Ang 301 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੩੦੧)

ਸਭਿ ਕਾਰਜ ਤਿਨ ਕੇ ਸਿਧਿ ਹਹਿ ਜਿਨ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥sabh kaaraj tin ke sidh heh jin gurmukh kirapaa dhaar ||सभि कारज तिन के सिधि हहि जिन गुरमुखि किरपा धारि ॥سبھ کارج تن کے سدھِ ههِ جن گُرمکھ کرپا دھار ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੋ ਧੁਰਿ ਮਿਲੇ ਸੇ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਹਰਿ ਮੇਲੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿ ॥੨॥naanak jo dhur mile se mil rahe har mele sirajanahaar ||2||नानक जो धुरि मिले से मिलि रहे हरि मेले सिरजणहारि ॥२॥نانک جو دھُر ملے سے مل رهے هرِ مےلے سرجݨهار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚੁ ਸਚਾ ਗੋਸਾਈ ॥too sachaa saahib sach hai sach sachaa gosaiee ||तू सचा साहिबु सचु है सचु सचा गोसाई ॥تُو سچا ساهب سچ هَے سچ سچا گوساای ۔۔

ਤੁਧੁਨੋ ਸਭ ਧਿਆਇਦੀ ਸਭ ਲਗੈ ਤੇਰੀ ਪਾਈ ॥tudhuno sabh dhiaaidhee sabh lagai teree paiee ||तुधुनो सभ धिआइदी सभ लगै तेरी पाई ॥تُدھنو سبھ دھآادیِ سبھ لگَے تےریِ پاای ۔۔

ਤੇਰੀ ਸਿਫਤਿ ਸੁਆਲਿਉ ਸਰੂਪ ਹੈ ਜਿਨਿ ਕੀਤੀ ਤਿਸੁ ਪਾਰਿ ਲਘਾਈ ॥teree sifat suaaliau saroop hai jin keetee tis paar laghaiee ||तेरी सिफति सुआलिउ सरूप है जिनि कीती तिसु पारि लघाई ॥تےریِ سپھت سُآلا سرُوپ هَے جن کیِتیِ تس پار لگھاای ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਾ ਨੋ ਫਲੁ ਪਾਇਦਾ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਈ ॥gurmukhaa no fal paidhaa sach naam samaiee ||गुरमुखा नो फलु पाइदा सचि नामि समाई ॥گُرمکھا نو پھل پاادا سچ نام سماای ۔۔

ਵਡੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬਾ ਵਡੀ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ॥੧॥vadde mere saahibaa vaddee teree vaddiaaiee ||1||वडे मेरे साहिबा वडी तेरी वडिआई ॥१॥وڈے مےرے ساهبا وڈیِ تےریِ وڈآای ۔۔۱۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਹੋਰੁ ਸਲਾਹਣਾ ਸਭੁ ਬੋਲਣੁ ਫਿਕਾ ਸਾਦੁ ॥vin naavai hor salaahanaa sabh bolan fikaa saadh ||विणु नावै होरु सलाहणा सभु बोलणु फिका सादु ॥وِݨ ناوَے هور سلاهݨا سبھ بولݨ پھکا ساد ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਅਹੰਕਾਰੁ ਸਲਾਹਦੇ ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਵਾਦੁ ॥manmukh aha(n)kaar salaahadhe haumai mamataa vaadh ||मनमुख अहंकारु सलाहदे हउमै ममता वादु ॥منمکھ اهںکار سلاهدے هامَے ممتا واد ۔۔

ਜਿਨ ਸਾਲਾਹਨਿ ਸੇ ਮਰਹਿ ਖਪਿ ਜਾਵੈ ਸਭੁ ਅਪਵਾਦੁ ॥jin saalaahan se mareh khap jaavai sabh apavaadh ||जिन सालाहनि से मरहि खपि जावै सभु अपवादु ॥جٍن سالاهن سے مره کھپِ جاوَے سبھ اپواد ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਜਪਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਪਰਮਾਨਾਦੁ ॥੧॥jan naanak gurmukh ubare jap har har paramaanaadh ||1||जन नानक गुरमुखि उबरे जपि हरि हरि परमानादु ॥१॥جن نانک گُرمکھ اُبرے جپ هرِ هرِ پرماناد ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਦਸਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ਮਨਿ ਹਰੀ ॥satigur har prabh dhas naam dhiaaiee man haree ||सतिगुर हरि प्रभु दसि नामु धिआई मनि हरी ॥ستگر هرِ پربھ دسِ نام دھآای منِ هریِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਪਵਿਤੁ ਹਰਿ ਮੁਖਿ ਬੋਲੀ ਸਭਿ ਦੁਖ ਪਰਹਰੀ ॥੨॥naanak naam pavit har mukh bolee sabh dhukh paraharee ||2||नानक नामु पवितु हरि मुखि बोली सभि दुख परहरी ॥२॥نانک نام پوت هرِ مُکھ بولیِ سبھِ دُکھ پرهریِ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਆਪੇ ਆਪਿ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਹੈ ਨਿਰੰਜਨ ਹਰਿ ਰਾਇਆ ॥too aape aap nira(n)kaar hai nira(n)jan har raiaa ||तू आपे आपि निरंकारु है निरंजन हरि राइआ ॥تُو آپے آپ نرںکار هَے نرںجن هر راایا ۔۔

