Ang 304 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੦੪)

ਜੋ ਗੁਰੁ ਗੋਪੇ ਆਪਣਾ ਸੁ ਭਲਾ ਨਾਹੀ ਪੰਚਹੁ ਓਨਿ ਲਾਹਾ ਮੂਲੁ ਸਭੁ ਗਵਾਇਆ ॥jo gur gope aapanaa su bhalaa naahee pa(n)chahu on laahaa mool sabh gavaiaa ||जो गुरु गोपे आपणा सु भला नाही पंचहु ओनि लाहा मूलु सभु गवाइआ ॥جو گُر گوپے آپݨا سُ بھلا ناهیِ پںچهُ اون لاها مُول سبھ گواایا ۔۔

ਪਹਿਲਾ ਆਗਮੁ ਨਿਗਮੁ ਨਾਨਕੁ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਕਾ ਬਚਨੁ ਉਪਰਿ ਆਇਆ ॥pahilaa aagam nigam naanak aakh sunaae poore gur kaa bachan upar aaiaa ||पहिला आगमु निगमु नानकु आखि सुणाए पूरे गुर का बचनु उपरि आइआ ॥پهِلا آگم نگم نانک آکھ سُݨااے پُورے گُر کا بچن اُپر آایا ۔۔

ਗੁਰਸਿਖਾ ਵਡਿਆਈ ਭਾਵੈ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਮਨਮੁਖਾ ਓਹ ਵੇਲਾ ਹਥਿ ਨ ਆਇਆ ॥੨॥gursikhaa vaddiaaiee bhaavai gur poore kee manmukhaa oh velaa hath na aaiaa ||2||गुरसिखा वडिआई भावै गुर पूरे की मनमुखा ओह वेला हथि न आइआ ॥२॥گُرسکھا وڈآای بھاوَے گُر پُورے کیِ منمکھا اوه وےلا هتھِ ن آایا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਚੁ ਸਚਾ ਸਭ ਦੂ ਵਡਾ ਹੈ ਸੋ ਲਏ ਜਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਟਿਕੇ ॥sach sachaa sabh dhoo vaddaa hai so le jis satigur Tike ||सचु सचा सभ दू वडा है सो लए जिसु सतिगुरु टिके ॥سچ سچا سبھ دُو وڈا هَے سو لاے جس ستگر ٹکے ۔۔

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਿ ਸਚੁ ਧਿਆਇਦਾ ਸਚੁ ਸਚਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਇਕੇ ॥so satigur j sach dhiaaidhaa sach sachaa satigur ike ||सो सतिगुरु जि सचु धिआइदा सचु सचा सतिगुरु इके ॥سو ستگر ج سچ دھآادا سچ سچا ستِگر ِاکے ۔۔

ਸੋਈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਹੈ ਜਿਨਿ ਪੰਜੇ ਦੂਤ ਕੀਤੇ ਵਸਿ ਛਿਕੇ ॥soiee satigur purakh hai jin pa(n)je dhoot keete vas chhike ||सोई सतिगुरु पुरखु है जिनि पंजे दूत कीते वसि छिके ॥سوای ستگر پُرکھ هَے جنِ پںجے دُوت کیِتے وسِ چھکے ۔۔

ਜਿ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦੇ ਤਿਨ ਅੰਦਰਿ ਕੂੜੁ ਫਿਟੁ ਫਿਟੁ ਮੁਹ ਫਿਕੇ ॥j bin satigur seve aap ganaidhe tin a(n)dhar kooR fiT fiT muh fike ||जि बिनु सतिगुर सेवे आपु गणाइदे तिन अंदरि कूड़ु फिटु फिटु मुह फिके ॥جِ بن ستگر سےوے آپ گݨاادے تن اںدر کُوڑ پھٹ پھٹ مُه پھکے ۔۔

ਓਇ ਬੋਲੇ ਕਿਸੈ ਨ ਭਾਵਨੀ ਮੁਹ ਕਾਲੇ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਚੁਕੇ ॥੮॥oi bole kisai na bhaavanee muh kaale satigur te chuke ||8||ओइ बोले किसै न भावनी मुह काले सतिगुर ते चुके ॥८॥اوِا بولے کسَے ن بھاونیِ مُه کالے ستگر تے چُکے ۔۔۸۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਕਾ ਸਭੁ ਖੇਤੁ ਹੈ ਹਰਿ ਆਪਿ ਕਿਰਸਾਣੀ ਲਾਇਆ ॥har prabh kaa sabh khet hai har aap kirasaanee laiaa ||हरि प्रभ का सभु खेतु है हरि आपि किरसाणी लाइआ ॥هر پربھ کا سبھ کھےت هَے هرِ آپ کرساݨیِ لاایا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਬਖਸਿ ਜਮਾਈਅਨੁ ਮਨਮੁਖੀ ਮੂਲੁ ਗਵਾਇਆ ॥gurmukh bakhas jamaieean manmukhee mool gavaiaa ||गुरमुखि बखसि जमाईअनु मनमुखी मूलु गवाइआ ॥گُرمکھ بکھس جماایان منمکھیِ مُول گواایا ۔۔

