Ang 308 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੦੮)

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਜਿਨ ਕਉ ਆਪਿ ਦੇਇ ਵਡਿਆਈ ਜਗਤੁ ਭੀ ਆਪੇ ਆਣਿ ਤਿਨ ਕਉ ਪੈਰੀ ਪਾਏ ॥jin kau aap dhei vaddiaaiee jagat bhee aape aan tin kau pairee paae ||जिन कउ आपि देइ वडिआई जगतु भी आपे आणि तिन कउ पैरी पाए ॥جٍن کا آپ دےا وڈآای جگت بھیِ آپے آݨ تن کا پَےریِ پااے ۔۔

ਡਰੀਐ ਤਾਂ ਜੇ ਕਿਛੁ ਆਪ ਦੂ ਕੀਚੈ ਸਭੁ ਕਰਤਾ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਵਧਾਏ ॥ddareeaai taa(n) je kichh aap dhoo keechai sabh karataa aapanee kalaa vadhaae ||डरीऐ ताँ जे किछु आप दू कीचै सभु करता आपणी कला वधाए ॥ڈریِاَے تاں جے کچھ آپ دُو کیِچَے سبھ کرتا آپݨیِ کلا ودھااے ۔۔

ਦੇਖਹੁ ਭਾਈ ਏਹੁ ਅਖਾੜਾ ਹਰਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਚੇ ਕਾ ਜਿਨਿ ਆਪਣੈ ਜੋਰਿ ਸਭਿ ਆਣਿ ਨਿਵਾਏ ॥dhekhahu bhaiee eh akhaaRaa har preetam sache kaa jin aapanai jor sabh aan nivaae ||देखहु भाई एहु अखाड़ा हरि प्रीतम सचे का जिनि आपणै जोरि सभि आणि निवाए ॥دےکھهُ بھاای اےهُ اکھاڑا هر پریِتم سچے کا جنِ آپݨَے جور سبھِ آݨ نوااے ۔۔

ਆਪਣਿਆ ਭਗਤਾ ਕੀ ਰਖ ਕਰੇ ਹਰਿ ਸੁਆਮੀ ਨਿੰਦਕਾ ਦੁਸਟਾ ਕੇ ਮੁਹ ਕਾਲੇ ਕਰਾਏ ॥aapaniaa bhagataa kee rakh kare har suaamee ni(n)dhakaa dhusaTaa ke muh kaale karaae ||आपणिआ भगता की रख करे हरि सुआमी निंदका दुसटा के मुह काले कराए ॥آپݨآ بھگتا کیِ رکھ کرے هر سُآمیِ نںدکا دُسٹا کے مُه کالے کرااے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ਹਰਿ ਕੀਰਤਿ ਭਗਤਿ ਨਿਤ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ॥satigur kee vaddiaaiee nit chaRai savaiee har keerat bhagat nit aap karaae ||सतिगुर की वडिआई नित चड़ै सवाई हरि कीरति भगति नित आपि कराए ॥ستگر کیِ وڈِآای نت چڑَے سواای هرِ کیِرت بھگت نت آپ کرااے ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਜਪਹੁ ਗੁਰਸਿਖਹੁ ਹਰਿ ਕਰਤਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਘਰੀ ਵਸਾਏ ॥anadhin naam japahu gursikhahu har karataa satigur gharee vasaae ||अनदिनु नामु जपहु गुरसिखहु हरि करता सतिगुरु घरी वसाए ॥اندن نام جپهُ گُرسکھهُ هر کرتا ستِگر گھریِ وسااے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਬਾਣੀ ਸਤਿ ਸਤਿ ਕਰਿ ਜਾਣਹੁ ਗੁਰਸਿਖਹੁ ਹਰਿ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਮੁਹਹੁ ਕਢਾਏ ॥satigur kee baanee sat sat kar jaanahu gursikhahu har karataa aap muhahu kaddaae ||सतिगुर की बाणी सति सति करि जाणहु गुरसिखहु हरि करता आपि मुहहु कढाए ॥ستگر کیِ باݨیِ ستِ ستِ کرِ جاݨهُ گُرسکھهُ هرِ کرتا آپ مُههُ کڈھااے ۔۔

