Ang 364 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੬੪)

ਸੋ ਬੂਝੈ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ॥so boojhai jis aap bujhaae ||सो बूझै जिसु आपि बुझाए ॥سو بُوجھَے جس آپ بُجھااے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਸੇਵ ਕਰਾਏ ॥੧॥gur parasaadhee sev karaae ||1||गुर परसादी सेव कराए ॥१॥گُر پرسادیِ سےو کرااے ۔۔۱۔۔

ਗਿਆਨ ਰਤਨਿ ਸਭ ਸੋਝੀ ਹੋਇ ॥giaan ratan sabh sojhee hoi ||गिआन रतनि सभ सोझी होइ ॥گِآن رتن سبھ سوجھیِ هوا ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਅਗਿਆਨੁ ਬਿਨਾਸੈ ਅਨਦਿਨੁ ਜਾਗੈ ਵੇਖੈ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gur parasaadh agiaan binaasai anadhin jaagai vekhai sach soi ||1|| rahaau ||गुर परसादि अगिआनु बिनासै अनदिनु जागै वेखै सचु सोइ ॥१॥ रहाउ ॥گُر پرساد اگآن بناسَے اندن جاگَے وےکھَے سچ سوِا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮੋਹੁ ਗੁਮਾਨੁ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਜਲਾਏ ॥moh gumaan gur sabadh jalaae ||मोहु गुमानु गुर सबदि जलाए ॥موهُ گُمان گُر سبد جلااے ۔۔

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਸੋਝੀ ਪਾਏ ॥poore gur te sojhee paae ||पूरे गुर ते सोझी पाए ॥پُورے گُر تے سوجھیِ پااے ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਮਹਲੁ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੈ ॥a(n)tar mahal gur sabadh pachhaanai ||अंतरि महलु गुर सबदि पछाणै ॥اںتر مهل گُر سبد پچھاݨَے ۔۔

ਆਵਣ ਜਾਣੁ ਰਹੈ ਥਿਰੁ ਨਾਮਿ ਸਮਾਣੇ ॥੨॥aavan jaan rahai thir naam samaane ||2||आवण जाणु रहै थिरु नामि समाणे ॥२॥آوݨ جاݨ رهَے تھر نام سماݨے ۔۔۲۔۔

ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ਹੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥ja(n)man maranaa hai sa(n)saar ||जंमणु मरणा है संसारु ॥جںمݨ مرݨا هَے سںسار ۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਅਚੇਤੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਗੁਬਾਰੁ ॥manmukh achet maiaa moh gubaar ||मनमुखु अचेतु माइआ मोहु गुबारु ॥منمکھ اچےت ماایا موهُ گُبار ۔۔

ਪਰ ਨਿੰਦਾ ਬਹੁ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵੈ ॥par ni(n)dhaa bahu kooR kamaavai ||पर निंदा बहु कूड़ु कमावै ॥پر نںدا بهُ کُوڑ کماوَے ۔۔

ਵਿਸਟਾ ਕਾ ਕੀੜਾ ਵਿਸਟਾ ਮਾਹਿ ਸਮਾਵੈ ॥੩॥visaTaa kaa keeRaa visaTaa maeh samaavai ||3||विसटा का कीड़ा विसटा माहि समावै ॥३॥وِسٹا کا کیِڑا وسٹا ماه سماوَے ۔۔۳۔۔

ਸਤਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਸਭ ਸੋਝੀ ਪਾਏ ॥satasa(n)gat mil sabh sojhee paae ||सतसंगति मिलि सभ सोझी पाए ॥ستسںگت مل سبھ سوجھیِ پااے ۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ॥gur kaa sabadh har bhagat dhiraRaae ||गुर का सबदु हरि भगति दृड़ाए ॥گُر کا سبد هر بھگت درڑااے ۔۔

ਭਾਣਾ ਮੰਨੇ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥bhaanaa ma(n)ne sadhaa sukh hoi ||भाणा मंने सदा सुखु होइ ॥بھاݨا منّے سدا سُکھ هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚਿ ਸਮਾਵੈ ਸੋਇ ॥੪॥੧੦॥੪੯॥naanak sach samaavai soi ||4||10||49||नानक सचि समावै सोइ ॥४॥१०॥४९॥نانک سچ سماوَے سوا ۔۔۴۔۔۱۰۔۔۴۹۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੩ ਪੰਚਪਦੇ ॥aasaa mahalaa teejaa pa(n)chapadhe ||आसा महला ३ पंचपदे ॥آسا مهلا ۳ پںچپدے ۔۔

ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਤਿਸੁ ਸਦਾ ਅਨੰਦ ॥sabadh marai tis sadhaa ana(n)dh ||सबदि मरै तिसु सदा अनंद ॥سبد مرَے تس سدا انµد ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਗੁਰ ਗੋਬਿੰਦ ॥satigur bheTe gur gobi(n)dh ||सतिगुर भेटे गुर गोबिंद ॥ستگر بھےٹے گُر گوبںد ۔۔

