Ang 278 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੨੭੮)

ਨਾਨਾ ਰੂਪ ਜਿਉ ਸ੍ਵਾਗੀ ਦਿਖਾਵੈ ॥naanaa roop jiau savaiaagee dhikhaavai ||नाना रूप जिउ स्वागी दिखावै ॥نانا رُوپ جا سواگیِ دکھاوَے ۔۔

ਜਿਉ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਨਚਾਵੈ ॥jiau prabh bhaavai tivai nachaavai ||जिउ प्रभ भावै तिवै नचावै ॥جِا پربھ بھاوَے توَے نچاوَے ۔۔

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਹੋਇ ॥jo tis bhaavai soiee hoi ||जो तिसु भावै सोई होइ ॥جو تس بھاوَے سوای هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥੭॥naanak dhoojaa avar na koi ||7||नानक दूजा अवरु न कोइ ॥७॥نانک دُوجا اور ن کوا ۔۔۷۔۔

ਕਬਹੂ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਇਹੁ ਪਾਵੈ ॥kabahoo saadhasa(n)gat ih paavai ||कबहू साधसंगति इहु पावै ॥کبهُو سادھسںگت اهُ پاوَے ۔۔

ਉਸੁ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬਹੁਰਿ ਨ ਆਵੈ ॥aus asathaan te bahur na aavai ||उसु असथान ते बहुरि न आवै ॥اُس استھان تے بهُر ن آوَے ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਹੋਇ ਗਿਆਨ ਪਰਗਾਸੁ ॥a(n)tar hoi giaan paragaas ||अंतरि होइ गिआन परगासु ॥اںتر هوا گآن پرگاس ۔۔

ਉਸੁ ਅਸਥਾਨ ਕਾ ਨਹੀ ਬਿਨਾਸੁ ॥aus asathaan kaa nahee binaas ||उसु असथान का नही बिनासु ॥اُس استھان کا نهیِ بناس ۔۔

ਮਨ ਤਨ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਇਕ ਰੰਗਿ ॥man tan naam rate ik ra(n)g ||मन तन नामि रते इक रंगि ॥من تن نام رتے اک رںگ ۔۔

ਸਦਾ ਬਸਹਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਕੈ ਸੰਗਿ ॥sadhaa baseh paarabraham kai sa(n)g ||सदा बसहि पारब्रहम कै संगि ॥سدا بسه پاربرهم کَے سںگ ۔۔

ਜਿਉ ਜਲ ਮਹਿ ਜਲੁ ਆਇ ਖਟਾਨਾ ॥jiau jal meh jal aai khaTaanaa ||जिउ जल महि जलु आइ खटाना ॥جِا جل مهِ جل آا کھٹانا ۔۔

ਤਿਉ ਜੋਤੀ ਸੰਗਿ ਜੋਤਿ ਸਮਾਨਾ ॥tiau jotee sa(n)g jot samaanaa ||तिउ जोती संगि जोति समाना ॥تِا جوتیِ سںگ جوت سمانا ۔۔

ਮਿਟਿ ਗਏ ਗਵਨ ਪਾਏ ਬਿਸ੍ਰਾਮ ॥miT ge gavan paae bisraam ||मिटि गए गवन पाए बिस्राम ॥مِٹ گاے گون پااے بسرام ۔۔

ਨਾਨਕ ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਸਦ ਕੁਰਬਾਨ ॥੮॥੧੧॥naanak prabh kai sadh kurabaan ||8||11||नानक प्रभ कै सद कुरबान ॥८॥११॥نانک پربھ کَے سد کُربان ۔۔۸۔۔۱۱۔۔

ਸਲੋਕੁ ॥salok ||सलोकु ॥سلوک ۔۔

ਸੁਖੀ ਬਸੈ ਮਸਕੀਨੀਆ ਆਪੁ ਨਿਵਾਰਿ ਤਲੇ ॥sukhee basai masakeeneeaa aap nivaar tale ||सुखी बसै मसकीनीआ आपु निवारि तले ॥سُکھیِ بسَے مسکیٍنیِآ آپ نوار تلے ۔۔

