Ang 315 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੧੫)

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਰਹਦੇ ਖੁਹਦੇ ਨਿੰਦਕ ਮਾਰਿਅਨੁ ਕਰਿ ਆਪੇ ਆਹਰੁ ॥rahadhe khuhadhe ni(n)dhak maarian kar aape aahar ||रहदे खुहदे निंदक मारिअनु करि आपे आहरु ॥رهدے کھُهدے نںدک ماران کر آپے آهر ۔۔

ਸੰਤ ਸਹਾਈ ਨਾਨਕਾ ਵਰਤੈ ਸਭ ਜਾਹਰੁ ॥੧॥sa(n)t sahaiee naanakaa varatai sabh jaahar ||1||संत सहाई नानका वरतै सभ जाहरु ॥१॥سںت سهاای نانکا ورتَے سبھ جاهر ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਮੁੰਢਹੁ ਭੁਲੇ ਮੁੰਢ ਤੇ ਕਿਥੈ ਪਾਇਨਿ ਹਥੁ ॥mu(n)ddahu bhule mu(n)dd te kithai pain hath ||मुँढहु भुले मुँढ ते किथै पाइनि हथु ॥مُںڈھهُ بھُلے مُںڈھ تے کتھَے پاان هتھ ۔۔

ਤਿੰਨੈ ਮਾਰੇ ਨਾਨਕਾ ਜਿ ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ॥੨॥ti(n)nai maare naanakaa j karan kaaran samarath ||2||तिंनै मारे नानका जि करण कारण समरथु ॥२॥تٍنَّے مارے نانکا ج کرݨ کارݨ سمرتھ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ੫ ॥pauRee 5 ||पउड़ी ५ ॥پاڑیِ ۵ ۔۔

ਲੈ ਫਾਹੇ ਰਾਤੀ ਤੁਰਹਿ ਪ੍ਰਭੁ ਜਾਣੈ ਪ੍ਰਾਣੀ ॥lai faahe raatee tureh prabh jaanai praanee ||लै फाहे राती तुरहि प्रभु जाणै प्राणी ॥لَے پھاهے راتیِ تُره پربھ جاݨَے پراݨیِ ۔۔

ਤਕਹਿ ਨਾਰਿ ਪਰਾਈਆ ਲੁਕਿ ਅੰਦਰਿ ਠਾਣੀ ॥takeh naar paraieeaa luk a(n)dhar Thaanee ||तकहि नारि पराईआ लुकि अंदरि ठाणी ॥تکه نار پراایآ لُک اںدر ٹھاݨیِ ۔۔

ਸੰਨੑੀ ਦੇਨਿੑ ਵਿਖੰਮ ਥਾਇ ਮਿਠਾ ਮਦੁ ਮਾਣੀ ॥sa(n)n(h)ee dheni(h) vikha(n)m thai miThaa madh maanee ||संन्नी देनि्ि विखंम थाइ मिठा मदु माणी ॥سنّھیِ دےنھ وکھںم تھاا مٹھا مد ماݨیِ ۔۔

ਕਰਮੀ ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਆਪੇ ਪਛੁਤਾਣੀ ॥karamee aapo aapanee aape pachhutaanee ||करमी आपो आपणी आपे पछुताणी ॥کرمیِ آپو آپݨیِ آپے پچھتاݨیِ ۔۔

ਅਜਰਾਈਲੁ ਫਰੇਸਤਾ ਤਿਲ ਪੀੜੇ ਘਾਣੀ ॥੨੭॥ajaraieel faresataa til peeRe ghaanee ||27||अजराईलु फरेसता तिल पीड़े घाणी ॥२७॥اجراایل پھرےستا تل پیِڑے گھاݨیِ ۔۔۲۷۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਸੇਵਕ ਸਚੇ ਸਾਹ ਕੇ ਸੇਈ ਪਰਵਾਣੁ ॥sevak sache saeh ke seiee paravaan ||सेवक सचे साह के सेई परवाणु ॥سےوک سچے ساه کے سےای پرواݨ ۔۔

