Ang 349 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੪੯)

ਕੀਮਤਿ ਪਾਇ ਨ ਕਹਿਆ ਜਾਇ ॥keemat pai na kahiaa jai ||कीमति पाइ न कहिआ जाइ ॥کیِمت پاا ن کهِآ جاا ۔۔

ਕਹਣੈ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਰਹੇ ਸਮਾਇ ॥੧॥kahanai vaale tere rahe samai ||1||कहणै वाले तेरे रहे समाइ ॥१॥کهݨَے والے تےرے رهے سماا ۔۔۱۔۔

ਵਡੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬਾ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰਾ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰਾ ॥vadde mere saahibaa gahir ga(n)bheeraa gunee gaheeraa ||वडे मेरे साहिबा गहिर गंभीरा गुणी गहीरा ॥وڈے مےرے ساهبا گهِر گںبھیِرا گُݨیِ گهیِرا ۔۔

ਕੋਈ ਨ ਜਾਣੈ ਤੇਰਾ ਕੇਤਾ ਕੇਵਡੁ ਚੀਰਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥koiee na jaanai teraa ketaa kevadd cheeraa ||1|| rahaau ||कोई न जाणै तेरा केता केवडु चीरा ॥१॥ रहाउ ॥کوای ن جاݨَے تےرا کےتا کےوڈ چیِرا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਭਿ ਸੁਰਤੀ ਮਿਲਿ ਸੁਰਤਿ ਕਮਾਈ ॥sabh suratee mil surat kamaiee ||सभि सुरती मिलि सुरति कमाई ॥سبھ سُرتیِ ملِ سُرت کماای ۔۔

ਸਭ ਕੀਮਤਿ ਮਿਲਿ ਕੀਮਤਿ ਪਾਈ ॥sabh keemat mil keemat paiee ||सभ कीमति मिलि कीमति पाई ॥سبھ کیِمت مل کیِمت پاای ۔۔

ਗਿਆਨੀ ਧਿਆਨੀ ਗੁਰ ਗੁਰ ਹਾਈ ॥giaanee dhiaanee gur gur haiee ||गिआनी धिआनी गुर गुर हाई ॥گِآنیِ دھآنیِ گُر گُر هاای ۔۔

ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਈ ਤੇਰੀ ਤਿਲੁ ਵਡਿਆਈ ॥੨॥kahan na jaiee teree til vaddiaaiee ||2||कहणु न जाई तेरी तिलु वडिआई ॥२॥کهݨ ن جاای تےریِ تل وڈآای ۔۔۲۔۔

ਸਭਿ ਸਤ ਸਭਿ ਤਪ ਸਭਿ ਚੰਗਿਆਈਆ ॥sabh sat sabh tap sabh cha(n)giaaieeaa ||सभि सत सभि तप सभि चंगिआईआ ॥سبھ ست سبھِ تپ سبھِ چںگآایآ ۔۔

ਸਿਧਾ ਪੁਰਖਾ ਕੀਆ ਵਡਿਆਈਆਂ ॥sidhaa purakhaa keeaa vaddiaaieeaa(n) ||सिधा पुरखा कीआ वडिआईआँ ॥سِدھا پُرکھا کیِآ وڈآایآں ۔۔

ਤੁਧੁ ਵਿਣੁ ਸਿਧੀ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਈਆ ॥tudh vin sidhee kinai na paieeaa ||तुधु विणु सिधी किनै न पाईआ ॥تُدھ وݨ سدھیِ کنَے ن پاایآ ۔۔

ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਨਾਹੀ ਠਾਕਿ ਰਹਾਈਆ ॥੩॥karam milai naahee Thaak rahaieeaa ||3||करमि मिलै नाही ठाकि रहाईआ ॥३॥کرم ملَے ناهیِ ٹھاک رهاایآ ۔۔۳۔۔

ਆਖਣ ਵਾਲਾ ਕਿਆ ਬੇਚਾਰਾ ॥aakhan vaalaa kiaa bechaaraa ||आखण वाला किआ बेचारा ॥آکھݨ والا کآ بےچارا ۔۔

