Ang 277 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੨੭੭)

ਅੰਤੁ ਨਹੀ ਕਿਛੁ ਪਾਰਾਵਾਰਾ ॥a(n)t nahee kichh paaraavaaraa ||अंतु नही किछु पारावारा ॥اںت نهیِ کچھ پاراوارا ۔۔

ਹੁਕਮੇ ਧਾਰਿ ਅਧਰ ਰਹਾਵੈ ॥hukame dhaar adhar rahaavai ||हुकमे धारि अधर रहावै ॥هُکمے دھار ادھر رهاوَے ۔۔

ਹੁਕਮੇ ਉਪਜੈ ਹੁਕਮਿ ਸਮਾਵੈ ॥hukame upajai hukam samaavai ||हुकमे उपजै हुकमि समावै ॥هُکمے اُپجَے هُکم سماوَے ۔۔

ਹੁਕਮੇ ਊਚ ਨੀਚ ਬਿਉਹਾਰ ॥hukame uooch neech biauhaar ||हुकमे ऊच नीच बिउहार ॥هُکمے اُوچ نیِچ باهار ۔۔

ਹੁਕਮੇ ਅਨਿਕ ਰੰਗ ਪਰਕਾਰ ॥hukame anik ra(n)g parakaar ||हुकमे अनिक रंग परकार ॥هُکمے انک رںگ پرکار ۔۔

ਕਰਿ ਕਰਿ ਦੇਖੈ ਅਪਨੀ ਵਡਿਆਈ ॥kar kar dhekhai apanee vaddiaaiee ||करि करि देखै अपनी वडिआई ॥کر کرِ دےکھَے اپنیِ وڈِآای ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥੧॥naanak sabh meh rahiaa samaiee ||1||नानक सभ महि रहिआ समाई ॥१॥نانک سبھ مهِ رهِآ سماای ۔۔۱۔۔

ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਮਾਨੁਖ ਗਤਿ ਪਾਵੈ ॥prabh bhaavai maanukh gat paavai ||प्रभ भावै मानुख गति पावै ॥پربھ بھاوَے مانکھ گت پاوَے ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਤਾ ਪਾਥਰ ਤਰਾਵੈ ॥prabh bhaavai taa paathar taraavai ||प्रभ भावै ता पाथर तरावै ॥پربھ بھاوَے تا پاتھر تراوَے ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਬਿਨੁ ਸਾਸ ਤੇ ਰਾਖੈ ॥prabh bhaavai bin saas te raakhai ||प्रभ भावै बिनु सास ते राखै ॥پربھ بھاوَے بن ساس تے راکھَے ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਤਾ ਹਰਿ ਗੁਣ ਭਾਖੈ ॥prabh bhaavai taa har gun bhaakhai ||प्रभ भावै ता हरि गुण भाखै ॥پربھ بھاوَے تا هر گُݨ بھاکھَے ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਭਾਵੈ ਤਾ ਪਤਿਤ ਉਧਾਰੈ ॥prabh bhaavai taa patit udhaarai ||प्रभ भावै ता पतित उधारै ॥پربھ بھاوَے تا پتت اُدھارَے ۔۔

ਆਪਿ ਕਰੈ ਆਪਨ ਬੀਚਾਰੈ ॥aap karai aapan beechaarai ||आपि करै आपन बीचारै ॥آپ کرَے آپن بیِچارَے ۔۔

ਦੁਹਾ ਸਿਰਿਆ ਕਾ ਆਪਿ ਸੁਆਮੀ ॥dhuhaa siriaa kaa aap suaamee ||दुहा सिरिआ का आपि सुआमी ॥دُها سرآ کا آپ سُآمیِ ۔۔

ਖੇਲੈ ਬਿਗਸੈ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ॥khelai bigasai a(n)tarajaamee ||खेलै बिगसै अंतरजामी ॥کھےلَے بگسَے اںترجامیِ ۔۔

ਜੋ ਭਾਵੈ ਸੋ ਕਾਰ ਕਰਾਵੈ ॥jo bhaavai so kaar karaavai ||जो भावै सो कार करावै ॥جو بھاوَے سو کار کراوَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਦ੍ਰਿਸਟੀ ਅਵਰੁ ਨ ਆਵੈ ॥੨॥naanak dhirasaTee avar na aavai ||2||नानक दृसटी अवरु न आवै ॥२॥نانک درسٹیِ اور ن آوَے ۔۔۲۔۔

