Ang 316 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੧੬)

ਹਰਿ ਅੰਦਰਲਾ ਪਾਪੁ ਪੰਚਾ ਨੋ ਉਘਾ ਕਰਿ ਵੇਖਾਲਿਆ ॥har a(n)dharalaa paap pa(n)chaa no ughaa kar vekhaaliaa ||हरि अंदरला पापु पंचा नो उघा करि वेखालिआ ॥هر اںدرلا پاپ پںچا نو اُگھا کرِ وےکھالآ ۔۔

ਧਰਮ ਰਾਇ ਜਮਕੰਕਰਾ ਨੋ ਆਖਿ ਛਡਿਆ ਏਸੁ ਤਪੇ ਨੋ ਤਿਥੈ ਖੜਿ ਪਾਇਹੁ ਜਿਥੈ ਮਹਾ ਮਹਾਂ ਹਤਿਆਰਿਆ ॥dharam rai jamaka(n)karaa no aakh chhaddiaa es tape no tithai khaR paih jithai mahaa mahaa(n) hatiaariaa ||धरम राइ जमकंकरा नो आखि छडिआ एसु तपे नो तिथै खड़ि पाइहु जिथै महा महाँ हतिआरिआ ॥دھرم راا جمکںکرا نو آکھ چھڈآ اےس تپے نو تتھَے کھڑِ پااهُ جتھَے مها مهاں هتِآرآ ۔۔

ਫਿਰਿ ਏਸੁ ਤਪੇ ਦੈ ਮੁਹਿ ਕੋਈ ਲਗਹੁ ਨਾਹੀ ਏਹੁ ਸਤਿਗੁਰਿ ਹੈ ਫਿਟਕਾਰਿਆ ॥fir es tape dhai muh koiee lagahu naahee eh satigur hai fiTakaariaa ||फिरि एसु तपे दै मुहि कोई लगहु नाही एहु सतिगुरि है फिटकारिआ ॥پھِر اےس تپے دَے مُه کوای لگهُ ناهیِ اےهُ ستگر هَے پھٹکارآ ۔۔

ਹਰਿ ਕੈ ਦਰਿ ਵਰਤਿਆ ਸੁ ਨਾਨਕਿ ਆਖਿ ਸੁਣਾਇਆ ॥har kai dhar varatiaa su naanak aakh sunaiaa ||हरि कै दरि वरतिआ सु नानकि आखि सुणाइआ ॥هر کَے درِ ورتآ سُ نانک آکھ سُݨاایا ۔۔

ਸੋ ਬੂਝੈ ਜੁ ਦਯਿ ਸਵਾਰਿਆ ॥੧॥so boojhai ju dhay savaariaa ||1||सो बूझै जु दयि सवारिआ ॥१॥سو بُوجھَے جُ دے سوارآ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਹਰਿ ਭਗਤਾਂ ਹਰਿ ਆਰਾਧਿਆ ਹਰਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥har bhagataa(n) har aaraadhiaa har kee vaddiaaiee ||हरि भगताँ हरि आराधिआ हरि की वडिआई ॥هر بھگتاں هرِ آرادھآ هرِ کیِ وڈِآای ۔۔

ਹਰਿ ਕੀਰਤਨੁ ਭਗਤ ਨਿਤ ਗਾਂਵਦੇ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸੁਖਦਾਈ ॥har keeratan bhagat nit gaa(n)vadhe har naam sukhadhaiee ||हरि कीरतनु भगत नित गाँवदे हरि नामु सुखदाई ॥هر کیِرتن بھگت نت گاںودے هرِ نام سُکھداای ۔۔

ਹਰਿ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਨਿਤ ਨਾਵੈ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਖਸੀਅਨੁ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ॥har bhagataa(n) no nit naavai dhee vaddiaaiee bakhaseean nit chaRai savaiee ||हरि भगताँ नो नित नावै दी वडिआई बखसीअनु नित चड़ै सवाई ॥هر بھگتاں نو نت ناوَے دیِ وڈِآای بکھسیِان نت چڑَے سواای ۔۔

