Ang 317 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੧੭)

ਜੋ ਮਾਰੇ ਤਿਨਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮਿ ਸੇ ਕਿਸੈ ਨ ਸੰਦੇ ॥jo maare tin paarabraham se kisai na sa(n)dhe ||जो मारे तिनि पारब्रहमि से किसै न संदे ॥جو مارے تن پاربرهمِ سے کسَے ن سںدے ۔۔

ਵੈਰੁ ਕਰਨਿ ਨਿਰਵੈਰ ਨਾਲਿ ਧਰਮਿ ਨਿਆਇ ਪਚੰਦੇ ॥vair karan niravair naal dharam niaai pacha(n)dhe ||वैरु करनि निरवैर नालि धरमि निआइ पचंदे ॥وَےر کرن نروَےر نال دھرم نآِا پچںدے ۔۔

ਜੋ ਜੋ ਸੰਤਿ ਸਰਾਪਿਆ ਸੇ ਫਿਰਹਿ ਭਵੰਦੇ ॥jo jo sa(n)t saraapiaa se fireh bhava(n)dhe ||जो जो संति सरापिआ से फिरहि भवंदे ॥جو جو سںت سراپآ سے پھره بھوںدے ۔۔

ਪੇਡੁ ਮੁੰਢਾਹੂ ਕਟਿਆ ਤਿਸੁ ਡਾਲ ਸੁਕੰਦੇ ॥੩੧॥pedd mu(n)ddaahoo kaTiaa tis ddaal suka(n)dhe ||31||पेडु मुँढाहू कटिआ तिसु डाल सुकंदे ॥३१॥پےڈ مُںڈھاهُو کٹآ تس ڈال سُکںدے ۔۔۳۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਭੰਨਣ ਘੜਣ ਸਮਰਥੁ ॥gur naanak har naam dhiraRaiaa bha(n)nan ghaRan samarath ||गुर नानक हरि नामु दृड़ाइआ भंनण घड़ण समरथु ॥گُر نانک هر نام درڑاایا بھنّݨ گھڑݨ سمرتھ ۔۔

ਪ੍ਰਭੁ ਸਦਾ ਸਮਾਲਹਿ ਮਿਤ੍ਰ ਤੂ ਦੁਖੁ ਸਬਾਇਆ ਲਥੁ ॥੧॥prabh sadhaa samaaleh mitr too dhukh sabaiaa lath ||1||प्रभु सदा समालहि मित्र तू दुखु सबाइआ लथु ॥१॥پربھ سدا سماله متر تُو دُکھ سباایا لتھ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਖੁਧਿਆਵੰਤੁ ਨ ਜਾਣਈ ਲਾਜ ਕੁਲਾਜ ਕੁਬੋਲੁ ॥khudhiaava(n)t na jaaniee laaj kulaaj kubol ||खुधिआवंतु न जाणई लाज कुलाज कुबोलु ॥کھُدھآوںت ن جاݨای لاج کُلاج کُبول ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਮਾਂਗੈ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਸੰਜੋਗੁ ॥੨॥naanak maa(n)gai naam har kar kirapaa sa(n)jog ||2||नानकु माँगै नामु हरि करि किरपा संजोगु ॥२॥نانک ماںگَے نام هر کرِ کرپا سںجوگ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜੇਵੇਹੇ ਕਰਮ ਕਮਾਵਦਾ ਤੇਵੇਹੇ ਫਲਤੇ ॥jevehe karam kamaavadhaa tevehe falate ||जेवेहे करम कमावदा तेवेहे फलते ॥جےوےهے کرم کماودا تےوےهے پھلتے ۔۔

ਚਬੇ ਤਤਾ ਲੋਹ ਸਾਰੁ ਵਿਚਿ ਸੰਘੈ ਪਲਤੇ ॥chabe tataa loh saar vich sa(n)ghai palate ||चबे तता लोह सारु विचि संघै पलते ॥چبے تتا لوه سار وچ سںگھَے پلتے ۔۔