ਸਭੁ ਕੋ ਬੀਜੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਨੋ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ਸੋ ਖੇਤੁ ਜਮਾਇਆ ॥sabh ko beeje aapane bhale no har bhaavai so khet jamaiaa ||सभु को बीजे आपणे भले नो हरि भावै सो खेतु जमाइआ ॥سبھ کو بیِجے آپݨے بھلے نو هر بھاوَے سو کھےت جماایا ۔۔

ਗੁਰਸਿਖੀ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਬੀਜਿਆ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਫਲੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪਾਇਆ ॥gursikhee har a(n)mrit beejiaa har a(n)mirat naam fal a(n)mrit paiaa ||गुरसिखी हरि अंमृतु बीजिआ हरि अंमृत नामु फलु अंमृतु पाइआ ॥گُرسکھیِ هر اںمرت بیِجآ هرِ اںمرت نام پھل اںمرت پاایا ۔۔

ਜਮੁ ਚੂਹਾ ਕਿਰਸ ਨਿਤ ਕੁਰਕਦਾ ਹਰਿ ਕਰਤੈ ਮਾਰਿ ਕਢਾਇਆ ॥jam choohaa kiras nit kurakadhaa har karatai maar kaddaiaa ||जमु चूहा किरस नित कुरकदा हरि करतै मारि कढाइआ ॥جم چُوها کرس نت کُرکدا هر کرتَے مار کڈھاایا ۔۔

ਕਿਰਸਾਣੀ ਜੰਮੀ ਭਾਉ ਕਰਿ ਹਰਿ ਬੋਹਲ ਬਖਸ ਜਮਾਇਆ ॥kirasaanee ja(n)mee bhaau kar har bohal bakhas jamaiaa ||किरसाणी जंमी भाउ करि हरि बोहल बखस जमाइआ ॥کِرساݨیِ جںمیِ بھاا کر هرِ بوهل بکھس جماایا ۔۔

ਤਿਨ ਕਾ ਕਾੜਾ ਅੰਦੇਸਾ ਸਭੁ ਲਾਹਿਓਨੁ ਜਿਨੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਧਿਆਇਆ ॥tin kaa kaaRaa a(n)dhesaa sabh laahion jinee satigur purakh dhiaaiaa ||तिन का काड़ा अंदेसा सभु लाहिओनु जिनी सतिगुरु पुरखु धिआइआ ॥تٍن کا کاڑا اںدےسا سبھ لاهاون جنیِ ستگر پُرکھ دھآایا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿਆ ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਸਭੁ ਜਗਤੁ ਤਰਾਇਆ ॥੧॥jan naanak naam araadhiaa aap tariaa sabh jagat taraiaa ||1||जन नानक नामु अराधिआ आपि तरिआ सभु जगतु तराइआ ॥१॥جن نانک نام ارادھآ آپ ترآ سبھ جگت تراایا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਸਾਰਾ ਦਿਨੁ ਲਾਲਚਿ ਅਟਿਆ ਮਨਮੁਖਿ ਹੋਰੇ ਗਲਾ ॥saaraa dhin laalach aTiaa manmukh hore galaa ||सारा दिनु लालचि अटिआ मनमुखि होरे गला ॥سارا دن لالچ اٹآ منمکھ هورے گلا ۔۔

ਰਾਤੀ ਊਘੈ ਦਬਿਆ ਨਵੇ ਸੋਤ ਸਭਿ ਢਿਲਾ ॥raatee uooghai dhabiaa nave sot sabh ddilaa ||राती ऊघै दबिआ नवे सोत सभि ढिला ॥راتیِ اُوگھَے دبآ نوے سوت سبھِ ڈھلا ۔۔

ਮਨਮੁਖਾ ਦੈ ਸਿਰਿ ਜੋਰਾ ਅਮਰੁ ਹੈ ਨਿਤ ਦੇਵਹਿ ਭਲਾ ॥manmukhaa dhai sir joraa amar hai nit dheveh bhalaa ||मनमुखा दै सिरि जोरा अमरु है नित देवहि भला ॥منمکھا دَے سر جورا امر هَے نت دےوه بھلا ۔۔

ਜੋਰਾ ਦਾ ਆਖਿਆ ਪੁਰਖ ਕਮਾਵਦੇ ਸੇ ਅਪਵਿਤ ਅਮੇਧ ਖਲਾ ॥joraa dhaa aakhiaa purakh kamaavadhe se apavit amedh khalaa ||जोरा दा आखिआ पुरख कमावदे से अपवित अमेध खला ॥جورا دا آکھآ پُرکھ کماودے سے اپوت امےدھ کھلا ۔۔

