Ang 340 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੪੦)

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਗੁਰ ਭੇਟਿ ਮਹਾ ਸੁਖ ਭ੍ਰਮਤ ਰਹੇ ਮਨੁ ਮਾਨਾਨਾਂ ॥੪॥੨੩॥੭੪॥keh kabeer gur bheT mahaa sukh bhramat rahe man maanaanaa(n) ||4||23||74||कहि कबीर गुर भेटि महा सुख भ्रमत रहे मनु मानानाँ ॥४॥२३॥७४॥کهِ کبیِر گُر بھےٹ مها سُکھ بھرمت رهے من ماناناں ۔۔۴۔۔۲۳۔۔۷۴۔۔

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਪੂਰਬੀ ਬਾਵਨ ਅਖਰੀ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ਕੀraag gauRee poorabee baavan akharee kabeer jeeau keeरागु गउड़ी पूरबी बावन अखरी कबीर जीउ कीراگ گاڑیِ پُوربیِ باون اکھریِ کبیِر جیِا کیِ

ੴ ਸਤਿਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satinaam karataa purakh guraprasaadh ||ੴ सतिनामु करता पुरखु गुरप्रसादि ॥اک اونکار ستنام کرتا پُرکھ گُرپرساد ۔۔

ਬਾਵਨ ਅਛਰ ਲੋਕ ਤ੍ਰੈ ਸਭੁ ਕਛੁ ਇਨ ਹੀ ਮਾਹਿ ॥baavan achhar lok trai sabh kachh in hee maeh ||बावन अछर लोक त्रै सभु कछु इन ही माहि ॥باون اچھر لوک ترَے سبھ کچھ ان هیِ ماه ۔۔

ਏ ਅਖਰ ਖਿਰਿ ਜਾਹਿਗੇ ਓਇ ਅਖਰ ਇਨ ਮਹਿ ਨਾਹਿ ॥੧॥e akhar khir jaahige oi akhar in meh naeh ||1||ए अखर खिरि जाहिगे ओइ अखर इन महि नाहि ॥१॥اے اکھر کھر جاهگے اوِا اکھر ان مهِ ناه ۔۔۱۔۔

ਜਹਾ ਬੋਲ ਤਹ ਅਛਰ ਆਵਾ ॥jahaa bol teh achhar aavaa ||जहा बोल तह अछर आवा ॥جها بول ته اچھر آوا ۔۔

ਜਹ ਅਬੋਲ ਤਹ ਮਨੁ ਨ ਰਹਾਵਾ ॥jeh abol teh man na rahaavaa ||जह अबोल तह मनु न रहावा ॥جه ابول ته من ن رهاوا ۔۔

ਬੋਲ ਅਬੋਲ ਮਧਿ ਹੈ ਸੋਈ ॥bol abol madh hai soiee ||बोल अबोल मधि है सोई ॥بول ابول مدھ هَے سوای ۔۔

ਜਸ ਓਹੁ ਹੈ ਤਸ ਲਖੈ ਨ ਕੋਈ ॥੨॥jas oh hai tas lakhai na koiee ||2||जस ओहु है तस लखै न कोई ॥२॥جس اوهُ هَے تس لکھَے ن کوای ۔۔۲۔۔

ਅਲਹ ਲਹਉ ਤਉ ਕਿਆ ਕਹਉ ਕਹਉ ਤ ਕੋ ਉਪਕਾਰ ॥aleh lahau tau kiaa kahau kahau ta ko upakaar ||अलह लहउ तउ किआ कहउ कहउ त को उपकार ॥اله لها تا کآ کها کها ت کو اُپکار ۔۔

ਬਟਕ ਬੀਜ ਮਹਿ ਰਵਿ ਰਹਿਓ ਜਾ ਕੋ ਤੀਨਿ ਲੋਕ ਬਿਸਥਾਰ ॥੩॥baTak beej meh rav rahio jaa ko teen lok bisathaar ||3||बटक बीज महि रवि रहिओ जा को तीनि लोक बिसथार ॥३॥بٹک بیِج مهِ رو رهِاو جا کو تیٍن لوک بستھار ۔۔۳۔۔