ਘਤਿ ਗਲਾਵਾਂ ਚਾਲਿਆ ਤਿਨਿ ਦੂਤਿ ਅਮਲ ਤੇ ॥ghat galaavaa(n) chaaliaa tin dhoot amal te ||घति गलावाँ चालिआ तिनि दूति अमल ते ॥گھت گلاواں چالآ تنِ دُوت امل تے ۔۔

ਕਾਈ ਆਸ ਨ ਪੁੰਨੀਆ ਨਿਤ ਪਰ ਮਲੁ ਹਿਰਤੇ ॥kaiee aas na pu(n)neeaa nit par mal hirate ||काई आस न पुँनीआ नित पर मलु हिरते ॥کاای آس ن پُنّیِآ نت پر مل هرتے ۔۔

ਕੀਆ ਨ ਜਾਣੈ ਅਕਿਰਤਘਣ ਵਿਚਿ ਜੋਨੀ ਫਿਰਤੇ ॥keeaa na jaanai akirataghan vich jonee firate ||कीआ न जाणै अकिरतघण विचि जोनी फिरते ॥کیِآ ن جاݨَے اکرتگھݨ وچِ جونیِ پھرتے ۔۔

ਸਭੇ ਧਿਰਾਂ ਨਿਖੁਟੀਅਸੁ ਹਿਰਿ ਲਈਅਸੁ ਧਰ ਤੇ ॥sabhe dhiraa(n) nikhuTeeas hir lieeas dhar te ||सभे धिराँ निखुटीअसु हिरि लईअसु धर ते ॥سبھے دھراں نکھٹیِاس هر لایاس دھر تے ۔۔

ਵਿਝਣ ਕਲਹ ਨ ਦੇਵਦਾ ਤਾਂ ਲਇਆ ਕਰਤੇ ॥vijhan kaleh na dhevadhaa taa(n) liaa karate ||विझण कलह न देवदा ताँ लइआ करते ॥وِجھݨ کله ن دےودا تاں لایا کرتے ۔۔

ਜੋ ਜੋ ਕਰਤੇ ਅਹੰਮੇਉ ਝੜਿ ਧਰਤੀ ਪੜਤੇ ॥੩੨॥jo jo karate aha(n)meau jhaR dharatee paRate ||32||जो जो करते अहंमेउ झड़ि धरती पड़ते ॥३२॥جو جو کرتے اهںمےا جھڑ دھرتیِ پڑتے ۔۔۳۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਬਿਬੇਕ ਬੁਧਿ ਹੋਇ ॥gurmukh giaan bibek budh hoi ||गुरमुखि गिआनु बिबेक बुधि होइ ॥گُرمکھ گآن ببےک بُدھ هوِا ۔۔

ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਹਿਰਦੈ ਹਾਰੁ ਪਰੋਇ ॥har gun gaavai hiradhai haar paroi ||हरि गुण गावै हिरदै हारु परोइ ॥هر گُݨ گاوَے هردَے هار پروا ۔۔

ਪਵਿਤੁ ਪਾਵਨੁ ਪਰਮ ਬੀਚਾਰੀ ॥pavit paavan param beechaaree ||पवितु पावनु परम बीचारी ॥پوت پاون پرم بیِچاریِ ۔۔

ਜਿ ਓਸੁ ਮਿਲੈ ਤਿਸੁ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰੀ ॥j os milai tis paar utaaree ||जि ओसु मिलै तिसु पारि उतारी ॥جِ اوس ملَے تس پار اُتاریِ ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਬਾਸਨਾ ਸਮਾਣੀ ॥a(n)tar har naam baasanaa samaanee ||अंतरि हरि नामु बासना समाणी ॥اںتر هر نام باسنا سماݨیِ ۔۔

ਹਰਿ ਦਰਿ ਸੋਭਾ ਮਹਾ ਉਤਮ ਬਾਣੀ ॥har dhar sobhaa mahaa utam baanee ||हरि दरि सोभा महा उतम बाणी ॥هر درِ سوبھا مها اُتم باݨیِ ۔۔

