Ang 306 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੦੬)

ਜਿਸ ਨੋ ਦਇਆਲੁ ਹੋਵੈ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤਿਸੁ ਗੁਰਸਿਖ ਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸੁ ਸੁਣਾਵੈ ॥jis no dhiaal hovai meraa suaamee tis gursikh guroo upadhes sunaavai ||जिस नो दइआलु होवै मेरा सुआमी तिसु गुरसिख गुरू उपदेसु सुणावै ॥جِس نو دایال هووَے مےرا سُآمیِ تس گُرسکھ گُرُو اُپدےس سُݨاوَے ۔۔

ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਧੂੜਿ ਮੰਗੈ ਤਿਸੁ ਗੁਰਸਿਖ ਕੀ ਜੋ ਆਪਿ ਜਪੈ ਅਵਰਹ ਨਾਮੁ ਜਪਾਵੈ ॥੨॥jan naanak dhooR ma(n)gai tis gursikh kee jo aap japai avareh naam japaavai ||2||जनु नानकु धूड़ि मंगै तिसु गुरसिख की जो आपि जपै अवरह नामु जपावै ॥२॥جن نانک دھُوڑ مںگَے تس گُرسکھ کیِ جو آپ جپَے اوره نام جپاوَے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜੋ ਤੁਧੁ ਸਚੁ ਧਿਆਇਦੇ ਸੇ ਵਿਰਲੇ ਥੋੜੇ ॥jo tudh sach dhiaaidhe se virale thoRe ||जो तुधु सचु धिआइदे से विरले थोड़े ॥جو تُدھ سچ دھآادے سے ورلے تھوڑے ۔۔

ਜੋ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਇਕੁ ਅਰਾਧਦੇ ਤਿਨ ਕੀ ਬਰਕਤਿ ਖਾਹਿ ਅਸੰਖ ਕਰੋੜੇ ॥jo man chit ik araadhadhe tin kee barakat khaeh asa(n)kh karoRe ||जो मनि चिति इकु अराधदे तिन की बरकति खाहि असंख करोड़े ॥جو من چتِ اک ارادھدے تن کیِ برکت کھاه اسںکھ کروڑے ۔۔

ਤੁਧੁਨੋ ਸਭ ਧਿਆਇਦੀ ਸੇ ਥਾਇ ਪਏ ਜੋ ਸਾਹਿਬ ਲੋੜੇ ॥tudhuno sabh dhiaaidhee se thai pe jo saahib loRe ||तुधुनो सभ धिआइदी से थाइ पए जो साहिब लोड़े ॥تُدھنو سبھ دھآادیِ سے تھاا پاے جو ساهب لوڑے ۔۔

ਜੋ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਖਾਦੇ ਪੈਨਦੇ ਸੇ ਮੁਏ ਮਰਿ ਜੰਮੇ ਕੋੜ੍ਹੇ ॥jo bin satigur seve khaadhe painadhe se mue mar ja(n)me koRhe ||जो बिनु सतिगुर सेवे खादे पैनदे से मुए मरि जंमे कोड़्हे ॥جو بن ستگر سےوے کھادے پَےندے سے مُاے مرِ جںمے کوڑھے ۔۔

ਓਇ ਹਾਜਰੁ ਮਿਠਾ ਬੋਲਦੇ ਬਾਹਰਿ ਵਿਸੁ ਕਢਹਿ ਮੁਖਿ ਘੋਲੇ ॥oi haajar miThaa boladhe baahar vis kaddeh mukh ghole ||ओइ हाजरु मिठा बोलदे बाहरि विसु कढहि मुखि घोले ॥اوِا هاجر مٹھا بولدے باهر وس کڈھه مُکھ گھولے ۔۔

