Ang 270 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੨੭੦)

ਮੁਖਿ ਤਾ ਕੋ ਜਸੁ ਰਸਨ ਬਖਾਨੈ ॥mukh taa ko jas rasan bakhaanai ||मुखि ता को जसु रसन बखानै ॥مُکھ تا کو جس رسن بکھانَے ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੇਰੋ ਰਹਤਾ ਧਰਮੁ ॥jeh prasaadh tero rahataa dharam ||जिह प्रसादि तेरो रहता धरमु ॥جِه پرساد تےرو رهتا دھرم ۔۔

ਮਨ ਸਦਾ ਧਿਆਇ ਕੇਵਲ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ॥man sadhaa dhiaai keval paarabraham ||मन सदा धिआइ केवल पारब्रहमु ॥من سدا دھآا کےول پاربرهم ۔۔

ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਜਪਤ ਦਰਗਹ ਮਾਨੁ ਪਾਵਹਿ ॥prabh jee japat dharageh maan paaveh ||प्रभ जी जपत दरगह मानु पावहि ॥پربھ جیِ جپت درگه مان پاوه ۔۔

ਨਾਨਕ ਪਤਿ ਸੇਤੀ ਘਰਿ ਜਾਵਹਿ ॥੨॥naanak pat setee ghar jaaveh ||2||नानक पति सेती घरि जावहि ॥२॥نانک پت سےتیِ گھرِ جاوه ۔۔۲۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਆਰੋਗ ਕੰਚਨ ਦੇਹੀ ॥jeh prasaadh aarog ka(n)chan dhehee ||जिह प्रसादि आरोग कंचन देही ॥جِه پرساد آروگ کںچن دےهیِ ۔۔

ਲਿਵ ਲਾਵਹੁ ਤਿਸੁ ਰਾਮ ਸਨੇਹੀ ॥liv laavahu tis raam sanehee ||लिव लावहु तिसु राम सनेही ॥لِو لاوهُ تس رام سنےهیِ ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੇਰਾ ਓਲਾ ਰਹਤ ॥jeh prasaadh teraa olaa rahat ||जिह प्रसादि तेरा ओला रहत ॥جِه پرساد تےرا اولا رهت ۔۔

ਮਨ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਜਸੁ ਕਹਤ ॥man sukh paaveh har har jas kahat ||मन सुखु पावहि हरि हरि जसु कहत ॥من سُکھ پاوه هر هرِ جس کهت ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੇਰੇ ਸਗਲ ਛਿਦ੍ਰ ਢਾਕੇ ॥jeh prasaadh tere sagal chhidhr ddaake ||जिह प्रसादि तेरे सगल छिद्र ढाके ॥جِه پرساد تےرے سگل چھدر ڈھاکے ۔۔

ਮਨ ਸਰਨੀ ਪਰੁ ਠਾਕੁਰ ਪ੍ਰਭ ਤਾ ਕੈ ॥man saranee par Thaakur prabh taa kai ||मन सरनी परु ठाकुर प्रभ ता कै ॥من سرنیِ پر ٹھاکر پربھ تا کَے ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੁਝੁ ਕੋ ਨ ਪਹੂਚੈ ॥jeh prasaadh tujh ko na pahoochai ||जिह प्रसादि तुझु को न पहूचै ॥جِه پرساد تُجھ کو ن پهُوچَے ۔۔

ਮਨ ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਸਿਮਰਹੁ ਪ੍ਰਭ ਊਚੇ ॥man saas saas simarahu prabh uooche ||मन सासि सासि सिमरहु प्रभ ऊचे ॥من ساس ساس سمرهُ پربھ اُوچے ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਪਾਈ ਦ੍ਰੁਲਭ ਦੇਹ ॥jeh prasaadh paiee dhrulabh dheh ||जिह प्रसादि पाई द्रुलभ देह ॥جِه پرساد پاای درüلبھ دےه ۔۔

ਨਾਨਕ ਤਾ ਕੀ ਭਗਤਿ ਕਰੇਹ ॥੩॥naanak taa kee bhagat kareh ||3||नानक ता की भगति करेह ॥३॥نانک تا کیِ بھگت کرےه ۔۔۳۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਆਭੂਖਨ ਪਹਿਰੀਜੈ ॥jeh prasaadh aabhookhan pahireejai ||जिह प्रसादि आभूखन पहिरीजै ॥جِه پرساد آبھُوکھن پهِریِجَے ۔۔

ਮਨ ਤਿਸੁ ਸਿਮਰਤ ਕਿਉ ਆਲਸੁ ਕੀਜੈ ॥man tis simarat kiau aalas keejai ||मन तिसु सिमरत किउ आलसु कीजै ॥من تس سمرت کا آلس کیِجَے ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਅਸ੍ਵ ਹਸਤਿ ਅਸਵਾਰੀ ॥jeh prasaadh asavai hasat asavaaree ||जिह प्रसादि अस्व हसति असवारी ॥جِه پرساد اسو هست اسواریِ ۔۔

