Ang 280 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੨੮੦)

ਨਾਨਕ ਸੰਤ ਭਾਵੈ ਤਾ ਓਇ ਭੀ ਗਤਿ ਪਾਹਿ ॥੨॥naanak sa(n)t bhaavai taa oi bhee gat paeh ||2||नानक संत भावै ता ओइ भी गति पाहि ॥२॥نانک سںت بھاوَے تا اوِا بھیِ گت پاه ۔۔۲۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਮਹਾ ਅਤਤਾਈ ॥sa(n)t kaa ni(n)dhak mahaa atataiee ||संत का निंदकु महा अतताई ॥سںت کا نںدک مها اتتاای ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਖਿਨੁ ਟਿਕਨੁ ਨ ਪਾਈ ॥sa(n)t kaa ni(n)dhak khin Tikan na paiee ||संत का निंदकु खिनु टिकनु न पाई ॥سںت کا نںدک کھن ٹکن ن پاای ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਮਹਾ ਹਤਿਆਰਾ ॥sa(n)t kaa ni(n)dhak mahaa hatiaaraa ||संत का निंदकु महा हतिआरा ॥سںت کا نںدک مها هتآرا ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਪਰਮੇਸੁਰਿ ਮਾਰਾ ॥sa(n)t kaa ni(n)dhak paramesur maaraa ||संत का निंदकु परमेसुरि मारा ॥سںت کا نںدک پرمےسر مارا ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਰਾਜ ਤੇ ਹੀਨੁ ॥sa(n)t kaa ni(n)dhak raaj te heen ||संत का निंदकु राज ते हीनु ॥سںت کا نںدک راج تے هیٍن ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਨਿੰਦਕੁ ਦੁਖੀਆ ਅਰੁ ਦੀਨੁ ॥sa(n)t kaa ni(n)dhak dhukheeaa ar dheen ||संत का निंदकु दुखीआ अरु दीनु ॥سںت کا نںدک دُکھیِآ ار دیٍن ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਨਿੰਦਕ ਕਉ ਸਰਬ ਰੋਗ ॥sa(n)t ke ni(n)dhak kau sarab rog ||संत के निंदक कउ सरब रोग ॥سںت کے نںدک کا سرب روگ ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਨਿੰਦਕ ਕਉ ਸਦਾ ਬਿਜੋਗ ॥sa(n)t ke ni(n)dhak kau sadhaa bijog ||संत के निंदक कउ सदा बिजोग ॥سںت کے نںدک کا سدا بجوگ ۔۔

ਸੰਤ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਦੋਖ ਮਹਿ ਦੋਖੁ ॥sa(n)t kee ni(n)dhaa dhokh meh dhokh ||संत की निंदा दोख महि दोखु ॥سںت کیِ نںدا دوکھ مهِ دوکھ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੰਤ ਭਾਵੈ ਤਾ ਉਸ ਕਾ ਭੀ ਹੋਇ ਮੋਖੁ ॥੩॥naanak sa(n)t bhaavai taa us kaa bhee hoi mokh ||3||नानक संत भावै ता उस का भी होइ मोखु ॥३॥نانک سںت بھاوَے تا اُس کا بھیِ هوا موکھ ۔۔۳۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦਾ ਅਪਵਿਤੁ ॥sa(n)t kaa dhokhee sadhaa apavit ||संत का दोखी सदा अपवितु ॥سںت کا دوکھیِ سدا اپوت ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਕਿਸੈ ਕਾ ਨਹੀ ਮਿਤੁ ॥sa(n)t kaa dhokhee kisai kaa nahee mit ||संत का दोखी किसै का नही मितु ॥سںت کا دوکھیِ کسَے کا نهیِ مت ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਡਾਨੁ ਲਾਗੈ ॥sa(n)t ke dhokhee kau ddaan laagai ||संत के दोखी कउ डानु लागै ॥سںت کے دوکھیِ کا ڈان لاگَے ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਸਭ ਤਿਆਗੈ ॥sa(n)t ke dhokhee kau sabh tiaagai ||संत के दोखी कउ सभ तिआगै ॥سںت کے دوکھیِ کا سبھ تآگَے ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਮਹਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥sa(n)t kaa dhokhee mahaa aha(n)kaaree ||संत का दोखी महा अहंकारी ॥سںت کا دوکھیِ مها اهںکاریِ ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦਾ ਬਿਕਾਰੀ ॥sa(n)t kaa dhokhee sadhaa bikaaree ||संत का दोखी सदा बिकारी ॥سںت کا دوکھیِ سدا بکاریِ ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਜਨਮੈ ਮਰੈ ॥sa(n)t kaa dhokhee janamai marai ||संत का दोखी जनमै मरै ॥سںت کا دوکھیِ جنمَے مرَے ۔۔

