Ang 34 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੪)

ਸਬਦਿ ਮੰਨਿਐ ਗੁਰੁ ਪਾਈਐ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥sabadh ma(n)niaai gur paieeaai vichahu aap gavai ||सबदि मंनिऐ गुरु पाईऐ विचहु आपु गवाइ ॥سبد منّاَے گُر پاایاَے وچهُ آپ گواا ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤਿ ਕਰੇ ਸਦਾ ਸਾਚੇ ਕੀ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥anadhin bhagat kare sadhaa saache kee liv lai ||अनदिनु भगति करे सदा साचे की लिव लाइ ॥اندن بھگت کرے سدا ساچے کیِ لو لاا ۔۔

ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਨਾਨਕ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇ ॥੪॥੧੯॥੫੨॥naam padhaarath man vasiaa naanak sahaj samai ||4||19||52||नामु पदारथु मनि वसिआ नानक सहजि समाइ ॥४॥१९॥५२॥نام پدارتھ من وسِآ نانک سهجِ سماا ۔۔۴۔۔۱۹۔۔۵۲۔۔

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥sireeraag mahalaa teejaa ||सिरीरागु महला ३ ॥سِریِراگ مهلا ۳ ۔۔

ਜਿਨੀ ਪੁਰਖੀ ਸਤਗੁਰੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸੇ ਦੁਖੀਏ ਜੁਗ ਚਾਰਿ ॥jinee purakhee satagur na sevio se dhukhe'ee jug chaar ||जिनी पुरखी सतगुरु न सेविओ से दुखीए जुग चारि ॥جٍنیِ پُرکھیِ ستگر ن سےواو سے دُکھیِاے جُگ چار ۔۔

ਘਰਿ ਹੋਦਾ ਪੁਰਖੁ ਨ ਪਛਾਣਿਆ ਅਭਿਮਾਨਿ ਮੁਠੇ ਅਹੰਕਾਰਿ ॥ghar hodhaa purakh na pachhaaniaa abhimaan muThe aha(n)kaar ||घरि होदा पुरखु न पछाणिआ अभिमानि मुठे अहंकारि ॥گھر هودا پُرکھ ن پچھاݨآ ابھِمان مُٹھے اهںکار ۔۔

ਸਤਗੁਰੂ ਕਿਆ ਫਿਟਕਿਆ ਮੰਗਿ ਥਕੇ ਸੰਸਾਰਿ ॥sataguroo kiaa fiTakiaa ma(n)g thake sa(n)saar ||सतगुरू किआ फिटकिआ मंगि थके संसारि ॥ستگرُو کآ پھٹکآ مںگ تھکے سںسار ۔۔

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਨ ਸੇਵਿਓ ਸਭਿ ਕਾਜ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥੧॥sachaa sabadh na sevio sabh kaaj savaaranahaar ||1||सचा सबदु न सेविओ सभि काज सवारणहारु ॥१॥سچا سبد ن سےواو سبھ کاج سوارݨهار ۔۔۱۔۔

ਮਨ ਮੇਰੇ ਸਦਾ ਹਰਿ ਵੇਖੁ ਹਦੂਰਿ ॥man mere sadhaa har vekh hadhoor ||मन मेरे सदा हरि वेखु हदूरि ॥من مےرے سدا هر وےکھ هدُور ۔۔

ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੁਖੁ ਪਰਹਰੈ ਸਬਦਿ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥janam maran dhukh paraharai sabadh rahiaa bharapoor ||1|| rahaau ||जनम मरन दुखु परहरै सबदि रहिआ भरपूरि ॥१॥ रहाउ ॥جنم مرن دُکھ پرهرَے سبد رهِآ بھرپُور ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸਚੁ ਸਲਾਹਨਿ ਸੇ ਸਚੇ ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥sach salaahan se sache sachaa naam adhaar ||सचु सलाहनि से सचे सचा नामु अधारु ॥سچ سلاهن سے سچے سچا نام ادھار ۔۔

ਸਚੀ ਕਾਰ ਕਮਾਵਣੀ ਸਚੇ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥sachee kaar kamaavanee sache naal piaar ||सची कार कमावणी सचे नालि पिआरु ॥سچیِ کار کماوݨیِ سچے نال پآر ۔۔

ਸਚਾ ਸਾਹੁ ਵਰਤਦਾ ਕੋਇ ਨ ਮੇਟਣਹਾਰੁ ॥sachaa saahu varatadhaa koi na meTanahaar ||सचा साहु वरतदा कोइ न मेटणहारु ॥سچا ساهُ ورتدا کوا ن مےٹݨهار ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਇਨੀ ਕੂੜਿ ਮੁਠੇ ਕੂੜਿਆਰ ॥੨॥manmukh mahal na painee kooR muThe kooRiaar ||2||मनमुख महलु न पाइनी कूड़ि मुठे कूड़िआर ॥२॥منمکھ مهل ن پاانیِ کُوڑ مُٹھے کُوڑآر ۔۔۲۔۔

