Ang 327 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੨੭)

ਤਨ ਮਹਿ ਹੋਤੀ ਕੋਟਿ ਉਪਾਧਿ ॥tan meh hotee koT upaadh ||तन महि होती कोटि उपाधि ॥تن مهِ هوتیِ کوٹ اُپادھ ۔۔

ਉਲਟਿ ਭਈ ਸੁਖ ਸਹਜਿ ਸਮਾਧਿ ॥aulaT bhiee sukh sahaj samaadh ||उलटि भई सुख सहजि समाधि ॥اُلٹ بھای سُکھ سهج سمادھ ۔۔

ਆਪੁ ਪਛਾਨੈ ਆਪੈ ਆਪ ॥aap pachhaanai aapai aap ||आपु पछानै आपै आप ॥آپ پچھانَے آپَے آپ ۔۔

ਰੋਗੁ ਨ ਬਿਆਪੈ ਤੀਨੌ ਤਾਪ ॥੨॥rog na biaapai teenau taap ||2||रोगु न बिआपै तीनौ ताप ॥२॥روگ ن بآپَے تیٍنَو تاپ ۔۔۲۔۔

ਅਬ ਮਨੁ ਉਲਟਿ ਸਨਾਤਨੁ ਹੂਆ ॥ab man ulaT sanaatan hooaa ||अब मनु उलटि सनातनु हूआ ॥اب من اُلٹ سناتن هُوآ ۔۔

ਤਬ ਜਾਨਿਆ ਜਬ ਜੀਵਤ ਮੂਆ ॥tab jaaniaa jab jeevat mooaa ||तब जानिआ जब जीवत मूआ ॥تب جانآ جب جیِوت مُوآ ۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਸੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਉ ॥kahu kabeer sukh sahaj samaavau ||कहु कबीर सुखि सहजि समावउ ॥کهُ کبیِر سُکھ سهج سماوا ۔۔

ਆਪਿ ਨ ਡਰਉ ਨ ਅਵਰ ਡਰਾਵਉ ॥੩॥੧੭॥aap na ddarau na avar ddaraavau ||3||17||आपि न डरउ न अवर डरावउ ॥३॥१७॥آپ ن ڈرا ن اور ڈراوا ۔۔۳۔۔۱۷۔۔

ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥gauRee kabeer jee ||गउड़ी कबीर जी ॥گاڑیِ کبیِر جیِ ۔۔

ਪਿੰਡਿ ਮੂਐ ਜੀਉ ਕਿਹ ਘਰਿ ਜਾਤਾ ॥pi(n)dd mooaai jeeau keh ghar jaataa ||पिंडि मूऐ जीउ किह घरि जाता ॥پِںڈ مُواَے جیِا که گھر جاتا ۔۔

ਸਬਦਿ ਅਤੀਤਿ ਅਨਾਹਦਿ ਰਾਤਾ ॥sabadh ateet anaahadh raataa ||सबदि अतीति अनाहदि राता ॥سبد اتیِت اناهد راتا ۔۔

ਜਿਨਿ ਰਾਮੁ ਜਾਨਿਆ ਤਿਨਹਿ ਪਛਾਨਿਆ ॥jin raam jaaniaa tineh pachhaaniaa ||जिनि रामु जानिआ तिनहि पछानिआ ॥جٍن رام جانآ تنه پچھانآ ۔۔

ਜਿਉ ਗੂੰਗੇ ਸਾਕਰ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥੧॥jiau goo(n)ge saakar man maaniaa ||1||जिउ गूँगे साकर मनु मानिआ ॥१॥جِا گُوںگے ساکر من مانآ ۔۔۱۔۔

ਐਸਾ ਗਿਆਨੁ ਕਥੈ ਬਨਵਾਰੀ ॥aaisaa giaan kathai banavaaree ||ऐसा गिआनु कथै बनवारी ॥اَےسا گآن کتھَے بنواریِ ۔۔