ਸੰਤ ਕੀ ਦੂਖਨਾ ਸੁਖ ਤੇ ਟਰੈ ॥sa(n)t kee dhookhanaa sukh te Tarai ||संत की दूखना सुख ते टरै ॥سںت کیِ دُوکھنا سُکھ تے ٹرَے ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਨਾਹੀ ਠਾਉ ॥sa(n)t ke dhokhee kau naahee Thaau ||संत के दोखी कउ नाही ठाउ ॥سںت کے دوکھیِ کا ناهیِ ٹھاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੰਤ ਭਾਵੈ ਤਾ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥੪॥naanak sa(n)t bhaavai taa le milai ||4||नानक संत भावै ता लए मिलाइ ॥४॥نانک سںت بھاوَے تا لاے ملاا ۔۔۴۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਅਧ ਬੀਚ ਤੇ ਟੂਟੈ ॥sa(n)t kaa dhokhee adh beech te TooTai ||संत का दोखी अध बीच ते टूटै ॥سںت کا دوکھیِ ادھ بیِچ تے ٹُوٹَے ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਕਿਤੈ ਕਾਜਿ ਨ ਪਹੂਚੈ ॥sa(n)t kaa dhokhee kitai kaaj na pahoochai ||संत का दोखी कितै काजि न पहूचै ॥سںت کا دوکھیِ کتَے کاج ن پهُوچَے ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਉਦਿਆਨ ਭ੍ਰਮਾਈਐ ॥sa(n)t ke dhokhee kau udhiaan bhramaieeaai ||संत के दोखी कउ उदिआन भ्रमाईऐ ॥سںت کے دوکھیِ کا اُدآن بھرماایاَے ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਉਝੜਿ ਪਾਈਐ ॥sa(n)t kaa dhokhee ujhaR paieeaai ||संत का दोखी उझड़ि पाईऐ ॥سںت کا دوکھیِ اُجھڑ پاایاَے ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਅੰਤਰ ਤੇ ਥੋਥਾ ॥sa(n)t kaa dhokhee a(n)tar te thothaa ||संत का दोखी अंतर ते थोथा ॥سںت کا دوکھیِ اںتر تے تھوتھا ۔۔

ਜਿਉ ਸਾਸ ਬਿਨਾ ਮਿਰਤਕ ਕੀ ਲੋਥਾ ॥jiau saas binaa mritak kee lothaa ||जिउ सास बिना मिरतक की लोथा ॥جِا ساس بنا مرتک کیِ لوتھا ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕੀ ਜੜ ਕਿਛੁ ਨਾਹਿ ॥sa(n)t ke dhokhee kee jaR kichh naeh ||संत के दोखी की जड़ किछु नाहि ॥سںت کے دوکھیِ کیِ جڑ کچھ ناه ۔۔