ਜਿ ਪੁਰਖੁ ਸੁਣੈ ਸੁ ਹੋਇ ਨਿਹਾਲੁ ॥j purakh sunai su hoi nihaal ||जि पुरखु सुणै सु होइ निहालु ॥جِ پُرکھ سُݨَے سُ هوا نهال ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਪਾਇਆ ਨਾਮੁ ਧਨੁ ਮਾਲੁ ॥੧॥naanak satigur miliaai paiaa naam dhan maal ||1||नानक सतिगुर मिलिऐ पाइआ नामु धनु मालु ॥१॥نانک ستگر ملِاَے پاایا نام دھن مال ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਜੀਅ ਕੀ ਸਾਰ ਨ ਜਾਪੈ ਕਿ ਪੂਰੈ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਵੈ ॥satigur ke jeea kee saar na jaapai k poorai satigur bhaavai ||सतिगुर के जीअ की सार न जापै कि पूरै सतिगुर भावै ॥ستگر کے جیِا کیِ سار ن جاپَے ک پُورَے ستِگر بھاوَے ۔۔

ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਅੰਦਰਿ ਸਤਿਗੁਰੂ ਵਰਤੈ ਜੋ ਸਿਖਾਂ ਨੋ ਲੋਚੈ ਸੋ ਗੁਰ ਖੁਸੀ ਆਵੈ ॥gursikhaa(n) a(n)dhar satiguroo varatai jo sikhaa(n) no lochai so gur khusee aavai ||गुरसिखाँ अंदरि सतिगुरू वरतै जो सिखाँ नो लोचै सो गुर खुसी आवै ॥گُرسکھاں اںدر ستگرُو ورتَے جو سکھاں نو لوچَے سو گُر کھُسیِ آوَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਆਖੈ ਸੁ ਕਾਰ ਕਮਾਵਨਿ ਸੁ ਜਪੁ ਕਮਾਵਹਿ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਕੀ ਘਾਲ ਸਚਾ ਥਾਇ ਪਾਵੈ ॥satigur aakhai su kaar kamaavan su jap kamaaveh gursikhaa(n) kee ghaal sachaa thai paavai ||सतिगुरु आखै सु कार कमावनि सु जपु कमावहि गुरसिखाँ की घाल सचा थाइ पावै ॥ستگر آکھَے سُ کار کماون سُ جپ کماوه گُرسکھاں کیِ گھال سچا تھاِا پاوَے ۔۔

ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਹੁਕਮੈ ਜਿ ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਪਾਸਹੁ ਕੰਮੁ ਕਰਾਇਆ ਲੋੜੇ ਤਿਸੁ ਗੁਰਸਿਖੁ ਫਿਰਿ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ॥vin satigur ke hukamai j gursikhaa(n) paasahu ka(n)m karaiaa loRe tis gursikh fir neR na aavai ||विणु सतिगुर के हुकमै जि गुरसिखाँ पासहु कंमु कराइआ लोड़े तिसु गुरसिखु फिरि नेड़ि न आवै ॥وِݨ ستگر کے هُکمَے ج گُرسکھاں پاسهُ کںم کراایا لوڑے تس گُرسکھ پھرِ نےڑ ن آوَے ۔۔

ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਅਗੈ ਕੋ ਜੀਉ ਲਾਇ ਘਾਲੈ ਤਿਸੁ ਅਗੈ ਗੁਰਸਿਖੁ ਕਾਰ ਕਮਾਵੈ ॥gur satigur agai ko jeeau lai ghaalai tis agai gursikh kaar kamaavai ||गुर सतिगुर अगै को जीउ लाइ घालै तिसु अगै गुरसिखु कार कमावै ॥گُر ستگر اگَے کو جیِا لاا گھالَے تس اگَے گُرسکھ کار کماوَے ۔۔