ਨਾ ਫਿਰਿ ਮਰੈ ਨ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥naa fir marai na aavai jai ||ना फिरि मरै न आवै जाइ ॥نا پھر مرَے ن آوَے جاا ۔۔

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਸਾਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥poore gur te saach samai ||1||पूरे गुर ते साचि समाइ ॥१॥پُورے گُر تے ساچ سماا ۔۔۱۔۔

ਜਿਨੑ ਕਉ ਨਾਮੁ ਲਿਖਿਆ ਧੁਰਿ ਲੇਖੁ ॥jin(h) kau naam likhiaa dhur lekh ||जिन्न कउ नामु लिखिआ धुरि लेखु ॥جٍنھ کا نام لکھآ دھُر لےکھ ۔۔

ਤੇ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਧਿਆਵਹਿ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਤੇ ਭਗਤਿ ਵਿਸੇਖੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥te anadhin naam sadhaa dhiaaveh gur poore te bhagat visekh ||1|| rahaau ||ते अनदिनु नामु सदा धिआवहि गुर पूरे ते भगति विसेखु ॥१॥ रहाउ ॥تے اندن نام سدا دھآوه گُر پُورے تے بھگت وسےکھ ۔۔۱۔۔ رهااُ ۔۔

ਜਿਨੑ ਕਉ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥jin(h) kau har prabh le milai ||जिन्न कउ हरि प्रभु लए मिलाइ ॥جٍنھ کا هر پربھ لاے ملاا ۔۔

ਤਿਨੑ ਕੀ ਗਹਣ ਗਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥tin(h) kee gahan gat kahee na jai ||तिन्न की गहण गति कही न जाइ ॥تٍنھ کیِ گهݨ گت کهیِ ن جاا ۔۔

ਪੂਰੈ ਸਤਿਗੁਰ ਦਿਤੀ ਵਡਿਆਈ ॥poorai satigur dhitee vaddiaaiee ||पूरै सतिगुर दिती वडिआई ॥پُورَے ستگر دتیِ وڈِآای ۔۔

ਊਤਮ ਪਦਵੀ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਈ ॥੨॥uootam padhavee har naam samaiee ||2||ऊतम पदवी हरि नामि समाई ॥२॥اُوتم پدویِ هر نام سماای ۔۔۲۔۔

ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰੇ ਸੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ॥jo kichh kare su aape aap ||जो किछु करे सु आपे आपि ॥جو کچھ کرے سُ آپے آپ ۔۔

ਏਕ ਘੜੀ ਮਹਿ ਥਾਪਿ ਉਥਾਪਿ ॥ek ghaRee meh thaap uthaap ||एक घड़ी महि थापि उथापि ॥اےک گھڑیِ مهِ تھاپ اُتھاپ ۔۔

ਕਹਿ ਕਹਿ ਕਹਣਾ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ ॥ ਜੇ ਸਉ ਘਾਲੇ ਥਾਇ ਨ ਪਾਏ ॥੩॥keh keh kahanaa aakh sunaae || je sau ghaale thai na paae ||3||कहि कहि कहणा आखि सुणाए ॥ जे सउ घाले थाइ न पाए ॥३॥کهِ کهِ کهݨا آکھ سُݨااے ۔۔ جے سا گھالے تھاا ن پااے ۔۔۳۔۔

ਜਿਨੑ ਕੈ ਪੋਤੈ ਪੁੰਨੁ ਤਿਨੑਾ ਗੁਰੂ ਮਿਲਾਏ ॥jin(h) kai potai pu(n)n tin(h)aa guroo milaae ||जिन्न कै पोतै पुँनु तिन्ना गुरू मिलाए ॥جٍنھ کَے پوتَے پُنّ تنھا گُرُو ملااے ۔۔

ਸਚੁ ਬਾਣੀ ਗੁਰੁ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਏ ॥sach baanee gur sabadh sunaae ||सचु बाणी गुरु सबदु सुणाए ॥سچ باݨیِ گُر سبد سُݨااے ۔۔

ਜਹਾਂ ਸਬਦੁ ਵਸੈ ਤਹਾਂ ਦੁਖੁ ਜਾਏ ॥jahaa(n) sabadh vasai tahaa(n) dhukh jaae ||जहाँ सबदु वसै तहाँ दुखु जाए ॥جهاں سبد وسَے تهاں دُکھ جااے ۔۔

ਗਿਆਨਿ ਰਤਨਿ ਸਾਚੈ ਸਹਜਿ ਸਮਾਏ ॥੪॥giaan ratan saachai sahaj samaae ||4||गिआनि रतनि साचै सहजि समाए ॥४॥گِآن رتن ساچَے سهج سمااے ۔۔۴۔۔