ਸਿਫਤੀ ਭਰੇ ਤੇਰੇ ਭੰਡਾਰਾ ॥sifatee bhare tere bha(n)ddaaraa ||सिफती भरे तेरे भंडारा ॥سِپھتیِ بھرے تےرے بھںڈارا ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਦੇਹਿ ਤਿਸੈ ਕਿਆ ਚਾਰਾ ॥jis too(n) dheh tisai kiaa chaaraa ||जिसु तूँ देहि तिसै किआ चारा ॥جِس تُوں دےه تسَے کآ چارا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਸਵਾਰਣਹਾਰਾ ॥੪॥੧॥naanak sach savaaranahaaraa ||4||1||नानक सचु सवारणहारा ॥४॥१॥نانک سچ سوارݨهارا ۔۔۴۔۔۱۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥aasaa mahalaa pehilaa ||आसा महला १ ॥آسا مهلا ۱ ۔۔

ਆਖਾ ਜੀਵਾ ਵਿਸਰੈ ਮਰਿ ਜਾਉ ॥aakhaa jeevaa visarai mar jaau ||आखा जीवा विसरै मरि जाउ ॥آکھا جیِوا وسرَے مر جاا ۔۔

ਆਖਣਿ ਅਉਖਾ ਸਾਚਾ ਨਾਉ ॥aakhan aaukhaa saachaa naau ||आखणि अउखा साचा नाउ ॥آکھݨ ااکھا ساچا ناا ۔۔

ਸਾਚੇ ਨਾਮ ਕੀ ਲਾਗੈ ਭੂਖ ॥saache naam kee laagai bhookh ||साचे नाम की लागै भूख ॥ساچے نام کیِ لاگَے بھُوکھ ۔۔

ਤਿਤੁ ਭੂਖੈ ਖਾਇ ਚਲੀਅਹਿ ਦੂਖ ॥੧॥tit bhookhai khai chale'eeh dhookh ||1||तितु भूखै खाइ चलीअहि दूख ॥१॥تِت بھُوکھَے کھاا چلیِاه دُوکھ ۔۔۱۔۔

ਸੋ ਕਿਉ ਵਿਸਰੈ ਮੇਰੀ ਮਾਇ ॥so kiau visarai meree mai ||सो किउ विसरै मेरी माइ ॥سو کا وسرَے مےریِ ماا ۔۔

ਸਾਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਾਚੈ ਨਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥saachaa saahib saachai nai ||1|| rahaau ||साचा साहिबु साचै नाइ ॥१॥ रहाउ ॥ساچا ساهب ساچَے ناا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਾਚੇ ਨਾਮ ਕੀ ਤਿਲੁ ਵਡਿਆਈ ॥ ਆਖਿ ਥਕੇ ਕੀਮਤਿ ਨਹੀ ਪਾਈ ॥saache naam kee til vaddiaaiee || aakh thake keemat nahee paiee ||साचे नाम की तिलु वडिआई ॥ आखि थके कीमति नही पाई ॥ساچے نام کیِ تل وڈآای ۔۔ آکھ تھکے کیِمت نهیِ پاای ۔۔

ਜੇ ਸਭਿ ਮਿਲਿ ਕੈ ਆਖਣ ਪਾਹਿ ॥je sabh mil kai aakhan paeh ||जे सभि मिलि कै आखण पाहि ॥جے سبھ ملِ کَے آکھݨ پاه ۔۔

ਵਡਾ ਨ ਹੋਵੈ ਘਾਟਿ ਨ ਜਾਇ ॥੨॥vaddaa na hovai ghaaT na jai ||2||वडा न होवै घाटि न जाइ ॥२॥وڈا ن هووَے گھاٹ ن جاا ۔۔۲۔۔

ਨਾ ਓਹੁ ਮਰੈ ਨ ਹੋਵੈ ਸੋਗੁ ॥naa oh marai na hovai sog ||ना ओहु मरै न होवै सोगु ॥نا اوهُ مرَے ن هووَے سوگ ۔۔

ਦੇਂਦਾ ਰਹੈ ਨ ਚੂਕੈ ਭੋਗੁ ॥dhe(n)dhaa rahai na chookai bhog ||देंदा रहै न चूकै भोगु ॥دےںدا رهَے ن چُوکَے بھوگ ۔۔