ਅਲਹ ਲਹੰਤਾ ਭੇਦ ਛੈ ਕਛੁ ਕਛੁ ਪਾਇਓ ਭੇਦ ॥aleh laha(n)taa bhedh chhai kachh kachh paio bhedh ||अलह लहंता भेद छै कछु कछु पाइओ भेद ॥اله لهںتا بھےد چھَے کچھ کچھ پاااو بھےد ۔۔

ਉਲਟਿ ਭੇਦ ਮਨੁ ਬੇਧਿਓ ਪਾਇਓ ਅਭੰਗ ਅਛੇਦ ॥੪॥aulaT bhedh man bedhio paio abha(n)g achhedh ||4||उलटि भेद मनु बेधिओ पाइओ अभंग अछेद ॥४॥اُلٹ بھےد من بےدھاو پاااو ابھںگ اچھےد ۔۔۴۔۔

ਤੁਰਕ ਤਰੀਕਤਿ ਜਾਨੀਐ ਹਿੰਦੂ ਬੇਦ ਪੁਰਾਨ ॥turak tareekat jaaneeaai hi(n)dhoo bedh puraan ||तुरक तरीकति जानीऐ हिंदू बेद पुरान ॥تُرک تریِکت جانیِاَے هںدُو بےد پُران ۔۔

ਮਨ ਸਮਝਾਵਨ ਕਾਰਨੇ ਕਛੂਅਕ ਪੜੀਐ ਗਿਆਨ ॥੫॥man samajhaavan kaarane kachhooak paReeaai giaan ||5||मन समझावन कारने कछूअक पड़ीऐ गिआन ॥५॥من سمجھاون کارنے کچھُواک پڑیِاَے گآن ۔۔۵۔۔

ਓਅੰਕਾਰ ਆਦਿ ਮੈ ਜਾਨਾ ॥oa(n)kaar aadh mai jaanaa ||ओअंकार आदि मै जाना ॥اواںکار آد مَے جانا ۔۔

ਲਿਖਿ ਅਰੁ ਮੇਟੈ ਤਾਹਿ ਨ ਮਾਨਾ ॥likh ar meTai taeh na maanaa ||लिखि अरु मेटै ताहि न माना ॥لِکھ ار مےٹَے تاه ن مانا ۔۔

ਓਅੰਕਾਰ ਲਖੈ ਜਉ ਕੋਈ ॥oa(n)kaar lakhai jau koiee ||ओअंकार लखै जउ कोई ॥اواںکار لکھَے جا کوای ۔۔

ਸੋਈ ਲਖਿ ਮੇਟਣਾ ਨ ਹੋਈ ॥੬॥soiee lakh meTanaa na hoiee ||6||सोई लखि मेटणा न होई ॥६॥سوای لکھ مےٹݨا ن هوای ۔۔۶۔۔

ਕਕਾ ਕਿਰਣਿ ਕਮਲ ਮਹਿ ਪਾਵਾ ॥kakaa kiran kamal meh paavaa ||कका किरणि कमल महि पावा ॥ککا کرݨ کمل مهِ پاوا ۔۔

ਸਸਿ ਬਿਗਾਸ ਸੰਪਟ ਨਹੀ ਆਵਾ ॥sas bigaas sa(n)paT nahee aavaa ||ससि बिगास संपट नही आवा ॥سس بگاس سمپٹ نهیِ آوا ۔۔

ਅਰੁ ਜੇ ਤਹਾ ਕੁਸਮ ਰਸੁ ਪਾਵਾ ॥ar je tahaa kusam ras paavaa ||अरु जे तहा कुसम रसु पावा ॥ار جے تها کُسم رس پاوا ۔۔

ਅਕਹ ਕਹਾ ਕਹਿ ਕਾ ਸਮਝਾਵਾ ॥੭॥akeh kahaa keh kaa samajhaavaa ||7||अकह कहा कहि का समझावा ॥७॥اکه کها کهِ کا سمجھاوا ۔۔۷۔۔