ਮਨਿ ਖੋਟੇ ਦਯਿ ਵਿਛੋੜੇ ॥੧੧॥man khoTe dhay vichhoRe ||11||मनि खोटे दयि विछोड़े ॥११॥من کھوٹے دےِ وچھوڑے ۔۔۱۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਮਲੁ ਜੂਈ ਭਰਿਆ ਨੀਲਾ ਕਾਲਾ ਖਿਧੋਲੜਾ ਤਿਨਿ ਵੇਮੁਖਿ ਵੇਮੁਖੈ ਨੋ ਪਾਇਆ ॥mal jooiee bhariaa neelaa kaalaa khidholaRaa tin vemukh vemukhai no paiaa ||मलु जूई भरिआ नीला काला खिधोलड़ा तिनि वेमुखि वेमुखै नो पाइआ ॥مل جُوای بھرآ نیِلا کالا کھدھولڑا تنِ وےمکھ وےمکھَے نو پاایا ۔۔

ਪਾਸਿ ਨ ਦੇਈ ਕੋਈ ਬਹਣਿ ਜਗਤ ਮਹਿ ਗੂਹ ਪੜਿ ਸਗਵੀ ਮਲੁ ਲਾਇ ਮਨਮੁਖੁ ਆਇਆ ॥paas na dheiee koiee bahan jagat meh gooh paR sagavee mal lai manmukh aaiaa ||पासि न देई कोई बहणि जगत महि गूह पड़ि सगवी मलु लाइ मनमुखु आइआ ॥پاس ن دےای کوای بهݨ جگت مهِ گُوه پڑِ سگویِ مل لاا منمکھ آایا ۔۔

ਪਰਾਈ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਚੁਗਲੀ ਨੋ ਵੇਮੁਖੁ ਕਰਿ ਕੈ ਭੇਜਿਆ ਓਥੈ ਭੀ ਮੁਹੁ ਕਾਲਾ ਦੁਹਾ ਵੇਮੁਖਾ ਦਾ ਕਰਾਇਆ ॥paraiee jo ni(n)dhaa chugalee no vemukh kar kai bhejiaa othai bhee muh kaalaa dhuhaa vemukhaa dhaa karaiaa ||पराई जो निंदा चुगली नो वेमुखु करि कै भेजिआ ओथै भी मुहु काला दुहा वेमुखा दा कराइआ ॥پراای جو نںدا چُگلیِ نو وےمکھ کر کَے بھےجآ اوتھَے بھیِ مُهُ کالا دُها وےمکھا دا کراایا ۔۔

ਤੜ ਸੁਣਿਆ ਸਭਤੁ ਜਗਤ ਵਿਚਿ ਭਾਈ ਵੇਮੁਖੁ ਸਣੈ ਨਫਰੈ ਪਉਲੀ ਪਉਦੀ ਫਾਵਾ ਹੋਇ ਕੈ ਉਠਿ ਘਰਿ ਆਇਆ ॥taR suniaa sabhat jagat vich bhaiee vemukh sanai nafarai paulee paudhee faavaa hoi kai uTh ghar aaiaa ||तड़ सुणिआ सभतु जगत विचि भाई वेमुखु सणै नफरै पउली पउदी फावा होइ कै उठि घरि आइआ ॥تڑ سُݨآ سبھت جگت وچ بھاای وےمکھ سݨَے نپھرَے پالیِ پادیِ پھاوا هوِا کَے اُٹھ گھرِ آایا ۔۔

ਅਗੈ ਸੰਗਤੀ ਕੁੜਮੀ ਵੇਮੁਖੁ ਰਲਣਾ ਨ ਮਿਲੈ ਤਾ ਵਹੁਟੀ ਭਤੀਜਂੀ ਫਿਰਿ ਆਣਿ ਘਰਿ ਪਾਇਆ ॥agai sa(n)gatee kuRamee vemukh ralanaa na milai taa vahuTee bhateeja(n)ee fir aan ghar paiaa ||अगै संगती कुड़मी वेमुखु रलणा न मिलै ता वहुटी भतीजीं फिरि आणि घरि पाइआ ॥اگَے سںگتیِ کُڑمیِ وےمکھ رلݨا ن ملَے تا وهُٹیِ بھتیِجˆØیِ پھر آݨ گھرِ پاایا ۔۔