ਬਡੇ ਬਡੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆ ਨਾਨਕ ਗਰਬਿ ਗਲੇ ॥੧॥badde badde aha(n)kaareeaa naanak garab gale ||1||बडे बडे अहंकारीआ नानक गरबि गले ॥१॥بڈے بڈے اهںکاریِآ نانک گرب گلے ۔۔۱۔۔

ਅਸਟਪਦੀ ॥asaTapadhee ||असटपदी ॥اسٹپدیِ ۔۔

ਜਿਸ ਕੈ ਅੰਤਰਿ ਰਾਜ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥jis kai a(n)tar raaj abhimaan ||जिस कै अंतरि राज अभिमानु ॥جِس کَے اںتر راج ابھمان ۔۔

ਸੋ ਨਰਕਪਾਤੀ ਹੋਵਤ ਸੁਆਨੁ ॥so narakapaatee hovat suaan ||सो नरकपाती होवत सुआनु ॥سو نرکپاتیِ هووت سُآن ۔۔

ਜੋ ਜਾਨੈ ਮੈ ਜੋਬਨਵੰਤੁ ॥jo jaanai mai jobanava(n)t ||जो जानै मै जोबनवंतु ॥جو جانَے مَے جوبنوںت ۔۔

ਸੋ ਹੋਵਤ ਬਿਸਟਾ ਕਾ ਜੰਤੁ ॥so hovat bisaTaa kaa ja(n)t ||सो होवत बिसटा का जंतु ॥سو هووت بسٹا کا جںت ۔۔

ਆਪਸ ਕਉ ਕਰਮਵੰਤੁ ਕਹਾਵੈ ॥aapas kau karamava(n)t kahaavai ||आपस कउ करमवंतु कहावै ॥آپس کا کرموںت کهاوَے ۔۔

ਜਨਮਿ ਮਰੈ ਬਹੁ ਜੋਨਿ ਭ੍ਰਮਾਵੈ ॥janam marai bahu jon bhramaavai ||जनमि मरै बहु जोनि भ्रमावै ॥جنم مرَے بهُ جون بھرماوَے ۔۔

ਧਨ ਭੂਮਿ ਕਾ ਜੋ ਕਰੈ ਗੁਮਾਨੁ ॥dhan bhoom kaa jo karai gumaan ||धन भूमि का जो करै गुमानु ॥دھن بھُوم کا جو کرَے گُمان ۔۔

ਸੋ ਮੂਰਖੁ ਅੰਧਾ ਅਗਿਆਨੁ ॥so moorakh a(n)dhaa agiaan ||सो मूरखु अंधा अगिआनु ॥سو مُورکھ اںدھا اگآن ۔۔

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਜਿਸ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਗਰੀਬੀ ਬਸਾਵੈ ॥kar kirapaa jis kai hiradhai gareebee basaavai ||करि किरपा जिस कै हिरदै गरीबी बसावै ॥کر کرپا جس کَے هردَے گریِبیِ بساوَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਈਹਾ ਮੁਕਤੁ ਆਗੈ ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ ॥੧॥naanak ieehaa mukat aagai sukh paavai ||1||नानक ईहा मुकतु आगै सुखु पावै ॥१॥نانک ایها مُکت آگَے سُکھ پاوَے ۔۔۱۔۔

ਧਨਵੰਤਾ ਹੋਇ ਕਰਿ ਗਰਬਾਵੈ ॥dhanava(n)taa hoi kar garabaavai ||धनवंता होइ करि गरबावै ॥دھنوںتا هوا کر گرباوَے ۔۔

ਤ੍ਰਿਣ ਸਮਾਨਿ ਕਛੁ ਸੰਗਿ ਨ ਜਾਵੈ ॥tiran samaan kachh sa(n)g na jaavai ||तृण समानि कछु संगि न जावै ॥تِرݨ سمان کچھ سںگ ن جاوَے ۔۔

