Ang 37 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੭)

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਓ ਕਰਿ ਵੇਖਹੁ ਮਨਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥bin satigur kinai na paio kar vekhahu man veechaar ||बिनु सतिगुर किनै न पाइओ करि वेखहु मनि वीचारि ॥بٍن ستگر کنَے ن پاااو کرِ وےکھهُ منِ ویِچار ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮੈਲੁ ਨ ਉਤਰੈ ਜਿਚਰੁ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੇ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥manmukh mail na utarai jichar gur sabadh na kare piaar ||1||मनमुख मैलु न उतरै जिचरु गुर सबदि न करे पिआरु ॥१॥منمکھ مَےل ن اُترَے جچر گُر سبد ن کرے پآر ۔۔۱۔۔

ਮਨ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਚਲੁ ॥man mere satigur kai bhaanai chal ||मन मेरे सतिगुर कै भाणै चलु ॥من مےرے ستگر کَے بھاݨَے چل ۔۔

ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਸਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵਹਿ ਤਾ ਸੁਖ ਲਹਹਿ ਮਹਲੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥nij ghar vaseh a(n)mrit peeveh taa sukh laheh mahal ||1|| rahaau ||निज घरि वसहि अंमृतु पीवहि ता सुख लहहि महलु ॥१॥ रहाउ ॥نِج گھر وسه اںمرت پیِوه تا سُکھ لههِ مهل ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਅਉਗੁਣਵੰਤੀ ਗੁਣੁ ਕੋ ਨਹੀ ਬਹਣਿ ਨ ਮਿਲੈ ਹਦੂਰਿ ॥aaugunava(n)tee gun ko nahee bahan na milai hadhoor ||अउगुणवंती गुणु को नही बहणि न मिलै हदूरि ॥ااگݨوںتیِ گُݨ کو نهیِ بهݨ ن ملَے هدُور ۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਸਬਦੁ ਨ ਜਾਣਈ ਅਵਗਣਿ ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਦੂਰਿ ॥manmukh sabadh na jaaniee avagan so prabh dhoor ||मनमुखि सबदु न जाणई अवगणि सो प्रभु दूरि ॥منمکھ سبد ن جاݨای اوگݨ سو پربھ دُور ۔۔

ਜਿਨੀ ਸਚੁ ਪਛਾਣਿਆ ਸਚਿ ਰਤੇ ਭਰਪੂਰਿ ॥jinee sach pachhaaniaa sach rate bharapoor ||जिनी सचु पछाणिआ सचि रते भरपूरि ॥جٍنیِ سچ پچھاݨآ سچ رتے بھرپُور ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਮਨੁ ਬੇਧਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲਿਆ ਆਪਿ ਹਦੂਰਿ ॥੨॥gur sabadhee man bedhiaa prabh miliaa aap hadhoor ||2||गुर सबदी मनु बेधिआ प्रभु मिलिआ आपि हदूरि ॥२॥گُر سبدیِ من بےدھآ پربھ ملآ آپ هدُور ۔۔۲۔۔

ਆਪੇ ਰੰਗਣਿ ਰੰਗਿਓਨੁ ਸਬਦੇ ਲਇਓਨੁ ਮਿਲਾਇ ॥aape ra(n)gan ra(n)gion sabadhe lion milai ||आपे रंगणि रंगिओनु सबदे लइओनु मिलाइ ॥آپے رںگݨ رںگاون سبدے لِااون ملاا ۔۔

ਸਚਾ ਰੰਗੁ ਨ ਉਤਰੈ ਜੋ ਸਚਿ ਰਤੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥sachaa ra(n)g na utarai jo sach rate liv lai ||सचा रंगु न उतरै जो सचि रते लिव लाइ ॥سچا رںگ ن اُترَے جو سچ رتے لو لاا ۔۔

ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਭਵਿ ਥਕੇ ਮਨਮੁਖ ਬੂਝ ਨ ਪਾਇ ॥chaare ku(n)ddaa bhav thake manmukh boojh na pai ||चारे कुँडा भवि थके मनमुख बूझ न पाइ ॥چارے کُںڈا بھو تھکے منمکھ بُوجھ ن پاا ۔۔

ਜਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਸੋ ਮਿਲੈ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ॥੩॥jis satigur mele so milai sachai sabadh samai ||3||जिसु सतिगुरु मेले सो मिलै सचै सबदि समाइ ॥३॥جِس ستگر مےلے سو ملَے سچَے سبد سماا ۔۔۳۔۔

ਮਿਤ੍ਰ ਘਣੇਰੇ ਕਰਿ ਥਕੀ ਮੇਰਾ ਦੁਖੁ ਕਾਟੈ ਕੋਇ ॥mitr ghanere kar thakee meraa dhukh kaaTai koi ||मित्र घणेरे करि थकी मेरा दुखु काटै कोइ ॥مِتر گھݨےرے کر تھکیِ مےرا دُکھ کاٹَے کوا ۔۔

ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੁਖੁ ਕਟਿਆ ਸਬਦਿ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥mil preetam dhukh kaTiaa sabadh milaavaa hoi ||मिलि प्रीतम दुखु कटिआ सबदि मिलावा होइ ॥مِل پریِتم دُکھ کٹآ سبد ملاوا هوا ۔۔

ਸਚੁ ਖਟਣਾ ਸਚੁ ਰਾਸਿ ਹੈ ਸਚੇ ਸਚੀ ਸੋਇ ॥sach khaTanaa sach raas hai sache sachee soi ||सचु खटणा सचु रासि है सचे सची सोइ ॥سچ کھٹݨا سچ راس هَے سچے سچیِ سوا ۔۔

ਸਚਿ ਮਿਲੇ ਸੇ ਨ ਵਿਛੁੜਹਿ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ॥੪॥੨੬॥੫੯॥sach mile se na vichhuReh naanak gurmukh hoi ||4||26||59||सचि मिले से न विछुड़हि नानक गुरमुखि होइ ॥४॥२६॥५९॥سچ ملے سے ن وچھڑه نانک گُرمکھ هوِا ۔۔۴۔۔۲۶۔۔۵۹۔۔

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥sireeraag mahalaa teejaa ||सिरीरागु महला ३ ॥سِریِراگ مهلا ۳ ۔۔

ਆਪੇ ਕਾਰਣੁ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਦੇਖੈ ਆਪਿ ਉਪਾਇ ॥aape kaaran karataa kare sirasaT dhekhai aap upai ||आपे कारणु करता करे सृसटि देखै आपि उपाइ ॥آپے کارݨ کرتا کرے سرسٹ دےکھَے آپ اُپاا ۔۔

ਸਭ ਏਕੋ ਇਕੁ ਵਰਤਦਾ ਅਲਖੁ ਨ ਲਖਿਆ ਜਾਇ ॥sabh eko ik varatadhaa alakh na lakhiaa jai ||सभ एको इकु वरतदा अलखु न लखिआ जाइ ॥سبھ اےکو اک ورتدا الکھ ن لکھآ جاا ۔۔

ਆਪੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਇਆਲੁ ਹੈ ਆਪੇ ਦੇਇ ਬੁਝਾਇ ॥aape prabhoo dhiaal hai aape dhei bujhai ||आपे प्रभू दइआलु है आपे देइ बुझाइ ॥آپے پربھُو دایال هَے آپے دےا بُجھاا ۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਸਦ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਸਚਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੧॥gurmatee sadh man vasiaa sach rahe liv lai ||1||गुरमती सद मनि वसिआ सचि रहे लिव लाइ ॥१॥گُرمتیِ سد من وسِآ سچِ رهے لو لاا ۔۔۱۔۔

ਮਨ ਮੇਰੇ ਗੁਰ ਕੀ ਮੰਨਿ ਲੈ ਰਜਾਇ ॥man mere gur kee ma(n)n lai rajai ||मन मेरे गुर की मंनि लै रजाइ ॥من مےرے گُر کیِ منّ لَے رجاا ۔۔

ਮਨੁ ਤਨੁ ਸੀਤਲੁ ਸਭੁ ਥੀਐ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥man tan seetal sabh theeaai naam vasai man aai ||1|| rahaau ||मनु तनु सीतलु सभु थीऐ नामु वसै मनि आइ ॥१॥ रहाउ ॥من تن سیِتل سبھ تھیِاَے نام وسَے من آا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਿਨਿ ਕਰਿ ਕਾਰਣੁ ਧਾਰਿਆ ਸੋਈ ਸਾਰ ਕਰੇਇ ॥jin kar kaaran dhaariaa soiee saar karei ||जिनि करि कारणु धारिआ सोई सार करेइ ॥جٍن کر کارݨ دھارآ سوای سار کرےا ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੀਐ ਜਾ ਆਪੇ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥gur kai sabadh pachhaaneeaai jaa aape nadhar karei ||गुर कै सबदि पछाणीऐ जा आपे नदरि करेइ ॥گُر کَے سبد پچھاݨیِاَے جا آپے ندر کرےا ۔۔

ਸੇ ਜਨ ਸਬਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤਿਤੁ ਸਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥se jan sabadhe sohane tit sachai dharabaar ||से जन सबदे सोहणे तितु सचै दरबारि ॥سے جن سبدے سوهݨے تت سچَے دربار ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥੨॥gurmukh sachai sabadh rate aap mele karataar ||2||गुरमुखि सचै सबदि रते आपि मेले करतारि ॥२॥گُرمکھ سچَے سبد رتے آپ مےلے کرتار ۔۔۲۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਸਚੁ ਸਲਾਹਣਾ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ॥gurmatee sach salaahanaa jis dhaa a(n)t na paaraavaar ||गुरमती सचु सलाहणा जिस दा अंतु न पारावारु ॥گُرمتیِ سچ سلاهݨا جس دا اںت ن پاراوار ۔۔