ਕਹੁ ਮਾਨੁਖ ਤੇ ਕਿਆ ਹੋਇ ਆਵੈ ॥kahu maanukh te kiaa hoi aavai ||कहु मानुख ते किआ होइ आवै ॥کهُ مانکھ تے کآ هوا آوَے ۔۔

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਕਰਾਵੈ ॥jo tis bhaavai soiee karaavai ||जो तिसु भावै सोई करावै ॥جو تس بھاوَے سوای کراوَے ۔۔

ਇਸ ਕੈ ਹਾਥਿ ਹੋਇ ਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਲੇਇ ॥eis kai haath hoi taa sabh kichh lei ||इस कै हाथि होइ ता सभु किछु लेइ ॥ِاس کَے هاتھ هوا تا سبھ کچھ لےا ۔۔

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਕਰੇਇ ॥jo tis bhaavai soiee karei ||जो तिसु भावै सोई करेइ ॥جو تس بھاوَے سوای کرےا ۔۔

ਅਨਜਾਨਤ ਬਿਖਿਆ ਮਹਿ ਰਚੈ ॥anajaanat bikhiaa meh rachai ||अनजानत बिखिआ महि रचै ॥انجانت بکھآ مهِ رچَے ۔۔

ਜੇ ਜਾਨਤ ਆਪਨ ਆਪ ਬਚੈ ॥je jaanat aapan aap bachai ||जे जानत आपन आप बचै ॥جے جانت آپن آپ بچَے ۔۔

ਭਰਮੇ ਭੂਲਾ ਦਹ ਦਿਸਿ ਧਾਵੈ ॥bharame bhoolaa dheh dhis dhaavai ||भरमे भूला दह दिसि धावै ॥بھرمے بھُولا ده دس دھاوَے ۔۔

ਨਿਮਖ ਮਾਹਿ ਚਾਰਿ ਕੁੰਟ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ॥nimakh maeh chaar ku(n)T fir aavai ||निमख माहि चारि कुँट फिरि आवै ॥نِمکھ ماه چار کُںٹ پھر آوَے ۔۔

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਜਿਸੁ ਅਪਨੀ ਭਗਤਿ ਦੇਇ ॥kar kirapaa jis apanee bhagat dhei ||करि किरपा जिसु अपनी भगति देइ ॥کر کرپا جس اپنیِ بھگت دےا ۔۔

ਨਾਨਕ ਤੇ ਜਨ ਨਾਮਿ ਮਿਲੇਇ ॥੩॥naanak te jan naam milei ||3||नानक ते जन नामि मिलेइ ॥३॥نانک تے جن نام ملےا ۔۔۳۔۔

ਖਿਨ ਮਹਿ ਨੀਚ ਕੀਟ ਕਉ ਰਾਜ ॥khin meh neech keeT kau raaj ||खिन महि नीच कीट कउ राज ॥کھٍن مهِ نیِچ کیِٹ کا راج ۔۔

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ॥paarabraham gareeb nivaaj ||पारब्रहम गरीब निवाज ॥پاربرهم گریِب نواج ۔۔

ਜਾ ਕਾ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਕਛੂ ਨ ਆਵੈ ॥jaa kaa dhirasaT kachhoo na aavai ||जा का दृसटि कछू न आवै ॥جا کا درسٹ کچھُو ن آوَے ۔۔

ਤਿਸੁ ਤਤਕਾਲ ਦਹ ਦਿਸ ਪ੍ਰਗਟਾਵੈ ॥tis tatakaal dheh dhis pragaTaavai ||तिसु ततकाल दह दिस प्रगटावै ॥تِس تتکال ده دس پرگٹاوَے ۔۔

ਜਾ ਕਉ ਅਪੁਨੀ ਕਰੈ ਬਖਸੀਸ ॥jaa kau apunee karai bakhasees ||जा कउ अपुनी करै बखसीस ॥جا کا اپنیِ کرَے بکھسیِس ۔۔