ਮਨ ਰੇ ਪਵਨ ਦ੍ਰਿੜ ਸੁਖਮਨ ਨਾਰੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥man re pavan dhiraR sukhaman naaree ||1|| rahaau ||मन रे पवन दृड़ सुखमन नारी ॥१॥ रहाउ ॥من رے پون درڑ سُکھمن ناریِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਸੋ ਗੁਰੁ ਕਰਹੁ ਜਿ ਬਹੁਰਿ ਨ ਕਰਨਾ ॥so gur karahu j bahur na karanaa ||सो गुरु करहु जि बहुरि न करना ॥سو گُر کرهُ ج بهُر ن کرنا ۔۔

ਸੋ ਪਦੁ ਰਵਹੁ ਜਿ ਬਹੁਰਿ ਨ ਰਵਨਾ ॥so padh ravahu j bahur na ravanaa ||सो पदु रवहु जि बहुरि न रवना ॥سو پد روهُ ج بهُر ن رونا ۔۔

ਸੋ ਧਿਆਨੁ ਧਰਹੁ ਜਿ ਬਹੁਰਿ ਨ ਧਰਨਾ ॥so dhiaan dharahu j bahur na dharanaa ||सो धिआनु धरहु जि बहुरि न धरना ॥سو دھآن دھرهُ ج بهُر ن دھرنا ۔۔

ਐਸੇ ਮਰਹੁ ਜਿ ਬਹੁਰਿ ਨ ਮਰਨਾ ॥੨॥aaise marahu j bahur na maranaa ||2||ऐसे मरहु जि बहुरि न मरना ॥२॥اَےسے مرهُ ج بهُر ن مرنا ۔۔۲۔۔

ਉਲਟੀ ਗੰਗਾ ਜਮੁਨ ਮਿਲਾਵਉ ॥aulaTee ga(n)gaa jamun milaavau ||उलटी गंगा जमुन मिलावउ ॥اُلٹیِ گںگا جمن ملاوا ۔۔

ਬਿਨੁ ਜਲ ਸੰਗਮ ਮਨ ਮਹਿ ਨੑਾਵਉ ॥bin jal sa(n)gam man meh n(h)aavau ||बिनु जल संगम मन महि न्नावउ ॥بٍن جل سںگم من مهِ نھاوا ۔۔

ਲੋਚਾ ਸਮਸਰਿ ਇਹੁ ਬਿਉਹਾਰਾ ॥lochaa samasar ih biauhaaraa ||लोचा समसरि इहु बिउहारा ॥لوچا سمسر اهُ باهارا ۔۔

ਤਤੁ ਬੀਚਾਰਿ ਕਿਆ ਅਵਰਿ ਬੀਚਾਰਾ ॥੩॥tat beechaar kiaa avar beechaaraa ||3||ततु बीचारि किआ अवरि बीचारा ॥३॥تت بیِچار کآ اور بیِچارا ۔۔۳۔۔

ਅਪੁ ਤੇਜੁ ਬਾਇ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਆਕਾਸਾ ॥ap tej bai pirathamee aakaasaa ||अपु तेजु बाइ पृथमी आकासा ॥اپ تےج باا پرتھمیِ آکاسا ۔۔

ਐਸੀ ਰਹਤ ਰਹਉ ਹਰਿ ਪਾਸਾ ॥aaisee rahat rahau har paasaa ||ऐसी रहत रहउ हरि पासा ॥اَےسیِ رهت رها هر پاسا ۔۔

ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਨਿਰੰਜਨ ਧਿਆਵਉ ॥kahai kabeer nira(n)jan dhiaavau ||कहै कबीर निरंजन धिआवउ ॥کهَے کبیِر نرںجن دھآوا ۔۔

ਤਿਤੁ ਘਰਿ ਜਾਉ ਜਿ ਬਹੁਰਿ ਨ ਆਵਉ ॥੪॥੧੮॥tit ghar jaau j bahur na aavau ||4||18||तितु घरि जाउ जि बहुरि न आवउ ॥४॥१८॥تِت گھر جاا ج بهُر ن آوا ۔۔۴۔۔۱۸۔۔

ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ਤਿਪਦੇ ॥gauRee kabeer jee tipadhe ||गउड़ी कबीर जी तिपदे ॥گاڑیِ کبیِر جیِ تپدے ۔۔

ਕੰਚਨ ਸਿਉ ਪਾਈਐ ਨਹੀ ਤੋਲਿ ॥ka(n)chan siau paieeaai nahee tol ||कंचन सिउ पाईऐ नही तोलि ॥کںچن سا پاایاَے نهیِ تول ۔۔

ਮਨੁ ਦੇ ਰਾਮੁ ਲੀਆ ਹੈ ਮੋਲਿ ॥੧॥man dhe raam leeaa hai mol ||1||मनु दे रामु लीआ है मोलि ॥१॥من دے رام لیِآ هَے مول ۔۔۱۔۔

ਅਬ ਮੋਹਿ ਰਾਮੁ ਅਪੁਨਾ ਕਰਿ ਜਾਨਿਆ ॥ab moh raam apunaa kar jaaniaa ||अब मोहि रामु अपुना करि जानिआ ॥اب موه رام اپنا کر جانآ ۔۔

ਸਹਜ ਸੁਭਾਇ ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sahaj subhai meraa man maaniaa ||1|| rahaau ||सहज सुभाइ मेरा मनु मानिआ ॥१॥ रहाउ ॥سهج سُبھاا مےرا من مانآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਬ੍ਰਹਮੈ ਕਥਿ ਕਥਿ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥brahamai kath kath a(n)t na paiaa ||ब्रहमै कथि कथि अंतु न पाइआ ॥برهمَے کتھ کتھِ اںت ن پاایا ۔۔

ਰਾਮ ਭਗਤਿ ਬੈਠੇ ਘਰਿ ਆਇਆ ॥੨॥raam bhagat baiThe ghar aaiaa ||2||राम भगति बैठे घरि आइआ ॥२॥رام بھگت بَےٹھے گھر آایا ۔۔۲۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਚੰਚਲ ਮਤਿ ਤਿਆਗੀ ॥kahu kabeer cha(n)chal mat tiaagee ||कहु कबीर चंचल मति तिआगी ॥کهُ کبیِر چںچل مت تآگیِ ۔۔

ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਭਗਤਿ ਨਿਜ ਭਾਗੀ ॥੩॥੧॥੧੯॥keval raam bhagat nij bhaagee ||3||1||19||केवल राम भगति निज भागी ॥३॥१॥१९॥کےول رام بھگت نج بھاگیِ ۔۔۳۔۔۱۔۔۱۹۔۔

ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥gauRee kabeer jee ||गउड़ी कबीर जी ॥گاڑیِ کبیِر جیِ ۔۔

ਜਿਹ ਮਰਨੈ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਤਰਾਸਿਆ ॥jeh maranai sabh jagat taraasiaa ||जिह मरनै सभु जगतु तरासिआ ॥جِه مرنَے سبھ جگت تراسآ ۔۔

ਸੋ ਮਰਨਾ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਪ੍ਰਗਾਸਿਆ ॥੧॥so maranaa gur sabadh pragaasiaa ||1||सो मरना गुर सबदि प्रगासिआ ॥१॥سو مرنا گُر سبد پرگاسآ ۔۔۱۔۔

ਅਬ ਕੈਸੇ ਮਰਉ ਮਰਨਿ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥ab kaise marau maran man maaniaa ||अब कैसे मरउ मरनि मनु मानिआ ॥اب کَےسے مرا مرن من مانآ ۔۔

