Ang 334 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੩੪)

ਤਾ ਸੋਹਾਗਣਿ ਜਾਣੀਐ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰੇ ॥੩॥taa sohaagan jaaneeaai gur sabadh beechaare ||3||ता सोहागणि जाणीऐ गुर सबदु बीचारे ॥३॥تا سوهاگݨ جاݨیِاَے گُر سبد بیِچارے ۔۔۳۔۔

ਕਿਰਤ ਕੀ ਬਾਂਧੀ ਸਭ ਫਿਰੈ ਦੇਖਹੁ ਬੀਚਾਰੀ ॥kirat kee baa(n)dhee sabh firai dhekhahu beechaaree ||किरत की बाँधी सभ फिरै देखहु बीचारी ॥کِرت کیِ باںدھیِ سبھ پھرَے دےکھهُ بیِچاریِ ۔۔

ਏਸ ਨੋ ਕਿਆ ਆਖੀਐ ਕਿਆ ਕਰੇ ਵਿਚਾਰੀ ॥੪॥es no kiaa aakheeaai kiaa kare vichaaree ||4||एस नो किआ आखीऐ किआ करे विचारी ॥४॥اےس نو کآ آکھیِاَے کآ کرے وچاریِ ۔۔۴۔۔

ਭਈ ਨਿਰਾਸੀ ਉਠਿ ਚਲੀ ਚਿਤ ਬੰਧਿ ਨ ਧੀਰਾ ॥bhiee niraasee uTh chalee chit ba(n)dh na dheeraa ||भई निरासी उठि चली चित बंधि न धीरा ॥بھای نراسیِ اُٹھ چلیِ چت بںدھ ن دھیِرا ۔۔

ਹਰਿ ਕੀ ਚਰਣੀ ਲਾਗਿ ਰਹੁ ਭਜੁ ਸਰਣਿ ਕਬੀਰਾ ॥੫॥੬॥੫੦॥har kee charanee laag rahu bhaj saran kabeeraa ||5||6||50||हरि की चरणी लागि रहु भजु सरणि कबीरा ॥५॥६॥५०॥هر کیِ چرݨیِ لاگ رهُ بھج سرݨ کبیِرا ۔۔۵۔۔۶۔۔۵۰۔۔

ਗਉੜੀ ॥gauRee ||गउड़ी ॥گاڑیِ ۔۔

ਜੋਗੀ ਕਹਹਿ ਜੋਗੁ ਭਲ ਮੀਠਾ ਅਵਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ਭਾਈ ॥jogee kaheh jog bhal meeThaa avar na dhoojaa bhaiee ||जोगी कहहि जोगु भल मीठा अवरु न दूजा भाई ॥جوگیِ کههِ جوگ بھل میِٹھا اور ن دُوجا بھاای ۔۔

ਰੁੰਡਿਤ ਮੁੰਡਿਤ ਏਕੈ ਸਬਦੀ ਏਇ ਕਹਹਿ ਸਿਧਿ ਪਾਈ ॥੧॥ru(n)ddit mu(n)ddit ekai sabadhee ei kaheh sidh paiee ||1||रुँडित मुँडित एकै सबदी एइ कहहि सिधि पाई ॥१॥رُںڈت مُںڈت اےکَے سبدیِ اےا کههِ سدھ پاای ۔۔۱۔۔

ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਨੇ ਅੰਧਾ ॥har bin bharam bhulaane a(n)dhaa ||हरि बिनु भरमि भुलाने अंधा ॥هر بن بھرم بھُلانے اںدھا ۔۔