ਤਾ ਕਾ ਲੇਖਾ ਨ ਗਨੈ ਜਗਦੀਸ ॥taa kaa lekhaa na ganai jagadhees ||ता का लेखा न गनै जगदीस ॥تا کا لےکھا ن گنَے جگدیِس ۔۔

ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭ ਤਿਸ ਕੀ ਰਾਸਿ ॥jeeau pi(n)dd sabh tis kee raas ||जीउ पिंडु सभ तिस की रासि ॥جیِا پںڈ سبھ تس کیِ راس ۔۔

ਘਟਿ ਘਟਿ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਗਾਸ ॥ghaT ghaT pooran braham pragaas ||घटि घटि पूरन ब्रहम प्रगास ॥گھٹ گھٹِ پُورن برهم پرگاس ۔۔

ਅਪਨੀ ਬਣਤ ਆਪਿ ਬਨਾਈ ॥apanee banat aap banaiee ||अपनी बणत आपि बनाई ॥اپنیِ بݨت آپ بناای ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੀਵੈ ਦੇਖਿ ਬਡਾਈ ॥੪॥naanak jeevai dhekh baddaiee ||4||नानक जीवै देखि बडाई ॥४॥نانک جیِوَے دےکھ بڈاای ۔۔۴۔۔

ਇਸ ਕਾ ਬਲੁ ਨਾਹੀ ਇਸੁ ਹਾਥ ॥eis kaa bal naahee is haath ||इस का बलु नाही इसु हाथ ॥ِاس کا بل ناهیِ اس هاتھ ۔۔

ਕਰਨ ਕਰਾਵਨ ਸਰਬ ਕੋ ਨਾਥ ॥karan karaavan sarab ko naath ||करन करावन सरब को नाथ ॥کرن کراون سرب کو ناتھ ۔۔

ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਬਪੁਰਾ ਜੀਉ ॥aagiaakaaree bapuraa jeeau ||आगिआकारी बपुरा जीउ ॥آگآکاریِ بپرا جیِا ۔۔

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਫੁਨਿ ਥੀਉ ॥jo tis bhaavai soiee fun theeau ||जो तिसु भावै सोई फुनि थीउ ॥جو تس بھاوَے سوای پھُن تھیِا ۔۔

ਕਬਹੂ ਊਚ ਨੀਚ ਮਹਿ ਬਸੈ ॥kabahoo uooch neech meh basai ||कबहू ऊच नीच महि बसै ॥کبهُو اُوچ نیِچ مهِ بسَے ۔۔

ਕਬਹੂ ਸੋਗ ਹਰਖ ਰੰਗਿ ਹਸੈ ॥kabahoo sog harakh ra(n)g hasai ||कबहू सोग हरख रंगि हसै ॥کبهُو سوگ هرکھ رںگ هسَے ۔۔

ਕਬਹੂ ਨਿੰਦ ਚਿੰਦ ਬਿਉਹਾਰ ॥kabahoo ni(n)dh chi(n)dh biauhaar ||कबहू निंद चिंद बिउहार ॥کبهُو نںد چںد باهار ۔۔

ਕਬਹੂ ਊਭ ਅਕਾਸ ਪਇਆਲ ॥kabahoo uoobh akaas piaal ||कबहू ऊभ अकास पइआल ॥کبهُو اُوبھ اکاس پایال ۔۔

ਕਬਹੂ ਬੇਤਾ ਬ੍ਰਹਮ ਬੀਚਾਰ ॥kabahoo betaa braham beechaar ||कबहू बेता ब्रहम बीचार ॥کبهُو بےتا برهم بیِچار ۔۔

ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਮਿਲਾਵਣਹਾਰ ॥੫॥naanak aap milaavanahaar ||5||नानक आपि मिलावणहार ॥५॥نانک آپ ملاوݨهار ۔۔۵۔۔

ਕਬਹੂ ਨਿਰਤਿ ਕਰੈ ਬਹੁ ਭਾਤਿ ॥kabahoo nirat karai bahu bhaat ||कबहू निरति करै बहु भाति ॥کبهُو نرت کرَے بهُ بھات ۔۔