ਕਾਮਿ ਵਿਆਪੇ ਕੁਸੁਧ ਨਰ ਸੇ ਜੋਰਾ ਪੁਛਿ ਚਲਾ ॥kaam viaape kusudh nar se joraa puchh chalaa ||कामि विआपे कुसुध नर से जोरा पुछि चला ॥کام وآپے کُسدھ نر سے جورا پُچھ چلا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਆਖਿਐ ਜੋ ਚਲੈ ਸੋ ਸਤਿ ਪੁਰਖੁ ਭਲ ਭਲਾ ॥satigur kai aakhiaai jo chalai so sat purakh bhal bhalaa ||सतिगुर कै आखिऐ जो चलै सो सति पुरखु भल भला ॥ستگر کَے آکھاَے جو چلَے سو ستِ پُرکھ بھل بھلا ۔۔

ਜੋਰਾ ਪੁਰਖ ਸਭਿ ਆਪਿ ਉਪਾਇਅਨੁ ਹਰਿ ਖੇਲ ਸਭਿ ਖਿਲਾ ॥joraa purakh sabh aap upaian har khel sabh khilaa ||जोरा पुरख सभि आपि उपाइअनु हरि खेल सभि खिला ॥جورا پُرکھ سبھ آپ اُپااان هرِ کھےل سبھِ کھلا ۔۔

ਸਭ ਤੇਰੀ ਬਣਤ ਬਣਾਵਣੀ ਨਾਨਕ ਭਲ ਭਲਾ ॥੨॥sabh teree banat banaavanee naanak bhal bhalaa ||2||सभ तेरी बणत बणावणी नानक भल भला ॥२॥سبھ تےریِ بݨت بݨاوݨیِ نانک بھل بھلا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਵੇਪਰਵਾਹੁ ਅਥਾਹੁ ਹੈ ਅਤੁਲੁ ਕਿਉ ਤੁਲੀਐ ॥too veparavaahu athaahu hai atul kiau tuleeaai ||तू वेपरवाहु अथाहु है अतुलु किउ तुलीऐ ॥تُو وےپرواهُ اتھاهُ هَے اتل کا تُلیِاَے ۔۔

ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ਜਿ ਤੁਧੁ ਧਿਆਇਦੇ ਜਿਨ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੀਐ ॥se vaddabhaagee j tudh dhiaaidhe jin satigur mileeaai ||से वडभागी जि तुधु धिआइदे जिन सतिगुरु मिलीऐ ॥سے وڈبھاگیِ ج تُدھ دھآادے جن ستگر ملیِاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਬਾਣੀ ਸਤਿ ਸਰੂਪੁ ਹੈ ਗੁਰਬਾਣੀ ਬਣੀਐ ॥satigur kee baanee sat saroop hai gurbaanee baneeaai ||सतिगुर की बाणी सति सरूपु है गुरबाणी बणीऐ ॥ستگر کیِ باݨیِ ستِ سرُوپ هَے گُرباݨیِ بݨیِاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਰੀਸੈ ਹੋਰਿ ਕਚੁ ਪਿਚੁ ਬੋਲਦੇ ਸੇ ਕੂੜਿਆਰ ਕੂੜੇ ਝੜਿ ਪੜੀਐ ॥satigur kee reesai hor kach pich boladhe se kooRiaar kooRe jhaR paReeaai ||सतिगुर की रीसै होरि कचु पिचु बोलदे से कूड़िआर कूड़े झड़ि पड़ीऐ ॥ستگر کیِ ریِسَے هور کچ پچ بولدے سے کُوڑآر کُوڑے جھڑِ پڑیِاَے ۔۔

ਓਨੑਾ ਅੰਦਰਿ ਹੋਰੁ ਮੁਖਿ ਹੋਰੁ ਹੈ ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਨੋ ਝਖਿ ਮਰਦੇ ਕੜੀਐ ॥੯॥on(h)aa a(n)dhar hor mukh hor hai bikh maiaa no jhakh maradhe kaReeaai ||9||ओन्ना अंदरि होरु मुखि होरु है बिखु माइआ नो झखि मरदे कड़ीऐ ॥९॥اونھا اںدر هور مُکھ هور هَے بکھ ماایا نو جھکھ مردے کڑیِاَے ۔۔۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਨਿਰਮਲੀ ਨਿਰਮਲ ਜਨੁ ਹੋਇ ਸੁ ਸੇਵਾ ਘਾਲੇ ॥satigur kee sevaa niramalee niramal jan hoi su sevaa ghaale ||सतिगुर की सेवा निरमली निरमल जनु होइ सु सेवा घाले ॥ستگر کیِ سےوا نرملیِ نرمل جن هوا سُ سےوا گھالے ۔۔

ਜਿਨ ਅੰਦਰਿ ਕਪਟੁ ਵਿਕਾਰੁ ਝੂਠੁ ਓਇ ਆਪੇ ਸਚੈ ਵਖਿ ਕਢੇ ਜਜਮਾਲੇ ॥jin a(n)dhar kapaT vikaar jhooTh oi aape sachai vakh kadde jajamaale ||जिन अंदरि कपटु विकारु झूठु ओइ आपे सचै वखि कढे जजमाले ॥جٍن اںدر کپٹ وکار جھُوٹھ اوِا آپے سچَے وکھ کڈھے ججمالے ۔۔