ਘਟਿ ਘਟਿ ਆਪੇ ਹੁਕਮਿ ਵਸੈ ਹੁਕਮੇ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥ghaT ghaT aape hukam vasai hukame kare beechaar ||घटि घटि आपे हुकमि वसै हुकमे करे बीचारु ॥گھٹ گھٹِ آپے هُکم وسَے هُکمے کرے بیِچار ۔۔

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸਾਲਾਹੀਐ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਖੋਇ ॥gur sabadhee saalaaheeaai haumai vichahu khoi ||गुर सबदी सालाहीऐ हउमै विचहु खोइ ॥گُر سبدیِ سالاهیِاَے هامَے وچهُ کھوا ۔۔

ਸਾ ਧਨ ਨਾਵੈ ਬਾਹਰੀ ਅਵਗਣਵੰਤੀ ਰੋਇ ॥੩॥saa dhan naavai baaharee avaganava(n)tee roi ||3||सा धन नावै बाहरी अवगणवंती रोइ ॥३॥سا دھن ناوَے باهریِ اوگݨوںتیِ روا ۔۔۳۔۔

ਸਚੁ ਸਲਾਹੀ ਸਚਿ ਲਗਾ ਸਚੈ ਨਾਇ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਹੋਇ ॥sach salaahee sach lagaa sachai nai tirapat hoi ||सचु सलाही सचि लगा सचै नाइ तृपति होइ ॥سچ سلاهیِ سچ لگا سچَے ناا ترپت هوا ۔۔

ਗੁਣ ਵੀਚਾਰੀ ਗੁਣ ਸੰਗ੍ਰਹਾ ਅਵਗੁਣ ਕਢਾ ਧੋਇ ॥gun veechaaree gun sa(n)grahaa avagun kaddaa dhoi ||गुण वीचारी गुण संग्रहा अवगुण कढा धोइ ॥گُݨ ویِچاریِ گُݨ سںگرها اوگݨ کڈھا دھوا ۔۔

ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ਫਿਰਿ ਵੇਛੋੜਾ ਨ ਹੋਇ ॥aape mel milaidhaa fir vechhoRaa na hoi ||आपे मेलि मिलाइदा फिरि वेछोड़ा न होइ ॥آپے مےل ملاادا پھر وےچھوڑا ن هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰੁ ਸਾਲਾਹੀ ਆਪਣਾ ਜਿਦੂ ਪਾਈ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥੪॥੨੭॥੬੦॥naanak gur saalaahee aapanaa jidhoo paiee prabh soi ||4||27||60||नानक गुरु सालाही आपणा जिदू पाई प्रभु सोइ ॥४॥२७॥६०॥نانک گُر سالاهیِ آپݨا جدُو پاای پربھ سوا ۔۔۴۔۔۲۷۔۔۶۰۔۔

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥sireeraag mahalaa teejaa ||सिरीरागु महला ३ ॥سِریِراگ مهلا ۳ ۔۔

ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਕਾਮ ਗਹੇਲੀਏ ਕਿਆ ਚਲਹਿ ਬਾਹ ਲੁਡਾਇ ॥sun sun kaam gahele'ee kiaa chaleh baeh luddai ||सुणि सुणि काम गहेलीए किआ चलहि बाह लुडाइ ॥سُݨ سُݨ کام گهےلیِاے کآ چله باه لُڈاا ۔۔

ਆਪਣਾ ਪਿਰੁ ਨ ਪਛਾਣਹੀ ਕਿਆ ਮੁਹੁ ਦੇਸਹਿ ਜਾਇ ॥aapanaa pir na pachhaanahee kiaa muh dheseh jai ||आपणा पिरु न पछाणही किआ मुहु देसहि जाइ ॥آپݨا پر ن پچھاݨهیِ کآ مُهُ دےسه جاا ۔۔

ਜਿਨੀ ਸਖਂੀ ਕੰਤੁ ਪਛਾਣਿਆ ਹਉ ਤਿਨ ਕੈ ਲਾਗਉ ਪਾਇ ॥jinee sakha(n)ee ka(n)t pachhaaniaa hau tin kai laagau pai ||जिनी सखीं कंतु पछाणिआ हउ तिन कै लागउ पाइ ॥جٍنیِ سکھˆØیِ کںت پچھاݨآ ها تن کَے لاگا پاا ۔۔

ਤਿਨ ਹੀ ਜੈਸੀ ਥੀ ਰਹਾ ਸਤਸੰਗਤਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੧॥tin hee jaisee thee rahaa satasa(n)gat mel milai ||1||तिन ही जैसी थी रहा सतसंगति मेलि मिलाइ ॥१॥تٍن هیِ جَےسیِ تھیِ رها ستسںگت مےل ملاا ۔۔۱۔۔