ਕਬਹੂ ਸੋਇ ਰਹੈ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ॥kabahoo soi rahai dhin raat ||कबहू सोइ रहै दिनु राति ॥کبهُو سوا رهَے دن رات ۔۔

ਕਬਹੂ ਮਹਾ ਕ੍ਰੋਧ ਬਿਕਰਾਲ ॥kabahoo mahaa karodh bikaraal ||कबहू महा क्रोध बिकराल ॥کبهُو مها ک®ودھ بکرال ۔۔

ਕਬਹੂੰ ਸਰਬ ਕੀ ਹੋਤ ਰਵਾਲ ॥kabahoo(n) sarab kee hot ravaal ||कबहूँ सरब की होत रवाल ॥کبهُوں سرب کیِ هوت روال ۔۔

ਕਬਹੂ ਹੋਇ ਬਹੈ ਬਡ ਰਾਜਾ ॥kabahoo hoi bahai badd raajaa ||कबहू होइ बहै बड राजा ॥کبهُو هوا بهَے بڈ راجا ۔۔

ਕਬਹੁ ਭੇਖਾਰੀ ਨੀਚ ਕਾ ਸਾਜਾ ॥kabahu bhekhaaree neech kaa saajaa ||कबहु भेखारी नीच का साजा ॥کبهُ بھےکھاریِ نیِچ کا ساجا ۔۔

ਕਬਹੂ ਅਪਕੀਰਤਿ ਮਹਿ ਆਵੈ ॥kabahoo apakeerat meh aavai ||कबहू अपकीरति महि आवै ॥کبهُو اپکیِرت مهِ آوَے ۔۔

ਕਬਹੂ ਭਲਾ ਭਲਾ ਕਹਾਵੈ ॥kabahoo bhalaa bhalaa kahaavai ||कबहू भला भला कहावै ॥کبهُو بھلا بھلا کهاوَے ۔۔

ਜਿਉ ਪ੍ਰਭੁ ਰਾਖੈ ਤਿਵ ਹੀ ਰਹੈ ॥jiau prabh raakhai tiv hee rahai ||जिउ प्रभु राखै तिव ही रहै ॥جِا پربھ راکھَے تو هیِ رهَے ۔۔

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਕਹੈ ॥੬॥gur prasaadh naanak sach kahai ||6||गुर प्रसादि नानक सचु कहै ॥६॥گُر پرساد نانک سچ کهَے ۔۔۶۔۔

ਕਬਹੂ ਹੋਇ ਪੰਡਿਤੁ ਕਰੇ ਬਖੵਾਨੁ ॥kabahoo hoi pa(n)ddit kare bakhayeaan ||कबहू होइ पंडितु करे बख्यानु ॥کبهُو هوا پںڈت کرے بکھےان ۔۔

ਕਬਹੂ ਮੋਨਿਧਾਰੀ ਲਾਵੈ ਧਿਆਨੁ ॥kabahoo monidhaaree laavai dhiaan ||कबहू मोनिधारी लावै धिआनु ॥کبهُو موندھاریِ لاوَے دھآن ۔۔

ਕਬਹੂ ਤਟ ਤੀਰਥ ਇਸਨਾਨ ॥kabahoo taT teerath isanaan ||कबहू तट तीरथ इसनान ॥کبهُو تٹ تیِرتھ اسنان ۔۔

ਕਬਹੂ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਮੁਖਿ ਗਿਆਨ ॥kabahoo sidh saadhik mukh giaan ||कबहू सिध साधिक मुखि गिआन ॥کبهُو سدھ سادھک مُکھ گآن ۔۔

ਕਬਹੂ ਕੀਟ ਹਸਤਿ ਪਤੰਗ ਹੋਇ ਜੀਆ ॥kabahoo keeT hasat pata(n)g hoi jeeaa ||कबहू कीट हसति पतंग होइ जीआ ॥کبهُو کیِٹ هست پتںگ هوا جیِآ ۔۔

ਅਨਿਕ ਜੋਨਿ ਭਰਮੈ ਭਰਮੀਆ ॥anik jon bharamai bharameeaa ||अनिक जोनि भरमै भरमीआ ॥انک جون بھرمَے بھرمیِآ ۔۔