Ang 302 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੦੨)

ਸਭਿ ਜੀਅ ਤੇਰੇ ਤੂ ਸਭਸ ਦਾ ਤੂ ਸਭ ਛਡਾਹੀ ॥੪॥sabh jeea tere too sabhas dhaa too sabh chhaddaahee ||4||सभि जीअ तेरे तू सभस दा तू सभ छडाही ॥४॥سبھ جیِا تےرے تُو سبھس دا تُو سبھ چھڈاهیِ ۔۔۴۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਸੁਣਿ ਸਾਜਨ ਪ੍ਰੇਮ ਸੰਦੇਸਰਾ ਅਖੀ ਤਾਰ ਲਗੰਨਿ ॥sun saajan prem sa(n)dhesaraa akhee taar laga(n)n ||सुणि साजन प्रेम संदेसरा अखी तार लगंनि ॥سُݨ ساجن پرےم سںدےسرا اکھیِ تار لگنّ ۔۔

ਗੁਰਿ ਤੁਠੈ ਸਜਣੁ ਮੇਲਿਆ ਜਨ ਨਾਨਕ ਸੁਖਿ ਸਵੰਨਿ ॥੧॥gur tuThai sajan meliaa jan naanak sukh sava(n)n ||1||गुरि तुठै सजणु मेलिआ जन नानक सुखि सवंनि ॥१॥گُر تُٹھَے سجݨ مےلآ جن نانک سُکھ سونّ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਾਤਾ ਦਇਆਲੁ ਹੈ ਜਿਸ ਨੋ ਦਇਆ ਸਦਾ ਹੋਇ ॥satigur dhaataa dhiaal hai jis no dhiaa sadhaa hoi ||सतिगुरु दाता दइआलु है जिस नो दइआ सदा होइ ॥ستگر داتا دایال هَے جس نو دایا سدا هوا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਅੰਦਰਹੁ ਨਿਰਵੈਰੁ ਹੈ ਸਭੁ ਦੇਖੈ ਬ੍ਰਹਮੁ ਇਕੁ ਸੋਇ ॥satigur a(n)dharahu niravair hai sabh dhekhai braham ik soi ||सतिगुरु अंदरहु निरवैरु है सभु देखै ब्रहमु इकु सोइ ॥ستگر اںدرهُ نروَےر هَے سبھ دےکھَے برهم ِاک سوِا ۔۔

ਨਿਰਵੈਰਾ ਨਾਲਿ ਜਿ ਵੈਰੁ ਚਲਾਇਦੇ ਤਿਨ ਵਿਚਹੁ ਤਿਸਟਿਆ ਨ ਕੋਇ ॥niravairaa naal j vair chalaidhe tin vichahu tisaTiaa na koi ||निरवैरा नालि जि वैरु चलाइदे तिन विचहु तिसटिआ न कोइ ॥نِروَےرا نال ج وَےر چلاادے تن وچهُ تسٹآ ن کوِا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਭਨਾ ਦਾ ਭਲਾ ਮਨਾਇਦਾ ਤਿਸ ਦਾ ਬੁਰਾ ਕਿਉ ਹੋਇ ॥satigur sabhanaa dhaa bhalaa manaidhaa tis dhaa buraa kiau hoi ||सतिगुरु सभना दा भला मनाइदा तिस दा बुरा किउ होइ ॥ستگر سبھنا دا بھلا مناادا تس دا بُرا کا هوِا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਜੇਹਾ ਕੋ ਇਛਦਾ ਤੇਹਾ ਫਲੁ ਪਾਏ ਕੋਇ ॥satigur no jehaa ko ichhadhaa tehaa fal paae koi ||सतिगुर नो जेहा को इछदा तेहा फलु पाए कोइ ॥ستگر نو جےها کو اچھدا تےها پھل پااے کوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਰਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਜਿਦੂ ਕਿਛੁ ਗੁਝਾ ਨ ਹੋਇ ॥੨॥naanak karataa sabh kichh jaanadhaa jidhoo kichh gujhaa na hoi ||2||नानक करता सभु किछु जाणदा जिदू किछु गुझा न होइ ॥२॥نانک کرتا سبھ کچھ جاݨدا جدُو کچھ گُجھا ن هوِا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਸਾਹਿਬੁ ਵਡਾ ਕਰੇ ਸੋਈ ਵਡ ਜਾਣੀ ॥jis no saahib vaddaa kare soiee vadd jaanee ||जिस नो साहिबु वडा करे सोई वड जाणी ॥جِس نو ساهب وڈا کرے سوای وڈ جاݨیِ ۔۔

ਜਿਸੁ ਸਾਹਿਬ ਭਾਵੈ ਤਿਸੁ ਬਖਸਿ ਲਏ ਸੋ ਸਾਹਿਬ ਮਨਿ ਭਾਣੀ ॥jis saahib bhaavai tis bakhas le so saahib man bhaanee ||जिसु साहिब भावै तिसु बखसि लए सो साहिब मनि भाणी ॥جِس ساهب بھاوَے تس بکھس لاے سو ساهب من بھاݨیِ ۔۔

