Ang 314 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੧੪)

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਕਰਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਜੋ ਜੀਆ ਅੰਦਰਿ ਵਰਤੈ ॥too karataa sabh kichh jaanadhaa jo jeeaa a(n)dhar varatai ||तू करता सभु किछु जाणदा जो जीआ अंदरि वरतै ॥تُو کرتا سبھ کچھ جاݨدا جو جیِآ اںدر ورتَے ۔۔

ਤੂ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਅਗਣਤੁ ਹੈ ਸਭੁ ਜਗੁ ਵਿਚਿ ਗਣਤੈ ॥too karataa aap aganat hai sabh jag vich ganatai ||तू करता आपि अगणतु है सभु जगु विचि गणतै ॥تُو کرتا آپ اگݨت هَے سبھ جگ وچ گݨتَے ۔۔

ਸਭੁ ਕੀਤਾ ਤੇਰਾ ਵਰਤਦਾ ਸਭ ਤੇਰੀ ਬਣਤੈ ॥sabh keetaa teraa varatadhaa sabh teree banatai ||सभु कीता तेरा वरतदा सभ तेरी बणतै ॥سبھ کیِتا تےرا ورتدا سبھ تےریِ بݨتَے ۔۔

ਤੂ ਘਟਿ ਘਟਿ ਇਕੁ ਵਰਤਦਾ ਸਚੁ ਸਾਹਿਬ ਚਲਤੈ ॥too ghaT ghaT ik varatadhaa sach saahib chalatai ||तू घटि घटि इकु वरतदा सचु साहिब चलतै ॥تُو گھٹ گھٹِ اک ورتدا سچ ساهب چلتَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਮਿਲੇ ਸੁ ਹਰਿ ਮਿਲੇ ਨਾਹੀ ਕਿਸੈ ਪਰਤੈ ॥੨੪॥satigur no mile su har mile naahee kisai paratai ||24||सतिगुर नो मिले सु हरि मिले नाही किसै परतै ॥२४॥ستگر نو ملے سُ هرِ ملے ناهیِ کسَے پرتَے ۔۔۲۴۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोकु म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਇਹੁ ਮਨੂਆ ਦ੍ਰਿੜੁ ਕਰਿ ਰਖੀਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਾਈਐ ਚਿਤੁ ॥eih manooaa dhiraR kar rakheeaai gurmukh laieeaai chit ||इहु मनूआ दृड़ु करि रखीऐ गुरमुखि लाईऐ चितु ॥ِاهُ منُوآ درڑ کر رکھیِاَے گُرمکھ لاایاَے چت ۔۔

ਕਿਉ ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ਵਿਸਾਰੀਐ ਬਹਦਿਆ ਉਠਦਿਆ ਨਿਤ ॥kiau saas giraas visaareeaai bahadhiaa uThadhiaa nit ||किउ सासि गिरासि विसारीऐ बहदिआ उठदिआ नित ॥کِا ساس گراس وساریِاَے بهدآ اُٹھدآ نت ۔۔

ਮਰਣ ਜੀਵਣ ਕੀ ਚਿੰਤਾ ਗਈ ਇਹੁ ਜੀਅੜਾ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਵਸਿ ॥maran jeevan kee chi(n)taa giee ih jeeaRaa har prabh vas ||मरण जीवण की चिंता गई इहु जीअड़ा हरि प्रभ वसि ॥مرݨ جیِوݨ کیِ چںتا گای اهُ جیِاڑا هر پربھ وسِ ۔۔

ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਰਖੁ ਤੂ ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਬਖਸਿ ॥੧॥jiau bhaavai tiau rakh too jan naanak naam bakhas ||1||जिउ भावै तिउ रखु तू जन नानक नामु बखसि ॥१॥جِا بھاوَے تا رکھ تُو جن نانک نام بکھس ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਅਹੰਕਾਰੀ ਮਹਲੁ ਨ ਜਾਣੈ ਖਿਨੁ ਆਗੈ ਖਿਨੁ ਪੀਛੈ ॥manmukh aha(n)kaaree mahal na jaanai khin aagai khin peechhai ||मनमुखु अहंकारी महलु न जाणै खिनु आगै खिनु पीछै ॥منمکھ اهںکاریِ مهل ن جاݨَے کھن آگَے کھن پیِچھَے ۔۔

ਸਦਾ ਬੁਲਾਈਐ ਮਹਲਿ ਨ ਆਵੈ ਕਿਉ ਕਰਿ ਦਰਗਹ ਸੀਝੈ ॥sadhaa bulaieeaai mahal na aavai kiau kar dharageh seejhai ||सदा बुलाईऐ महलि न आवै किउ करि दरगह सीझै ॥سدا بُلاایاَے مهل ن آوَے کا کرِ درگه سیِجھَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਮਹਲੁ ਵਿਰਲਾ ਜਾਣੈ ਸਦਾ ਰਹੈ ਕਰ ਜੋੜਿ ॥satigur kaa mahal viralaa jaanai sadhaa rahai kar joR ||सतिगुर का महलु विरला जाणै सदा रहै कर जोड़ि ॥ستگر کا مهل ورلا جاݨَے سدا رهَے کر جوڑ ۔۔

ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਹਰਿ ਮੇਰਾ ਨਾਨਕ ਲਏ ਬਹੋੜਿ ॥੨॥aapanee kirapaa kare har meraa naanak le bahoR ||2||आपणी कृपा करे हरि मेरा नानक लए बहोड़ि ॥२॥آپݨیِ ک®پا کرے هر مےرا نانک لاے بهوڑ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਾ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸਫਲ ਹੈ ਜਿਤੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਮਨੁ ਮੰਨੇ ॥saa sevaa keetee safal hai jit satigur kaa man ma(n)ne ||सा सेवा कीती सफल है जितु सतिगुर का मनु मंने ॥سا سےوا کیِتیِ سپھل هَے جت ستگر کا من منّے ۔۔

ਜਾ ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਮਨੁ ਮੰਨਿਆ ਤਾ ਪਾਪ ਕਸੰਮਲ ਭੰਨੇ ॥jaa satigur kaa man ma(n)niaa taa paap kasa(n)mal bha(n)ne ||जा सतिगुर का मनु मंनिआ ता पाप कसंमल भंने ॥جا ستگر کا من منّآ تا پاپ کسںمل بھنّے ۔۔

ਉਪਦੇਸੁ ਜਿ ਦਿਤਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੋ ਸੁਣਿਆ ਸਿਖੀ ਕੰਨੇ ॥aupadhes j dhitaa satiguroo so suniaa sikhee ka(n)ne ||उपदेसु जि दिता सतिगुरू सो सुणिआ सिखी कंने ॥اُپدےس ج دتا ستگرُو سو سُݨآ سکھیِ کنّے ۔۔

ਜਿਨ ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿਆ ਤਿਨ ਚੜੀ ਚਵਗਣਿ ਵੰਨੇ ॥jin satigur kaa bhaanaa ma(n)niaa tin chaRee chavagan va(n)ne ||जिन सतिगुर का भाणा मंनिआ तिन चड़ी चवगणि वंने ॥جٍن ستگر کا بھاݨا منّآ تن چڑیِ چوگݨ ونّے ۔۔

ਇਹ ਚਾਲ ਨਿਰਾਲੀ ਗੁਰਮੁਖੀ ਗੁਰ ਦੀਖਿਆ ਸੁਣਿ ਮਨੁ ਭਿੰਨੇ ॥੨੫॥eeh chaal niraalee gurmukhee gur dheekhiaa sun man bhi(n)ne ||25||इह चाल निराली गुरमुखी गुर दीखिआ सुणि मनु भिंने ॥२५॥ِاه چال نرالیِ گُرمکھیِ گُر دیِکھآ سُݨ من بھنّے ۔۔۲۵۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਜਿਨਿ ਗੁਰੁ ਗੋਪਿਆ ਆਪਣਾ ਤਿਸੁ ਠਉਰ ਨ ਠਾਉ ॥jin gur gopiaa aapanaa tis Thaur na Thaau ||जिनि गुरु गोपिआ आपणा तिसु ठउर न ठाउ ॥جٍن گُر گوپآ آپݨا تس ٹھار ن ٹھاا ۔۔

ਹਲਤੁ ਪਲਤੁ ਦੋਵੈ ਗਏ ਦਰਗਹ ਨਾਹੀ ਥਾਉ ॥halat palat dhovai ge dharageh naahee thaau ||हलतु पलतु दोवै गए दरगह नाही थाउ ॥هلت پلت دووَے گاے درگه ناهیِ تھاا ۔۔

ਓਹ ਵੇਲਾ ਹਥਿ ਨ ਆਵਈ ਫਿਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਲਗਹਿ ਪਾਇ ॥oh velaa hath na aaviee fir satigur lageh pai ||ओह वेला हथि न आवई फिरि सतिगुर लगहि पाइ ॥اوه وےلا هتھ ن آوای پھرِ ستِگر لگه پاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਗਣਤੈ ਘੁਸੀਐ ਦੁਖੇ ਦੁਖਿ ਵਿਹਾਇ ॥satigur kee ganatai ghuseeaai dhukhe dhukh vihai ||सतिगुर की गणतै घुसीऐ दुखे दुखि विहाइ ॥ستگر کیِ گݨتَے گھُسیِاَے دُکھے دُکھ وهاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਵੈਰੁ ਹੈ ਆਪੇ ਲਏ ਜਿਸੁ ਲਾਇ ॥satigur purakh niravair hai aape le jis lai ||सतिगुरु पुरखु निरवैरु है आपे लए जिसु लाइ ॥ستگر پُرکھ نروَےر هَے آپے لاے جس لاِا ۔۔

