Ang 303 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੦੩)

ਜਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਰਾਫੁ ਨਦਰਿ ਕਰਿ ਦੇਖੈ ਸੁਆਵਗੀਰ ਸਭਿ ਉਘੜਿ ਆਏ ॥jaa satigur saraaf nadhar kar dhekhai suaavageer sabh ughaR aae ||जा सतिगुरु सराफु नदरि करि देखै सुआवगीर सभि उघड़ि आए ॥جا ستگر سراپھ ندر کرِ دےکھَے سُآوگیِر سبھِ اُگھڑ آاے ۔۔

ਓਇ ਜੇਹਾ ਚਿਤਵਹਿ ਨਿਤ ਤੇਹਾ ਪਾਇਨਿ ਓਇ ਤੇਹੋ ਜੇਹੇ ਦਯਿ ਵਜਾਏ ॥oi jehaa chitaveh nit tehaa pain oi teho jehe dhay vajaae ||ओइ जेहा चितवहि नित तेहा पाइनि ओइ तेहो जेहे दयि वजाए ॥اوِا جےها چتوه نت تےها پاان اوِا تےهو جےهے دے وجااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਦੁਹੀ ਸਿਰੀ ਖਸਮੁ ਆਪੇ ਵਰਤੈ ਨਿਤ ਕਰਿ ਕਰਿ ਦੇਖੈ ਚਲਤ ਸਬਾਏ ॥੧॥naanak dhuhee siree khasam aape varatai nit kar kar dhekhai chalat sabaae ||1||नानक दुही सिरी खसमु आपे वरतै नित करि करि देखै चलत सबाए ॥१॥نانک دُهیِ سریِ کھسم آپے ورتَے نت کر کرِ دےکھَے چلت سبااے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਇਕੁ ਮਨੁ ਇਕੁ ਵਰਤਦਾ ਜਿਤੁ ਲਗੈ ਸੋ ਥਾਇ ਪਾਇ ॥eik man ik varatadhaa jit lagai so thai pai ||इकु मनु इकु वरतदा जितु लगै सो थाइ पाइ ॥ِاک من اک ورتدا جت لگَے سو تھاِا پاِا ۔۔

ਕੋਈ ਗਲਾ ਕਰੇ ਘਨੇਰੀਆ ਜਿ ਘਰਿ ਵਥੁ ਹੋਵੈ ਸਾਈ ਖਾਇ ॥koiee galaa kare ghanereeaa j ghar vath hovai saiee khai ||कोई गला करे घनेरीआ जि घरि वथु होवै साई खाइ ॥کوای گلا کرے گھنےریِآ ج گھر وتھ هووَے ساای کھاا ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੋਝੀ ਨਾ ਪਵੈ ਅਹੰਕਾਰੁ ਨ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥bin satigur sojhee naa pavai aha(n)kaar na vichahu jai ||बिनु सतिगुर सोझी ना पवै अहंकारु न विचहु जाइ ॥بٍن ستگر سوجھیِ نا پوَے اهںکار ن وچهُ جاا ۔۔

ਅਹੰਕਾਰੀਆ ਨੋ ਦੁਖ ਭੁਖ ਹੈ ਹਥੁ ਤਡਹਿ ਘਰਿ ਘਰਿ ਮੰਗਾਇ ॥aha(n)kaareeaa no dhukh bhukh hai hath taddeh ghar ghar ma(n)gai ||अहंकारीआ नो दुख भुख है हथु तडहि घरि घरि मंगाइ ॥اهںکاریِآ نو دُکھ بھُکھ هَے هتھ تڈه گھر گھرِ مںگاا ۔۔

ਕੂੜੁ ਠਗੀ ਗੁਝੀ ਨਾ ਰਹੈ ਮੁਲੰਮਾ ਪਾਜੁ ਲਹਿ ਜਾਇ ॥kooR Thagee gujhee naa rahai mula(n)maa paaj leh jai ||कूड़ु ठगी गुझी ना रहै मुलंमा पाजु लहि जाइ ॥کُوڑ ٹھگیِ گُجھیِ نا رهَے مُلµما پاج لهِ جاا ۔۔

ਜਿਸੁ ਹੋਵੈ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਪ੍ਰਭੁ ਆਇ ॥jis hovai poorab likhiaa tis satigur milai prabh aai ||जिसु होवै पूरबि लिखिआ तिसु सतिगुरु मिलै प्रभु आइ ॥جِس هووَے پُورب لکھآ تس ستِگر ملَے پربھ آِا ۔۔