ਹਲਤੁ ਪਲਤੁ ਦੋਵੈ ਗਏ ਨਿਤ ਭੁਖਾ ਕੂਕੇ ਤਿਹਾਇਆ ॥halat palat dhovai ge nit bhukhaa kooke tihaiaa ||हलतु पलतु दोवै गए नित भुखा कूके तिहाइआ ॥هلت پلت دووَے گاے نت بھُکھا کُوکے تهاایا ۔۔

ਧਨੁ ਧਨੁ ਸੁਆਮੀ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਹੈ ਜਿਨਿ ਨਿਆਉ ਸਚੁ ਬਹਿ ਆਪਿ ਕਰਾਇਆ ॥dhan dhan suaamee karataa purakh hai jin niaau sach beh aap karaiaa ||धनु धनु सुआमी करता पुरखु है जिनि निआउ सचु बहि आपि कराइआ ॥دھن دھن سُآمیِ کرتا پُرکھ هَے جن نآا سچ بهِ آپ کراایا ۔۔

ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਸੋ ਸਾਚੈ ਮਾਰਿ ਪਚਾਇਆ ॥jo ni(n)dhaa kare satigur poore kee so saachai maar pachaiaa ||जो निंदा करे सतिगुर पूरे की सो साचै मारि पचाइआ ॥جو نںدا کرے ستگر پُورے کیِ سو ساچَے مار پچاایا ۔۔

ਏਹੁ ਅਖਰੁ ਤਿਨਿ ਆਖਿਆ ਜਿਨਿ ਜਗਤੁ ਸਭੁ ਉਪਾਇਆ ॥੧॥eh akhar tin aakhiaa jin jagat sabh upaiaa ||1||एहु अखरु तिनि आखिआ जिनि जगतु सभु उपाइआ ॥१॥اےهُ اکھر تن آکھآ جنِ جگت سبھ اُپاایا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਸਾਹਿਬੁ ਜਿਸ ਕਾ ਨੰਗਾ ਭੁਖਾ ਹੋਵੈ ਤਿਸ ਦਾ ਨਫਰੁ ਕਿਥਹੁ ਰਜਿ ਖਾਏ ॥saahib jis kaa na(n)gaa bhukhaa hovai tis dhaa nafar kithahu raj khaae ||साहिबु जिस का नंगा भुखा होवै तिस दा नफरु किथहु रजि खाए ॥ساهب جس کا نµگا بھُکھا هووَے تس دا نپھر کتھهُ رج کھااے ۔۔

ਜਿ ਸਾਹਿਬ ਕੈ ਘਰਿ ਵਥੁ ਹੋਵੈ ਸੁ ਨਫਰੈ ਹਥਿ ਆਵੈ ਅਣਹੋਦੀ ਕਿਥਹੁ ਪਾਏ ॥j saahib kai ghar vath hovai su nafarai hath aavai anahodhee kithahu paae ||जि साहिब कै घरि वथु होवै सु नफरै हथि आवै अणहोदी किथहु पाए ॥جِ ساهب کَے گھر وتھ هووَے سُ نپھرَے هتھِ آوَے اݨهودیِ کتھهُ پااے ۔۔

ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਫਿਰਿ ਲੇਖਾ ਮੰਗੀਐ ਸਾ ਸੇਵਾ ਅਉਖੀ ਹੋਈ ॥jis dhee sevaa keetee fir lekhaa ma(n)geeaai saa sevaa aaukhee hoiee ||जिस दी सेवा कीती फिरि लेखा मंगीऐ सा सेवा अउखी होई ॥جِس دیِ سےوا کیِتیِ پھر لےکھا مںگیِاَے سا سےوا ااکھیِ هوای ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੇਵਾ ਕਰਹੁ ਹਰਿ ਗੁਰ ਸਫਲ ਦਰਸਨ ਕੀ ਫਿਰਿ ਲੇਖਾ ਮੰਗੈ ਨ ਕੋਈ ॥੨॥naanak sevaa karahu har gur safal dharasan kee fir lekhaa ma(n)gai na koiee ||2||नानक सेवा करहु हरि गुर सफल दरसन की फिरि लेखा मंगै न कोई ॥२॥نانک سےوا کرهُ هر گُر سپھل درسن کیِ پھرِ لےکھا مںگَے ن کوای ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਵੀਚਾਰਹਿ ਸੰਤ ਜਨ ਚਾਰਿ ਵੇਦ ਕਹੰਦੇ ॥naanak veechaareh sa(n)t jan chaar vedh kaha(n)dhe ||नानक वीचारहि संत जन चारि वेद कहंदे ॥نانک ویِچاره سںت جن چار وےد کهںدے ۔۔

