Ang 321 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੨੧)

ਨਾਨਕ ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਧਨੁ ਕੀਤਾ ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ॥੨॥naanak raam naam dhan keetaa poore gur parasaadh ||2||नानक राम नामु धनु कीता पूरे गुर परसादि ॥२॥نانک رام نام دھن کیِتا پُورے گُر پرساد ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਧੋਹੁ ਨ ਚਲੀ ਖਸਮ ਨਾਲਿ ਲਬਿ ਮੋਹਿ ਵਿਗੁਤੇ ॥dhoh na chalee khasam naal lab moh vigute ||धोहु न चली खसम नालि लबि मोहि विगुते ॥دھوهُ ن چلیِ کھسم نال لب موه وگتے ۔۔

ਕਰਤਬ ਕਰਨਿ ਭਲੇਰਿਆ ਮਦਿ ਮਾਇਆ ਸੁਤੇ ॥karatab karan bhaleriaa madh maiaa sute ||करतब करनि भलेरिआ मदि माइआ सुते ॥کرتب کرن بھلےرآ مد ماایا سُتے ۔۔

ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੂਨਿ ਭਵਾਈਅਨਿ ਜਮ ਮਾਰਗਿ ਮੁਤੇ ॥fir fir joon bhavaieean jam maarag mute ||फिरि फिरि जूनि भवाईअनि जम मारगि मुते ॥پھِر پھر جٌ بھواایان جم مارگ مُتے ۔۔

ਕੀਤਾ ਪਾਇਨਿ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਸੇਤੀ ਜੁਤੇ ॥keetaa pain aapanaa dhukh setee jute ||कीता पाइनि आपणा दुख सेती जुते ॥کیِتا پاان آپݨا دُکھ سےتیِ جُتے ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਇ ਵਿਸਾਰਿਐ ਸਭ ਮੰਦੀ ਰੁਤੇ ॥੧੨॥naanak nai visaariaai sabh ma(n)dhee rute ||12||नानक नाइ विसारिऐ सभ मंदी रुते ॥१२॥نانک ناا وساراَے سبھ مںدیِ رُتے ۔۔۱۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਉਠੰਦਿਆ ਬਹੰਦਿਆ ਸਵੰਦਿਆ ਸੁਖੁ ਸੋਇ ॥auTha(n)dhiaa baha(n)dhiaa sava(n)dhiaa sukh soi ||उठंदिआ बहंदिआ सवंदिआ सुखु सोइ ॥اُٹھںدآ بهںدآ سوںدآ سُکھ سوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਸਲਾਹਿਐ ਮਨੁ ਤਨੁ ਸੀਤਲੁ ਹੋਇ ॥੧॥naanak naam salaahiaai man tan seetal hoi ||1||नानक नामि सलाहिऐ मनु तनु सीतलु होइ ॥१॥نانک نام سلاهاَے من تن سیِتل هوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਲਾਲਚਿ ਅਟਿਆ ਨਿਤ ਫਿਰੈ ਸੁਆਰਥੁ ਕਰੇ ਨ ਕੋਇ ॥laalach aTiaa nit firai suaarath kare na koi ||लालचि अटिआ नित फिरै सुआरथु करे न कोइ ॥لالچ اٹآ نت پھرَے سُآرتھ کرے ن کوا ۔۔

ਜਿਸੁ ਗੁਰੁ ਭੇਟੈ ਨਾਨਕਾ ਤਿਸੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਸੋਇ ॥੨॥jis gur bheTai naanakaa tis man vasiaa soi ||2||जिसु गुरु भेटै नानका तिसु मनि वसिआ सोइ ॥२॥جِس گُر بھےٹَے نانکا تس من وسِآ سوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਭੇ ਵਸਤੂ ਕਉੜੀਆ ਸਚੇ ਨਾਉ ਮਿਠਾ ॥sabhe vasatoo kauReeaa sache naau miThaa ||सभे वसतू कउड़ीआ सचे नाउ मिठा ॥سبھے وستُو کاڑیِآ سچے ناا مٹھا ۔۔

ਸਾਦੁ ਆਇਆ ਤਿਨ ਹਰਿ ਜਨਾਂ ਚਖਿ ਸਾਧੀ ਡਿਠਾ ॥saadh aaiaa tin har janaa(n) chakh saadhee ddiThaa ||सादु आइआ तिन हरि जनाँ चखि साधी डिठा ॥ساد آایا تن هر جناں چکھِ سادھیِ ڈٹھا ۔۔

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮਿ ਜਿਸੁ ਲਿਖਿਆ ਮਨਿ ਤਿਸੈ ਵੁਠਾ ॥paarabraham jis likhiaa man tisai vuThaa ||पारब्रहमि जिसु लिखिआ मनि तिसै वुठा ॥پاربرهم جس لکھِآ منِ تسَے وُٹھا ۔۔

ਇਕੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਭਾਉ ਦੁਯਾ ਕੁਠਾ ॥eik nira(n)jan rav rahiaa bhaau dhuyaa kuThaa ||इकु निरंजनु रवि रहिआ भाउ दुया कुठा ॥ِاک نرںجن رو رهِآ بھاا دُےا کُٹھا ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਜੋੜਿ ਕਰ ਪ੍ਰਭੁ ਦੇਵੈ ਤੁਠਾ ॥੧੩॥har naanak ma(n)gai joR kar prabh dhevai tuThaa ||13||हरि नानकु मंगै जोड़ि कर प्रभु देवै तुठा ॥१३॥هر نانک مںگَے جوڑ کر پربھ دےوَے تُٹھا ۔۔۱۳۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਜਾਚੜੀ ਸਾ ਸਾਰੁ ਜੋ ਜਾਚੰਦੀ ਹੇਕੜੋ ॥jaachaRee saa saar jo jaacha(n)dhee hekaRo ||जाचड़ी सा सारु जो जाचंदी हेकड़ो ॥جاچڑیِ سا سار جو جاچںدیِ هےکڑو ۔۔

ਗਾਲੑੀ ਬਿਆ ਵਿਕਾਰ ਨਾਨਕ ਧਣੀ ਵਿਹੂਣੀਆ ॥੧॥gaal(h)ee biaa vikaar naanak dhanee vihooneeaa ||1||गाल्ली बिआ विकार नानक धणी विहूणीआ ॥१॥گالھیِ بآ وکار نانک دھݨیِ وهُوݨیِآ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਨੀਹਿ ਜਿ ਵਿਧਾ ਮੰਨੁ ਪਛਾਣੂ ਵਿਰਲੋ ਥਿਓ ॥neeh j vidhaa ma(n)n pachhaanoo viralo thio ||नीहि जि विधा मंनु पछाणू विरलो थिओ ॥نیِه ج ودھا منّ پچھاݨُو ورلو تھاو ۔۔

ਜੋੜਣਹਾਰਾ ਸੰਤੁ ਨਾਨਕ ਪਾਧਰੁ ਪਧਰੋ ॥੨॥joRanahaaraa sa(n)t naanak paadhar padharo ||2||जोड़णहारा संतु नानक पाधरु पधरो ॥२॥جوڑݨهارا سںت نانک پادھر پدھرو ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸੋਈ ਸੇਵਿਹੁ ਜੀਅੜੇ ਦਾਤਾ ਬਖਸਿੰਦੁ ॥soiee sevih jeeaRe dhaataa bakhasi(n)dh ||सोई सेविहु जीअड़े दाता बखसिंदु ॥سوای سےوهُ جیِاڑے داتا بکھسںد ۔۔

ਕਿਲਵਿਖ ਸਭਿ ਬਿਨਾਸੁ ਹੋਨਿ ਸਿਮਰਤ ਗੋਵਿੰਦੁ ॥kilavikh sabh binaas hon simarat govi(n)dh ||किलविख सभि बिनासु होनि सिमरत गोविंदु ॥کِلوکھ سبھ بناس هون سمرت گووںد ۔۔

ਹਰਿ ਮਾਰਗੁ ਸਾਧੂ ਦਸਿਆ ਜਪੀਐ ਗੁਰਮੰਤੁ ॥har maarag saadhoo dhasiaa japeeaai gurma(n)t ||हरि मारगु साधू दसिआ जपीऐ गुरमंतु ॥هر مارگ سادھُو دسِآ جپیِاَے گُرمںت ۔۔

ਮਾਇਆ ਸੁਆਦ ਸਭਿ ਫਿਕਿਆ ਹਰਿ ਮਨਿ ਭਾਵੰਦੁ ॥maiaa suaadh sabh fikiaa har man bhaava(n)dh ||माइआ सुआद सभि फिकिआ हरि मनि भावंदु ॥مااآ سُآد سبھ پھکِآ هرِ منِ بھاوںد ۔۔

ਧਿਆਇ ਨਾਨਕ ਪਰਮੇਸਰੈ ਜਿਨਿ ਦਿਤੀ ਜਿੰਦੁ ॥੧੪॥dhiaai naanak paramesarai jin dhitee ji(n)dh ||14||धिआइ नानक परमेसरै जिनि दिती जिंदु ॥१४॥دھِآا نانک پرمےسرَے جن دتیِ جںد ۔۔۱۴۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਵਤ ਲਗੀ ਸਚੇ ਨਾਮ ਕੀ ਜੋ ਬੀਜੇ ਸੋ ਖਾਇ ॥vat lagee sache naam kee jo beeje so khai ||वत लगी सचे नाम की जो बीजे सो खाइ ॥وت لگیِ سچے نام کیِ جو بیِجے سو کھاا ۔۔