ਗੁਰਸਿਖਾ ਕੇ ਮੁਹ ਉਜਲੇ ਕਰੇ ਹਰਿ ਪਿਆਰਾ ਗੁਰ ਕਾ ਜੈਕਾਰੁ ਸੰਸਾਰਿ ਸਭਤੁ ਕਰਾਏ ॥gursikhaa ke muh ujale kare har piaaraa gur kaa jaikaar sa(n)saar sabhat karaae ||गुरसिखा के मुह उजले करे हरि पिआरा गुर का जैकारु संसारि सभतु कराए ॥گُرسکھا کے مُه اُجلے کرے هر پآرا گُر کا جَےکار سںسار سبھت کرااے ۔۔

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਕਾ ਦਾਸੁ ਹੈ ਹਰਿ ਦਾਸਨ ਕੀ ਹਰਿ ਪੈਜ ਰਖਾਏ ॥੨॥jan naanak har kaa dhaas hai har dhaasan kee har paij rakhaae ||2||जनु नानकु हरि का दासु है हरि दासन की हरि पैज रखाए ॥२॥جن نانک هر کا داس هَے هرِ داسن کیِ هرِ پَےج رکھااے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਆਪਿ ਹੈ ਸਚੁ ਸਾਹ ਹਮਾਰੇ ॥too sachaa saahib aap hai sach saeh hamaare ||तू सचा साहिबु आपि है सचु साह हमारे ॥تُو سچا ساهب آپ هَے سچ ساه همارے ۔۔

ਸਚੁ ਪੂਜੀ ਨਾਮੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇ ਪ੍ਰਭ ਵਣਜਾਰੇ ਥਾਰੇ ॥sach poojee naam dhiraRai prabh vanajaare thaare ||सचु पूजी नामु दृड़ाइ प्रभ वणजारे थारे ॥سچ پُوجیِ نام درڑاا پربھ وݨجارے تھارے ۔۔

ਸਚੁ ਸੇਵਹਿ ਸਚੁ ਵਣੰਜਿ ਲੈਹਿ ਗੁਣ ਕਥਹ ਨਿਰਾਰੇ ॥sach seveh sach vana(n)j laih gun katheh niraare ||सचु सेवहि सचु वणंजि लैहि गुण कथह निरारे ॥سچ سےوه سچ وݨںج لَےه گُݨ کتھه نرارے ۔۔

ਸੇਵਕ ਭਾਇ ਸੇ ਜਨ ਮਿਲੇ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰੇ ॥sevak bhai se jan mile gur sabadh savaare ||सेवक भाइ से जन मिले गुर सबदि सवारे ॥سےوک بھاا سے جن ملے گُر سبد سوارے ۔۔

ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਅਲਖੁ ਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਲਖਾਰੇ ॥੧੪॥too sachaa saahib alakh hai gur sabadh lakhaare ||14||तू सचा साहिबु अलखु है गुर सबदि लखारे ॥१४॥تُو سچا ساهب الکھ هَے گُر سبد لکھارے ۔۔۱۴۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਤਾਤਿ ਪਰਾਈ ਹੋਵੈ ਤਿਸ ਦਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਵੀ ਭਲਾ ॥jis a(n)dhar taat paraiee hovai tis dhaa kadhe na hovee bhalaa ||जिसु अंदरि ताति पराई होवै तिस दा कदे न होवी भला ॥جِس اںدر تات پراای هووَے تس دا کدے ن هوویِ بھلا ۔۔