ਦੂਜਾ ਸੇਵਨਿ ਨਾਨਕਾ ਸੇ ਪਚਿ ਪਚਿ ਮੁਏ ਅਜਾਣ ॥੧॥dhoojaa sevan naanakaa se pach pach mue ajaan ||1||दूजा सेवनि नानका से पचि पचि मुए अजाण ॥१॥دُوجا سےون نانکا سے پچ پچِ مُاے اجاݨ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖੁ ਪ੍ਰਭ ਮੇਟਣਾ ਨ ਜਾਇ ॥jo dhur likhiaa lekh prabh meTanaa na jai ||जो धुरि लिखिआ लेखु प्रभ मेटणा न जाइ ॥جو دھُر لکھآ لےکھ پربھ مےٹݨا ن جاا ۔۔

ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਧਨੁ ਵਖਰੋ ਨਾਨਕ ਸਦਾ ਧਿਆਇ ॥੨॥raam naam dhan vakharo naanak sadhaa dhiaai ||2||राम नामु धनु वखरो नानक सदा धिआइ ॥२॥رام نام دھن وکھرو نانک سدا دھآا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ੫ ॥pauRee 5 ||पउड़ी ५ ॥پاڑیِ ۵ ۔۔

ਨਾਰਾਇਣਿ ਲਇਆ ਨਾਠੂੰਗੜਾ ਪੈਰ ਕਿਥੈ ਰਖੈ ॥naarain liaa naaThoo(n)gaRaa pair kithai rakhai ||नाराइणि लइआ नाठूँगड़ा पैर किथै रखै ॥نارااݨ لایا ناٹھُوںگڑا پَےر کتھَے رکھَے ۔۔

ਕਰਦਾ ਪਾਪ ਅਮਿਤਿਆ ਨਿਤ ਵਿਸੋ ਚਖੈ ॥karadhaa paap amitiaa nit viso chakhai ||करदा पाप अमितिआ नित विसो चखै ॥کردا پاپ امتآ نت وسو چکھَے ۔۔

ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਪਚਿ ਮੁਆ ਵਿਚਿ ਦੇਹੀ ਭਖੈ ॥ni(n)dhaa karadhaa pach muaa vich dhehee bhakhai ||निंदा करदा पचि मुआ विचि देही भखै ॥نِںدا کردا پچ مُآ وچِ دےهیِ بھکھَے ۔۔

ਸਚੈ ਸਾਹਿਬ ਮਾਰਿਆ ਕਉਣੁ ਤਿਸ ਨੋ ਰਖੈ ॥sachai saahib maariaa kaun tis no rakhai ||सचै साहिब मारिआ कउणु तिस नो रखै ॥سچَے ساهب مارآ کاݨ تس نو رکھَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਸੁ ਸਰਣਾਗਤੀ ਜੋ ਪੁਰਖੁ ਅਲਖੈ ॥੨੮॥naanak tis saranaagatee jo purakh alakhai ||28||नानक तिसु सरणागती जो पुरखु अलखै ॥२८॥نانک تس سرݨاگتیِ جو پُرکھ الکھَے ۔۔۲۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥salok mahalaa panjavaa ||सलोक म: ५ ॥سلوک مÚ ۵ ۔۔

ਨਰਕ ਘੋਰ ਬਹੁ ਦੁਖ ਘਣੇ ਅਕਿਰਤਘਣਾ ਕਾ ਥਾਨੁ ॥narak ghor bahu dhukh ghane akirataghanaa kaa thaan ||नरक घोर बहु दुख घणे अकिरतघणा का थानु ॥نرک گھور بهُ دُکھ گھݨے اکرتگھݨا کا تھان ۔۔

ਤਿਨਿ ਪ੍ਰਭਿ ਮਾਰੇ ਨਾਨਕਾ ਹੋਇ ਹੋਇ ਮੁਏ ਹਰਾਮੁ ॥੧॥tin prabh maare naanakaa hoi hoi mue haraam ||1||तिनि प्रभि मारे नानका होइ होइ मुए हरामु ॥१॥تٍن پربھ مارے نانکا هوا هوا مُاے هرام ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੫ ॥mahalaa panjavaa ||म: ५ ॥مÚ ۵ ۔۔