ਬਹੁ ਲਸਕਰ ਮਾਨੁਖ ਊਪਰਿ ਕਰੇ ਆਸ ॥bahu lasakar maanukh uoopar kare aas ||बहु लसकर मानुख ऊपरि करे आस ॥بهُ لسکر مانکھ اُوپر کرے آس ۔۔

ਪਲ ਭੀਤਰਿ ਤਾ ਕਾ ਹੋਇ ਬਿਨਾਸ ॥pal bheetar taa kaa hoi binaas ||पल भीतरि ता का होइ बिनास ॥پل بھیِتر تا کا هوا بناس ۔۔

ਸਭ ਤੇ ਆਪ ਜਾਨੈ ਬਲਵੰਤੁ ॥sabh te aap jaanai balava(n)t ||सभ ते आप जानै बलवंतु ॥سبھ تے آپ جانَے بلوںت ۔۔

ਖਿਨ ਮਹਿ ਹੋਇ ਜਾਇ ਭਸਮੰਤੁ ॥khin meh hoi jai bhasama(n)t ||खिन महि होइ जाइ भसमंतु ॥کھٍن مهِ هوا جاا بھسمںت ۔۔

ਕਿਸੈ ਨ ਬਦੈ ਆਪਿ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥kisai na badhai aap aha(n)kaaree ||किसै न बदै आपि अहंकारी ॥کِسَے ن بدَے آپ اهںکاریِ ۔۔

ਧਰਮ ਰਾਇ ਤਿਸੁ ਕਰੇ ਖੁਆਰੀ ॥dharam rai tis kare khuaaree ||धरम राइ तिसु करे खुआरी ॥دھرم راا تس کرے کھُآریِ ۔۔

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਜਾ ਕਾ ਮਿਟੈ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥gur prasaadh jaa kaa miTai abhimaan ||गुर प्रसादि जा का मिटै अभिमानु ॥گُر پرساد جا کا مٹَے ابھمان ۔۔

ਸੋ ਜਨੁ ਨਾਨਕ ਦਰਗਹ ਪਰਵਾਨੁ ॥੨॥so jan naanak dharageh paravaan ||2||सो जनु नानक दरगह परवानु ॥२॥سو جن نانک درگه پروان ۔۔۲۔۔

ਕੋਟਿ ਕਰਮ ਕਰੈ ਹਉ ਧਾਰੇ ॥koT karam karai hau dhaare ||कोटि करम करै हउ धारे ॥کوٹ کرم کرَے ها دھارے ۔۔

ਸ੍ਰਮੁ ਪਾਵੈ ਸਗਲੇ ਬਿਰਥਾਰੇ ॥sram paavai sagale birathaare ||स्रमु पावै सगले बिरथारे ॥سرم پاوَے سگلے برتھارے ۔۔

ਅਨਿਕ ਤਪਸਿਆ ਕਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ॥anik tapasiaa kare aha(n)kaar ||अनिक तपसिआ करे अहंकार ॥انک تپسآ کرے اهںکار ۔۔

ਨਰਕ ਸੁਰਗ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਅਵਤਾਰ ॥narak surag fir fir avataar ||नरक सुरग फिरि फिरि अवतार ॥نرک سُرگ پھر پھرِ اوتار ۔۔

ਅਨਿਕ ਜਤਨ ਕਰਿ ਆਤਮ ਨਹੀ ਦ੍ਰਵੈ ॥anik jatan kar aatam nahee dhravai ||अनिक जतन करि आतम नही द्रवै ॥انک جتن کرِ آتم نهیِ دروَے ۔۔

ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਕਹੁ ਕੈਸੇ ਗਵੈ ॥har dharageh kahu kaise gavai ||हरि दरगह कहु कैसे गवै ॥هر درگه کهُ کَےسے گوَے ۔۔

ਆਪਸ ਕਉ ਜੋ ਭਲਾ ਕਹਾਵੈ ॥aapas kau jo bhalaa kahaavai ||आपस कउ जो भला कहावै ॥آپس کا جو بھلا کهاوَے ۔۔