ਭਗਤ ਮੁਖੈ ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਸੇ ਵਚਨ ਹੋਵੰਦੇ ॥bhagat mukhai te boladhe se vachan hova(n)dhe ||भगत मुखै ते बोलदे से वचन होवंदे ॥بھگت مُکھَے تے بولدے سے وچن هووںدے ۔۔

ਪ੍ਰਗਟ ਪਹਾਰਾ ਜਾਪਦਾ ਸਭਿ ਲੋਕ ਸੁਣੰਦੇ ॥pragaT pahaaraa jaapadhaa sabh lok suna(n)dhe ||प्रगट पहारा जापदा सभि लोक सुणंदे ॥پرگٹ پهارا جاپدا سبھ لوک سُݨںدے ۔۔

ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਇਨਿ ਮੁਗਧ ਨਰ ਸੰਤ ਨਾਲਿ ਖਹੰਦੇ ॥sukh na pain mugadh nar sa(n)t naal khaha(n)dhe ||सुखु न पाइनि मुगध नर संत नालि खहंदे ॥سُکھ ن پاان مُگدھ نر سںت نال کھهںدے ۔۔

ਓਇ ਲੋਚਨਿ ਓਨਾ ਗੁਣੈ ਨੋ ਓਇ ਅਹੰਕਾਰਿ ਸੜੰਦੇ ॥oi lochan onaa gunai no oi aha(n)kaar saRa(n)dhe ||ओइ लोचनि ओना गुणै नो ओइ अहंकारि सड़ंदे ॥اوِا لوچن اونا گُݨَے نو اوِا اهںکار سڑںدے ۔۔

ਓਇ ਵਿਚਾਰੇ ਕਿਆ ਕਰਹਿ ਜਾ ਭਾਗ ਧੁਰਿ ਮੰਦੇ ॥oi vichaare kiaa kareh jaa bhaag dhur ma(n)dhe ||ओइ विचारे किआ करहि जा भाग धुरि मंदे ॥اوِا وچارے کآ کره جا بھاگ دھُر مںدے ۔۔

ਜੋ ਮਾਰੇ ਤਿਨਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮਿ ਸੇ ਕਿਸੈ ਨ ਸੰਦੇ ॥jo maare tin paarabraham se kisai na sa(n)dhe ||जो मारे तिनि पारब्रहमि से किसै न संदे ॥جو مارے تن پاربرهمِ سے کسَے ن سںدے ۔۔

ਵੈਰੁ ਕਰਹਿ ਨਿਰਵੈਰ ਨਾਲਿ ਧਰਮ ਨਿਆਇ ਪਚੰਦੇ ॥vair kareh niravair naal dharam niaai pacha(n)dhe ||वैरु करहि निरवैर नालि धरम निआइ पचंदे ॥وَےر کره نروَےر نال دھرم نآا پچںدے ۔۔

ਜੋ ਜੋ ਸੰਤਿ ਸਰਾਪਿਆ ਸੇ ਫਿਰਹਿ ਭਵੰਦੇ ॥jo jo sa(n)t saraapiaa se fireh bhava(n)dhe ||जो जो संति सरापिआ से फिरहि भवंदे ॥جو جو سںت سراپآ سے پھره بھوںدے ۔۔

ਪੇਡੁ ਮੁੰਢਾਹੂੰ ਕਟਿਆ ਤਿਸੁ ਡਾਲ ਸੁਕੰਦੇ ॥੧੨॥pedd mu(n)ddaahoo(n) kaTiaa tis ddaal suka(n)dhe ||12||पेडु मुँढाहूँ कटिआ तिसु डाल सुकंदे ॥१२॥پےڈ مُںڈھاهُوں کٹآ تس ڈال سُکںدے ۔۔۱۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