ਓਸ ਦੈ ਆਖਿਐ ਕੋਈ ਨ ਲਗੈ ਨਿਤ ਓਜਾੜੀ ਪੂਕਾਰੇ ਖਲਾ ॥os dhai aakhiaai koiee na lagai nit ojaaRee pookaare khalaa ||ओस दै आखिऐ कोई न लगै नित ओजाड़ी पूकारे खला ॥اوس دَے آکھاَے کوای ن لگَے نت اوجاڑیِ پُوکارے کھلا ۔۔

ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਚੁਗਲੀ ਚੁਗਲੋ ਵਜੈ ਕੀਤਾ ਕਰਤਿਆ ਓਸ ਦਾ ਸਭੁ ਗਇਆ ॥jis a(n)dhar chugalee chugalo vajai keetaa karatiaa os dhaa sabh giaa ||जिसु अंदरि चुगली चुगलो वजै कीता करतिआ ओस दा सभु गइआ ॥جِس اںدر چُگلیِ چُگلو وجَے کیِتا کرتآ اوس دا سبھ گایا ۔۔

ਨਿਤ ਚੁਗਲੀ ਕਰੇ ਅਣਹੋਦੀ ਪਰਾਈ ਮੁਹੁ ਕਢਿ ਨ ਸਕੈ ਓਸ ਦਾ ਕਾਲਾ ਭਇਆ ॥nit chugalee kare anahodhee paraiee muh kadd na sakai os dhaa kaalaa bhiaa ||नित चुगली करे अणहोदी पराई मुहु कढि न सकै ओस दा काला भइआ ॥نِت چُگلیِ کرے اݨهودیِ پراای مُهُ کڈھ ن سکَے اوس دا کالا بھایا ۔۔

ਕਰਮ ਧਰਤੀ ਸਰੀਰੁ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚਿ ਜੇਹਾ ਕੋ ਬੀਜੇ ਤੇਹਾ ਕੋ ਖਾਏ ॥karam dharatee sareer kalijug vich jehaa ko beeje tehaa ko khaae ||करम धरती सरीरु कलिजुग विचि जेहा को बीजे तेहा को खाए ॥کرم دھرتیِ سریِر کلجگ وچِ جےها کو بیِجے تےها کو کھااے ۔۔

ਗਲਾ ਉਪਰਿ ਤਪਾਵਸੁ ਨ ਹੋਈ ਵਿਸੁ ਖਾਧੀ ਤਤਕਾਲ ਮਰਿ ਜਾਏ ॥galaa upar tapaavas na hoiee vis khaadhee tatakaal mar jaae ||गला उपरि तपावसु न होई विसु खाधी ततकाल मरि जाए ॥گلا اُپر تپاوس ن هوای وس کھادھیِ تتکال مر جااے ۔۔

ਭਾਈ ਵੇਖਹੁ ਨਿਆਉ ਸਚੁ ਕਰਤੇ ਕਾ ਜੇਹਾ ਕੋਈ ਕਰੇ ਤੇਹਾ ਕੋਈ ਪਾਏ ॥bhaiee vekhahu niaau sach karate kaa jehaa koiee kare tehaa koiee paae ||भाई वेखहु निआउ सचु करते का जेहा कोई करे तेहा कोई पाए ॥بھاای وےکھهُ نآا سچ کرتے کا جےها کوای کرے تےها کوای پااے ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਉ ਸਭ ਸੋਝੀ ਪਾਈ ਹਰਿ ਦਰ ਕੀਆ ਬਾਤਾ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ ॥੧॥jan naanak kau sabh sojhee paiee har dhar keeaa baataa aakh sunaae ||1||जन नानक कउ सभ सोझी पाई हरि दर कीआ बाता आखि सुणाए ॥१॥جن نانک کا سبھ سوجھیِ پاای هر در کیِآ باتا آکھ سُݨااے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਹੋਦੈ ਪਰਤਖਿ ਗੁਰੂ ਜੋ ਵਿਛੁੜੇ ਤਿਨ ਕਉ ਦਰਿ ਢੋਈ ਨਾਹੀ ॥hodhai paratakh guroo jo vichhuRe tin kau dhar ddoiee naahee ||होदै परतखि गुरू जो विछुड़े तिन कउ दरि ढोई नाही ॥هودَے پرتکھ گُرُو جو وچھڑے تن کا در ڈھوای ناهیِ ۔۔