ਅਵਖਧ ਸਭੇ ਕੀਤਿਅਨੁ ਨਿੰਦਕ ਕਾ ਦਾਰੂ ਨਾਹਿ ॥avakhadh sabhe keetian ni(n)dhak kaa dhaaroo naeh ||अवखध सभे कीतिअनु निंदक का दारू नाहि ॥اوکھدھ سبھے کیِتان نںدک کا دارُو ناه ۔۔

ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ਨਾਨਕਾ ਪਚਿ ਪਚਿ ਜੋਨੀ ਪਾਹਿ ॥੨॥aap bhulaae naanakaa pach pach jonee paeh ||2||आपि भुलाए नानका पचि पचि जोनी पाहि ॥२॥آپ بھُلااے نانکا پچ پچِ جونیِ پاه ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ੫ ॥pauRee 5 ||पउड़ी ५ ॥پاڑیِ ۵ ۔۔

ਤੁਸਿ ਦਿਤਾ ਪੂਰੈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਰਿ ਧਨੁ ਸਚੁ ਅਖੁਟੁ ॥tus dhitaa poorai satiguroo har dhan sach akhuT ||तुसि दिता पूरै सतिगुरू हरि धनु सचु अखुटु ॥تُس دتا پُورَے ستگرُو هرِ دھن سچ اکھٹ ۔۔

ਸਭਿ ਅੰਦੇਸੇ ਮਿਟਿ ਗਏ ਜਮ ਕਾ ਭਉ ਛੁਟੁ ॥sabh a(n)dhese miT ge jam kaa bhau chhuT ||सभि अंदेसे मिटि गए जम का भउ छुटु ॥سبھ اںدےسے مٹِ گاے جم کا بھا چھُٹ ۔۔

ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਸੰਗਿ ਸਾਧੂ ਤੁਟੁ ॥kaam karodh buriaaieeaa(n) sa(n)g saadhoo tuT ||काम क्रोध बुरिआईआँ संगि साधू तुटु ॥کام ک®ودھ بُرآایآں سںگ سادھُو تُٹ ۔۔

ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਦੂਜਾ ਸੇਵਦੇ ਹੁਇ ਮਰਸਨਿ ਬੁਟੁ ॥vin sache dhoojaa sevadhe hui marasan buT ||विणु सचे दूजा सेवदे हुइ मरसनि बुटु ॥وِݨ سچے دُوجا سےودے هُا مرسن بُٹ ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਉ ਗੁਰਿ ਬਖਸਿਆ ਨਾਮੈ ਸੰਗਿ ਜੁਟੁ ॥੨੯॥naanak kau gur bakhasiaa naamai sa(n)g juT ||29||नानक कउ गुरि बखसिआ नामै संगि जुटु ॥२९॥نانک کا گُر بکھسآ نامَے سںگ جُٹ ۔۔۲۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਤਪਾ ਨ ਹੋਵੈ ਅੰਦ੍ਰਹੁ ਲੋਭੀ ਨਿਤ ਮਾਇਆ ਨੋ ਫਿਰੈ ਜਜਮਾਲਿਆ ॥tapaa na hovai a(n)dhrahu lobhee nit maiaa no firai jajamaaliaa ||तपा न होवै अंद्रहु लोभी नित माइआ नो फिरै जजमालिआ ॥تپا ن هووَے اںدرهُ لوبھیِ نت ماایا نو پھرَے ججمالآ ۔۔

ਅਗੋ ਦੇ ਸਦਿਆ ਸਤੈ ਦੀ ਭਿਖਿਆ ਲਏ ਨਾਹੀ ਪਿਛੋ ਦੇ ਪਛੁਤਾਇ ਕੈ ਆਣਿ ਤਪੈ ਪੁਤੁ ਵਿਚਿ ਬਹਾਲਿਆ ॥ago dhe sadhiaa satai dhee bhikhiaa le naahee pichho dhe pachhutai kai aan tapai put vich bahaaliaa ||अगो दे सदिआ सतै दी भिखिआ लए नाही पिछो दे पछुताइ कै आणि तपै पुतु विचि बहालिआ ॥اگو دے سدآ ستَے دیِ بھکھِآ لاے ناهیِ پچھو دے پچھتاا کَے آݨ تپَے پُت وچِ بهالآ ۔۔