ਨਾਨਕ ਦਰਸਨੁ ਜਿਨਾ ਵੇਖਾਲਿਓਨੁ ਤਿਨਾ ਦਰਗਹ ਲਏ ਛਡਾਇ ॥੧॥naanak dharasan jinaa vekhaalion tinaa dharageh le chhaddai ||1||नानक दरसनु जिना वेखालिओनु तिना दरगह लए छडाइ ॥१॥نانک درسن جنا وےکھالاون تنا درگه لاے چھڈاا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਅਗਿਆਨੁ ਦੁਰਮਤਿ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥manmukh agiaan dhuramat aha(n)kaaree ||मनमुखु अगिआनु दुरमति अहंकारी ॥منمکھ اگآن دُرمت اهںکاریِ ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਕ੍ਰੋਧੁ ਜੂਐ ਮਤਿ ਹਾਰੀ ॥a(n)tar karodh jooaai mat haaree ||अंतरि क्रोधु जूऐ मति हारी ॥اںتر ک®ودھ جُواَے مت هاریِ ۔۔

ਕੂੜੁ ਕੁਸਤੁ ਓਹੁ ਪਾਪ ਕਮਾਵੈ ॥kooR kusat oh paap kamaavai ||कूड़ु कुसतु ओहु पाप कमावै ॥کُوڑ کُست اوهُ پاپ کماوَے ۔۔

ਕਿਆ ਓਹੁ ਸੁਣੈ ਕਿਆ ਆਖਿ ਸੁਣਾਵੈ ॥kiaa oh sunai kiaa aakh sunaavai ||किआ ओहु सुणै किआ आखि सुणावै ॥کِآ اوهُ سُݨَے کآ آکھ سُݨاوَے ۔۔

ਅੰਨਾ ਬੋਲਾ ਖੁਇ ਉਝੜਿ ਪਾਇ ॥a(n)naa bolaa khui ujhaR pai ||अंना बोला खुइ उझड़ि पाइ ॥انّا بولا کھُا اُجھڑ پاا ۔۔

ਮਨਮੁਖੁ ਅੰਧਾ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥manmukh a(n)dhaa aavai jai ||मनमुखु अंधा आवै जाइ ॥منمکھ اںدھا آوَے جاا ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਥਾਇ ਨ ਪਾਇ ॥bin satigur bheTe thai na pai ||बिनु सतिगुर भेटे थाइ न पाइ ॥بٍن ستگر بھےٹے تھاا ن پاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਕਮਾਇ ॥੨॥naanak poorab likhiaa kamai ||2||नानक पूरबि लिखिआ कमाइ ॥२॥نانک پُورب لکھآ کماا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਨ ਕੇ ਚਿਤ ਕਠੋਰ ਹਹਿ ਸੇ ਬਹਹਿ ਨ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਸਿ ॥jin ke chit kaThor heh se baheh na satigur paas ||जिन के चित कठोर हहि से बहहि न सतिगुर पासि ॥جٍن کے چت کٹھور ههِ سے بههِ ن ستگر پاس ۔۔

ਓਥੈ ਸਚੁ ਵਰਤਦਾ ਕੂੜਿਆਰਾ ਚਿਤ ਉਦਾਸਿ ॥othai sach varatadhaa kooRiaaraa chit udhaas ||ओथै सचु वरतदा कूड़िआरा चित उदासि ॥اوتھَے سچ ورتدا کُوڑآرا چت اُداس ۔۔

ਓਇ ਵਲੁ ਛਲੁ ਕਰਿ ਝਤਿ ਕਢਦੇ ਫਿਰਿ ਜਾਇ ਬਹਹਿ ਕੂੜਿਆਰਾ ਪਾਸਿ ॥oi val chhal kar jhat kaddadhe fir jai baheh kooRiaaraa paas ||ओइ वलु छलु करि झति कढदे फिरि जाइ बहहि कूड़िआरा पासि ॥اوِا ول چھل کر جھتِ کڈھدے پھرِ جاا بههِ کُوڑآرا پاس ۔۔

ਵਿਚਿ ਸਚੇ ਕੂੜੁ ਨ ਗਡਈ ਮਨਿ ਵੇਖਹੁ ਕੋ ਨਿਰਜਾਸਿ ॥vich sache kooR na gaddiee man vekhahu ko nirajaas ||विचि सचे कूड़ु न गडई मनि वेखहु को निरजासि ॥وِچ سچے کُوڑ ن گڈای من وےکھهُ کو نرجاس ۔۔

ਕੂੜਿਆਰ ਕੂੜਿਆਰੀ ਜਾਇ ਰਲੇ ਸਚਿਆਰ ਸਿਖ ਬੈਠੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪਾਸਿ ॥੨੬॥kooRiaar kooRiaaree jai rale sachiaar sikh baiThe satigur paas ||26||कूड़िआर कूड़िआरी जाइ रले सचिआर सिख बैठे सतिगुर पासि ॥२६॥کُوڑآر کُوڑآریِ جاا رلے سچآر سکھ بَےٹھے ستِگر پاس ۔۔۲۶۔۔