ਮਨ ਤਿਸੁ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਕਬਹੂ ਨ ਬਿਸਾਰੀ ॥man tis prabh kau kabahoo na bisaaree ||मन तिसु प्रभ कउ कबहू न बिसारी ॥من تس پربھ کا کبهُو ن بساریِ ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਬਾਗ ਮਿਲਖ ਧਨਾ ॥jeh prasaadh baag milakh dhanaa ||जिह प्रसादि बाग मिलख धना ॥جِه پرساد باگ ملکھ دھنا ۔۔

ਰਾਖੁ ਪਰੋਇ ਪ੍ਰਭੁ ਅਪੁਨੇ ਮਨਾ ॥raakh paroi prabh apune manaa ||राखु परोइ प्रभु अपुने मना ॥راکھ پروا پربھ اپنے منا ۔۔

ਜਿਨਿ ਤੇਰੀ ਮਨ ਬਨਤ ਬਨਾਈ ॥jin teree man banat banaiee ||जिनि तेरी मन बनत बनाई ॥جٍن تےریِ من بنت بناای ۔۔

ਊਠਤ ਬੈਠਤ ਸਦ ਤਿਸਹਿ ਧਿਆਈ ॥uooThat baiThat sadh tiseh dhiaaiee ||ऊठत बैठत सद तिसहि धिआई ॥اُوٹھت بَےٹھت سد تسه دھآای ۔۔

ਤਿਸਹਿ ਧਿਆਇ ਜੋ ਏਕ ਅਲਖੈ ॥tiseh dhiaai jo ek alakhai ||तिसहि धिआइ जो एक अलखै ॥تِسه دھآا جو اےک الکھَے ۔۔

ਈਹਾ ਊਹਾ ਨਾਨਕ ਤੇਰੀ ਰਖੈ ॥੪॥e'eehaa uoohaa naanak teree rakhai ||4||ईहा ऊहा नानक तेरी रखै ॥४॥ایها اُوها نانک تےریِ رکھَے ۔۔۴۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਕਰਹਿ ਪੁੰਨ ਬਹੁ ਦਾਨ ॥jeh prasaadh kareh pu(n)n bahu dhaan ||जिह प्रसादि करहि पुँन बहु दान ॥جِه پرساد کره پُنّ بهُ دان ۔۔

ਮਨ ਆਠ ਪਹਰ ਕਰਿ ਤਿਸ ਕਾ ਧਿਆਨ ॥man aaTh pahar kar tis kaa dhiaan ||मन आठ पहर करि तिस का धिआन ॥من آٹھ پهر کر تس کا دھآن ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੂ ਆਚਾਰ ਬਿਉਹਾਰੀ ॥jeh prasaadh too aachaar biauhaaree ||जिह प्रसादि तू आचार बिउहारी ॥جِه پرساد تُو آچار باهاریِ ۔۔

ਤਿਸੁ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਚਿਤਾਰੀ ॥tis prabh kau saas saas chitaaree ||तिसु प्रभ कउ सासि सासि चितारी ॥تِس پربھ کا ساس ساس چتاریِ ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪੁ ॥jeh prasaadh teraa su(n)dhar roop ||जिह प्रसादि तेरा सुँदर रूपु ॥جِه پرساد تےرا سُںدر رُوپ ۔۔

ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਿਮਰਹੁ ਸਦਾ ਅਨੂਪੁ ॥so prabh simarahu sadhaa anoop ||सो प्रभु सिमरहु सदा अनूपु ॥سو پربھ سمرهُ سدا انُوپ ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੇਰੀ ਨੀਕੀ ਜਾਤਿ ॥jeh prasaadh teree neekee jaat ||जिह प्रसादि तेरी नीकी जाति ॥جِه پرساد تےریِ نیِکیِ جات ۔۔

ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਿਮਰਿ ਸਦਾ ਦਿਨ ਰਾਤਿ ॥so prabh simar sadhaa dhin raat ||सो प्रभु सिमरि सदा दिन राति ॥سو پربھ سمر سدا دن رات ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੇਰੀ ਪਤਿ ਰਹੈ ॥jeh prasaadh teree pat rahai ||जिह प्रसादि तेरी पति रहै ॥جِه پرساد تےریِ پت رهَے ۔۔