ਜਾ ਪਹਿ ਜਾਉ ਆਪੁ ਛੁਟਕਾਵਨਿ ਤੇ ਬਾਧੇ ਬਹੁ ਫੰਧਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jaa peh jaau aap chhuTakaavan te baadhe bahu fa(n)dhaa ||1|| rahaau ||जा पहि जाउ आपु छुटकावनि ते बाधे बहु फंधा ॥१॥ रहाउ ॥جا پهِ جاا آپ چھُٹکاون تے بادھے بهُ پھںدھا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਹ ਤੇ ਉਪਜੀ ਤਹੀ ਸਮਾਨੀ ਇਹ ਬਿਧਿ ਬਿਸਰੀ ਤਬ ਹੀ ॥jeh te upajee tahee samaanee ieh bidh bisaree tab hee ||जह ते उपजी तही समानी इह बिधि बिसरी तब ही ॥جه تے اُپجیِ تهیِ سمانیِ اه بدھ بسریِ تب هیِ ۔۔

ਪੰਡਿਤ ਗੁਣੀ ਸੂਰ ਹਮ ਦਾਤੇ ਏਹਿ ਕਹਹਿ ਬਡ ਹਮ ਹੀ ॥੨॥pa(n)ddit gunee soor ham dhaate eh kaheh badd ham hee ||2||पंडित गुणी सूर हम दाते एहि कहहि बड हम ही ॥२॥پںڈت گُݨیِ سُور هم داتے اےه کههِ بڈ هم هیِ ۔۔۲۔۔

ਜਿਸਹਿ ਬੁਝਾਏ ਸੋਈ ਬੂਝੈ ਬਿਨੁ ਬੂਝੇ ਕਿਉ ਰਹੀਐ ॥jiseh bujhaae soiee boojhai bin boojhe kiau raheeaai ||जिसहि बुझाए सोई बूझै बिनु बूझे किउ रहीऐ ॥جِسه بُجھااے سوای بُوجھَے بن بُوجھے کا رهیِاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਅੰਧੇਰਾ ਚੂਕੈ ਇਨ ਬਿਧਿ ਮਾਣਕੁ ਲਹੀਐ ॥੩॥satigur milai a(n)dheraa chookai in bidh maanak laheeaai ||3||सतिगुरु मिलै अंधेरा चूकै इन बिधि माणकु लहीऐ ॥३॥ستگر ملَے اںدھےرا چُوکَے ان بدھِ ماݨک لهیِاَے ۔۔۳۔۔

ਤਜਿ ਬਾਵੇ ਦਾਹਨੇ ਬਿਕਾਰਾ ਹਰਿ ਪਦੁ ਦ੍ਰਿੜੁ ਕਰਿ ਰਹੀਐ ॥taj baave dhaahane bikaaraa har padh dhiraR kar raheeaai ||तजि बावे दाहने बिकारा हरि पदु दृड़ु करि रहीऐ ॥تج باوے داهنے بکارا هرِ پد درڑ کرِ رهیِاَے ۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਗੂੰਗੈ ਗੁੜੁ ਖਾਇਆ ਪੂਛੇ ਤੇ ਕਿਆ ਕਹੀਐ ॥੪॥੭॥੫੧॥kahu kabeer goo(n)gai guR khaiaa poochhe te kiaa kaheeaai ||4||7||51||कहु कबीर गूँगै गुड़ु खाइआ पूछे ते किआ कहीऐ ॥४॥७॥५१॥کهُ کبیِر گُوںگَے گُڑ کھاایا پُوچھے تے کآ کهیِاَے ۔۔۴۔۔۷۔۔۵۱۔۔

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਪੂਰਬੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥raag gauRee poorabee kabeer jee ||रागु गउड़ी पूरबी कबीर जी ॥راگ گاڑیِ پُوربیِ کبیِر جیِ ۔۔

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਜਹ ਕਛੁ ਅਹਾ ਤਹਾ ਕਿਛੁ ਨਾਹੀ ਪੰਚ ਤਤੁ ਤਹ ਨਾਹੀ ॥jeh kachh ahaa tahaa kichh naahee pa(n)ch tat teh naahee ||जह कछु अहा तहा किछु नाही पंच ततु तह नाही ॥جه کچھ اها تها کچھ ناهیِ پںچ تت ته ناهیِ ۔۔

