Ang 312 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੧੨)

ਤਿਸੁ ਅਗੈ ਪਿਛੈ ਢੋਈ ਨਾਹੀ ਗੁਰਸਿਖੀ ਮਨਿ ਵੀਚਾਰਿਆ ॥tis agai pichhai ddoiee naahee gursikhee man veechaariaa ||तिसु अगै पिछै ढोई नाही गुरसिखी मनि वीचारिआ ॥تِس اگَے پچھَے ڈھوای ناهیِ گُرسکھیِ من ویِچارآ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੋ ਮਿਲੇ ਸੇਈ ਜਨ ਉਬਰੇ ਜਿਨ ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਸਮਾਰਿਆ ॥satiguroo no mile seiee jan ubare jin hiradhai naam samaariaa ||सतिगुरू नो मिले सेई जन उबरे जिन हिरदै नामु समारिआ ॥ستگرُو نو ملے سےای جن اُبرے جن هردَے نام سمارآ ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕੇ ਗੁਰਸਿਖ ਪੁਤਹਹੁ ਹਰਿ ਜਪਿਅਹੁ ਹਰਿ ਨਿਸਤਾਰਿਆ ॥੨॥jan naanak ke gursikh putahahu har japiahu har nisataariaa ||2||जन नानक के गुरसिख पुतहहु हरि जपिअहु हरि निसतारिआ ॥२॥جن نانک کے گُرسکھ پُتههُ هر جپِاهُ هرِ نستارآ ۔۔۲۔۔

ਮਹਲਾ ੩ ॥mahalaa teejaa ||महला ३ ॥مهلا ۳ ۔۔

ਹਉਮੈ ਜਗਤੁ ਭੁਲਾਇਆ ਦੁਰਮਤਿ ਬਿਖਿਆ ਬਿਕਾਰ ॥haumai jagat bhulaiaa dhuramat bikhiaa bikaar ||हउमै जगतु भुलाइआ दुरमति बिखिआ बिकार ॥هامَے جگت بھُلاایا دُرمت بکھآ بکار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤ ਨਦਰਿ ਹੋਇ ਮਨਮੁਖ ਅੰਧ ਅੰਧਿਆਰ ॥satigur milai ta nadhar hoi manmukh a(n)dh a(n)dhiaar ||सतिगुरु मिलै त नदरि होइ मनमुख अंध अंधिआर ॥ستگر ملَے ت ندر هوا منمکھ اںدھ اںدھآر ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਲਏ ਜਿਸ ਨੋ ਸਬਦਿ ਲਾਏ ਪਿਆਰੁ ॥੩॥naanak aape mel le jis no sabadh laae piaar ||3||नानक आपे मेलि लए जिस नो सबदि लाए पिआरु ॥३॥نانک آپے مےل لاے جس نو سبد لااے پآر ۔۔۳۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਚੁ ਸਚੇ ਕੀ ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹ ਹੈ ਸੋ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਅੰਦਰੁ ਭਿਜੈ ॥sach sache kee sifat salaeh hai so kare jis a(n)dhar bhijai ||सचु सचे की सिफति सलाह है सो करे जिसु अंदरु भिजै ॥سچ سچے کیِ سپھت سلاه هَے سو کرے جس اںدر بھجَے ۔۔

ਜਿਨੀ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕੁ ਅਰਾਧਿਆ ਤਿਨ ਕਾ ਕੰਧੁ ਨ ਕਬਹੂ ਛਿਜੈ ॥jinee ik man ik araadhiaa tin kaa ka(n)dh na kabahoo chhijai ||जिनी इक मनि इकु अराधिआ तिन का कंधु न कबहू छिजै ॥جٍنیِ اک من اک ارادھآ تن کا کںدھ ن کبهُو چھجَے ۔۔

ਧਨੁ ਧਨੁ ਪੁਰਖ ਸਾਬਾਸਿ ਹੈ ਜਿਨ ਸਚੁ ਰਸਨਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪਿਜੈ ॥dhan dhan purakh saabaas hai jin sach rasanaa a(n)mrit pijai ||धनु धनु पुरख साबासि है जिन सचु रसना अंमृतु पिजै ॥دھن دھن پُرکھ ساباس هَے جن سچ رسنا اںمرت پجَے ۔۔

ਸਚੁ ਸਚਾ ਜਿਨ ਮਨਿ ਭਾਵਦਾ ਸੇ ਮਨਿ ਸਚੀ ਦਰਗਹ ਲਿਜੈ ॥sach sachaa jin man bhaavadhaa se man sachee dharageh lijai ||सचु सचा जिन मनि भावदा से मनि सची दरगह लिजै ॥سچ سچا جن من بھاودا سے منِ سچیِ درگه لجَے ۔۔

ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਜਨਮੁ ਸਚਿਆਰੀਆ ਮੁਖ ਉਜਲ ਸਚੁ ਕਰਿਜੈ ॥੨੦॥dhan dha(n)n janam sachiaareeaa mukh ujal sach karijai ||20||धनु धंनु जनमु सचिआरीआ मुख उजल सचु करिजै ॥२०॥دھن دھنّ جنم سچآریِآ مُکھ اُجل سچ کرِجَے ۔۔۲۰۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਸਾਕਤ ਜਾਇ ਨਿਵਹਿ ਗੁਰ ਆਗੈ ਮਨਿ ਖੋਟੇ ਕੂੜਿ ਕੂੜਿਆਰੇ ॥saakat jai niveh gur aagai man khoTe kooR kooRiaare ||साकत जाइ निवहि गुर आगै मनि खोटे कूड़ि कूड़िआरे ॥ساکت جاا نوه گُر آگَے من کھوٹے کُوڑ کُوڑآرے ۔۔

ਜਾ ਗੁਰੁ ਕਹੈ ਉਠਹੁ ਮੇਰੇ ਭਾਈ ਬਹਿ ਜਾਹਿ ਘੁਸਰਿ ਬਗੁਲਾਰੇ ॥jaa gur kahai uThahu mere bhaiee beh jaeh ghusar bagulaare ||जा गुरु कहै उठहु मेरे भाई बहि जाहि घुसरि बगुलारे ॥جا گُر کهَے اُٹھهُ مےرے بھاای بهِ جاه گھُسر بگلارے ۔۔

ਗੁਰਸਿਖਾ ਅੰਦਰਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਵਰਤੈ ਚੁਣਿ ਕਢੇ ਲਧੋਵਾਰੇ ॥gursikhaa a(n)dhar satigur varatai chun kadde ladhovaare ||गुरसिखा अंदरि सतिगुरु वरतै चुणि कढे लधोवारे ॥گُرسکھا اںدر ستگر ورتَے چُݨ کڈھے لدھووارے ۔۔

ਓਇ ਅਗੈ ਪਿਛੈ ਬਹਿ ਮੁਹੁ ਛਪਾਇਨਿ ਨ ਰਲਨੀ ਖੋਟੇਆਰੇ ॥oi agai pichhai beh muh chhapain na ralanee khoTeaare ||ओइ अगै पिछै बहि मुहु छपाइनि न रलनी खोटेआरे ॥اوِا اگَے پچھَے بهِ مُهُ چھپاان ن رلنیِ کھوٹےآرے ۔۔

ਓਨਾ ਦਾ ਭਖੁ ਸੁ ਓਥੈ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ਕੂੜੁ ਲਹਨਿ ਭੇਡਾਰੇ ॥onaa dhaa bhakhu su othai naahee jai kooR lahan bheddaare ||ओना दा भखु सु ओथै नाही जाइ कूड़ु लहनि भेडारे ॥اونا دا بھکھ سُ اوتھَے ناهیِ جاا کُوڑ لهن بھےڈارے ۔۔

ਜੇ ਸਾਕਤੁ ਨਰੁ ਖਾਵਾਈਐ ਲੋਚੀਐ ਬਿਖੁ ਕਢੈ ਮੁਖਿ ਉਗਲਾਰੇ ॥je saakat nar khaavaieeaai locheeaai bikh kaddai mukh ugalaare ||जे साकतु नरु खावाईऐ लोचीऐ बिखु कढै मुखि उगलारे ॥جے ساکت نر کھاواایاَے لوچیِاَے بکھ کڈھَے مُکھ اُگلارے ۔۔

ਹਰਿ ਸਾਕਤ ਸੇਤੀ ਸੰਗੁ ਨ ਕਰੀਅਹੁ ਓਇ ਮਾਰੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ॥har saakat setee sa(n)g na kareeahu oi maare sirajanahaare ||हरि साकत सेती संगु न करीअहु ओइ मारे सिरजणहारे ॥هر ساکت سےتیِ سںگ ن کریِاهُ اوِا مارے سرجݨهارے ۔۔

