखु दरदु रोगु माइ मैडा हभु नसै ॥१॥دُوکھ درد روگ ماا مَےڈا هبھ نسَے ۔۔۱۔۔

ਹਉ ਵੰਞਾ ਕੁਰਬਾਣੁ ਸਾਈ ਆਪਣੇ ॥hau va(n)n(j)aa kurabaan saiee aapane ||हउ वंञा कुरबाणु साई आपणे ॥ها وںنجا کُرباݨ ساای آپݨے ۔۔

ਹੋਵੈ ਅਨਦੁ ਘਣਾ ਮਨਿ ਤਨਿ ਜਾਪਣੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥hovai anadh ghanaa man tan jaapane ||1|| rahaau ||होवै अनदु घणा मनि तनि जापणे ॥१॥ रहाउ ॥هووَے اند گھݨا من تنِ جاپݨے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਬਿੰਦਕ ਗਾਲਿੑ ਸੁਣੀ ਸਚੇ ਤਿਸੁ ਧਣੀ ॥bi(n)dhak gaali(h) sunee sache tis dhanee ||बिंदक गालि्ि सुणी सचे तिसु धणी ॥بِںدک گالھ سُݨیِ سچے تس دھݨیِ ۔۔

ਸੂਖੀ ਹੂੰ ਸੁਖੁ ਪਾਇ ਮਾਇ ਨ ਕੀਮ ਗਣੀ ॥੨॥sookhee hoo(n) sukh pai mai na keem ganee ||2||सूखी हूँ सुखु पाइ माइ न कीम गणी ॥२॥سُوکھیِ هُوں سُکھ پاا ماا ن کیِم گݨیِ ۔۔۲۔۔

ਨੈਣ ਪਸੰਦੋ ਸੋਇ ਪੇਖਿ ਮੁਸਤਾਕ ਭਈ ॥nain pasa(n)dho soi pekh musataak bhiee ||नैण पसंदो सोइ पेखि मुसताक भई ॥نَےݨ پسںدو سوا پےکھ مُستاک بھای ۔۔

ਮੈ ਨਿਰਗੁਣਿ ਮੇਰੀ ਮਾਇ ਆਪਿ ਲੜਿ ਲਾਇ ਲਈ ॥੩॥mai niragun meree mai aap laR lai liee ||3||मै निरगुणि मेरी माइ आपि लड़ि लाइ लई ॥३॥مَے نرگݨ مےریِ ماا آپ لڑ لاا لای ۔۔۳۔۔

ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਸੰਸਾਰ ਹਭਾ ਹੂੰ ਬਾਹਰਾ ॥bedh kateb sa(n)saar habhaa hoo(n) baaharaa ||बेद कतेब संसार हभा हूँ बाहरा ॥بےد کتےب سںسار هبھا هُوں باهرا ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਦਿਸੈ ਜਾਹਰਾ ॥੪॥੩॥੧੦੫॥naanak kaa paatisaahu dhisai jaaharaa ||4||3||105||नानक का पातिसाहु दिसै जाहरा ॥४॥३॥१०५॥نانک کا پاتساهُ دسَے جاهرا ۔۔۴۔۔۳۔۔۱۰۵۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥aasaa mahalaa panjavaa ||आसा महला ५ ॥آسا مهلا ۵ ۔۔

ਲਾਖ ਭਗਤ ਆਰਾਧਹਿ ਜਪਤੇ ਪੀਉ ਪੀਉ ॥laakh bhagat aaraadheh japate peeau peeau ||लाख भगत आराधहि जपते पीउ पीउ ॥لاکھ بھگت آرادھه جپتے پیِا پیِا ۔۔

ਕਵਨ ਜੁਗਤਿ ਮੇਲਾਵਉ ਨਿਰਗੁਣ ਬਿਖਈ ਜੀਉ ॥੧॥kavan jugat melaavau niragun bikhiee jeeau ||1||कवन जुगति मेलावउ निरगुण बिखई जीउ ॥१॥کون جُگت مےلاوا نرگݨ بکھای جیِا ۔۔۱۔۔

ਤੇਰੀ ਟੇਕ ਗੋਵਿੰਦ ਗੁਪਾਲ ਦਇਆਲ ਪ੍ਰਭ ॥teree Tek govi(n)dh gupaal dhiaal prabh ||तेरी टेक गोविंद गुपाल दइआल प्रभ ॥تےریِ ٹےک گووںد گُپال دایال پربھ ۔۔