ਤਿਸਹਿ ਪਰਾਪਤਿ ਨਾਨਕਾ ਜਿਸ ਨੋ ਲਿਖਿਆ ਆਇ ॥੧॥tiseh paraapat naanakaa jis no likhiaa aai ||1||तिसहि परापति नानका जिस नो लिखिआ आइ ॥१॥تِسه پراپت نانکا جس نو لکھآ آا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਮੰਗਣਾ ਤ ਸਚੁ ਇਕੁ ਜਿਸੁ ਤੁਸਿ ਦੇਵੈ ਆਪਿ ॥ma(n)ganaa ta sach ik jis tus dhevai aap ||मंगणा त सचु इकु जिसु तुसि देवै आपि ॥مںگݨا ت سچ اک جس تُس دےوَے آپ ۔۔

ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਮਨੁ ਤ੍ਰਿਪਤੀਐ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦਾਤਿ ॥੨॥jit khaadhai man tirapateeaai naanak saahib dhaat ||2||जितु खाधै मनु तृपतीऐ नानक साहिब दाति ॥२॥جِت کھادھَے من ترپتیِاَے نانک ساهب دات ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਲਾਹਾ ਜਗ ਮਹਿ ਸੇ ਖਟਹਿ ਜਿਨ ਹਰਿ ਧਨੁ ਰਾਸਿ ॥laahaa jag meh se khaTeh jin har dhan raas ||लाहा जग महि से खटहि जिन हरि धनु रासि ॥لاها جگ مهِ سے کھٹه جن هر دھن راس ۔۔

ਦੁਤੀਆ ਭਾਉ ਨ ਜਾਣਨੀ ਸਚੇ ਦੀ ਆਸ ॥dhuteeaa bhaau na jaananee sache dhee aas ||दुतीआ भाउ न जाणनी सचे दी आस ॥دُتیِآ بھاا ن جاݨنیِ سچے دیِ آس ۔۔

ਨਿਹਚਲੁ ਏਕੁ ਸਰੇਵਿਆ ਹੋਰੁ ਸਭ ਵਿਣਾਸੁ ॥nihachal ek sareviaa hor sabh vinaas ||निहचलु एकु सरेविआ होरु सभ विणासु ॥نِهچل اےک سرےوآ هور سبھ وݨاس ۔۔

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਜਿਸੁ ਵਿਸਰੈ ਤਿਸੁ ਬਿਰਥਾ ਸਾਸੁ ॥paarabraham jis visarai tis birathaa saas ||पारब्रहमु जिसु विसरै तिसु बिरथा सासु ॥پاربرهم جس وسرَے تس برتھا ساس ۔۔

ਕੰਠਿ ਲਾਇ ਜਨ ਰਖਿਆ ਨਾਨਕ ਬਲਿ ਜਾਸੁ ॥੧੫॥ka(n)Th lai jan rakhiaa naanak bal jaas ||15||कंठि लाइ जन रखिआ नानक बलि जासु ॥१५॥کںٹھ لاا جن رکھآ نانک بلِ جاس ۔۔۱۵۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮਿ ਫੁਰਮਾਇਆ ਮੀਹੁ ਵੁਠਾ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥paarabraham furamaiaa meeh vuThaa sahaj subhai ||पारब्रहमि फुरमाइआ मीहु वुठा सहजि सुभाइ ॥پاربرهم پھُرمااآ میِهُ وُٹھا سهجِ سُبھاا ۔۔

ਅੰਨੁ ਧੰਨੁ ਬਹੁਤੁ ਉਪਜਿਆ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਰਜੀ ਤਿਪਤਿ ਅਘਾਇ ॥a(n)n dha(n)n bahut upajiaa pirathamee rajee tipat aghai ||अंनु धंनु बहुतु उपजिआ पृथमी रजी तिपति अघाइ ॥انّ دھنّ بهُت اُپجآ پرتھمیِ رجیِ تپت اگھاِا ۔۔

ਸਦਾ ਸਦਾ ਗੁਣ ਉਚਰੈ ਦੁਖੁ ਦਾਲਦੁ ਗਇਆ ਬਿਲਾਇ ॥sadhaa sadhaa gun ucharai dhukh dhaaladh giaa bilai ||सदा सदा गुण उचरै दुखु दालदु गइआ बिलाइ ॥سدا سدا گُݨ اُچرَے دُکھ دالد گایا بلاا ۔۔

ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਪਾਇਆ ਮਿਲਿਆ ਤਿਸੈ ਰਜਾਇ ॥poorab likhiaa paiaa miliaa tisai rajai ||पूरबि लिखिआ पाइआ मिलिआ तिसै रजाइ ॥پُورب لکھآ پاایا ملِآ تسَے رجاا ۔۔

ਪਰਮੇਸਰਿ ਜੀਵਾਲਿਆ ਨਾਨਕ ਤਿਸੈ ਧਿਆਇ ॥੧॥paramesar jeevaaliaa naanak tisai dhiaai ||1||परमेसरि जीवालिआ नानक तिसै धिआइ ॥१॥پرمےسر جیِوالآ نانک تسَے دھآا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