ਜਿਸ ਕਾ ਇਹੁ ਖੇਲੁ ਸੋਈ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਮਾਰੇ ॥੧॥jis kaa ih khel soiee kar vekhai jan naanak naam samaare ||1||जिस का इहु खेलु सोई करि वेखै जन नानक नामु समारे ॥१॥جِس کا اهُ کھےل سوای کر وےکھَے جن نانک نام سمارے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਹਰਿ ਉਰਿ ਧਾਰਿਆ ॥satigur purakh aga(n)m hai jis a(n)dhar har ur dhaariaa ||सतिगुरु पुरखु अगंमु है जिसु अंदरि हरि उरि धारिआ ॥ستگر پُرکھ اگںم هَے جس اںدر هرِ اُر دھارآ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੋ ਅਪੜਿ ਕੋਇ ਨ ਸਕਈ ਜਿਸੁ ਵਲਿ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿਆ ॥satiguroo no apaR koi na sakiee jis val sirajanahaariaa ||सतिगुरू नो अपड़ि कोइ न सकई जिसु वलि सिरजणहारिआ ॥ستگرُو نو اپڑ کوا ن سکای جس ولِ سرجݨهارآ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਾ ਖੜਗੁ ਸੰਜੋਉ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਹੈ ਜਿਤੁ ਕਾਲੁ ਕੰਟਕੁ ਮਾਰਿ ਵਿਡਾਰਿਆ ॥satiguroo kaa khaRag sa(n)joau har bhagat hai jit kaal ka(n)Tak maar viddaariaa ||सतिगुरू का खड़गु संजोउ हरि भगति है जितु कालु कंटकु मारि विडारिआ ॥ستگرُو کا کھڑگ سںجوا هرِ بھگت هَے جت کال کںٹک مار وڈارآ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਾ ਰਖਣਹਾਰਾ ਹਰਿ ਆਪਿ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੈ ਪਿਛੈ ਹਰਿ ਸਭਿ ਉਬਾਰਿਆ ॥satiguroo kaa rakhanahaaraa har aap hai satiguroo kai pichhai har sabh ubaariaa ||सतिगुरू का रखणहारा हरि आपि है सतिगुरू कै पिछै हरि सभि उबारिआ ॥ستگرُو کا رکھݨهارا هرِ آپ هَے ستِگرُو کَے پچھَے هرِ سبھِ اُبارآ ۔۔

ਜੋ ਮੰਦਾ ਚਿਤਵੈ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਾ ਸੋ ਆਪਿ ਉਪਾਵਣਹਾਰੈ ਮਾਰਿਆ ॥jo ma(n)dhaa chitavai poore satiguroo kaa so aap upaavanahaarai maariaa ||जो मंदा चितवै पूरे सतिगुरू का सो आपि उपावणहारै मारिआ ॥جو مںدا چتوَے پُورے ستگرُو کا سو آپ اُپاوݨهارَے مارآ ۔۔

ਏਹ ਗਲ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਸਚੇ ਕੀ ਜਨ ਨਾਨਕ ਅਗਮੁ ਵੀਚਾਰਿਆ ॥੨॥eh gal hovai har dharageh sache kee jan naanak agam veechaariaa ||2||एह गल होवै हरि दरगह सचे की जन नानक अगमु वीचारिआ ॥२॥اےه گل هووَے هر درگه سچے کیِ جن نانک اگم ویِچارآ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਚੁ ਸੁਤਿਆ ਜਿਨੀ ਅਰਾਧਿਆ ਜਾ ਉਠੇ ਤਾ ਸਚੁ ਚਵੇ ॥sach sutiaa jinee araadhiaa jaa uThe taa sach chave ||सचु सुतिआ जिनी अराधिआ जा उठे ता सचु चवे ॥سچ سُتآ جنیِ ارادھآ جا اُٹھے تا سچ چوے ۔۔

ਸੇ ਵਿਰਲੇ ਜੁਗ ਮਹਿ ਜਾਣੀਅਹਿ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਚੁ ਰਵੇ ॥se virale jug meh jaane'eeh jo gurmukh sach rave ||से विरले जुग महि जाणीअहि जो गुरमुखि सचु रवे ॥سے ورلے جُگ مهِ جاݨیِاه جو گُرمکھ سچ روے ۔۔

ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨ ਕਉ ਜਿ ਅਨਦਿਨੁ ਸਚੁ ਲਵੇ ॥hau balihaaree tin kau j anadhin sach lave ||हउ बलिहारी तिन कउ जि अनदिनु सचु लवे ॥ها بلهاریِ تن کا ج اندن سچ لوے ۔۔

ਜਿਨ ਮਨਿ ਤਨਿ ਸਚਾ ਭਾਵਦਾ ਸੇ ਸਚੀ ਦਰਗਹ ਗਵੇ ॥jin man tan sachaa bhaavadhaa se sachee dharageh gave ||जिन मनि तनि सचा भावदा से सची दरगह गवे ॥جٍن من تنِ سچا بھاودا سے سچیِ درگه گوے ۔۔

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੈ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਸਚੁ ਸਚਾ ਸਦਾ ਨਵੇ ॥੨੧॥jan naanak bolai sach naam sach sachaa sadhaa nave ||21||जनु नानकु बोलै सचु नामु सचु सचा सदा नवे ॥२१॥جن نانک بولَے سچ نام سچ سچا سدا نوے ۔۔۲۱۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोकु म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਕਿਆ ਸਵਣਾ ਕਿਆ ਜਾਗਣਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤੇ ਪਰਵਾਣੁ ॥kiaa savanaa kiaa jaaganaa gurmukh te paravaan ||किआ सवणा किआ जागणा गुरमुखि ते परवाणु ॥کِآ سوݨا کآ جاگݨا گُرمکھ تے پرواݨ ۔۔