ਜਿਨੀ ਤੂ ਇਕ ਮਨਿ ਸਚੁ ਧਿਆਇਆ ਤਿਨ ਕਾ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਗਵਾਇਆ ॥jinee too ik man sach dhiaaiaa tin kaa sabh dhukh gavaiaa ||जिनी तू इक मनि सचु धिआइआ तिन का सभु दुखु गवाइआ ॥جٍنیِ تُو اک من سچ دھآایا تن کا سبھ دُکھ گواایا ۔۔

ਤੇਰਾ ਸਰੀਕੁ ਕੋ ਨਾਹੀ ਜਿਸ ਨੋ ਲਵੈ ਲਾਇ ਸੁਣਾਇਆ ॥teraa sareek ko naahee jis no lavai lai sunaiaa ||तेरा सरीकु को नाही जिस नो लवै लाइ सुणाइआ ॥تےرا سریِک کو ناهیِ جس نو لوَے لاا سُݨاایا ۔۔

ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਦਾਤਾ ਤੂਹੈ ਨਿਰੰਜਨਾ ਤੂਹੈ ਸਚੁ ਮੇਰੈ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥tudh jevadd dhaataa toohai nira(n)janaa toohai sach merai man bhaiaa ||तुधु जेवडु दाता तूहै निरंजना तूहै सचु मेरै मनि भाइआ ॥تُدھ جےوڈ داتا تُوهَے نرںجنا تُوهَے سچ مےرَے من بھاایا ۔۔

ਸਚੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬਾ ਸਚੇ ਸਚੁ ਨਾਇਆ ॥੨॥sache mere saahibaa sache sach naiaa ||2||सचे मेरे साहिबा सचे सचु नाइआ ॥२॥سچے مےرے ساهبا سچے سچ ناایا ۔۔۲۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਹੈ ਭ੍ਰਮਿ ਭੂਲੇ ਮਨਮੁਖ ਦੁਰਜਨਾ ॥man a(n)tar haumai rog hai bhram bhoole manmukh dhurajanaa ||मन अंतरि हउमै रोगु है भ्रमि भूले मनमुख दुरजना ॥من اںتر هامَے روگ هَے بھرم بھُولے منمکھ دُرجنا ۔۔

ਨਾਨਕ ਰੋਗੁ ਗਵਾਇ ਮਿਲਿ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਧੂ ਸਜਨਾ ॥੧॥naanak rog gavai mil satigur saadhoo sajanaa ||1||नानक रोगु गवाइ मिलि सतिगुर साधू सजना ॥१॥نانک روگ گواا مل ستِگر سادھُو سجنا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਮਨੁ ਤਨੁ ਰਤਾ ਰੰਗ ਸਿਉ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਗੁਣਤਾਸੁ ॥man tan rataa ra(n)g siau gurmukh har gunataas ||मनु तनु रता रंग सिउ गुरमुखि हरि गुणतासु ॥من تن رتا رںگ سا گُرمکھ هر گُݨتاس ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਸਰਣਾਗਤੀ ਹਰਿ ਮੇਲੇ ਗੁਰ ਸਾਬਾਸਿ ॥੨॥jan naanak har saranaagatee har mele gur saabaas ||2||जन नानक हरि सरणागती हरि मेले गुर साबासि ॥२॥جن نانک هر سرݨاگتیِ هرِ مےلے گُر ساباس ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਕਿਸੁ ਨਾਲਿ ਤੂ ਵੜੀਐ ॥too karataa purakh aga(n)m hai kis naal too vaReeaai ||तू करता पुरखु अगंमु है किसु नालि तू वड़ीऐ ॥تُو کرتا پُرکھ اگںم هَے کس نال تُو وڑیِاَے ۔۔

ਤੁਧੁ ਜੇਵਡੁ ਹੋਇ ਸੁ ਆਖੀਐ ਤੁਧੁ ਜੇਹਾ ਤੂਹੈ ਪੜੀਐ ॥tudh jevadd hoi su aakheeaai tudh jehaa toohai paReeaai ||तुधु जेवडु होइ सु आखीऐ तुधु जेहा तूहै पड़ीऐ ॥تُدھ جےوڈ هوا سُ آکھیِاَے تُدھ جےها تُوهَے پڑیِاَے ۔۔