ਤੂੰ ਸਭਨਾ ਕੇ ਨਾਥ ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਭ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥too(n) sabhanaa ke naath teree sirasaT sabh ||1|| rahaau ||तूँ सभना के नाथ तेरी सृसटि सभ ॥१॥ रहाउ ॥تُوں سبھنا کے ناتھ تےریِ سرسٹ سبھ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਦਾ ਸਹਾਈ ਸੰਤ ਪੇਖਹਿ ਸਦਾ ਹਜੂਰਿ ॥sadhaa sahaiee sa(n)t pekheh sadhaa hajoor ||सदा सहाई संत पेखहि सदा हजूरि ॥سدا سهاای سںت پےکھه سدا هجُور ۔۔

ਨਾਮ ਬਿਹੂਨੜਿਆ ਸੇ ਮਰਨਿੑ ਵਿਸੂਰਿ ਵਿਸੂਰਿ ॥੨॥naam bihoonaRiaa se marani(h) visoor visoor ||2||नाम बिहूनड़िआ से मरनि्ि विसूरि विसूरि ॥२॥نام بهٌڑآ سے مرنھ وسُور وسُور ۔۔۲۔۔

ਦਾਸ ਦਾਸਤਣ ਭਾਇ ਮਿਟਿਆ ਤਿਨਾ ਗਉਣੁ ॥dhaas dhaasatan bhai miTiaa tinaa gaun ||दास दासतण भाइ मिटिआ तिना गउणु ॥داس داستݨ بھاا مٹآ تنا گاݨ ۔۔

ਵਿਸਰਿਆ ਜਿਨੑਾ ਨਾਮੁ ਤਿਨਾੜਾ ਹਾਲੁ ਕਉਣੁ ॥੩॥visariaa jin(h)aa naam tinaaRaa haal kaun ||3||विसरिआ जिन्ना नामु तिनाड़ा हालु कउणु ॥३॥وِسرآ جنھا نام تناڑا هال کاݨ ۔۔۳۔۔

ਜੈਸੇ ਪਸੁ ਹਰਿੑਆਉ ਤੈਸਾ ਸੰਸਾਰੁ ਸਭ ॥jaise pas hari(h)aau taisaa sa(n)saar sabh ||जैसे पसु हरि्िआउ तैसा संसारु सभ ॥جَےسے پس هرھآا تَےسا سںسار سبھ ۔۔

ਨਾਨਕ ਬੰਧਨ ਕਾਟਿ ਮਿਲਾਵਹੁ ਆਪਿ ਪ੍ਰਭ ॥੪॥੪॥੧੦੬॥naanak ba(n)dhan kaaT milaavahu aap prabh ||4||4||106||नानक बंधन काटि मिलावहु आपि प्रभ ॥४॥४॥१०६॥نانک بںدھن کاٹ ملاوهُ آپ پربھ ۔۔۴۔۔۴۔۔۱۰۶۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥aasaa mahalaa panjavaa ||आसा महला ५ ॥آسا مهلا ۵ ۔۔

ਹਭੇ ਥੋਕ ਵਿਸਾਰਿ ਹਿਕੋ ਖਿਆਲੁ ਕਰਿ ॥habhe thok visaar hiko khiaal kar ||हभे थोक विसारि हिको खिआलु करि ॥هبھے تھوک وسار هکو کھآل کر ۔۔

ਝੂਠਾ ਲਾਹਿ ਗੁਮਾਨੁ ਮਨੁ ਤਨੁ ਅਰਪਿ ਧਰਿ ॥੧॥jhooThaa laeh gumaan man tan arap dhar ||1||झूठा लाहि गुमानु मनु तनु अरपि धरि ॥१॥جھُوٹھا لاه گُمان من تن ارپ دھر ۔۔۱۔۔

ਆਠ ਪਹਰ ਸਾਲਾਹਿ ਸਿਰਜਨਹਾਰ ਤੂੰ ॥aaTh pahar saalaeh sirajanahaar too(n) ||आठ पहर सालाहि सिरजनहार तूँ ॥آٹھ پهر سالاه سرجنهار تُوں ۔۔

ਜੀਵਾਂ ਤੇਰੀ ਦਾਤਿ ਕਿਰਪਾ ਕਰਹੁ ਮੂੰ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jeevaa(n) teree dhaat kirapaa karahu moo(n) ||1|| rahaau ||जीवाँ तेरी दाति किरपा करहु मूँ ॥१॥ रहाउ ॥جیِواں تےریِ دات کرپا کرهُ مُوں ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸੋਈ ਕੰਮੁ ਕਮਾਇ ਜਿਤੁ ਮੁਖੁ ਉਜਲਾ ॥soiee ka(n)m kamai jit mukh ujalaa ||सोई कंमु कमाइ जितु मुखु उजला ॥سوای کںم کماا جت مُکھ اُجلا ۔۔