ਜੇ ਕੋ ਓਸ ਦੀ ਰੀਸ ਕਰੇ ਸੋ ਮੂੜ ਅਜਾਣੀ ॥je ko os dhee rees kare so mooR ajaanee ||जे को ओस दी रीस करे सो मूड़ अजाणी ॥جے کو اوس دیِ ریِس کرے سو مُوڑ اجاݨیِ ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਸੁ ਗੁਣ ਰਵੈ ਗੁਣ ਆਖਿ ਵਖਾਣੀ ॥jis no satigur mele su gun ravai gun aakh vakhaanee ||जिस नो सतिगुरु मेले सु गुण रवै गुण आखि वखाणी ॥جِس نو ستگر مےلے سُ گُݨ روَے گُݨ آکھ وکھاݨیِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਸਚੁ ਹੈ ਬੁਝਿ ਸਚਿ ਸਮਾਣੀ ॥੫॥naanak sachaa sach hai bujh sach samaanee ||5||नानक सचा सचु है बुझि सचि समाणी ॥५॥نانک سچا سچ هَے بُجھ سچ سماݨیِ ۔۔۵۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਹਰਿ ਸਤਿ ਨਿਰੰਜਨ ਅਮਰੁ ਹੈ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ॥har sat nira(n)jan amar hai nirabhau niravair nira(n)kaar ||हरि सति निरंजन अमरु है निरभउ निरवैरु निरंकारु ॥هر ستِ نرںجن امر هَے نربھا نروَےر نرںکار ۔۔

ਜਿਨ ਜਪਿਆ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕ ਚਿਤਿ ਤਿਨ ਲਥਾ ਹਉਮੈ ਭਾਰੁ ॥jin japiaa ik man ik chit tin lathaa haumai bhaar ||जिन जपिआ इक मनि इक चिति तिन लथा हउमै भारु ॥جٍن جپآ اک منِ اک چتِ تن لتھا هامَے بھار ۔۔

ਜਿਨ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਆਰਾਧਿਆ ਤਿਨ ਸੰਤ ਜਨਾ ਜੈਕਾਰੁ ॥jin gurmukh har aaraadhiaa tin sa(n)t janaa jaikaar ||जिन गुरमुखि हरि आराधिआ तिन संत जना जैकारु ॥جٍن گُرمکھ هر آرادھآ تن سںت جنا جَےکار ۔۔

ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਤਿਸ ਨੋ ਫਿਟੁ ਫਿਟੁ ਕਹੈ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥koiee ni(n)dhaa kare poore satiguroo kee tis no fiT fiT kahai sabh sa(n)saar ||कोई निंदा करे पूरे सतिगुरू की तिस नो फिटु फिटु कहै सभु संसारु ॥کوای نںدا کرے پُورے ستگرُو کیِ تس نو پھٹ پھٹ کهَے سبھ سںسار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਚਿ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਹਰਿ ਆਪੇ ਰਖਣਹਾਰੁ ॥satigur vich aap varatadhaa har aape rakhanahaar ||सतिगुर विचि आपि वरतदा हरि आपे रखणहारु ॥ستگر وچِ آپ ورتدا هرِ آپے رکھݨهار ۔۔

ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਗੁਰੂ ਗੁਣ ਗਾਵਦਾ ਤਿਸ ਨੋ ਸਦਾ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰੁ ॥dhan dha(n)n guroo gun gaavadhaa tis no sadhaa sadhaa namasakaar ||धनु धंनु गुरू गुण गावदा तिस नो सदा सदा नमसकारु ॥دھن دھنّ گُرُو گُݨ گاودا تس نو سدا سدا نمسکار ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕਉ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨ ਜਪਿਆ ਸਿਰਜਣਹਾਰੁ ॥੧॥jan naanak tin kau vaariaa jin japiaa sirajanahaar ||1||जन नानक तिन कउ वारिआ जिन जपिआ सिरजणहारु ॥१॥جن نانک تن کا وارآ جن جپآ سرجݨهار ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਆਪੇ ਧਰਤੀ ਸਾਜੀਅਨੁ ਆਪੇ ਆਕਾਸੁ ॥aape dharatee saajeean aape aakaas ||आपे धरती साजीअनु आपे आकासु ॥آپے دھرتیِ ساجیِان آپے آکاس ۔۔

ਵਿਚਿ ਆਪੇ ਜੰਤ ਉਪਾਇਅਨੁ ਮੁਖਿ ਆਪੇ ਦੇਇ ਗਿਰਾਸੁ ॥vich aape ja(n)t upaian mukh aape dhei giraas ||विचि आपे जंत उपाइअनु मुखि आपे देइ गिरासु ॥وِچ آپے جںت اُپااان مُکھ آپے دےا گراس ۔۔

ਸਭੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪੇ ਹੀ ਗੁਣਤਾਸੁ ॥sabh aape aap varatadhaa aape hee gunataas ||सभु आपे आपि वरतदा आपे ही गुणतासु ॥سبھ آپے آپ ورتدا آپے هیِ گُݨتاس ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੂ ਸਭਿ ਕਿਲਵਿਖ ਕਟੇ ਤਾਸੁ ॥੨॥jan naanak naam dhiaai too sabh kilavikh kaTe taas ||2||जन नानक नामु धिआइ तू सभि किलविख कटे तासु ॥२॥جن نانک نام دھآا تُو سبھ کلوکھ کٹے تاس ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚੁ ਸਚੇ ਭਾਵੈ ॥too sachaa saahib sach hai sach sache bhaavai ||तू सचा साहिबु सचु है सचु सचे भावै ॥تُو سچا ساهب سچ هَے سچ سچے بھاوَے ۔۔

ਜੋ ਤੁਧੁ ਸਚੁ ਸਲਾਹਦੇ ਤਿਨ ਜਮ ਕੰਕਰੁ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ॥jo tudh sach salaahadhe tin jam ka(n)kar neR na aavai ||जो तुधु सचु सलाहदे तिन जम कंकरु नेड़ि न आवै ॥جو تُدھ سچ سلاهدے تن جم کںکر نےڑ ن آوَے ۔۔

ਤਿਨ ਕੇ ਮੁਖ ਦਰਿ ਉਜਲੇ ਜਿਨ ਹਰਿ ਹਿਰਦੈ ਸਚਾ ਭਾਵੈ ॥tin ke mukh dhar ujale jin har hiradhai sachaa bhaavai ||तिन के मुख दरि उजले जिन हरि हिरदै सचा भावै ॥تٍن کے مُکھ در اُجلے جن هرِ هردَے سچا بھاوَے ۔۔

ਕੂੜਿਆਰ ਪਿਛਾਹਾ ਸਟੀਅਨਿ ਕੂੜੁ ਹਿਰਦੈ ਕਪਟੁ ਮਹਾ ਦੁਖੁ ਪਾਵੈ ॥kooRiaar pichhaahaa saTeean kooR hiradhai kapaT mahaa dhukh paavai ||कूड़िआर पिछाहा सटीअनि कूड़ु हिरदै कपटु महा दुखु पावै ॥کُوڑآر پچھاها سٹیِان کُوڑ هردَے کپٹ مها دُکھ پاوَے ۔۔

ਮੁਹ ਕਾਲੇ ਕੂੜਿਆਰੀਆ ਕੂੜਿਆਰ ਕੂੜੋ ਹੋਇ ਜਾਵੈ ॥੬॥muh kaale kooRiaareeaa kooRiaar kooRo hoi jaavai ||6||मुह काले कूड़िआरीआ कूड़िआर कूड़ो होइ जावै ॥६॥مُه کالے کُوڑآریِآ کُوڑآر کُوڑو هوا جاوَے ۔۔۶۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਧਰਤੀ ਧਰਮ ਹੈ ਤਿਸੁ ਵਿਚਿ ਜੇਹਾ ਕੋ ਬੀਜੇ ਤੇਹਾ ਫਲੁ ਪਾਏ ॥satigur dharatee dharam hai tis vich jehaa ko beeje tehaa fal paae ||सतिगुरु धरती धरम है तिसु विचि जेहा को बीजे तेहा फलु पाए ॥ستگر دھرتیِ دھرم هَے تس وچِ جےها کو بیِجے تےها پھل پااے ۔۔

ਗੁਰਸਿਖੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਬੀਜਿਆ ਤਿਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲੁ ਹਰਿ ਪਾਏ ॥gursikhee a(n)mrit beejiaa tin a(n)mirat fal har paae ||गुरसिखी अंमृतु बीजिआ तिन अंमृत फलु हरि पाए ॥گُرسکھیِ اںمرت بیِجآ تن اںمرت پھل هر پااے ۔۔

ਓਨਾ ਹਲਤਿ ਪਲਤਿ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਓਇ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਸਚੀ ਪੈਨਾਏ ॥onaa halat palat mukh ujale oi har dharageh sachee painaae ||ओना हलति पलति मुख उजले ओइ हरि दरगह सची पैनाए ॥اونا هلت پلت مُکھ اُجلے اوِا هر درگه سچیِ پَےنااے ۔۔

ਇਕਨੑਾ ਅੰਦਰਿ ਖੋਟੁ ਨਿਤ ਖੋਟੁ ਕਮਾਵਹਿ ਓਹੁ ਜੇਹਾ ਬੀਜੇ ਤੇਹਾ ਫਲੁ ਖਾਏ ॥eikan(h)aa a(n)dhar khoT nit khoT kamaaveh oh jehaa beeje tehaa fal khaae ||इकन्ना अंदरि खोटु नित खोटु कमावहि ओहु जेहा बीजे तेहा फलु खाए ॥ِاکنھا اںدر کھوٹ نت کھوٹ کماوه اوهُ جےها بیِجے تےها پھل کھااے ۔۔