Ang 332 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੩੨)

ਆਂਧੀ ਪਾਛੇ ਜੋ ਜਲੁ ਬਰਖੈ ਤਿਹਿ ਤੇਰਾ ਜਨੁ ਭੀਨਾਂ ॥aa(n)dhee paachhe jo jal barakhai teh teraa jan bheenaa(n) ||आँधी पाछे जो जलु बरखै तिहि तेरा जनु भीनाँ ॥آںدھیِ پاچھے جو جل برکھَے تهِ تےرا جن بھیٍناں ۔۔

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਮਨਿ ਭਇਆ ਪ੍ਰਗਾਸਾ ਉਦੈ ਭਾਨੁ ਜਬ ਚੀਨਾ ॥੨॥੪੩॥keh kabeer man bhiaa pragaasaa udhai bhaan jab cheenaa ||2||43||कहि कबीर मनि भइआ प्रगासा उदै भानु जब चीना ॥२॥४३॥کهِ کبیِر من بھایا پرگاسا اُدَے بھان جب چیٍنا ۔۔۲۔۔۴۳۔۔

ਗਉੜੀ ਚੇਤੀgauRee cheteeगउड़ी चेतीگاڑیِ چےتیِ

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਹਰਿ ਜਸੁ ਸੁਨਹਿ ਨ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਵਹਿ ॥har jas suneh na har gun gaaveh ||हरि जसु सुनहि न हरि गुन गावहि ॥هر جس سُنه ن هرِ گُن گاوه ۔۔

ਬਾਤਨ ਹੀ ਅਸਮਾਨੁ ਗਿਰਾਵਹਿ ॥੧॥baatan hee asamaan giraaveh ||1||बातन ही असमानु गिरावहि ॥१॥باتن هیِ اسمان گراوه ۔۔۱۔۔

ਐਸੇ ਲੋਗਨ ਸਿਉ ਕਿਆ ਕਹੀਐ ॥aaise logan siau kiaa kaheeaai ||ऐसे लोगन सिउ किआ कहीऐ ॥اَےسے لوگن سا کآ کهیِاَے ۔۔

ਜੋ ਪ੍ਰਭ ਕੀਏ ਭਗਤਿ ਤੇ ਬਾਹਜ ਤਿਨ ਤੇ ਸਦਾ ਡਰਾਨੇ ਰਹੀਐ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥jo prabh ke'ee bhagat te baahaj tin te sadhaa ddaraane raheeaai ||1|| rahaau ||जो प्रभ कीए भगति ते बाहज तिन ते सदा डराने रहीऐ ॥१॥ रहाउ ॥جو پربھ کیِاے بھگت تے باهج تن تے سدا ڈرانے رهیِاَے ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਆਪਿ ਨ ਦੇਹਿ ਚੁਰੂ ਭਰਿ ਪਾਨੀ ॥aap na dheh churoo bhar paanee ||आपि न देहि चुरू भरि पानी ॥آپ ن دےه چُرُو بھر پانیِ ۔۔

ਤਿਹ ਨਿੰਦਹਿ ਜਿਹ ਗੰਗਾ ਆਨੀ ॥੨॥teh ni(n)dheh jeh ga(n)gaa aanee ||2||तिह निंदहि जिह गंगा आनी ॥२॥تِه نںده جه گںگا آنیِ ۔۔۲۔۔

ਬੈਠਤ ਉਠਤ ਕੁਟਿਲਤਾ ਚਾਲਹਿ ॥baiThat uThat kuTilataa chaaleh ||बैठत उठत कुटिलता चालहि ॥بَےٹھت اُٹھت کُٹلتا چاله ۔۔

ਆਪੁ ਗਏ ਅਉਰਨ ਹੂ ਘਾਲਹਿ ॥੩॥aap ge aauran hoo ghaaleh ||3||आपु गए अउरन हू घालहि ॥३॥آپ گاے اارن هُو گھاله ۔۔۳۔۔

ਛਾਡਿ ਕੁਚਰਚਾ ਆਨ ਨ ਜਾਨਹਿ ॥chhaadd kucharachaa aan na jaaneh ||छाडि कुचरचा आन न जानहि ॥چھاڈ کُچرچا آن ن جانه ۔۔

ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੂ ਕੋ ਕਹਿਓ ਨ ਮਾਨਹਿ ॥੪॥brahamaa hoo ko kahio na maaneh ||4||ब्रहमा हू को कहिओ न मानहि ॥४॥برهما هُو کو کهِاو ن مانه ۔۔۴۔۔

ਆਪੁ ਗਏ ਅਉਰਨ ਹੂ ਖੋਵਹਿ ॥aap ge aauran hoo khoveh ||आपु गए अउरन हू खोवहि ॥آپ گاے اارن هُو کھووه ۔۔