ਮਰਿ ਮਰਿ ਜਾਤੇ ਜਿਨ ਰਾਮੁ ਨ ਜਾਨਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥mar mar jaate jin raam na jaaniaa ||1|| rahaau ||मरि मरि जाते जिन रामु न जानिआ ॥१॥ रहाउ ॥مر مرِ جاتے جن رام ن جانآ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮਰਨੋ ਮਰਨੁ ਕਹੈ ਸਭੁ ਕੋਈ ॥marano maran kahai sabh koiee ||मरनो मरनु कहै सभु कोई ॥مرنو مرن کهَے سبھ کوای ۔۔

ਸਹਜੇ ਮਰੈ ਅਮਰੁ ਹੋਇ ਸੋਈ ॥੨॥sahaje marai amar hoi soiee ||2||सहजे मरै अमरु होइ सोई ॥२॥سهجے مرَے امر هوا سوای ۔۔۲۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਮਨਿ ਭਇਆ ਅਨੰਦਾ ॥kahu kabeer man bhiaa ana(n)dhaa ||कहु कबीर मनि भइआ अनंदा ॥کهُ کبیِر من بھایا انµدا ۔۔

ਗਇਆ ਭਰਮੁ ਰਹਿਆ ਪਰਮਾਨੰਦਾ ॥੩॥੨੦॥giaa bharam rahiaa paramaana(n)dhaa ||3||20||गइआ भरमु रहिआ परमानंदा ॥३॥२०॥گایا بھرم رهِآ پرمانµدا ۔۔۳۔۔۲۰۔۔

ਗਉੜੀ ਕਬੀਰ ਜੀ ॥gauRee kabeer jee ||गउड़ी कबीर जी ॥گاڑیِ کبیِر جیِ ۔۔

ਕਤ ਨਹੀ ਠਉਰ ਮੂਲੁ ਕਤ ਲਾਵਉ ॥kat nahee Thaur mool kat laavau ||कत नही ठउर मूलु कत लावउ ॥کت نهیِ ٹھار مُول کت لاوا ۔۔

ਖੋਜਤ ਤਨ ਮਹਿ ਠਉਰ ਨ ਪਾਵਉ ॥੧॥khojat tan meh Thaur na paavau ||1||खोजत तन महि ठउर न पावउ ॥१॥کھوجت تن مهِ ٹھار ن پاوا ۔۔۱۔۔

ਲਾਗੀ ਹੋਇ ਸੁ ਜਾਨੈ ਪੀਰ ॥laagee hoi su jaanai peer ||लागी होइ सु जानै पीर ॥لاگیِ هوا سُ جانَے پیِر ۔۔

ਰਾਮ ਭਗਤਿ ਅਨੀਆਲੇ ਤੀਰ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥raam bhagat aneeaale teer ||1|| rahaau ||राम भगति अनीआले तीर ॥१॥ रहाउ ॥رام بھگت انیِآلے تیِر ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਏਕ ਭਾਇ ਦੇਖਉ ਸਭ ਨਾਰੀ ॥ek bhai dhekhau sabh naaree ||एक भाइ देखउ सभ नारी ॥اےک بھاا دےکھا سبھ ناریِ ۔۔

ਕਿਆ ਜਾਨਉ ਸਹ ਕਉਨ ਪਿਆਰੀ ॥੨॥kiaa jaanau seh kaun piaaree ||2||किआ जानउ सह कउन पिआरी ॥२॥کِآ جانا سه کان پآریِ ۔۔۲۔۔

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜਾ ਕੈ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗੁ ॥kahu kabeer jaa kai masatak bhaag ||कहु कबीर जा कै मसतकि भागु ॥کهُ کبیِر جا کَے مستک بھاگ ۔۔

ਸਭ ਪਰਹਰਿ ਤਾ ਕਉ ਮਿਲੈ ਸੁਹਾਗੁ ॥੩॥੨੧॥sabh parahar taa kau milai suhaag ||3||21||सभ परहरि ता कउ मिलै सुहागु ॥३॥२१॥سبھ پرهر تا کا ملَے سُهاگ ۔۔۳۔۔۲۱۔۔