ਨਾਵੈ ਜੇਵਡੁ ਹੋਰੁ ਧਨੁ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥naavai jevadd hor dhan naahee koi ||नावै जेवडु होरु धनु नाही कोइ ॥ناوَے جےوڈ هور دھن ناهیِ کوا ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਬਖਸੇ ਸਾਚਾ ਸੋਇ ॥jis no bakhase saachaa soi ||जिस नो बखसे साचा सोइ ॥جِس نو بکھسے ساچا سوا ۔۔

ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥poorai sabadh ma(n)n vasaae ||पूरै सबदि मंनि वसाए ॥پُورَے سبد منّ وسااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥੫॥੧੧॥੫੦॥naanak naam rate sukh paae ||5||11||50||नानक नामि रते सुखु पाए ॥५॥११॥५०॥نانک نام رتے سُکھ پااے ۔۔۵۔۔۱۱۔۔۵۰۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੩ ॥aasaa mahalaa teejaa ||आसा महला ३ ॥آسا مهلا ۳ ۔۔

ਨਿਰਤਿ ਕਰੇ ਬਹੁ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ ॥nirat kare bahu vaaje vajaae ||निरति करे बहु वाजे वजाए ॥نِرت کرے بهُ واجے وجااے ۔۔

ਇਹੁ ਮਨੁ ਅੰਧਾ ਬੋਲਾ ਹੈ ਕਿਸੁ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ ॥eih man a(n)dhaa bolaa hai kis aakh sunaae ||इहु मनु अंधा बोला है किसु आखि सुणाए ॥ِاهُ من اںدھا بولا هَے کس آکھ سُݨااے ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਭਰਮੁ ਅਨਲ ਵਾਉ ॥a(n)tar lobh bharam anal vaau ||अंतरि लोभु भरमु अनल वाउ ॥اںتر لوبھ بھرم انل واا ۔۔

ਦੀਵਾ ਬਲੈ ਨ ਸੋਝੀ ਪਾਇ ॥੧॥dheevaa balai na sojhee pai ||1||दीवा बलै न सोझी पाइ ॥१॥دیِوا بلَے ن سوجھیِ پاا ۔۔۱۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਘਟਿ ਚਾਨਣੁ ਹੋਇ ॥gurmukh bhagat ghaT chaanan hoi ||गुरमुखि भगति घटि चानणु होइ ॥گُرمکھ بھگت گھٹ چانݨ هوا ۔۔

ਆਪੁ ਪਛਾਣਿ ਮਿਲੈ ਪ੍ਰਭੁ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥aap pachhaan milai prabh soi ||1|| rahaau ||आपु पछाणि मिलै प्रभु सोइ ॥१॥ रहाउ ॥آپ پچھاݨ ملَے پربھ سوا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਰਤਿ ਹਰਿ ਲਾਗੈ ਭਾਉ ॥gurmukh nirat har laagai bhaau ||गुरमुखि निरति हरि लागै भाउ ॥گُرمکھ نرت هر لاگَے بھاا ۔۔

ਪੂਰੇ ਤਾਲ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥poore taal vichahu aap gavai ||पूरे ताल विचहु आपु गवाइ ॥پُورے تال وچهُ آپ گواا ۔۔

ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਾਚਾ ਆਪੇ ਜਾਣੁ ॥meraa prabh saachaa aape jaan ||मेरा प्रभु साचा आपे जाणु ॥مےرا پربھ ساچا آپے جاݨ ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਅੰਤਰਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਪਛਾਣੁ ॥੨॥gur kai sabadh a(n)tar braham pachhaan ||2||गुर कै सबदि अंतरि ब्रहमु पछाणु ॥२॥گُر کَے سبد اںتر برهم پچھاݨ ۔۔۲۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਅੰਤਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਿਆਰੁ ॥gurmukh bhagat a(n)tar preet piaar ||गुरमुखि भगति अंतरि प्रीति पिआरु ॥گُرمکھ بھگت اںتر پریِت پآر ۔۔

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਸਹਜਿ ਵੀਚਾਰੁ ॥gur kaa sabadh sahaj veechaar ||गुर का सबदु सहजि वीचारु ॥گُر کا سبد سهج ویِچار ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਜੁਗਤਿ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥gurmukh bhagat jugat sach soi ||गुरमुखि भगति जुगति सचु सोइ ॥گُرمکھ بھگت جُگت سچ سوا ۔۔

ਪਾਖੰਡਿ ਭਗਤਿ ਨਿਰਤਿ ਦੁਖੁ ਹੋਇ ॥੩॥paakha(n)dd bhagat nirat dhukh hoi ||3||पाखंडि भगति निरति दुखु होइ ॥३॥پاکھںڈ بھگت نرت دُکھ هوا ۔۔۳۔۔