Ang 311 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੧੧)

ਸਚੁ ਸਚਾ ਰਸੁ ਜਿਨੀ ਚਖਿਆ ਸੇ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਰਹੇ ਆਘਾਈ ॥sach sachaa ras jinee chakhiaa se tirapat rahe aaghaiee ||सचु सचा रसु जिनी चखिआ से तृपति रहे आघाई ॥سچ سچا رس جنیِ چکھآ سے ترپت رهے آگھاای ۔۔

ਇਹੁ ਹਰਿ ਰਸੁ ਸੇਈ ਜਾਣਦੇ ਜਿਉ ਗੂੰਗੈ ਮਿਠਿਆਈ ਖਾਈ ॥eih har ras seiee jaanadhe jiau goo(n)gai miThiaaiee khaiee ||इहु हरि रसु सेई जाणदे जिउ गूँगै मिठिआई खाई ॥ِاهُ هر رس سےای جاݨدے جا گُوںگَے مٹھِآای کھاای ۔۔

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੇਵਿਆ ਮਨਿ ਵਜੀ ਵਾਧਾਈ ॥੧੮॥gur poorai har prabh seviaa man vajee vaadhaiee ||18||गुरि पूरै हरि प्रभु सेविआ मनि वजी वाधाई ॥१८॥گُر پُورَے هر پربھ سےوآ منِ وجیِ وادھاای ۔۔۱۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਜਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਉਮਰਥਲ ਸੇਈ ਜਾਣਨਿ ਸੂਲੀਆ ॥jinaa a(n)dhar umarathal seiee jaanan sooleeaa ||जिना अंदरि उमरथल सेई जाणनि सूलीआ ॥جٍنا اںدر اُمرتھل سےای جاݨن سُولیِآ ۔۔

ਹਰਿ ਜਾਣਹਿ ਸੇਈ ਬਿਰਹੁ ਹਉ ਤਿਨ ਵਿਟਹੁ ਸਦ ਘੁਮਿ ਘੋਲੀਆ ॥har jaaneh seiee birahu hau tin viTahu sadh ghum gholeeaa ||हरि जाणहि सेई बिरहु हउ तिन विटहु सद घुमि घोलीआ ॥هر جاݨه سےای برهُ ها تن وٹهُ سد گھُم گھولیِآ ۔۔

ਹਰਿ ਮੇਲਹੁ ਸਜਣੁ ਪੁਰਖੁ ਮੇਰਾ ਸਿਰੁ ਤਿਨ ਵਿਟਹੁ ਤਲ ਰੋਲੀਆ ॥har melahu sajan purakh meraa sir tin viTahu tal roleeaa ||हरि मेलहु सजणु पुरखु मेरा सिरु तिन विटहु तल रोलीआ ॥هر مےلهُ سجݨ پُرکھ مےرا سر تن وٹهُ تل رولیِآ ۔۔

ਜੋ ਸਿਖ ਗੁਰ ਕਾਰ ਕਮਾਵਹਿ ਹਉ ਗੁਲਮੁ ਤਿਨਾ ਕਾ ਗੋਲੀਆ ॥jo sikh gur kaar kamaaveh hau gulam tinaa kaa goleeaa ||जो सिख गुर कार कमावहि हउ गुलमु तिना का गोलीआ ॥جو سکھ گُر کار کماوه ها گُلم تنا کا گولیِآ ۔۔

ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਚਲੂਲੈ ਜੋ ਰਤੇ ਤਿਨ ਭਿਨੀ ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਚੋਲੀਆ ॥har ra(n)g chaloolai jo rate tin bhinee har ra(n)g choleeaa ||हरि रंगि चलूलै जो रते तिन भिनी हरि रंगि चोलीआ ॥هر رںگ چلُولَے جو رتے تن بھنیِ هرِ رںگ چولیِآ ۔۔