ਤਿਸਹਿ ਭਲਾਈ ਨਿਕਟਿ ਨ ਆਵੈ ॥tiseh bhalaiee nikaT na aavai ||तिसहि भलाई निकटि न आवै ॥تِسه بھلاای نکٹ ن آوَے ۔۔

ਸਰਬ ਕੀ ਰੇਨ ਜਾ ਕਾ ਮਨੁ ਹੋਇ ॥sarab kee ren jaa kaa man hoi ||सरब की रेन जा का मनु होइ ॥سرب کیِ رےن جا کا من هوا ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਤਾ ਕੀ ਨਿਰਮਲ ਸੋਇ ॥੩॥kahu naanak taa kee niramal soi ||3||कहु नानक ता की निरमल सोइ ॥३॥کهُ نانک تا کیِ نرمل سوا ۔۔۳۔۔

ਜਬ ਲਗੁ ਜਾਨੈ ਮੁਝ ਤੇ ਕਛੁ ਹੋਇ ॥jab lag jaanai mujh te kachh hoi ||जब लगु जानै मुझ ते कछु होइ ॥جب لگ جانَے مُجھ تے کچھ هوا ۔۔

ਤਬ ਇਸ ਕਉ ਸੁਖੁ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥tab is kau sukh naahee koi ||तब इस कउ सुखु नाही कोइ ॥تب اس کا سُکھ ناهیِ کوا ۔۔

ਜਬ ਇਹ ਜਾਨੈ ਮੈ ਕਿਛੁ ਕਰਤਾ ॥jab ieh jaanai mai kichh karataa ||जब इह जानै मै किछु करता ॥جب اه جانَے مَے کچھ کرتا ۔۔

ਤਬ ਲਗੁ ਗਰਭ ਜੋਨਿ ਮਹਿ ਫਿਰਤਾ ॥tab lag garabh jon meh firataa ||तब लगु गरभ जोनि महि फिरता ॥تب لگ گربھ جون مهِ پھرتا ۔۔

ਜਬ ਧਾਰੈ ਕੋਊ ਬੈਰੀ ਮੀਤੁ ॥jab dhaarai kouoo bairee meet ||जब धारै कोऊ बैरी मीतु ॥جب دھارَے کواُو بَےریِ میِت ۔۔

ਤਬ ਲਗੁ ਨਿਹਚਲੁ ਨਾਹੀ ਚੀਤੁ ॥tab lag nihachal naahee cheet ||तब लगु निहचलु नाही चीतु ॥تب لگ نهچل ناهیِ چیِت ۔۔

ਜਬ ਲਗੁ ਮੋਹ ਮਗਨ ਸੰਗਿ ਮਾਇ ॥jab lag moh magan sa(n)g mai ||जब लगु मोह मगन संगि माइ ॥جب لگ موه مگن سںگ ماا ۔۔

ਤਬ ਲਗੁ ਧਰਮ ਰਾਇ ਦੇਇ ਸਜਾਇ ॥tab lag dharam rai dhei sajai ||तब लगु धरम राइ देइ सजाइ ॥تب لگ دھرم راا دےا سجاا ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੂਟੈ ॥prabh kirapaa te ba(n)dhan tooTai ||प्रभ किरपा ते बंधन तूटै ॥پربھ کرپا تے بںدھن تُوٹَے ۔۔

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਨਾਨਕ ਹਉ ਛੂਟੈ ॥੪॥gur prasaadh naanak hau chhooTai ||4||गुर प्रसादि नानक हउ छूटै ॥४॥گُر پرساد نانک ها چھُوٹَے ۔۔۴۔۔

ਸਹਸ ਖਟੇ ਲਖ ਕਉ ਉਠਿ ਧਾਵੈ ॥sahas khaTe lakh kau uTh dhaavai ||सहस खटे लख कउ उठि धावै ॥سهس کھٹے لکھ کا اُٹھ دھاوَے ۔۔