ਕੋਈ ਜਾਇ ਮਿਲੈ ਤਿਨ ਨਿੰਦਕਾ ਮੁਹ ਫਿਕੇ ਥੁਕ ਥੁਕ ਮੁਹਿ ਪਾਹੀ ॥koiee jai milai tin ni(n)dhakaa muh fike thuk thuk muh paahee ||कोई जाइ मिलै तिन निंदका मुह फिके थुक थुक मुहि पाही ॥کوای جاا ملَے تن نںدکا مُه پھکے تھُک تھُک مُه پاهیِ ۔۔

ਜੋ ਸਤਿਗੁਰਿ ਫਿਟਕੇ ਸੇ ਸਭ ਜਗਤਿ ਫਿਟਕੇ ਨਿਤ ਭੰਭਲ ਭੂਸੇ ਖਾਹੀ ॥jo satigur fiTake se sabh jagat fiTake nit bha(n)bhal bhoose khaahee ||जो सतिगुरि फिटके से सभ जगति फिटके नित भंभल भूसे खाही ॥جو ستگر پھٹکے سے سبھ جگت پھٹکے نت بھںبھل بھُوسے کھاهیِ ۔۔

ਜਿਨ ਗੁਰੁ ਗੋਪਿਆ ਆਪਣਾ ਸੇ ਲੈਦੇ ਢਹਾ ਫਿਰਾਹੀ ॥jin gur gopiaa aapanaa se laidhe ddahaa firaahee ||जिन गुरु गोपिआ आपणा से लैदे ढहा फिराही ॥جٍن گُر گوپآ آپݨا سے لَےدے ڈھها پھراهیِ ۔۔

ਤਿਨ ਕੀ ਭੁਖ ਕਦੇ ਨ ਉਤਰੈ ਨਿਤ ਭੁਖਾ ਭੁਖ ਕੂਕਾਹੀ ॥tin kee bhukh kadhe na utarai nit bhukhaa bhukh kookaahee ||तिन की भुख कदे न उतरै नित भुखा भुख कूकाही ॥تٍن کیِ بھُکھ کدے ن اُترَے نت بھُکھا بھُکھ کُوکاهیِ ۔۔

ਓਨਾ ਦਾ ਆਖਿਆ ਕੋ ਨਾ ਸੁਣੈ ਨਿਤ ਹਉਲੇ ਹਉਲਿ ਮਰਾਹੀ ॥onaa dhaa aakhiaa ko naa sunai nit haule haul maraahee ||ओना दा आखिआ को ना सुणै नित हउले हउलि मराही ॥اونا دا آکھآ کو نا سُݨَے نت هالے هال مراهیِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਖਿ ਨ ਸਕਨੀ ਓਨਾ ਅਗੈ ਪਿਛੈ ਥਾਉ ਨਾਹੀ ॥satigur kee vaddiaaiee vekh na sakanee onaa agai pichhai thaau naahee ||सतिगुर की वडिआई वेखि न सकनी ओना अगै पिछै थाउ नाही ॥ستگر کیِ وڈِآای وےکھ ن سکنیِ اونا اگَے پچھَے تھاا ناهیِ ۔۔

ਜੋ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਾਰੇ ਤਿਨ ਜਾਇ ਮਿਲਹਿ ਰਹਦੀ ਖੁਹਦੀ ਸਭ ਪਤਿ ਗਵਾਹੀ ॥jo satigur maare tin jai mileh rahadhee khuhadhee sabh pat gavaahee ||जो सतिगुरि मारे तिन जाइ मिलहि रहदी खुहदी सभ पति गवाही ॥جو ستگر مارے تن جاا مله رهدیِ کھُهدیِ سبھ پتِ گواهیِ ۔۔