ਇੜਾ ਪਿੰਗੁਲਾ ਸੁਖਮਨ ਬੰਦੇ ਏ ਅਵਗਨ ਕਤ ਜਾਹੀ ॥੧॥eiRaa pi(n)gulaa sukhaman ba(n)dhe e avagan kat jaahee ||1||इड़ा पिंगुला सुखमन बंदे ए अवगन कत जाही ॥१॥ِاڑا پںگلا سُکھمن بںدے اے اوگن کت جاهیِ ۔۔۱۔۔

ਤਾਗਾ ਤੂਟਾ ਗਗਨੁ ਬਿਨਸਿ ਗਇਆ ਤੇਰਾ ਬੋਲਤੁ ਕਹਾ ਸਮਾਈ ॥taagaa tooTaa gagan binas giaa teraa bolat kahaa samaiee ||तागा तूटा गगनु बिनसि गइआ तेरा बोलतु कहा समाई ॥تاگا تُوٹا گگن بنس گایا تےرا بولت کها سماای ۔۔

ਏਹ ਸੰਸਾ ਮੋ ਕਉ ਅਨਦਿਨੁ ਬਿਆਪੈ ਮੋ ਕਉ ਕੋ ਨ ਕਹੈ ਸਮਝਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥eh sa(n)saa mo kau anadhin biaapai mo kau ko na kahai samajhaiee ||1|| rahaau ||एह संसा मो कउ अनदिनु बिआपै मो कउ को न कहै समझाई ॥१॥ रहाउ ॥اےه سںسا مو کا اندن بآپَے مو کا کو ن کهَے سمجھاای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਹ ਬਰਭੰਡੁ ਪਿੰਡੁ ਤਹ ਨਾਹੀ ਰਚਨਹਾਰੁ ਤਹ ਨਾਹੀ ॥jeh barabha(n)dd pi(n)dd teh naahee rachanahaar teh naahee ||जह बरभंडु पिंडु तह नाही रचनहारु तह नाही ॥جه بربھںڈ پںڈ ته ناهیِ رچنهار ته ناهیِ ۔۔

ਜੋੜਨਹਾਰੋ ਸਦਾ ਅਤੀਤਾ ਇਹ ਕਹੀਐ ਕਿਸੁ ਮਾਹੀ ॥੨॥joRanahaaro sadhaa ateetaa ieh kaheeaai kis maahee ||2||जोड़नहारो सदा अतीता इह कहीऐ किसु माही ॥२॥جوڑنهارو سدا اتیِتا اه کهیِاَے کس ماهیِ ۔۔۲۔۔

ਜੋੜੀ ਜੁੜੈ ਨ ਤੋੜੀ ਤੂਟੈ ਜਬ ਲਗੁ ਹੋਇ ਬਿਨਾਸੀ ॥joRee juRai na toRee tooTai jab lag hoi binaasee ||जोड़ी जुड़ै न तोड़ी तूटै जब लगु होइ बिनासी ॥جوڑیِ جُڑَے ن توڑیِ تُوٹَے جب لگ هوا بناسیِ ۔۔

ਕਾ ਕੋ ਠਾਕੁਰੁ ਕਾ ਕੋ ਸੇਵਕੁ ਕੋ ਕਾਹੂ ਕੈ ਜਾਸੀ ॥੩॥kaa ko Thaakur kaa ko sevak ko kaahoo kai jaasee ||3||का को ठाकुरु का को सेवकु को काहू कै जासी ॥३॥کا کو ٹھاکر کا کو سےوک کو کاهُو کَے جاسیِ ۔۔۳۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਲਿਵ ਲਾਗਿ ਰਹੀ ਹੈ ਜਹਾ ਬਸੇ ਦਿਨ ਰਾਤੀ ॥kahu kabeer liv laag rahee hai jahaa base dhin raatee ||कहु कबीर लिव लागि रही है जहा बसे दिन राती ॥کهُ کبیِر لو لاگ رهیِ هَے جها بسے دن راتیِ ۔۔