ਹਰਿ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਥਿਰੁ ਘਰੀ ਬਹਾਲਿਅਨੁ ਅਪਣੀ ਪੈਜ ਰਖਾਈ ॥har bhagataa(n) no thir gharee bahaalian apanee paij rakhaiee ||हरि भगताँ नो थिरु घरी बहालिअनु अपणी पैज रखाई ॥هر بھگتاں نو تھر گھریِ بهالان اپݨیِ پَےج رکھاای ۔۔

ਨਿੰਦਕਾਂ ਪਾਸਹੁ ਹਰਿ ਲੇਖਾ ਮੰਗਸੀ ਬਹੁ ਦੇਇ ਸਜਾਈ ॥ni(n)dhakaa(n) paasahu har lekhaa ma(n)gasee bahu dhei sajaiee ||निंदकाँ पासहु हरि लेखा मंगसी बहु देइ सजाई ॥نِںدکاں پاسهُ هر لےکھا مںگسیِ بهُ دےا سجاای ۔۔

ਜੇਹਾ ਨਿੰਦਕ ਅਪਣੈ ਜੀਇ ਕਮਾਵਦੇ ਤੇਹੋ ਫਲੁ ਪਾਈ ॥jehaa ni(n)dhak apanai jeei kamaavadhe teho fal paiee ||जेहा निंदक अपणै जीइ कमावदे तेहो फलु पाई ॥جےها نںدک اپݨَے جیِا کماودے تےهو پھل پاای ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਕਮਾਣਾ ਸਰਪਰ ਉਘੜੈ ਭਾਵੈ ਕੋਈ ਬਹਿ ਧਰਤੀ ਵਿਚਿ ਕਮਾਈ ॥a(n)dhar kamaanaa sarapar ughaRai bhaavai koiee beh dharatee vich kamaiee ||अंदरि कमाणा सरपर उघड़ै भावै कोई बहि धरती विचि कमाई ॥اںدر کماݨا سرپر اُگھڑَے بھاوَے کوای بهِ دھرتیِ وچ کماای ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਦੇਖਿ ਵਿਗਸਿਆ ਹਰਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥੨॥jan naanak dhekh vigasiaa har kee vaddiaaiee ||2||जन नानकु देखि विगसिआ हरि की वडिआई ॥२॥جن نانک دےکھ وگسآ هر کیِ وڈِآای ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ਮਃ ੫ ॥pauRee mahalaa panjavaa ||पउड़ी म: ५ ॥پاڑیِ مÚ ۵ ۔۔

ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਕਾ ਰਾਖਾ ਹਰਿ ਆਪਿ ਹੈ ਕਿਆ ਪਾਪੀ ਕਰੀਐ ॥bhagat janaa(n) kaa raakhaa har aap hai kiaa paapee kareeaai ||भगत जनाँ का राखा हरि आपि है किआ पापी करीऐ ॥بھگت جناں کا راکھا هر آپ هَے کآ پاپیِ کریِاَے ۔۔

ਗੁਮਾਨੁ ਕਰਹਿ ਮੂੜ ਗੁਮਾਨੀਆ ਵਿਸੁ ਖਾਧੀ ਮਰੀਐ ॥gumaan kareh mooR gumaaneeaa vis khaadhee mareeaai ||गुमानु करहि मूड़ गुमानीआ विसु खाधी मरीऐ ॥گُمان کره مُوڑ گُمانیِآ وس کھادھیِ مریِاَے ۔۔

ਆਇ ਲਗੇ ਨੀ ਦਿਹ ਥੋੜੜੇ ਜਿਉ ਪਕਾ ਖੇਤੁ ਲੁਣੀਐ ॥aai lage nee dheh thoRaRe jiau pakaa khet luneeaai ||आइ लगे नी दिह थोड़ड़े जिउ पका खेतु लुणीऐ ॥آا لگے نیِ ده تھوڑڑے جا پکا کھےت لُݨیِاَے ۔۔