ਆਗਿ ਲਗਾਇ ਮੰਦਰ ਮੈ ਸੋਵਹਿ ॥੫॥aag lagai ma(n)dhar mai soveh ||5||आगि लगाइ मंदर मै सोवहि ॥५॥آگ لگاا مںدر مَے سووه ۔۔۵۔۔

ਅਵਰਨ ਹਸਤ ਆਪ ਹਹਿ ਕਾਂਨੇ ॥avaran hasat aap heh kaa(n)ne ||अवरन हसत आप हहि काँने ॥اورن هست آپ ههِ کاںنے ۔۔

ਤਿਨ ਕਉ ਦੇਖਿ ਕਬੀਰ ਲਜਾਨੇ ॥੬॥੧॥੪੪॥tin kau dhekh kabeer lajaane ||6||1||44||तिन कउ देखि कबीर लजाने ॥६॥१॥४४॥تٍن کا دےکھ کبیِر لجانے ۔۔۶۔۔۱۔۔۴۴۔۔

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਬੈਰਾਗਣਿ ਕਬੀਰ ਜੀraag gauRee bairaagan kabeer jeeरागु गउड़ी बैरागणि कबीर जीراگ گاڑیِ بَےراگݨ کبیِر جیِ

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satigur prasaadh ||ੴ सतिगुर प्रसादि ॥اک اونکار ستگر پرساد ۔۔

ਜੀਵਤ ਪਿਤਰ ਨ ਮਾਨੈ ਕੋਊ ਮੂਏਂ ਸਿਰਾਧ ਕਰਾਹੀ ॥jeevat pitar na maanai kouoo mooe(n) siraadh karaahee ||जीवत पितर न मानै कोऊ मूएं सिराध कराही ॥جیِوت پتر ن مانَے کواُو مُواےں سرادھ کراهیِ ۔۔

ਪਿਤਰ ਭੀ ਬਪੁਰੇ ਕਹੁ ਕਿਉ ਪਾਵਹਿ ਕਊਆ ਕੂਕਰ ਖਾਹੀ ॥੧॥pitar bhee bapure kahu kiau paaveh kuooaa kookar khaahee ||1||पितर भी बपुरे कहु किउ पावहि कऊआ कूकर खाही ॥१॥پِتر بھیِ بپرے کهُ کا پاوه کاُوآ کُوکر کھاهیِ ۔۔۱۔۔

ਮੋ ਕਉ ਕੁਸਲੁ ਬਤਾਵਹੁ ਕੋਈ ॥mo kau kusal bataavahu koiee ||मो कउ कुसलु बतावहु कोई ॥مو کا کُسل بتاوهُ کوای ۔۔

ਕੁਸਲੁ ਕੁਸਲੁ ਕਰਤੇ ਜਗੁ ਬਿਨਸੈ ਕੁਸਲੁ ਭੀ ਕੈਸੇ ਹੋਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥kusal kusal karate jag binasai kusal bhee kaise hoiee ||1|| rahaau ||कुसलु कुसलु करते जगु बिनसै कुसलु भी कैसे होई ॥१॥ रहाउ ॥کُسل کُسل کرتے جگ بنسَے کُسل بھیِ کَےسے هوای ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮਾਟੀ ਕੇ ਕਰਿ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਤਿਸੁ ਆਗੈ ਜੀਉ ਦੇਹੀ ॥maaTee ke kar dhevee dhevaa tis aagai jeeau dhehee ||माटी के करि देवी देवा तिसु आगै जीउ देही ॥ماٹیِ کے کر دےویِ دےوا تس آگَے جیِا دےهیِ ۔۔

ਐਸੇ ਪਿਤਰ ਤੁਮਾਰੇ ਕਹੀਅਹਿ ਆਪਨ ਕਹਿਆ ਨ ਲੇਹੀ ॥੨॥aaise pitar tumaare kahe'eeh aapan kahiaa na lehee ||2||ऐसे पितर तुमारे कहीअहि आपन कहिआ न लेही ॥२॥اَےسے پتر تُمارے کهیِاه آپن کهِآ ن لےهیِ ۔۔۲۔۔

ਸਰਜੀਉ ਕਾਟਹਿ ਨਿਰਜੀਉ ਪੂਜਹਿ ਅੰਤ ਕਾਲ ਕਉ ਭਾਰੀ ॥sarajeeau kaaTeh nirajeeau poojeh a(n)t kaal kau bhaaree ||सरजीउ काटहि निरजीउ पूजहि अंत काल कउ भारी ॥سرجیِا کاٹه نرجیِا پُوجه اںت کال کا بھاریِ ۔۔

ਰਾਮ ਨਾਮ ਕੀ ਗਤਿ ਨਹੀ ਜਾਨੀ ਭੈ ਡੂਬੇ ਸੰਸਾਰੀ ॥੩॥raam naam kee gat nahee jaanee bhai ddoobe sa(n)saaree ||3||राम नाम की गति नही जानी भै डूबे संसारी ॥३॥رام نام کیِ گت نهیِ جانیِ بھَے ڈُوبے سںساریِ ۔۔۳۔۔