ਆਪਨ ਬੀਜਿ ਆਪੇ ਹੀ ਖਾਹਿ ॥aapan beej aape hee khaeh ||आपन बीजि आपे ही खाहि ॥آپن بیِج آپے هیِ کھاه ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਅਵਰੁ ਨ ਰਾਖਨਹਾਰੁ ॥sa(n)t ke dhokhee kau avar na raakhanahaar ||संत के दोखी कउ अवरु न राखनहारु ॥سںت کے دوکھیِ کا اور ن راکھنهار ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੰਤ ਭਾਵੈ ਤਾ ਲਏ ਉਬਾਰਿ ॥੫॥naanak sa(n)t bhaavai taa le ubaar ||5||नानक संत भावै ता लए उबारि ॥५॥نانک سںت بھاوَے تا لاے اُبار ۔۔۵۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਇਉ ਬਿਲਲਾਇ ॥sa(n)t kaa dhokhee iau bilalai ||संत का दोखी इउ बिललाइ ॥سںت کا دوکھیِ اا بللاا ۔۔

ਜਿਉ ਜਲ ਬਿਹੂਨ ਮਛੁਲੀ ਤੜਫੜਾਇ ॥jiau jal bihoon machhulee taRafaRai ||जिउ जल बिहून मछुली तड़फड़ाइ ॥جِا جل بهٌ مچھلیِ تڑپھڑاا ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਭੂਖਾ ਨਹੀ ਰਾਜੈ ॥sa(n)t kaa dhokhee bhookhaa nahee raajai ||संत का दोखी भूखा नही राजै ॥سںت کا دوکھیِ بھُوکھا نهیِ راجَے ۔۔

ਜਿਉ ਪਾਵਕੁ ਈਧਨਿ ਨਹੀ ਧ੍ਰਾਪੈ ॥jiau paavak ieedhan nahee dhraapai ||जिउ पावकु ईधनि नही ध्रापै ॥جِا پاوک ایدھن نهیِ دھراپَے ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਛੁਟੈ ਇਕੇਲਾ ॥sa(n)t kaa dhokhee chhuTai ikelaa ||संत का दोखी छुटै इकेला ॥سںت کا دوکھیِ چھُٹَے اکےلا ۔۔

ਜਿਉ ਬੂਆੜੁ ਤਿਲੁ ਖੇਤ ਮਾਹਿ ਦੁਹੇਲਾ ॥jiau booaaR til khet maeh dhuhelaa ||जिउ बूआड़ु तिलु खेत माहि दुहेला ॥جِا بُوآڑ تل کھےت ماه دُهےلا ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਧਰਮ ਤੇ ਰਹਤ ॥sa(n)t kaa dhokhee dharam te rahat ||संत का दोखी धरम ते रहत ॥سںت کا دوکھیِ دھرم تے رهت ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦ ਮਿਥਿਆ ਕਹਤ ॥sa(n)t kaa dhokhee sadh mithiaa kahat ||संत का दोखी सद मिथिआ कहत ॥سںت کا دوکھیِ سد متھآ کهت ۔۔

ਕਿਰਤੁ ਨਿੰਦਕ ਕਾ ਧੁਰਿ ਹੀ ਪਇਆ ॥kirat ni(n)dhak kaa dhur hee piaa ||किरतु निंदक का धुरि ही पइआ ॥کِرت نںدک کا دھُر هیِ پایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਥਿਆ ॥੬॥naanak jo tis bhaavai soiee thiaa ||6||नानक जो तिसु भावै सोई थिआ ॥६॥نانک جو تس بھاوَے سوای تھآ ۔۔۶۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਬਿਗੜ ਰੂਪੁ ਹੋਇ ਜਾਇ ॥sa(n)t kaa dhokhee bigaR roop hoi jai ||संत का दोखी बिगड़ रूपु होइ जाइ ॥سںت کا دوکھیِ بگڑ رُوپ هوا جاا ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥sa(n)t ke dhokhee kau dharageh milai sajai ||संत के दोखी कउ दरगह मिलै सजाइ ॥سںت کے دوکھیِ کا درگه ملَے سجاا ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦਾ ਸਹਕਾਈਐ ॥sa(n)t kaa dhokhee sadhaa sahakaieeaai ||संत का दोखी सदा सहकाईऐ ॥سںت کا دوکھیِ سدا سهکاایاَے ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਨ ਮਰੈ ਨ ਜੀਵਾਈਐ ॥sa(n)t kaa dhokhee na marai na jeevaieeaai ||संत का दोखी न मरै न जीवाईऐ ॥سںت کا دوکھیِ ن مرَے ن جیِواایاَے ۔۔