ਹਉਮੈ ਕਰਤਾ ਜਗੁ ਮੁਆ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਘੋਰ ਅੰਧਾਰੁ ॥haumai karataa jag muaa gur bin ghor a(n)dhaar ||हउमै करता जगु मुआ गुर बिनु घोर अंधारु ॥هامَے کرتا جگ مُآ گُر بن گھور اںدھار ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਵਿਸਾਰਿਆ ਸੁਖਦਾਤਾ ਦਾਤਾਰੁ ॥maiaa moh visaariaa sukhadhaataa dhaataar ||माइआ मोहि विसारिआ सुखदाता दातारु ॥مااآ موه وسارآ سُکھداتا داتار ۔۔

ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਹਿ ਤਾ ਉਬਰਹਿ ਸਚੁ ਰਖਹਿ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥satagur seveh taa ubareh sach rakheh ur dhaar ||सतगुरु सेवहि ता उबरहि सचु रखहि उर धारि ॥ستگر سےوه تا اُبره سچ رکھه اُر دھار ۔۔

ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਸਚਿ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰਿ ॥੩॥kirapaa te har paieeaai sach sabadh veechaar ||3||किरपा ते हरि पाईऐ सचि सबदि वीचारि ॥३॥کِرپا تے هر پاایاَے سچِ سبد ویِچار ۔۔۳۔۔

ਸਤਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲਾ ਹਉਮੈ ਤਜਿ ਵਿਕਾਰ ॥satagur sev man niramalaa haumai taj vikaar ||सतगुरु सेवि मनु निरमला हउमै तजि विकार ॥ستگر سےو من نرملا هامَے تج وکار ۔۔

ਆਪੁ ਛੋਡਿ ਜੀਵਤ ਮਰੈ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਵੀਚਾਰ ॥aap chhodd jeevat marai gur kai sabadh veechaar ||आपु छोडि जीवत मरै गुर कै सबदि वीचार ॥آپ چھوڈ جیِوت مرَے گُر کَے سبد ویِچار ۔۔

ਧੰਧਾ ਧਾਵਤ ਰਹਿ ਗਏ ਲਾਗਾ ਸਾਚਿ ਪਿਆਰੁ ॥dha(n)dhaa dhaavat reh ge laagaa saach piaar ||धंधा धावत रहि गए लागा साचि पिआरु ॥دھںدھا دھاوت رهِ گاے لاگا ساچ پآر ۔۔

ਸਚਿ ਰਤੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਤਿਤੁ ਸਾਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੪॥sach rate mukh ujale tit saachai dharabaar ||4||सचि रते मुख उजले तितु साचै दरबारि ॥४॥سچ رتے مُکھ اُجلے تت ساچَے دربار ۔۔۴۔۔

ਸਤਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਨ ਮੰਨਿਓ ਸਬਦਿ ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥satagur purakh na ma(n)nio sabadh na lago piaar ||सतगुरु पुरखु न मंनिओ सबदि न लगो पिआरु ॥ستگر پُرکھ ن منّاو سبد ن لگو پآر ۔۔

ਇਸਨਾਨੁ ਦਾਨੁ ਜੇਤਾ ਕਰਹਿ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਰੁ ॥eisanaan dhaan jetaa kareh dhoojai bhai khuaar ||इसनानु दानु जेता करहि दूजै भाइ खुआरु ॥ِاسنان دان جےتا کره دُوجَے بھاا کھُآر ۔۔

ਹਰਿ ਜੀਉ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਤਾ ਲਾਗੈ ਨਾਮ ਪਿਆਰੁ ॥har jeeau aapanee kirapaa kare taa laagai naam piaar ||हरि जीउ आपणी कृपा करे ता लागै नाम पिआरु ॥هر جیِا آپݨیِ ک®پا کرے تا لاگَے نام پآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਅਪਾਰਿ ॥੫॥੨੦॥੫੩॥naanak naam samaal too gur kai het apaar ||5||20||53||नानक नामु समालि तू गुर कै हेति अपारि ॥५॥२०॥५३॥نانک نام سمال تُو گُر کَے هےت اپار ۔۔۵۔۔۲۰۔۔۵۳۔۔

ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥sireeraag mahalaa teejaa ||सिरीरागु महला ३ ॥سِریِراگ مهلا ۳ ۔۔