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਨਾਨਕ ਜਸੁ ਕਹੈ ॥੫॥gur prasaadh naanak jas kahai ||5||गुर प्रसादि नानक जसु कहै ॥५॥گُر پرساد نانک جس کهَے ۔۔۵۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਸੁਨਹਿ ਕਰਨ ਨਾਦ ॥jeh prasaadh suneh karan naadh ||जिह प्रसादि सुनहि करन नाद ॥جِه پرساد سُنه کرن ناد ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਪੇਖਹਿ ਬਿਸਮਾਦ ॥jeh prasaadh pekheh bisamaadh ||जिह प्रसादि पेखहि बिसमाद ॥جِه پرساد پےکھه بسماد ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਬੋਲਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸਨਾ ॥jeh prasaadh boleh a(n)mirat rasanaa ||जिह प्रसादि बोलहि अंमृत रसना ॥جِه پرساد بوله اںمرت رسنا ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਸੁਖਿ ਸਹਜੇ ਬਸਨਾ ॥jeh prasaadh sukh sahaje basanaa ||जिह प्रसादि सुखि सहजे बसना ॥جِه پرساد سُکھ سهجے بسنا ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਹਸਤ ਕਰ ਚਲਹਿ ॥jeh prasaadh hasat kar chaleh ||जिह प्रसादि हसत कर चलहि ॥جِه پرساد هست کر چله ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਸੰਪੂਰਨ ਫਲਹਿ ॥jeh prasaadh sa(n)pooran faleh ||जिह प्रसादि संपूरन फलहि ॥جِه پرساد سمپُورن پھله ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਪਰਮ ਗਤਿ ਪਾਵਹਿ ॥jeh prasaadh param gat paaveh ||जिह प्रसादि परम गति पावहि ॥جِه پرساد پرم گت پاوه ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਸੁਖਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵਹਿ ॥jeh prasaadh sukh sahaj samaaveh ||जिह प्रसादि सुखि सहजि समावहि ॥جِه پرساد سُکھ سهج سماوه ۔۔

ਐਸਾ ਪ੍ਰਭੁ ਤਿਆਗਿ ਅਵਰ ਕਤ ਲਾਗਹੁ ॥aaisaa prabh tiaag avar kat laagahu ||ऐसा प्रभु तिआगि अवर कत लागहु ॥اَےسا پربھ تآگ اور کت لاگهُ ۔۔

ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਨਾਨਕ ਮਨਿ ਜਾਗਹੁ ॥੬॥gur prasaadh naanak man jaagahu ||6||गुर प्रसादि नानक मनि जागहु ॥६॥گُر پرساد نانک من جاگهُ ۔۔۶۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੂੰ ਪ੍ਰਗਟੁ ਸੰਸਾਰਿ ॥jeh prasaadh too(n) pragaT sa(n)saar ||जिह प्रसादि तूँ प्रगटु संसारि ॥جِه پرساد تُوں پرگٹ سںسار ۔۔

ਤਿਸੁ ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਮੂਲਿ ਨ ਮਨਹੁ ਬਿਸਾਰਿ ॥tis prabh kau mool na manahu bisaar ||तिसु प्रभ कउ मूलि न मनहु बिसारि ॥تِس پربھ کا مُول ن منهُ بسار ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੇਰਾ ਪਰਤਾਪੁ ॥jeh prasaadh teraa parataap ||जिह प्रसादि तेरा परतापु ॥جِه پرساد تےرا پرتاپ ۔۔

ਰੇ ਮਨ ਮੂੜ ਤੂ ਤਾ ਕਉ ਜਾਪੁ ॥re man mooR too taa kau jaap ||रे मन मूड़ तू ता कउ जापु ॥رے من مُوڑ تُو تا کا جاپ ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੇਰੇ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ॥jeh prasaadh tere kaaraj poore ||जिह प्रसादि तेरे कारज पूरे ॥جِه پرساد تےرے کارج پُورے ۔۔

ਤਿਸਹਿ ਜਾਨੁ ਮਨ ਸਦਾ ਹਜੂਰੇ ॥tiseh jaan man sadhaa hajoore ||तिसहि जानु मन सदा हजूरे ॥تِسه جان من سدا هجُورے ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੂੰ ਪਾਵਹਿ ਸਾਚੁ ॥jeh prasaadh too(n) paaveh saach ||जिह प्रसादि तूँ पावहि साचु ॥جِه پرساد تُوں پاوه ساچ ۔۔

ਰੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਤੂੰ ਤਾ ਸਿਉ ਰਾਚੁ ॥re man mere too(n) taa siau raach ||रे मन मेरे तूँ ता सिउ राचु ॥رے من مےرے تُوں تا سا راچ ۔۔

ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਸਭ ਕੀ ਗਤਿ ਹੋਇ ॥jeh prasaadh sabh kee gat hoi ||जिह प्रसादि सभ की गति होइ ॥جِه پرساد سبھ کیِ گت هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜਾਪੁ ਜਪੈ ਜਪੁ ਸੋਇ ॥੭॥naanak jaap japai jap soi ||7||नानक जापु जपै जपु सोइ ॥७॥نانک جاپ جپَے جپ سوا ۔۔۷۔۔

ਆਪਿ ਜਪਾਏ ਜਪੈ ਸੋ ਨਾਉ ॥aap japaae japai so naau ||आपि जपाए जपै सो नाउ ॥آپ جپااے جپَے سو ناا ۔۔

ਆਪਿ ਗਾਵਾਏ ਸੁ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਉ ॥aap gaavaae su har gun gaau ||आपि गावाए सु हरि गुन गाउ ॥آپ گاوااے سُ هر گُن گاا ۔۔