ਜਿਉ ਲੋਹਾ ਪਾਰਸਿ ਭੇਟੀਐ ਮਿਲਿ ਸੰਗਤਿ ਸੁਵਰਨੁ ਹੋਇ ਜਾਇ ॥jiau lohaa paaras bheTeeaai mil sa(n)gat suvaran hoi jai ||जिउ लोहा पारसि भेटीऐ मिलि संगति सुवरनु होइ जाइ ॥جِا لوها پارس بھےٹیِاَے مل سںگت سُورن هوا جاِا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕੇ ਪ੍ਰਭ ਤੂ ਧਣੀ ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਚਲਾਇ ॥੨॥jan naanak ke prabh too dhanee jiau bhaavai tivai chalai ||2||जन नानक के प्रभ तू धणी जिउ भावै तिवै चलाइ ॥२॥جن نانک کے پربھ تُو دھݨیِ جا بھاوَے توَے چلاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਨ ਹਰਿ ਹਿਰਦੈ ਸੇਵਿਆ ਤਿਨ ਹਰਿ ਆਪਿ ਮਿਲਾਏ ॥jin har hiradhai seviaa tin har aap milaae ||जिन हरि हिरदै सेविआ तिन हरि आपि मिलाए ॥جٍن هر هردَے سےوآ تن هرِ آپ ملااے ۔۔

ਗੁਣ ਕੀ ਸਾਝਿ ਤਿਨ ਸਿਉ ਕਰੀ ਸਭਿ ਅਵਗਣ ਸਬਦਿ ਜਲਾਏ ॥gun kee saajh tin siau karee sabh avagan sabadh jalaae ||गुण की साझि तिन सिउ करी सभि अवगण सबदि जलाए ॥گُݨ کیِ ساجھ تن سا کریِ سبھ اوگݨ سبد جلااے ۔۔

ਅਉਗਣ ਵਿਕਣਿ ਪਲਰੀ ਜਿਸੁ ਦੇਹਿ ਸੁ ਸਚੇ ਪਾਏ ॥aaugan vikan palaree jis dheh su sache paae ||अउगण विकणि पलरी जिसु देहि सु सचे पाए ॥ااگݨ وکݨ پلریِ جس دےه سُ سچے پااے ۔۔

ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਜਿਨਿ ਅਉਗਣ ਮੇਟਿ ਗੁਣ ਪਰਗਟੀਆਏ ॥balihaaree gur aapane jin aaugan meT gun paragaTeeaae ||बलिहारी गुर आपणे जिनि अउगण मेटि गुण परगटीआए ॥بلهاریِ گُر آپݨے جنِ ااگݨ مےٹ گُݨ پرگٹیِآاے ۔۔

ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਡੇ ਕੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਲਾਏ ॥੭॥vaddee vaddiaaiee vadde kee gurmukh aalaae ||7||वडी वडिआई वडे की गुरमुखि आलाए ॥७॥وڈیِ وڈآای وڈے کیِ گُرمکھ آلااے ۔۔۷۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਚਿ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜੋ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ॥satigur vich vaddee vaddiaaiee jo anadhin har har naam dhiaavai ||सतिगुर विचि वडी वडिआई जो अनदिनु हरि हरि नामु धिआवै ॥ستگر وچِ وڈیِ وڈِآای جو اندن هرِ هرِ نام دھآوَے ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਰਮਤ ਸੁਚ ਸੰਜਮੁ ਹਰਿ ਨਾਮੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵੈ ॥har har naam ramat such sa(n)jam har naame hee tirapataavai ||हरि हरि नामु रमत सुच संजमु हरि नामे ही तृपतावै ॥هر هرِ نام رمت سُچ سںجم هرِ نامے هیِ ترپتاوَے ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਤਾਣੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦੀਬਾਣੁ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਰਖ ਕਰਾਵੈ ॥har naam taan har naam dheebaan har naamo rakh karaavai ||हरि नामु ताणु हरि नामु दीबाणु हरि नामो रख करावै ॥هر نام تاݨ هرِ نام دیِباݨ هرِ نامو رکھ کراوَے ۔۔

ਜੋ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ਪੂਜੇ ਗੁਰ ਮੂਰਤਿ ਸੋ ਮਨ ਇਛੇ ਫਲ ਪਾਵੈ ॥jo chit lai pooje gur moorat so man ichhe fal paavai ||जो चितु लाइ पूजे गुर मूरति सो मन इछे फल पावै ॥جو چت لاا پُوجے گُر مُورت سو من اچھے پھل پاوَے ۔۔

ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਤਿਸੁ ਕਰਤਾ ਮਾਰ ਦਿਵਾਵੈ ॥jo ni(n)dhaa kare satigur poore kee tis karataa maar dhivaavai ||जो निंदा करे सतिगुर पूरे की तिसु करता मार दिवावै ॥جو نںدا کرے ستگر پُورے کیِ تس کرتا مار دواوَے ۔۔

ਫੇਰਿ ਓਹ ਵੇਲਾ ਓਸੁ ਹਥਿ ਨ ਆਵੈ ਓਹੁ ਆਪਣਾ ਬੀਜਿਆ ਆਪੇ ਖਾਵੈ ॥fer oh velaa os hath na aavai oh aapanaa beejiaa aape khaavai ||फेरि ओह वेला ओसु हथि न आवै ओहु आपणा बीजिआ आपे खावै ॥پھےر اوه وےلا اوس هتھ ن آوَے اوهُ آپݨا بیِجآ آپے کھاوَے ۔۔