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕੀ ਪੁਜੈ ਨ ਆਸਾ ॥sa(n)t ke dhokhee kee pujai na aasaa ||संत के दोखी की पुजै न आसा ॥سںت کے دوکھیِ کیِ پُجَے ن آسا ۔۔

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਉਠਿ ਚਲੈ ਨਿਰਾਸਾ ॥sa(n)t kaa dhokhee uTh chalai niraasaa ||संत का दोखी उठि चलै निरासा ॥سںت کا دوکھیِ اُٹھ چلَے نراسا ۔۔

ਸੰਤ ਕੈ ਦੋਖਿ ਨ ਤ੍ਰਿਸਟੈ ਕੋਇ ॥sa(n)t kai dhokh na tirasaTai koi ||संत कै दोखि न तृसटै कोइ ॥سںت کَے دوکھ ن ترسٹَے کوا ۔۔

ਜੈਸਾ ਭਾਵੈ ਤੈਸਾ ਕੋਈ ਹੋਇ ॥jaisaa bhaavai taisaa koiee hoi ||जैसा भावै तैसा कोई होइ ॥جَےسا بھاوَے تَےسا کوای هوا ۔۔

ਪਇਆ ਕਿਰਤੁ ਨ ਮੇਟੈ ਕੋਇ ॥piaa kirat na meTai koi ||पइआ किरतु न मेटै कोइ ॥پایا کرت ن مےٹَے کوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਾਨੈ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥੭॥naanak jaanai sachaa soi ||7||नानक जानै सचा सोइ ॥७॥نانک جانَے سچا سوا ۔۔۷۔۔

ਸਭ ਘਟ ਤਿਸ ਕੇ ਓਹੁ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ॥sabh ghaT tis ke oh karanaihaar ||सभ घट तिस के ओहु करनैहारु ॥سبھ گھٹ تس کے اوهُ کرنَےهار ۔۔

ਸਦਾ ਸਦਾ ਤਿਸ ਕਉ ਨਮਸਕਾਰੁ ॥sadhaa sadhaa tis kau namasakaar ||सदा सदा तिस कउ नमसकारु ॥سدا سدا تس کا نمسکار ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਹੁ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ॥prabh kee usatat karahu dhin raat ||प्रभ की उसतति करहु दिनु राति ॥پربھ کیِ اُستت کرهُ دن رات ۔۔

ਤਿਸਹਿ ਧਿਆਵਹੁ ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ॥tiseh dhiaavahu saas giraas ||तिसहि धिआवहु सासि गिरासि ॥تِسه دھآوهُ ساس گراس ۔۔

ਸਭੁ ਕਛੁ ਵਰਤੈ ਤਿਸ ਕਾ ਕੀਆ ॥sabh kachh varatai tis kaa keeaa ||सभु कछु वरतै तिस का कीआ ॥سبھ کچھ ورتَے تس کا کیِآ ۔۔

ਜੈਸਾ ਕਰੇ ਤੈਸਾ ਕੋ ਥੀਆ ॥jaisaa kare taisaa ko theeaa ||जैसा करे तैसा को थीआ ॥جَےسا کرے تَےسا کو تھیِآ ۔۔

ਅਪਨਾ ਖੇਲੁ ਆਪਿ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ॥apanaa khel aap karanaihaar ||अपना खेलु आपि करनैहारु ॥اپنا کھےل آپ کرنَےهار ۔۔

ਦੂਸਰ ਕਉਨੁ ਕਹੈ ਬੀਚਾਰੁ ॥dhoosar kaun kahai beechaar ||दूसर कउनु कहै बीचारु ॥دُوسر کان کهَے بیِچار ۔۔