ਉਆ ਕਾ ਮਰਮੁ ਓਹੀ ਪਰੁ ਜਾਨੈ ਓਹੁ ਤਉ ਸਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ॥੪॥੧॥੫੨॥auaa kaa maram ohee par jaanai oh tau sadhaa abinaasee ||4||1||52||उआ का मरमु ओही परु जानै ओहु तउ सदा अबिनासी ॥४॥१॥५२॥اُآ کا مرم اوهیِ پر جانَے اوهُ تا سدا ابناسیِ ۔۔۴۔۔۱۔۔۵۲۔۔

ਗਉੜੀ ॥gauRee ||गउड़ी ॥گاڑیِ ۔۔

ਸੁਰਤਿ ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਦੁਇ ਕੰਨੀ ਮੁੰਦਾ ਪਰਮਿਤਿ ਬਾਹਰਿ ਖਿੰਥਾ ॥surat simirat dhui ka(n)nee mu(n)dhaa paramit baahar khi(n)thaa ||सुरति सिमृति दुइ कंनी मुँदा परमिति बाहरि खिंथा ॥سُرت سمرت دُا کنّیِ مُںدا پرمت باهرِ کھںتھا ۔۔

ਸੁੰਨ ਗੁਫਾ ਮਹਿ ਆਸਣੁ ਬੈਸਣੁ ਕਲਪ ਬਿਬਰਜਿਤ ਪੰਥਾ ॥੧॥su(n)n gufaa meh aasan baisan kalap bibarajit pa(n)thaa ||1||सुँन गुफा महि आसणु बैसणु कलप बिबरजित पंथा ॥१॥سُنّ گُپھا مهِ آسݨ بَےسݨ کلپ ببرجت پںتھا ۔۔۱۔۔

ਮੇਰੇ ਰਾਜਨ ਮੈ ਬੈਰਾਗੀ ਜੋਗੀ ॥mere raajan mai bairaagee jogee ||मेरे राजन मै बैरागी जोगी ॥مےرے راجن مَے بَےراگیِ جوگیِ ۔۔

ਮਰਤ ਨ ਸੋਗ ਬਿਓਗੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥marat na sog biogee ||1|| rahaau ||मरत न सोग बिओगी ॥१॥ रहाउ ॥مرت ن سوگ باوگیِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਮਹਿ ਸਿੰਙੀ ਮੇਰਾ ਬਟੂਆ ਸਭੁ ਜਗੁ ਭਸਮਾਧਾਰੀ ॥kha(n)dd brahama(n)dd meh si(n)n(g)ee meraa baTooaa sabh jag bhasamaadhaaree ||खंड ब्रहमंड महि सिंङी मेरा बटूआ सभु जगु भसमाधारी ॥کھںڈ برهمںڈ مهِ سںنگیِ مےرا بٹُوآ سبھ جگ بھسمادھاریِ ۔۔

ਤਾੜੀ ਲਾਗੀ ਤ੍ਰਿਪਲੁ ਪਲਟੀਐ ਛੂਟੈ ਹੋਇ ਪਸਾਰੀ ॥੨॥taaRee laagee tirapal palaTeeaai chhooTai hoi pasaaree ||2||ताड़ी लागी तृपलु पलटीऐ छूटै होइ पसारी ॥२॥تاڑیِ لاگیِ ترپل پلٹیِاَے چھُوٹَے هوا پساریِ ۔۔۲۔۔

ਮਨੁ ਪਵਨੁ ਦੁਇ ਤੂੰਬਾ ਕਰੀ ਹੈ ਜੁਗ ਜੁਗ ਸਾਰਦ ਸਾਜੀ ॥man pavan dhui too(n)baa karee hai jug jug saaradh saajee ||मनु पवनु दुइ तूँबा करी है जुग जुग सारद साजी ॥من پون دُا تُوںبا کریِ هَے جُگ جُگ سارد ساجیِ ۔۔