ਸੋਈ ਲਗੈ ਸਚਿ ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਦੇਹਿ ਅਲਾ ॥੨॥soiee lagai sach jis too(n) dheh alaa ||2||सोई लगै सचि जिसु तूँ देहि अला ॥२॥سوای لگَے سچ جس تُوں دےه الا ۔۔۲۔۔

ਜੋ ਨ ਢਹੰਦੋ ਮੂਲਿ ਸੋ ਘਰੁ ਰਾਸਿ ਕਰਿ ॥jo na ddaha(n)dho mool so ghar raas kar ||जो न ढहंदो मूलि सो घरु रासि करि ॥جو ن ڈھهںدو مُول سو گھر راس کر ۔۔

ਹਿਕੋ ਚਿਤਿ ਵਸਾਇ ਕਦੇ ਨ ਜਾਇ ਮਰਿ ॥੩॥hiko chit vasai kadhe na jai mar ||3||हिको चिति वसाइ कदे न जाइ मरि ॥३॥هِکو چت وساا کدے ن جاا مرِ ۔۔۳۔۔

ਤਿਨੑਾ ਪਿਆਰਾ ਰਾਮੁ ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਭਾਣਿਆ ॥tin(h)aa piaaraa raam jo prabh bhaaniaa ||तिन्ना पिआरा रामु जो प्रभ भाणिआ ॥تٍنھا پآرا رام جو پربھ بھاݨآ ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਅਕਥੁ ਨਾਨਕਿ ਵਖਾਣਿਆ ॥੪॥੫॥੧੦੭॥gur parasaadh akath naanak vakhaaniaa ||4||5||107||गुर परसादि अकथु नानकि वखाणिआ ॥४॥५॥१०७॥گُر پرساد اکتھ نانک وکھاݨآ ۔۔۴۔۔۵۔۔۱۰۷۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੫ ॥aasaa mahalaa panjavaa ||आसा महला ५ ॥آسا مهلا ۵ ۔۔

ਜਿਨੑਾ ਨ ਵਿਸਰੈ ਨਾਮੁ ਸੇ ਕਿਨੇਹਿਆ ॥jin(h)aa na visarai naam se kinehiaa ||जिन्ना न विसरै नामु से किनेहिआ ॥جٍنھا ن وسرَے نام سے کنےهآ ۔۔

ਭੇਦੁ ਨ ਜਾਣਹੁ ਮੂਲਿ ਸਾਂਈ ਜੇਹਿਆ ॥੧॥bhedh na jaanahu mool saa(n)iee jehiaa ||1||भेदु न जाणहु मूलि साँई जेहिआ ॥१॥بھےد ن جاݨهُ مُول ساںای جےهآ ۔۔۱۔۔

ਮਨੁ ਤਨੁ ਹੋਇ ਨਿਹਾਲੁ ਤੁਮੑ ਸੰਗਿ ਭੇਟਿਆ ॥man tan hoi nihaal tum(h) sa(n)g bheTiaa ||मनु तनु होइ निहालु तुम्म संगि भेटिआ ॥من تن هوا نهال تُمھ سںگ بھےٹآ ۔۔

ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਜਨ ਪਰਸਾਦਿ ਦੁਖੁ ਸਭੁ ਮੇਟਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sukh paiaa jan parasaadh dhukh sabh meTiaa ||1|| rahaau ||सुखु पाइआ जन परसादि दुखु सभु मेटिआ ॥१॥ रहाउ ॥سُکھ پاایا جن پرساد دُکھ سبھ مےٹآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜੇਤੇ ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਧਾਰੇ ਤਿੰਨੑ ਖੇ ॥jete kha(n)dd brahama(n)dd udhaare ti(n)n(h) khe ||जेते खंड ब्रहमंड उधारे तिंन्न खे ॥جےتے کھںڈ برهمںڈ اُدھارے تنّھ کھے ۔۔

ਜਿਨੑ ਮਨਿ ਵੁਠਾ ਆਪਿ ਪੂਰੇ ਭਗਤ ਸੇ ॥੨॥jin(h) man vuThaa aap poore bhagat se ||2||जिन्न मनि वुठा आपि पूरे भगत से ॥२॥جٍنھ من وُٹھا آپ پُورے بھگت سے ۔۔۲۔۔