ਜਿ ਠਗੀ ਆਵੈ ਠਗੀ ਉਠਿ ਜਾਇ ਤਿਸੁ ਨੇੜੈ ਗੁਰਸਿਖੁ ਮੂਲਿ ਨ ਆਵੈ ॥j Thagee aavai Thagee uTh jai tis neRai gursikh mool na aavai ||जि ठगी आवै ठगी उठि जाइ तिसु नेड़ै गुरसिखु मूलि न आवै ॥جِ ٹھگیِ آوَے ٹھگیِ اُٹھ جاا تس نےڑَے گُرسکھ مُول ن آوَے ۔۔

ਬ੍ਰਹਮੁ ਬੀਚਾਰੁ ਨਾਨਕੁ ਆਖਿ ਸੁਣਾਵੈ ॥braham beechaar naanak aakh sunaavai ||ब्रहमु बीचारु नानकु आखि सुणावै ॥برهم بیِچار نانک آکھ سُݨاوَے ۔۔

ਜਿ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਮਨੁ ਮੰਨੇ ਕੰਮੁ ਕਰਾਏ ਸੋ ਜੰਤੁ ਮਹਾ ਦੁਖੁ ਪਾਵੈ ॥੨॥j vin satigur ke man ma(n)ne ka(n)m karaae so ja(n)t mahaa dhukh paavai ||2||जि विणु सतिगुर के मनु मंने कंमु कराए सो जंतु महा दुखु पावै ॥२॥جِ وݨ ستگر کے من منّے کںم کرااے سو جںت مها دُکھ پاوَے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂੰ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਅਤਿ ਵਡਾ ਤੁਹਿ ਜੇਵਡੁ ਤੂੰ ਵਡ ਵਡੇ ॥too(n) sachaa saahib at vaddaa tuh jevadd too(n) vadd vadde ||तूँ सचा साहिबु अति वडा तुहि जेवडु तूँ वड वडे ॥تُوں سچا ساهب ات وڈا تُه جےوڈ تُوں وڈ وڈے ۔۔

ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਮੇਲਹਿ ਸੋ ਤੁਧੁ ਮਿਲੈ ਤੂੰ ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਲੈਹਿ ਲੇਖਾ ਛਡੇ ॥jis too(n) meleh so tudh milai too(n) aape bakhas laih lekhaa chhadde ||जिसु तूँ मेलहि सो तुधु मिलै तूँ आपे बखसि लैहि लेखा छडे ॥جِس تُوں مےله سو تُدھ ملَے تُوں آپے بکھس لَےه لےکھا چھڈے ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਤੂੰ ਆਪਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਮਨੁ ਗਡ ਗਡੇ ॥jis no too(n) aap milaidhaa so satigur seve man gadd gadde ||जिस नो तूँ आपि मिलाइदा सो सतिगुरु सेवे मनु गड गडे ॥جِس نو تُوں آپ ملاادا سو ستگر سےوے من گڈ گڈے ۔۔

ਤੂੰ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਤੂ ਸਭੁ ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਚੰਮੁ ਤੇਰਾ ਹਡੇ ॥too(n) sachaa saahib sach too sabh jeeau pi(n)dd cha(n)m teraa hadde ||तूँ सचा साहिबु सचु तू सभु जीउ पिंडु चंमु तेरा हडे ॥تُوں سچا ساهب سچ تُو سبھ جیِا پںڈ چںم تےرا هڈے ۔۔

ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਰਖੁ ਤੂੰ ਸਚਿਆ ਨਾਨਕ ਮਨਿ ਆਸ ਤੇਰੀ ਵਡ ਵਡੇ ॥੩੩॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥jiau bhaavai tiau rakh too(n) sachiaa naanak man aas teree vadd vadde ||33||1|| sudh ||जिउ भावै तिउ रखु तूँ सचिआ नानक मनि आस तेरी वड वडे ॥३३॥१॥ सुधु ॥جِا بھاوَے تا رکھ تُوں سچآ نانک منِ آس تےریِ وڈ وڈے ۔۔۳۳۔۔۱۔۔ سُدھ ۔۔