ਜੇਹੇ ਕਰਮ ਕਮਾਵਦੇ ਤੇਵੇਹੋ ਭਣੀਐ ॥jehe karam kamaavadhe teveho bhaneeaai ||जेहे करम कमावदे तेवेहो भणीऐ ॥جےهے کرم کماودے تےوےهو بھݨیِاَے ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਾ ਖਸਮੁ ਵਡਾ ਹੈ ਸਭਨਾ ਦਾ ਧਣੀਐ ॥੩੦॥jan naanak kaa khasam vaddaa hai sabhanaa dhaa dhaneeaai ||30||जन नानक का खसमु वडा है सभना दा धणीऐ ॥३०॥جن نانک کا کھسم وڈا هَے سبھنا دا دھݨیِاَے ۔۔۳۰۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮੂਲਹੁ ਭੁਲਿਆ ਵਿਚਿ ਲਬੁ ਲੋਭੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥manmukh moolahu bhuliaa vich lab lobh aha(n)kaar ||मनमुख मूलहु भुलिआ विचि लबु लोभु अहंकारु ॥منمکھ مُولهُ بھُلآ وچ لب لوبھ اهںکار ۔۔

ਝਗੜਾ ਕਰਦਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਗੁਦਰੈ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰਹਿ ਵੀਚਾਰੁ ॥jhagaRaa karadhiaa anadhin gudharai sabadh na kareh veechaar ||झगड़ा करदिआ अनदिनु गुदरै सबदि न करहि वीचारु ॥جھگڑا کردآ اندن گُدرَے سبد ن کره ویِچار ۔۔

ਸੁਧਿ ਮਤਿ ਕਰਤੈ ਸਭ ਹਿਰਿ ਲਈ ਬੋਲਨਿ ਸਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥sudh mat karatai sabh hir liee bolan sabh vikaar ||सुधि मति करतै सभ हिरि लई बोलनि सभु विकारु ॥سُدھ مت کرتَے سبھ هرِ لای بولن سبھ وکار ۔۔

ਦਿਤੈ ਕਿਤੈ ਨ ਸੰਤੋਖੀਅਹਿ ਅੰਤਰਿ ਤਿਸਨਾ ਬਹੁ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੵਾਰੁ ॥dhitai kitai na sa(n)tokhe'eeh a(n)tar tisanaa bahu agiaan a(n)dhayeaar ||दितै कितै न संतोखीअहि अंतरि तिसना बहु अगिआनु अंध्यारु ॥دِتَے کتَے ن سںتوکھیِاه اںتر تسنا بهُ اگآن اںدھےار ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਾ ਨਾਲੋ ਤੁਟੀ ਭਲੀ ਜਿਨ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥naanak manmukhaa naalo tuTee bhalee jin maiaa moh piaar ||1||नानक मनमुखा नालो तुटी भली जिन माइआ मोह पिआरु ॥१॥نانک منمکھا نالو تُٹیِ بھلیِ جن ماایا موه پآر ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਜਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਹੈ ਤਿਨੑਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਹੋਇ ॥jinaa a(n)dhar dhoojaa bhaau hai tin(h)aa gurmukh preet na hoi ||जिना अंदरि दूजा भाउ है तिन्ना गुरमुखि प्रीति न होइ ॥جٍنا اںدر دُوجا بھاا هَے تنھا گُرمکھ پریِت ن هوِا ۔۔

ਓਹੁ ਆਵੈ ਜਾਇ ਭਵਾਈਐ ਸੁਪਨੈ ਸੁਖੁ ਨ ਕੋਇ ॥oh aavai jai bhavaieeaai supanai sukh na koi ||ओहु आवै जाइ भवाईऐ सुपनै सुखु न कोइ ॥اوهُ آوَے جاا بھواایاَے سُپنَے سُکھ ن کوا ۔۔