ਕਿਸੁ ਹਉ ਸੇਵੀ ਕਿਆ ਜਪੁ ਕਰੀ ਸਤਗੁਰ ਪੂਛਉ ਜਾਇ ॥kis hau sevee kiaa jap karee satagur poochhau jai ||किसु हउ सेवी किआ जपु करी सतगुर पूछउ जाइ ॥کِس ها سےویِ کآ جپ کریِ ستگر پُوچھا جاِا ۔۔

ਸਤਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿ ਲਈ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥satagur kaa bhaanaa ma(n)n liee vichahu aap gavai ||सतगुर का भाणा मंनि लई विचहु आपु गवाइ ॥ستگر کا بھاݨا منّ لای وچهُ آپ گواا ۔۔

ਏਹਾ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥ehaa sevaa chaakaree naam vasai man aai ||एहा सेवा चाकरी नामु वसै मनि आइ ॥اےها سےوا چاکریِ نام وسَے من آا ۔۔

ਨਾਮੈ ਹੀ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਇ ॥੧॥naamai hee te sukh paieeaai sachai sabadh suhai ||1||नामै ही ते सुखु पाईऐ सचै सबदि सुहाइ ॥१॥نامَے هیِ تے سُکھ پاایاَے سچَے سبد سُهاا ۔۔۱۔۔

ਮਨ ਮੇਰੇ ਅਨਦਿਨੁ ਜਾਗੁ ਹਰਿ ਚੇਤਿ ॥man mere anadhin jaag har chet ||मन मेरे अनदिनु जागु हरि चेति ॥من مےرے اندن جاگ هر چےت ۔۔

ਆਪਣੀ ਖੇਤੀ ਰਖਿ ਲੈ ਕੂੰਜ ਪੜੈਗੀ ਖੇਤਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥aapanee khetee rakh lai koo(n)j paRaigee khet ||1|| rahaau ||आपणी खेती रखि लै कूँज पड़ैगी खेति ॥१॥ रहाउ ॥آپݨیِ کھےتیِ رکھ لَے کُوںج پڑَےگیِ کھےت ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮਨ ਕੀਆ ਇਛਾ ਪੂਰੀਆ ਸਬਦਿ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਿ ॥man keeaa ichhaa pooreeaa sabadh rahiaa bharapoor ||मन कीआ इछा पूरीआ सबदि रहिआ भरपूरि ॥من کیِآ اچھا پُوریِآ سبد رهِآ بھرپُور ۔۔

ਭੈ ਭਾਇ ਭਗਤਿ ਕਰਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਹਰਿ ਜੀਉ ਵੇਖੈ ਸਦਾ ਹਦੂਰਿ ॥bhai bhai bhagat kareh dhin raatee har jeeau vekhai sadhaa hadhoor ||भै भाइ भगति करहि दिनु राती हरि जीउ वेखै सदा हदूरि ॥بھَے بھاا بھگت کره دن راتیِ هر جیِا وےکھَے سدا هدُور ۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਦਾ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਮੁ ਗਇਆ ਸਰੀਰਹੁ ਦੂਰਿ ॥sachai sabadh sadhaa man raataa bhram giaa sareerahu dhoor ||सचै सबदि सदा मनु राता भ्रमु गइआ सरीरहु दूरि ॥سچَے سبد سدا من راتا بھرم گایا سریِرهُ دُور ۔۔

ਨਿਰਮਲੁ ਸਾਹਿਬੁ ਪਾਇਆ ਸਾਚਾ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰੁ ॥੨॥niramal saahib paiaa saachaa gunee gaheer ||2||निरमलु साहिबु पाइआ साचा गुणी गहीरु ॥२॥نِرمل ساهب پاایا ساچا گُݨیِ گهیِر ۔۔۲۔۔

ਜੋ ਜਾਗੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਸੂਤੇ ਗਏ ਮੁਹਾਇ ॥jo jaage se ubare soote ge muhai ||जो जागे से उबरे सूते गए मुहाइ ॥جو جاگے سے اُبرے سُوتے گاے مُهاا ۔۔

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਨ ਪਛਾਣਿਓ ਸੁਪਨਾ ਗਇਆ ਵਿਹਾਇ ॥sachaa sabadh na pachhaanio supanaa giaa vihai ||सचा सबदु न पछाणिओ सुपना गइआ विहाइ ॥سچا سبد ن پچھاݨاو سُپنا گایا وهاا ۔۔

ਸੁੰਞੇ ਘਰ ਕਾ ਪਾਹੁਣਾ ਜਿਉ ਆਇਆ ਤਿਉ ਜਾਇ ॥su(n)n(j)e ghar kaa paahunaa jiau aaiaa tiau jai ||सुँञे घर का पाहुणा जिउ आइआ तिउ जाइ ॥سُںنجے گھر کا پاهُݨا جا آایا تا جاا ۔۔