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਨਾਨਕ ਮੇਲਿ ਗੁਰ ਪਹਿ ਸਿਰੁ ਵੇਚਿਆ ਮੋਲੀਆ ॥੧॥kar kirapaa naanak mel gur peh sir vechiaa moleeaa ||1||करि किरपा नानक मेलि गुर पहि सिरु वेचिआ मोलीआ ॥१॥کر کرپا نانک مےل گُر پهِ سر وےچآ مولیِآ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਅਉਗਣੀ ਭਰਿਆ ਸਰੀਰੁ ਹੈ ਕਿਉ ਸੰਤਹੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥aauganee bhariaa sareer hai kiau sa(n)tahu niramal hoi ||अउगणी भरिआ सरीरु है किउ संतहु निरमलु होइ ॥ااگݨیِ بھرآ سریِر هَے کا سںتهُ نرمل هوِا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਗੁਣ ਵੇਹਾਝੀਅਹਿ ਮਲੁ ਹਉਮੈ ਕਢੈ ਧੋਇ ॥gurmukh gun vehaajhe'eeh mal haumai kaddai dhoi ||गुरमुखि गुण वेहाझीअहि मलु हउमै कढै धोइ ॥گُرمکھ گُݨ وےهاجھیِاه مل هامَے کڈھَے دھوا ۔۔

ਸਚੁ ਵਣੰਜਹਿ ਰੰਗ ਸਿਉ ਸਚੁ ਸਉਦਾ ਹੋਇ ॥sach vana(n)jeh ra(n)g siau sach saudhaa hoi ||सचु वणंजहि रंग सिउ सचु सउदा होइ ॥سچ وݨںجه رںگ سا سچ سادا هوِا ۔۔

ਤੋਟਾ ਮੂਲਿ ਨ ਆਵਈ ਲਾਹਾ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ਸੋਇ ॥toTaa mool na aaviee laahaa har bhaavai soi ||तोटा मूलि न आवई लाहा हरि भावै सोइ ॥توٹا مُول ن آوای لاها هر بھاوَے سوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਸਚੁ ਵਣੰਜਿਆ ਜਿਨਾ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥੨॥naanak tin sach vana(n)jiaa jinaa dhur likhiaa paraapat hoi ||2||नानक तिन सचु वणंजिआ जिना धुरि लिखिआ परापति होइ ॥२॥نانک تن سچ وݨںجآ جنا دھُر لکھآ پراپت هوِا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਾਲਾਹੀ ਸਚੁ ਸਾਲਾਹਣਾ ਸਚੁ ਸਚਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਾਲੇ ॥saalaahee sach saalaahanaa sach sachaa purakh niraale ||सालाही सचु सालाहणा सचु सचा पुरखु निराले ॥سالاهیِ سچ سالاهݨا سچ سچا پُرکھ نرالے ۔۔

ਸਚੁ ਸੇਵੀ ਸਚੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਚੁ ਸਚਾ ਹਰਿ ਰਖਵਾਲੇ ॥sach sevee sach man vasai sach sachaa har rakhavaale ||सचु सेवी सचु मनि वसै सचु सचा हरि रखवाले ॥سچ سےویِ سچ من وسَے سچ سچا هرِ رکھوالے ۔۔

ਸਚੁ ਸਚਾ ਜਿਨੀ ਅਰਾਧਿਆ ਸੇ ਜਾਇ ਰਲੇ ਸਚ ਨਾਲੇ ॥sach sachaa jinee araadhiaa se jai rale sach naale ||सचु सचा जिनी अराधिआ से जाइ रले सच नाले ॥سچ سچا جنیِ ارادھآ سے جاا رلے سچ نالے ۔۔

ਸਚੁ ਸਚਾ ਜਿਨੀ ਨ ਸੇਵਿਆ ਸੇ ਮਨਮੁਖ ਮੂੜ ਬੇਤਾਲੇ ॥sach sachaa jinee na seviaa se manmukh mooR betaale ||सचु सचा जिनी न सेविआ से मनमुख मूड़ बेताले ॥سچ سچا جنیِ ن سےوآ سے منمکھ مُوڑ بےتالے ۔۔