ਖਖਾ ਇਹੈ ਖੋੜਿ ਮਨ ਆਵਾ ॥khakhaa ihai khoR man aavaa ||खखा इहै खोड़ि मन आवा ॥کھکھا اهَے کھوڑ من آوا ۔۔

ਖੋੜੇ ਛਾਡਿ ਨ ਦਹ ਦਿਸ ਧਾਵਾ ॥khoRe chhaadd na dheh dhis dhaavaa ||खोड़े छाडि न दह दिस धावा ॥کھوڑے چھاڈ ن ده دس دھاوا ۔۔

ਖਸਮਹਿ ਜਾਣਿ ਖਿਮਾ ਕਰਿ ਰਹੈ ॥khasameh jaan khimaa kar rahai ||खसमहि जाणि खिमा करि रहै ॥کھسمه جاݨ کھما کر رهَے ۔۔

ਤਉ ਹੋਇ ਨਿਖਿਅਉ ਅਖੈ ਪਦੁ ਲਹੈ ॥੮॥tau hoi nikhiaau akhai padh lahai ||8||तउ होइ निखिअउ अखै पदु लहै ॥८॥تا هوا نکھاا اکھَے پد لهَے ۔۔۸۔۔

ਗਗਾ ਗੁਰ ਕੇ ਬਚਨ ਪਛਾਨਾ ॥gagaa gur ke bachan pachhaanaa ||गगा गुर के बचन पछाना ॥گگا گُر کے بچن پچھانا ۔۔

ਦੂਜੀ ਬਾਤ ਨ ਧਰਈ ਕਾਨਾ ॥dhoojee baat na dhariee kaanaa ||दूजी बात न धरई काना ॥دُوجیِ بات ن دھرای کانا ۔۔

ਰਹੈ ਬਿਹੰਗਮ ਕਤਹਿ ਨ ਜਾਈ ॥rahai biha(n)gam kateh na jaiee ||रहै बिहंगम कतहि न जाई ॥رهَے بهںگم کته ن جاای ۔۔

ਅਗਹ ਗਹੈ ਗਹਿ ਗਗਨ ਰਹਾਈ ॥੯॥ageh gahai geh gagan rahaiee ||9||अगह गहै गहि गगन रहाई ॥९॥اگه گهَے گهِ گگن رهاای ۔۔۹۔۔

ਘਘਾ ਘਟਿ ਘਟਿ ਨਿਮਸੈ ਸੋਈ ॥ghaghaa ghaT ghaT nimasai soiee ||घघा घटि घटि निमसै सोई ॥گھگھا گھٹ گھٹِ نمسَے سوای ۔۔

ਘਟ ਫੂਟੇ ਘਟਿ ਕਬਹਿ ਨ ਹੋਈ ॥ghaT fooTe ghaT kabeh na hoiee ||घट फूटे घटि कबहि न होई ॥گھٹ پھُوٹے گھٹ کبه ن هوای ۔۔

ਤਾ ਘਟ ਮਾਹਿ ਘਾਟ ਜਉ ਪਾਵਾ ॥taa ghaT maeh ghaaT jau paavaa ||ता घट माहि घाट जउ पावा ॥تا گھٹ ماه گھاٹ جا پاوا ۔۔

ਸੋ ਘਟੁ ਛਾਡਿ ਅਵਘਟ ਕਤ ਧਾਵਾ ॥੧੦॥so ghaT chhaadd avaghaT kat dhaavaa ||10||सो घटु छाडि अवघट कत धावा ॥१०॥سو گھٹ چھاڈ اوگھٹ کت دھاوا ۔۔۱۰۔۔

ਙੰਙਾ ਨਿਗ੍ਰਹਿ ਸਨੇਹੁ ਕਰਿ ਨਿਰਵਾਰੋ ਸੰਦੇਹ ॥n(g)(n)n(g)aa nigreh saneh kar niravaaro sa(n)dheh ||ङंङा निग्रहि सनेहु करि निरवारो संदेह ॥نگںنگا نگره سنےهُ کر نروارو سںدےه ۔۔