ਦੇਵੀ ਦੇਵਾ ਪੂਜਹਿ ਡੋਲਹਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਨਹੀ ਜਾਨਾ ॥dhevee dhevaa poojeh ddoleh paarabraham nahee jaanaa ||देवी देवा पूजहि डोलहि पारब्रहमु नही जाना ॥دےویِ دےوا پُوجه ڈوله پاربرهم نهیِ جانا ۔۔

ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਅਕੁਲੁ ਨਹੀ ਚੇਤਿਆ ਬਿਖਿਆ ਸਿਉ ਲਪਟਾਨਾ ॥੪॥੧॥੪੫॥kahat kabeer akul nahee chetiaa bikhiaa siau lapaTaanaa ||4||1||45||कहत कबीर अकुलु नही चेतिआ बिखिआ सिउ लपटाना ॥४॥१॥४५॥کهت کبیِر اکل نهیِ چےتآ بکھآ سا لپٹانا ۔۔۴۔۔۱۔۔۴۵۔۔

ਗਉੜੀ ॥gauRee ||गउड़ी ॥گاڑیِ ۔۔

ਜੀਵਤ ਮਰੈ ਮਰੈ ਫੁਨਿ ਜੀਵੈ ਐਸੇ ਸੁੰਨਿ ਸਮਾਇਆ ॥jeevat marai marai fun jeevai aaise su(n)n samaiaa ||जीवत मरै मरै फुनि जीवै ऐसे सुँनि समाइआ ॥جیِوت مرَے مرَے پھُن جیِوَے اَےسے سُنّ سماایا ۔۔

ਅੰਜਨ ਮਾਹਿ ਨਿਰੰਜਨਿ ਰਹੀਐ ਬਹੁੜਿ ਨ ਭਵਜਲਿ ਪਾਇਆ ॥੧॥a(n)jan maeh nira(n)jan raheeaai bahuR na bhavajal paiaa ||1||अंजन माहि निरंजनि रहीऐ बहुड़ि न भवजलि पाइआ ॥१॥اںجن ماه نرںجن رهیِاَے بهُڑ ن بھوجل پاایا ۔۔۱۔۔

ਮੇਰੇ ਰਾਮ ਐਸਾ ਖੀਰੁ ਬਿਲੋਈਐ ॥mere raam aaisaa kheer biloieeaai ||मेरे राम ऐसा खीरु बिलोईऐ ॥مےرے رام اَےسا کھیِر بلوایاَے ۔۔

ਗੁਰਮਤਿ ਮਨੂਆ ਅਸਥਿਰੁ ਰਾਖਹੁ ਇਨ ਬਿਧਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਓਈਐ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥gurmat manooaa asathir raakhahu in bidh a(n)mrit peeoieeaai ||1|| rahaau ||गुरमति मनूआ असथिरु राखहु इन बिधि अंमृतु पीओईऐ ॥१॥ रहाउ ॥گُرمت منُوآ استھر راکھهُ ان بدھ اںمرت پیِاوایاَے ۔۔۱۔۔ رهااُ ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਬਾਣਿ ਬਜਰ ਕਲ ਛੇਦੀ ਪ੍ਰਗਟਿਆ ਪਦੁ ਪਰਗਾਸਾ ॥gur kai baan bajar kal chhedhee pragaTiaa padh paragaasaa ||गुर कै बाणि बजर कल छेदी प्रगटिआ पदु परगासा ॥گُر کَے باݨ بجر کل چھےدیِ پرگٹآ پد پرگاسا ۔۔

ਸਕਤਿ ਅਧੇਰ ਜੇਵੜੀ ਭ੍ਰਮੁ ਚੂਕਾ ਨਿਹਚਲੁ ਸਿਵ ਘਰਿ ਬਾਸਾ ॥੨॥sakat adher jevaRee bhram chookaa nihachal siv ghar baasaa ||2||सकति अधेर जेवड़ी भ्रमु चूका निहचलु सिव घरि बासा ॥२॥سکت ادھےر جےوڑیِ بھرم چُوکا نهچل سو گھر باسا ۔۔۲۔۔

ਤਿਨਿ ਬਿਨੁ ਬਾਣੈ ਧਨਖੁ ਚਢਾਈਐ ਇਹੁ ਜਗੁ ਬੇਧਿਆ ਭਾਈ ॥tin bin baanai dhanakh chaddaieeaai ih jag bedhiaa bhaiee ||तिनि बिनु बाणै धनखु चढाईऐ इहु जगु बेधिआ भाई ॥تٍن بن باݨَے دھنکھ چڈھاایاَے اهُ جگ بےدھآ بھاای ۔۔