ਓਹ ਆਲੁ ਪਤਾਲੁ ਮੁਹਹੁ ਬੋਲਦੇ ਜਿਉ ਪੀਤੈ ਮਦਿ ਮਤਵਾਲੇ ॥੧੯॥oh aal pataal muhahu boladhe jiau peetai madh matavaale ||19||ओह आलु पतालु मुहहु बोलदे जिउ पीतै मदि मतवाले ॥१९॥اوه آل پتال مُههُ بولدے جا پیِتَے مد متوالے ۔۔۱۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोक महला ३ ॥سلوک مهلا ۳ ۔۔

ਗਉੜੀ ਰਾਗਿ ਸੁਲਖਣੀ ਜੇ ਖਸਮੈ ਚਿਤਿ ਕਰੇਇ ॥gauRee raag sulakhanee je khasamai chit karei ||गउड़ी रागि सुलखणी जे खसमै चिति करेइ ॥گاڑیِ راگ سُلکھݨیِ جے کھسمَے چت کرےا ۔۔

ਭਾਣੈ ਚਲੈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੈ ਐਸਾ ਸੀਗਾਰੁ ਕਰੇਇ ॥bhaanai chalai satiguroo kai aaisaa seegaar karei ||भाणै चलै सतिगुरू कै ऐसा सीगारु करेइ ॥بھاݨَے چلَے ستگرُو کَے اَےسا سیِگار کرےا ۔۔

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਭਤਾਰੁ ਹੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਰਾਵੇਇ ॥sachaa sabadh bhataar hai sadhaa sadhaa raavei ||सचा सबदु भतारु है सदा सदा रावेइ ॥سچا سبد بھتار هَے سدا سدا راوےا ۔۔

ਜਿਉ ਉਬਲੀ ਮਜੀਠੈ ਰੰਗੁ ਗਹਗਹਾ ਤਿਉ ਸਚੇ ਨੋ ਜੀਉ ਦੇਇ ॥jiau ubalee majeeThai ra(n)g gahagahaa tiau sache no jeeau dhei ||जिउ उबली मजीठै रंगु गहगहा तिउ सचे नो जीउ देइ ॥جِا اُبلیِ مجیِٹھَے رںگ گهگها تا سچے نو جیِا دےا ۔۔

ਰੰਗਿ ਚਲੂਲੈ ਅਤਿ ਰਤੀ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਗਾ ਨੇਹੁ ॥ra(n)g chaloolai at ratee sache siau lagaa neh ||रंगि चलूलै अति रती सचे सिउ लगा नेहु ॥رںگ چلُولَے ات رتیِ سچے سا لگا نےهُ ۔۔

ਕੂੜੁ ਠਗੀ ਗੁਝੀ ਨਾ ਰਹੈ ਕੂੜੁ ਮੁਲੰਮਾ ਪਲੇਟਿ ਧਰੇਹੁ ॥kooR Thagee gujhee naa rahai kooR mula(n)maa paleT dhareh ||कूड़ु ठगी गुझी ना रहै कूड़ु मुलंमा पलेटि धरेहु ॥کُوڑ ٹھگیِ گُجھیِ نا رهَے کُوڑ مُلµما پلےٹ دھرےهُ ۔۔