ਤੂ ਘਟਿ ਘਟਿ ਇਕੁ ਵਰਤਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਰਗੜੀਐ ॥too ghaT ghaT ik varatadhaa gurmukh paragaReeaai ||तू घटि घटि इकु वरतदा गुरमुखि परगड़ीऐ ॥تُو گھٹ گھٹِ اک ورتدا گُرمکھ پرگڑیِاَے ۔۔

ਤੂ ਸਚਾ ਸਭਸ ਦਾ ਖਸਮੁ ਹੈ ਸਭ ਦੂ ਤੂ ਚੜੀਐ ॥too sachaa sabhas dhaa khasam hai sabh dhoo too chaReeaai ||तू सचा सभस दा खसमु है सभ दू तू चड़ीऐ ॥تُو سچا سبھس دا کھسم هَے سبھ دُو تُو چڑیِاَے ۔۔

ਤੂ ਕਰਹਿ ਸੁ ਸਚੇ ਹੋਇਸੀ ਤਾ ਕਾਇਤੁ ਕੜੀਐ ॥੩॥too kareh su sache hoisee taa kait kaReeaai ||3||तू करहि सु सचे होइसी ता काइतु कड़ीऐ ॥३॥تُو کره سُ سچے هواسیِ تا کاات کڑیِاَے ۔۔۳۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥salok mahalaa chauthhaa ||सलोक म: ४ ॥سلوک مÚ ۴ ۔۔

ਮੈ ਮਨਿ ਤਨਿ ਪ੍ਰੇਮੁ ਪਿਰੰਮ ਕਾ ਅਠੇ ਪਹਰ ਲਗੰਨਿ ॥mai man tan prem pira(n)m kaa aThe pahar laga(n)n ||मै मनि तनि प्रेमु पिरंम का अठे पहर लगंनि ॥مَے من تنِ پرےم پرںم کا اٹھے پهر لگنّ ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ਪ੍ਰਭ ਸਤਿਗੁਰ ਸੁਖਿ ਵਸੰਨਿ ॥੧॥jan naanak kirapaa dhaar prabh satigur sukh vasa(n)n ||1||जन नानक किरपा धारि प्रभ सतिगुर सुखि वसंनि ॥१॥جن نانک کرپا دھار پربھ ستگر سُکھ وسنّ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੪ ॥mahalaa chauthhaa ||म: ४ ॥مÚ ۴ ۔۔

ਜਿਨ ਅੰਦਰਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਿਰੰਮ ਕੀ ਜਿਉ ਬੋਲਨਿ ਤਿਵੈ ਸੋਹੰਨਿ ॥jin a(n)dhar preet pira(n)m kee jiau bolan tivai soha(n)n ||जिन अंदरि प्रीति पिरंम की जिउ बोलनि तिवै सोहंनि ॥جٍن اںدر پریِت پرںم کیِ جا بولن توَے سوهںن ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਆਪੇ ਜਾਣਦਾ ਜਿਨਿ ਲਾਈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਿਰੰਨਿ ॥੨॥naanak har aape jaanadhaa jin laiee preet pira(n)n ||2||नानक हरि आपे जाणदा जिनि लाई प्रीति पिरंनि ॥२॥نانک هر آپے جاݨدا جنِ لاای پریِت پرنّ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਤੂ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਅਭੁਲੁ ਹੈ ਭੁਲਣ ਵਿਚਿ ਨਾਹੀ ॥too karataa aap abhul hai bhulan vich naahee ||तू करता आपि अभुलु है भुलण विचि नाही ॥تُو کرتا آپ ابھل هَے بھُلݨ وچ ناهیِ ۔۔

ਤੂ ਕਰਹਿ ਸੁ ਸਚੇ ਭਲਾ ਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਹੀ ॥too kareh su sache bhalaa hai gur sabadh bujhaahee ||तू करहि सु सचे भला है गुर सबदि बुझाही ॥تُو کره سُ سچے بھلا هَے گُر سبد بُجھاهیِ ۔۔

ਤੂ ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ਹੈ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥too karan kaaran samarath hai dhoojaa ko naahee ||तू करण कारण समरथु है दूजा को नाही ॥تُو کرݨ کارݨ سمرتھ هَے دُوجا کو ناهیِ ۔۔

ਤੂ ਸਾਹਿਬੁ ਅਗਮੁ ਦਇਆਲੁ ਹੈ ਸਭਿ ਤੁਧੁ ਧਿਆਹੀ ॥too saahib agam dhiaal hai sabh tudh dhiaahee ||तू साहिबु अगमु दइआलु है सभि तुधु धिआही ॥تُو ساهب اگم دایال هَے سبھ تُدھ دھآهیِ ۔۔