ਪੰਚ ਲੋਗ ਸਭਿ ਹਸਣ ਲਗੇ ਤਪਾ ਲੋਭਿ ਲਹਰਿ ਹੈ ਗਾਲਿਆ ॥pa(n)ch log sabh hasan lage tapaa lobh lahar hai gaaliaa ||पंच लोग सभि हसण लगे तपा लोभि लहरि है गालिआ ॥پںچ لوگ سبھ هسݨ لگے تپا لوبھ لهرِ هَے گالآ ۔۔

ਜਿਥੈ ਥੋੜਾ ਧਨੁ ਵੇਖੈ ਤਿਥੈ ਤਪਾ ਭਿਟੈ ਨਾਹੀ ਧਨਿ ਬਹੁਤੈ ਡਿਠੈ ਤਪੈ ਧਰਮੁ ਹਾਰਿਆ ॥jithai thoRaa dhan vekhai tithai tapaa bhiTai naahee dhan bahutai ddiThai tapai dharam haariaa ||जिथै थोड़ा धनु वेखै तिथै तपा भिटै नाही धनि बहुतै डिठै तपै धरमु हारिआ ॥جِتھَے تھوڑا دھن وےکھَے تتھَے تپا بھٹَے ناهیِ دھن بهُتَے ڈٹھَے تپَے دھرم هارآ ۔۔

ਭਾਈ ਏਹੁ ਤਪਾ ਨ ਹੋਵੀ ਬਗੁਲਾ ਹੈ ਬਹਿ ਸਾਧ ਜਨਾ ਵੀਚਾਰਿਆ ॥bhaiee eh tapaa na hovee bagulaa hai beh saadh janaa veechaariaa ||भाई एहु तपा न होवी बगुला है बहि साध जना वीचारिआ ॥بھاای اےهُ تپا ن هوویِ بگلا هَے بهِ سادھ جنا ویِچارآ ۔۔

ਸਤ ਪੁਰਖ ਕੀ ਤਪਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰੈ ਸੰਸਾਰੈ ਕੀ ਉਸਤਤੀ ਵਿਚਿ ਹੋਵੈ ਏਤੁ ਦੋਖੈ ਤਪਾ ਦਯਿ ਮਾਰਿਆ ॥sat purakh kee tapaa ni(n)dhaa karai sa(n)saarai kee usatatee vich hovai et dhokhai tapaa dhay maariaa ||सत पुरख की तपा निंदा करै संसारै की उसतती विचि होवै एतु दोखै तपा दयि मारिआ ॥ست پُرکھ کیِ تپا نںدا کرَے سںسارَے کیِ اُستتیِ وچ هووَے اےت دوکھَے تپا دےِ مارآ ۔۔

ਮਹਾ ਪੁਰਖਾਂ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਕਾ ਵੇਖੁ ਜਿ ਤਪੇ ਨੋ ਫਲੁ ਲਗਾ ਸਭੁ ਗਇਆ ਤਪੇ ਕਾ ਘਾਲਿਆ ॥mahaa purakhaa(n) kee ni(n)dhaa kaa vekh j tape no fal lagaa sabh giaa tape kaa ghaaliaa ||महा पुरखाँ की निंदा का वेखु जि तपे नो फलु लगा सभु गइआ तपे का घालिआ ॥مها پُرکھاں کیِ نںدا کا وےکھ ج تپے نو پھل لگا سبھ گایا تپے کا گھالآ ۔۔

ਬਾਹਰਿ ਬਹੈ ਪੰਚਾ ਵਿਚਿ ਤਪਾ ਸਦਾਏ ॥baahar bahai pa(n)chaa vich tapaa sadhaae ||बाहरि बहै पंचा विचि तपा सदाए ॥باهر بهَے پںچا وچِ تپا سدااے ۔۔

ਅੰਦਰਿ ਬਹੈ ਤਪਾ ਪਾਪ ਕਮਾਏ ॥a(n)dhar bahai tapaa paap kamaae ||अंदरि बहै तपा पाप कमाए ॥اںدر بهَے تپا پاپ کمااے ۔۔