ਨਾਹੀ ਦੇਖਿ ਨ ਭਾਜੀਐ ਪਰਮ ਸਿਆਨਪ ਏਹ ॥੧੧॥naahee dhekh na bhaajeeaai param siaanap eh ||11||नाही देखि न भाजीऐ परम सिआनप एह ॥११॥ناهیِ دےکھ ن بھاجیِاَے پرم سآنپ اےه ۔۔۱۱۔۔

ਚਚਾ ਰਚਿਤ ਚਿਤ੍ਰ ਹੈ ਭਾਰੀ ॥chachaa rachit chitr hai bhaaree ||चचा रचित चित्र है भारी ॥چچا رچت چتر هَے بھاریِ ۔۔

ਤਜਿ ਚਿਤ੍ਰੈ ਚੇਤਹੁ ਚਿਤਕਾਰੀ ॥taj chitrai chetahu chitakaaree ||तजि चित्रै चेतहु चितकारी ॥تج چترَے چےتهُ چتکاریِ ۔۔

ਚਿਤ੍ਰ ਬਚਿਤ੍ਰ ਇਹੈ ਅਵਝੇਰਾ ॥chitr bachitr ihai avajheraa ||चित्र बचित्र इहै अवझेरा ॥چِتر بچتر اهَے اوجھےرا ۔۔

ਤਜਿ ਚਿਤ੍ਰੈ ਚਿਤੁ ਰਾਖਿ ਚਿਤੇਰਾ ॥੧੨॥taj chitrai chit raakh chiteraa ||12||तजि चित्रै चितु राखि चितेरा ॥१२॥تج چترَے چت راکھ چتےرا ۔۔۱۲۔۔

ਛਛਾ ਇਹੈ ਛਤ੍ਰਪਤਿ ਪਾਸਾ ॥chhachhaa ihai chhatrapat paasaa ||छछा इहै छत्रपति पासा ॥چھچھا اهَے چھترپت پاسا ۔۔

ਛਕਿ ਕਿ ਨ ਰਹਹੁ ਛਾਡਿ ਕਿ ਨ ਆਸਾ ॥chhak k na rahahu chhaadd k na aasaa ||छकि कि न रहहु छाडि कि न आसा ॥چھک ک ن رههُ چھاڈ ک ن آسا ۔۔

ਰੇ ਮਨ ਮੈ ਤਉ ਛਿਨ ਛਿਨ ਸਮਝਾਵਾ ॥re man mai tau chhin chhin samajhaavaa ||रे मन मै तउ छिन छिन समझावा ॥رے من مَے تا چھن چھن سمجھاوا ۔۔

ਤਾਹਿ ਛਾਡਿ ਕਤ ਆਪੁ ਬਧਾਵਾ ॥੧੩॥taeh chhaadd kat aap badhaavaa ||13||ताहि छाडि कत आपु बधावा ॥१३॥تاه چھاڈ کت آپ بدھاوا ۔۔۱۳۔۔

ਜਜਾ ਜਉ ਤਨ ਜੀਵਤ ਜਰਾਵੈ ॥jajaa jau tan jeevat jaraavai ||जजा जउ तन जीवत जरावै ॥ججا جا تن جیِوت جراوَے ۔۔

ਜੋਬਨ ਜਾਰਿ ਜੁਗਤਿ ਸੋ ਪਾਵੈ ॥joban jaar jugat so paavai ||जोबन जारि जुगति सो पावै ॥جوبن جار جُگت سو پاوَے ۔۔

ਅਸ ਜਰਿ ਪਰ ਜਰਿ ਜਰਿ ਜਬ ਰਹੈ ॥as jar par jar jar jab rahai ||अस जरि पर जरि जरि जब रहै ॥اس جر پر جرِ جرِ جب رهَے ۔۔

ਤਬ ਜਾਇ ਜੋਤਿ ਉਜਾਰਉ ਲਹੈ ॥੧੪॥tab jai jot ujaarau lahai ||14||तब जाइ जोति उजारउ लहै ॥१४॥تب جاا جوت اُجارا لهَے ۔۔۱۴۔۔