ਗੁਣੁ ਏਹੋ ਹੋਰੁ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥gun eho hor naahee koi ||गुणु एहो होरु नाही कोइ ॥گُݨ اےهو هور ناهیِ کوا ۔۔

ਨਾ ਕੋ ਹੋਆ ਨਾ ਕੋ ਹੋਇ ॥੩॥naa ko hoaa naa ko hoi ||3||ना को होआ ना को होइ ॥३॥نا کو هوآ نا کو هوا ۔۔۳۔۔

ਜੇਵਡੁ ਆਪਿ ਤੇਵਡ ਤੇਰੀ ਦਾਤਿ ॥jevadd aap tevadd teree dhaat ||जेवडु आपि तेवड तेरी दाति ॥جےوڈ آپ تےوڈ تےریِ دات ۔۔

ਜਿਨਿ ਦਿਨੁ ਕਰਿ ਕੈ ਕੀਤੀ ਰਾਤਿ ॥jin dhin kar kai keetee raat ||जिनि दिनु करि कै कीती राति ॥جٍن دن کر کَے کیِتیِ رات ۔۔

ਖਸਮੁ ਵਿਸਾਰਹਿ ਤੇ ਕਮਜਾਤਿ ॥khasam visaareh te kamajaat ||खसमु विसारहि ते कमजाति ॥کھسم وساره تے کمجات ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਵੈ ਬਾਝੁ ਸਨਾਤਿ ॥੪॥੨॥naanak naavai baajh sanaat ||4||2||नानक नावै बाझु सनाति ॥४॥२॥نانک ناوَے باجھ سنات ۔۔۴۔۔۲۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥aasaa mahalaa pehilaa ||आसा महला १ ॥آسا مهلا ۱ ۔۔

ਜੇ ਦਰਿ ਮਾਂਗਤੁ ਕੂਕ ਕਰੇ ਮਹਲੀ ਖਸਮੁ ਸੁਣੇ ॥je dhar maa(n)gat kook kare mahalee khasam sune ||जे दरि माँगतु कूक करे महली खसमु सुणे ॥جے در ماںگت کُوک کرے مهلیِ کھسم سُݨے ۔۔

ਭਾਵੈ ਧੀਰਕ ਭਾਵੈ ਧਕੇ ਏਕ ਵਡਾਈ ਦੇਇ ॥੧॥bhaavai dheerak bhaavai dhake ek vaddaiee dhei ||1||भावै धीरक भावै धके एक वडाई देइ ॥१॥بھاوَے دھیِرک بھاوَے دھکے اےک وڈاای دےا ۔۔۱۔۔

ਜਾਣਹੁ ਜੋਤਿ ਨ ਪੂਛਹੁ ਜਾਤੀ ਆਗੈ ਜਾਤਿ ਨ ਹੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jaanahu jot na poochhahu jaatee aagai jaat na he ||1|| rahaau ||जाणहु जोति न पूछहु जाती आगै जाति न हे ॥१॥ रहाउ ॥جاݨهُ جوت ن پُوچھهُ جاتیِ آگَے جات ن هے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਆਪਿ ਕਰੇਇ ॥aap karaae aap karei ||आपि कराए आपि करेइ ॥آپ کرااے آپ کرےا ۔۔

ਆਪਿ ਉਲਾਮੑੇ ਚਿਤਿ ਧਰੇਇ ॥aap ulaam(h)e chit dharei ||आपि उलाम्मे चिति धरेइ ॥آپ اُلامھے چت دھرےا ۔۔

ਜਾ ਤੂੰ ਕਰਣਹਾਰੁ ਕਰਤਾਰੁ ॥jaa too(n) karanahaar karataar ||जा तूँ करणहारु करतारु ॥جا تُوں کرݨهار کرتار ۔۔

ਕਿਆ ਮੁਹਤਾਜੀ ਕਿਆ ਸੰਸਾਰੁ ॥੨॥kiaa muhataajee kiaa sa(n)saar ||2||किआ मुहताजी किआ संसारु ॥२॥کِآ مُهتاجیِ کآ سںسار ۔۔۲۔۔