ਕੂੜੀ ਕਰਨਿ ਵਡਾਈਆ ਕੂੜੇ ਸਿਉ ਲਗਾ ਨੇਹੁ ॥kooRee karan vaddaieeaa kooRe siau lagaa neh ||कूड़ी करनि वडाईआ कूड़े सिउ लगा नेहु ॥کُوڑیِ کرن وڈاایآ کُوڑے سا لگا نےهُ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਆਪਿ ਹੈ ਆਪੇ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੧॥naanak sachaa aap hai aape nadhar karei ||1||नानक सचा आपि है आपे नदरि करेइ ॥१॥نانک سچا آپ هَے آپے ندر کرےا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਸੰਗਤਿ ਮਹਿ ਹਰਿ ਉਸਤਤਿ ਹੈ ਸੰਗਿ ਸਾਧੂ ਮਿਲੇ ਪਿਆਰਿਆ ॥satasa(n)gat meh har usatat hai sa(n)g saadhoo mile piaariaa ||सतसंगति महि हरि उसतति है संगि साधू मिले पिआरिआ ॥ستسںگت مهِ هر اُستت هَے سںگ سادھُو ملے پآرآ ۔۔

ਓਇ ਪੁਰਖ ਪ੍ਰਾਣੀ ਧੰਨਿ ਜਨ ਹਹਿ ਉਪਦੇਸੁ ਕਰਹਿ ਪਰਉਪਕਾਰਿਆ ॥oi purakh praanee dha(n)n jan heh upadhes kareh paraupakaariaa ||ओइ पुरख प्राणी धंनि जन हहि उपदेसु करहि परउपकारिआ ॥اوِا پُرکھ پراݨیِ دھنّ جن ههِ اُپدےس کره پراپکارآ ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਵਹਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸੁਣਾਵਹਿ ਹਰਿ ਨਾਮੇ ਜਗੁ ਨਿਸਤਾਰਿਆ ॥har naam dhiraRaaveh har naam sunaaveh har naame jag nisataariaa ||हरि नामु दृड़ावहि हरि नामु सुणावहि हरि नामे जगु निसतारिआ ॥هر نام درڑاوه هرِ نام سُݨاوه هرِ نامے جگ نستارآ ۔۔

ਗੁਰ ਵੇਖਣ ਕਉ ਸਭੁ ਕੋਈ ਲੋਚੈ ਨਵ ਖੰਡ ਜਗਤਿ ਨਮਸਕਾਰਿਆ ॥gur vekhan kau sabh koiee lochai nav kha(n)dd jagat namasakaariaa ||गुर वेखण कउ सभु कोई लोचै नव खंड जगति नमसकारिआ ॥گُر وےکھݨ کا سبھ کوای لوچَے نو کھںڈ جگت نمسکارآ ۔۔

ਤੁਧੁ ਆਪੇ ਆਪੁ ਰਖਿਆ ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਚਿ ਗੁਰੁ ਆਪੇ ਤੁਧੁ ਸਵਾਰਿਆ ॥tudh aape aap rakhiaa satigur vich gur aape tudh savaariaa ||तुधु आपे आपु रखिआ सतिगुर विचि गुरु आपे तुधु सवारिआ ॥تُدھ آپے آپ رکھآ ستِگر وچِ گُر آپے تُدھ سوارآ ۔۔

ਤੂ ਆਪੇ ਪੂਜਹਿ ਪੂਜ ਕਰਾਵਹਿ ਸਤਿਗੁਰ ਕਉ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿਆ ॥too aape poojeh pooj karaaveh satigur kau sirajanahaariaa ||तू आपे पूजहि पूज करावहि सतिगुर कउ सिरजणहारिआ ॥تُو آپے پُوجه پُوج کراوه ستگر کا سرجݨهارآ ۔۔

ਕੋਈ ਵਿਛੁੜਿ ਜਾਇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਸਹੁ ਤਿਸੁ ਕਾਲਾ ਮੁਹੁ ਜਮਿ ਮਾਰਿਆ ॥koiee vichhuR jai satiguroo paasahu tis kaalaa muh jam maariaa ||कोई विछुड़ि जाइ सतिगुरू पासहु तिसु काला मुहु जमि मारिआ ॥کوای وچھڑ جاا ستگرُو پاسهُ تس کالا مُهُ جمِ مارآ ۔۔