ਕੂੜੁ ਕਮਾਵੈ ਕੂੜੁ ਉਚਰੈ ਕੂੜਿ ਲਗਿਆ ਕੂੜੁ ਹੋਇ ॥kooR kamaavai kooR ucharai kooR lagiaa kooR hoi ||कूड़ु कमावै कूड़ु उचरै कूड़ि लगिआ कूड़ु होइ ॥کُوڑ کماوَے کُوڑ اُچرَے کُوڑ لگآ کُوڑ هوا ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਹੈ ਦੁਖਿ ਬਿਨਸੈ ਦੁਖੁ ਰੋਇ ॥maiaa moh sabh dhukh hai dhukh binasai dhukh roi ||माइआ मोहु सभु दुखु है दुखि बिनसै दुखु रोइ ॥مااآ موهُ سبھ دُکھ هَے دُکھ بنسَے دُکھ روِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਧਾਤੁ ਲਿਵੈ ਜੋੜੁ ਨ ਆਵਈ ਜੇ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥naanak dhaat livai joR na aaviee je lochai sabh koi ||नानक धातु लिवै जोड़ु न आवई जे लोचै सभु कोइ ॥نانک دھات لوَے جوڑ ن آوای جے لوچَے سبھ کوا ۔۔

ਜਿਨ ਕਉ ਪੋਤੈ ਪੁੰਨੁ ਪਇਆ ਤਿਨਾ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੨॥jin kau potai pu(n)n piaa tinaa gur sabadhee sukh hoi ||2||जिन कउ पोतै पुँनु पइआ तिना गुर सबदी सुखु होइ ॥२॥جٍن کا پوتَے پُنّ پایا تنا گُر سبدیِ سُکھ هوا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ਮਃ ੫ ॥pauRee mahalaa panjavaa ||पउड़ी म: ५ ॥پاڑیِ مÚ ۵ ۔۔

ਨਾਨਕ ਵੀਚਾਰਹਿ ਸੰਤ ਮੁਨਿ ਜਨਾਂ ਚਾਰਿ ਵੇਦ ਕਹੰਦੇ ॥naanak veechaareh sa(n)t mun janaa(n) chaar vedh kaha(n)dhe ||नानक वीचारहि संत मुनि जनाँ चारि वेद कहंदे ॥نانک ویِچاره سںت مُن جناں چار وےد کهںدے ۔۔

ਭਗਤ ਮੁਖੈ ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਸੇ ਵਚਨ ਹੋਵੰਦੇ ॥bhagat mukhai te boladhe se vachan hova(n)dhe ||भगत मुखै ते बोलदे से वचन होवंदे ॥بھگت مُکھَے تے بولدے سے وچن هووںدے ۔۔

ਪਰਗਟ ਪਾਹਾਰੈ ਜਾਪਦੇ ਸਭਿ ਲੋਕ ਸੁਣੰਦੇ ॥paragaT paahaarai jaapadhe sabh lok suna(n)dhe ||परगट पाहारै जापदे सभि लोक सुणंदे ॥پرگٹ پاهارَے جاپدے سبھ لوک سُݨںدے ۔۔

ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਇਨਿ ਮੁਗਧ ਨਰ ਸੰਤ ਨਾਲਿ ਖਹੰਦੇ ॥sukh na pain mugadh nar sa(n)t naal khaha(n)dhe ||सुखु न पाइनि मुगध नर संत नालि खहंदे ॥سُکھ ن پاان مُگدھ نر سںت نال کھهںدے ۔۔

ਓਇ ਲੋਚਨਿ ਓਨਾ ਗੁਣਾ ਨੋ ਓਇ ਅਹੰਕਾਰਿ ਸੜੰਦੇ ॥oi lochan onaa gunaa no oi aha(n)kaar saRa(n)dhe ||ओइ लोचनि ओना गुणा नो ओइ अहंकारि सड़ंदे ॥اوِا لوچن اونا گُݨا نو اوِا اهںکار سڑںدے ۔۔

ਓਇ ਵੇਚਾਰੇ ਕਿਆ ਕਰਹਿ ਜਾਂ ਭਾਗ ਧੁਰਿ ਮੰਦੇ ॥oi vechaare kiaa kareh jaa(n) bhaag dhur ma(n)dhe ||ओइ वेचारे किआ करहि जाँ भाग धुरि मंदे ॥اوِا وےچارے کآ کره جاں بھاگ دھُر مںدے ۔۔