ਨਰਕਿ ਘੋਰਿ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਖੜਿਆ ਜਿਉ ਤਸਕਰੁ ਪਾਇ ਗਲਾਵੈ ॥narak ghor muh kaalai khaRiaa jiau tasakar pai galaavai ||नरकि घोरि मुहि कालै खड़िआ जिउ तसकरु पाइ गलावै ॥نرک گھور مُه کالَے کھڑآ جا تسکر پاِا گلاوَے ۔۔

ਫਿਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸਰਣੀ ਪਵੈ ਤਾ ਉਬਰੈ ਜਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ॥fir satigur kee saranee pavai taa ubarai jaa har har naam dhiaavai ||फिरि सतिगुर की सरणी पवै ता उबरै जा हरि हरि नामु धिआवै ॥پھِر ستگر کیِ سرݨیِ پوَے تا اُبرَے جا هرِ هرِ نام دھآوَے ۔۔

ਹਰਿ ਬਾਤਾ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਕਰਤੇ ਏਵੈ ਭਾਵੈ ॥੧॥har baataa aakh sunaae naanak har karate evai bhaavai ||1||हरि बाता आखि सुणाए नानकु हरि करते एवै भावै ॥१॥هر باتا آکھ سُݨااے نانک هرِ کرتے اےوَے بھاوَے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਕਾ ਹੁਕਮੁ ਨ ਮੰਨੈ ਓਹੁ ਮਨਮੁਖੁ ਅਗਿਆਨੁ ਮੁਠਾ ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ॥poore gur kaa hukam na ma(n)nai oh manmukh agiaan muThaa bikh maiaa ||पूरे गुर का हुकमु न मंनै ओहु मनमुखु अगिआनु मुठा बिखु माइआ ॥پُورے گُر کا هُکم ن منَّے اوهُ منمکھ اگآن مُٹھا بکھ ماایا ۔۔

ਓਸੁ ਅੰਦਰਿ ਕੂੜੁ ਕੂੜੋ ਕਰਿ ਬੁਝੈ ਅਣਹੋਦੇ ਝਗੜੇ ਦਯਿ ਓਸ ਦੈ ਗਲਿ ਪਾਇਆ ॥os a(n)dhar kooR kooRo kar bujhai anahodhe jhagaRe dhay os dhai gal paiaa ||ओसु अंदरि कूड़ु कूड़ो करि बुझै अणहोदे झगड़े दयि ओस दै गलि पाइआ ॥اوس اںدر کُوڑ کُوڑو کر بُجھَے اݨهودے جھگڑے دےِ اوس دَے گلِ پاایا ۔۔

ਓਹੁ ਗਲ ਫਰੋਸੀ ਕਰੇ ਬਹੁਤੇਰੀ ਓਸ ਦਾ ਬੋਲਿਆ ਕਿਸੈ ਨ ਭਾਇਆ ॥oh gal farosee kare bahuteree os dhaa boliaa kisai na bhaiaa ||ओहु गल फरोसी करे बहुतेरी ओस दा बोलिआ किसै न भाइआ ॥اوهُ گل پھروسیِ کرے بهُتےریِ اوس دا بولآ کسَے ن بھاایا ۔۔

ਓਹੁ ਘਰਿ ਘਰਿ ਹੰਢੈ ਜਿਉ ਰੰਨ ਦੋੁਹਾਗਣਿ ਓਸੁ ਨਾਲਿ ਮੁਹੁ ਜੋੜੇ ਓਸੁ ਭੀ ਲਛਣੁ ਲਾਇਆ ॥oh ghar ghar ha(n)ddai jiau ra(n)n dhuohaagan os naal muh joRe os bhee lachhan laiaa ||ओहु घरि घरि हंढै जिउ रंन दुोहागणि ओसु नालि मुहु जोड़े ओसु भी लछणु लाइआ ॥اوهُ گھر گھرِ هںڈھَے جا رنّ دُوهاگݨ اوس نال مُهُ جوڑے اوس بھیِ لچھݨ لاایا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਸੁ ਅਲਿਪਤੋ ਵਰਤੈ ਓਸ ਦਾ ਪਾਸੁ ਛਡਿ ਗੁਰ ਪਾਸਿ ਬਹਿ ਜਾਇਆ ॥gurmukh hoi su alipato varatai os dhaa paas chhadd gur paas beh jaiaa ||गुरमुखि होइ सु अलिपतो वरतै ओस दा पासु छडि गुर पासि बहि जाइआ ॥گُرمکھ هوا سُ الپتو ورتَے اوس دا پاس چھڈِ گُر پاس بهِ جاایا ۔۔