ਆਪਿ ਉਪਾਏ ਆਪੇ ਦੇਇ ॥aap upaae aape dhei ||आपि उपाए आपे देइ ॥آپ اُپااے آپے دےا ۔۔

ਆਪੇ ਦੁਰਮਤਿ ਮਨਹਿ ਕਰੇਇ ॥aape dhuramat maneh karei ||आपे दुरमति मनहि करेइ ॥آپے دُرمت منه کرےا ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥gur parasaadh vasai man aai ||गुर परसादि वसै मनि आइ ॥گُر پرساد وسَے من آا ۔۔

ਦੁਖੁ ਅਨੑੇਰਾ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥੩॥dhukh an(h)eraa vichahu jai ||3||दुखु अन्नेरा विचहु जाइ ॥३॥دُکھ انھےرا وچهُ جاا ۔۔۳۔۔

ਸਾਚੁ ਪਿਆਰਾ ਆਪਿ ਕਰੇਇ ॥saach piaaraa aap karei ||साचु पिआरा आपि करेइ ॥ساچ پآرا آپ کرےا ۔۔

ਅਵਰੀ ਕਉ ਸਾਚੁ ਨ ਦੇਇ ॥avaree kau saach na dhei ||अवरी कउ साचु न देइ ॥اوریِ کا ساچ ن دےا ۔۔

ਜੇ ਕਿਸੈ ਦੇਇ ਵਖਾਣੈ ਨਾਨਕੁ ਆਗੈ ਪੂਛ ਨ ਲੇਇ ॥੪॥੩॥je kisai dhei vakhaanai naanak aagai poochh na lei ||4||3||जे किसै देइ वखाणै नानकु आगै पूछ न लेइ ॥४॥३॥جے کسَے دےا وکھاݨَے نانک آگَے پُوچھ ن لےا ۔۔۴۔۔۳۔۔

ਆਸਾ ਮਹਲਾ ੧ ॥aasaa mahalaa pehilaa ||आसा महला १ ॥آسا مهلا ۱ ۔۔

ਤਾਲ ਮਦੀਰੇ ਘਟ ਕੇ ਘਾਟ ॥taal madheere ghaT ke ghaaT ||ताल मदीरे घट के घाट ॥تال مدیِرے گھٹ کے گھاٹ ۔۔

ਦੋਲਕ ਦੁਨੀਆ ਵਾਜਹਿ ਵਾਜ ॥dholak dhuneeaa vaajeh vaaj ||दोलक दुनीआ वाजहि वाज ॥دولک دُنیِآ واجه واج ۔۔

ਨਾਰਦੁ ਨਾਚੈ ਕਲਿ ਕਾ ਭਾਉ ॥naaradh naachai kal kaa bhaau ||नारदु नाचै कलि का भाउ ॥نارد ناچَے کل کا بھاا ۔۔

ਜਤੀ ਸਤੀ ਕਹ ਰਾਖਹਿ ਪਾਉ ॥੧॥jatee satee keh raakheh paau ||1||जती सती कह राखहि पाउ ॥१॥جتیِ ستیِ که راکھه پاا ۔۔۱۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਵਿਟਹੁ ਕੁਰਬਾਣੁ ॥naanak naam viTahu kurabaan ||नानक नाम विटहु कुरबाणु ॥نانک نام وٹهُ کُرباݨ ۔۔

ਅੰਧੀ ਦੁਨੀਆ ਸਾਹਿਬੁ ਜਾਣੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥a(n)dhee dhuneeaa saahib jaan ||1|| rahaau ||अंधी दुनीआ साहिबु जाणु ॥१॥ रहाउ ॥اںدھیِ دُنیِآ ساهب جاݨ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਗੁਰੂ ਪਾਸਹੁ ਫਿਰਿ ਚੇਲਾ ਖਾਇ ॥guroo paasahu fir chelaa khai ||गुरू पासहु फिरि चेला खाइ ॥گُرُو پاسهُ پھر چےلا کھاا ۔۔

ਤਾਮਿ ਪਰੀਤਿ ਵਸੈ ਘਰਿ ਆਇ ॥taam pareet vasai ghar aai ||तामि परीति वसै घरि आइ ॥تام پریِت وسَے گھر آا ۔۔