Ang 235 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੨੩੫)

ਆਪਿ ਛਡਾਏ ਛੁਟੀਐ ਸਤਿਗੁਰ ਚਰਣ ਸਮਾਲਿ ॥੪॥aap chhaddaae chhuTeeaai satigur charan samaal ||4||आपि छडाए छुटीऐ सतिगुर चरण समालि ॥४॥آپ چھڈااے چھُٹیِاَے ستگر چرݨ سمال ۔۔۴۔۔

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰਿਆ ਵਿਚਿ ਦੇਹੀ ਜੋਤਿ ਸਮਾਲਿ ॥man karahalaa mere piaariaa vich dhehee jot samaal ||मन करहला मेरे पिआरिआ विचि देही जोति समालि ॥من کرهلا مےرے پآرآ وچ دےهیِ جوت سمال ۔۔

ਗੁਰਿ ਨਉ ਨਿਧਿ ਨਾਮੁ ਵਿਖਾਲਿਆ ਹਰਿ ਦਾਤਿ ਕਰੀ ਦਇਆਲਿ ॥੫॥gur nau nidh naam vikhaaliaa har dhaat karee dhiaal ||5||गुरि नउ निधि नामु विखालिआ हरि दाति करी दइआलि ॥५॥گُر نا ندھ نام وکھالآ هرِ دات کریِ دایال ۔۔۵۔۔

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਤੂੰ ਚੰਚਲਾ ਚਤੁਰਾਈ ਛਡਿ ਵਿਕਰਾਲਿ ॥man karahalaa too(n) cha(n)chalaa chaturaiee chhadd vikaraal ||मन करहला तूँ चंचला चतुराई छडि विकरालि ॥من کرهلا تُوں چںچلا چتراای چھڈ وکرال ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂੰ ਹਰਿ ਮੁਕਤਿ ਕਰੇ ਅੰਤ ਕਾਲਿ ॥੬॥har har naam samaal too(n) har mukat kare a(n)t kaal ||6||हरि हरि नामु समालि तूँ हरि मुकति करे अंत कालि ॥६॥هر هرِ نام سمال تُوں هرِ مُکت کرے اںت کال ۔۔۶۔۔

ਮਨ ਕਰਹਲਾ ਵਡਭਾਗੀਆ ਤੂੰ ਗਿਆਨੁ ਰਤਨੁ ਸਮਾਲਿ ॥man karahalaa vaddabhaageeaa too(n) giaan ratan samaal ||मन करहला वडभागीआ तूँ गिआनु रतनु समालि ॥من کرهلا وڈبھاگیِآ تُوں گآن رتن سمال ۔۔

ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਖੜਗੁ ਹਥਿ ਧਾਰਿਆ ਜਮੁ ਮਾਰਿਅੜਾ ਜਮਕਾਲਿ ॥੭॥gur giaan khaRag hath dhaariaa jam maariaRaa jamakaal ||7||गुर गिआनु खड़गु हथि धारिआ जमु मारिअड़ा जमकालि ॥७॥گُر گآن کھڑگ هتھ دھارآ جم ماراڑا جمکال ۔۔۷۔۔

ਅੰਤਰਿ ਨਿਧਾਨੁ ਮਨ ਕਰਹਲੇ ਭ੍ਰਮਿ ਭਵਹਿ ਬਾਹਰਿ ਭਾਲਿ ॥a(n)tar nidhaan man karahale bhram bhaveh baahar bhaal ||अंतरि निधानु मन करहले भ्रमि भवहि बाहरि भालि ॥اںتر ندھان من کرهلے بھرم بھوه باهر بھال ۔۔

ਗੁਰੁ ਪੁਰਖੁ ਪੂਰਾ ਭੇਟਿਆ ਹਰਿ ਸਜਣੁ ਲਧੜਾ ਨਾਲਿ ॥੮॥gur purakh pooraa bheTiaa har sajan ladhaRaa naal ||8||गुरु पुरखु पूरा भेटिआ हरि सजणु लधड़ा नालि ॥८॥گُر پُرکھ پُورا بھےٹآ هر سجݨ لدھڑا نال ۔۔۸۔۔

ਰੰਗਿ ਰਤੜੇ ਮਨ ਕਰਹਲੇ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਸਦਾ ਸਮਾਲਿ ॥ra(n)g rataRe man karahale har ra(n)g sadhaa samaal ||रंगि रतड़े मन करहले हरि रंगु सदा समालि ॥رںگ رتڑے من کرهلے هر رںگ سدا سمال ۔۔

ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਕਦੇ ਨ ਉਤਰੈ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਸਬਦੁ ਸਮਾਲਿ ॥੯॥har ra(n)g kadhe na utarai gur sevaa sabadh samaal ||9||हरि रंगु कदे न उतरै गुर सेवा सबदु समालि ॥९॥هر رںگ کدے ن اُترَے گُر سےوا سبد سمال ۔۔۹۔۔

ਹਮ ਪੰਖੀ ਮਨ ਕਰਹਲੇ ਹਰਿ ਤਰਵਰੁ ਪੁਰਖੁ ਅਕਾਲਿ ॥ham pa(n)khee man karahale har taravar purakh akaal ||हम पंखी मन करहले हरि तरवरु पुरखु अकालि ॥هم پںکھیِ من کرهلے هر ترور پُرکھ اکال ۔۔

ਵਡਭਾਗੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਮਾਲਿ ॥੧੦॥੨॥vaddabhaagee gurmukh paiaa jan naanak naam samaal ||10||2||वडभागी गुरमुखि पाइआ जन नानक नामु समालि ॥१०॥२॥وڈبھاگیِ گُرمکھ پاایا جن نانک نام سمال ۔۔۱۰۔۔۲۔۔

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ਮਹਲਾ ੫ ਅਸਟਪਦੀਆraag gauRee guaareree mahalaa panjavaa asaTapadheeaaरागु गउड़ी गुआरेरी महला ५ असटपदीआراگ گاڑیِ گُآرےریِ مهلا ۵ اسٹپدیِآ

ੴ ਸਤਿਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥ikOankaar satinaam karataa purakh gur prasaadh ||ੴ सतिनामु करता पुरखु गुर प्रसादि ॥اک اونکار ستنام کرتا پُرکھ گُر پرساد ۔۔

ਜਬ ਇਹੁ ਮਨ ਮਹਿ ਕਰਤ ਗੁਮਾਨਾ ॥jab ih man meh karat gumaanaa ||जब इहु मन महि करत गुमाना ॥جب اهُ من مهِ کرت گُمانا ۔۔

ਤਬ ਇਹੁ ਬਾਵਰੁ ਫਿਰਤ ਬਿਗਾਨਾ ॥tab ih baavar firat bigaanaa ||तब इहु बावरु फिरत बिगाना ॥تب اهُ باور پھرت بگانا ۔۔

ਜਬ ਇਹੁ ਹੂਆ ਸਗਲ ਕੀ ਰੀਨਾ ॥jab ih hooaa sagal kee reenaa ||जब इहु हूआ सगल की रीना ॥جب اهُ هُوآ سگل کیِ ریٍنا ۔۔

ਤਾ ਤੇ ਰਮਈਆ ਘਟਿ ਘਟਿ ਚੀਨਾ ॥੧॥taa te ramieeaa ghaT ghaT cheenaa ||1||ता ते रमईआ घटि घटि चीना ॥१॥تا تے رمایآ گھٹ گھٹِ چیٍنا ۔۔۱۔۔

ਸਹਜ ਸੁਹੇਲਾ ਫਲੁ ਮਸਕੀਨੀ ॥sahaj suhelaa fal masakeenee ||सहज सुहेला फलु मसकीनी ॥سهج سُهےلا پھل مسکیٍنیِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਅਪੁਨੈ ਮੋਹਿ ਦਾਨੁ ਦੀਨੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥satigur apunai moh dhaan dheenee ||1|| rahaau ||सतिगुर अपुनै मोहि दानु दीनी ॥१॥ रहाउ ॥ستگر اپنَے موه دان دیٍنیِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਜਬ ਕਿਸ ਕਉ ਇਹੁ ਜਾਨਸਿ ਮੰਦਾ ॥jab kis kau ih jaanas ma(n)dhaa ||जब किस कउ इहु जानसि मंदा ॥جب کس کا اهُ جانس مںدا ۔۔

ਤਬ ਸਗਲੇ ਇਸੁ ਮੇਲਹਿ ਫੰਦਾ ॥tab sagale is meleh fa(n)dhaa ||तब सगले इसु मेलहि फंदा ॥تب سگلے اس مےله پھںدا ۔۔

ਮੇਰ ਤੇਰ ਜਬ ਇਨਹਿ ਚੁਕਾਈ ॥mer ter jab ineh chukaiee ||मेर तेर जब इनहि चुकाई ॥مےر تےر جب انه چُکاای ۔۔

ਤਾ ਤੇ ਇਸੁ ਸੰਗਿ ਨਹੀ ਬੈਰਾਈ ॥੨॥taa te is sa(n)g nahee bairaiee ||2||ता ते इसु संगि नही बैराई ॥२॥تا تے اس سںگ نهیِ بَےراای ۔۔۲۔۔

ਜਬ ਇਨਿ ਅਪੁਨੀ ਅਪਨੀ ਧਾਰੀ ॥jab in apunee apanee dhaaree ||जब इनि अपुनी अपनी धारी ॥جب ان اپنیِ اپنیِ دھاریِ ۔۔

ਤਬ ਇਸ ਕਉ ਹੈ ਮੁਸਕਲੁ ਭਾਰੀ ॥tab is kau hai musakal bhaaree ||तब इस कउ है मुसकलु भारी ॥تب اس کا هَے مُسکل بھاریِ ۔۔

ਜਬ ਇਨਿ ਕਰਣੈਹਾਰੁ ਪਛਾਤਾ ॥jab in karanaihaar pachhaataa ||जब इनि करणैहारु पछाता ॥جب ان کرݨَےهار پچھاتا ۔۔

ਤਬ ਇਸ ਨੋ ਨਾਹੀ ਕਿਛੁ ਤਾਤਾ ॥੩॥tab is no naahee kichh taataa ||3||तब इस नो नाही किछु ताता ॥३॥تب اس نو ناهیِ کچھ تاتا ۔۔۳۔۔

ਜਬ ਇਨਿ ਅਪੁਨੋ ਬਾਧਿਓ ਮੋਹਾ ॥jab in apuno baadhio mohaa ||जब इनि अपुनो बाधिओ मोहा ॥جب ان اپنو بادھاو موها ۔۔

ਆਵੈ ਜਾਇ ਸਦਾ ਜਮਿ ਜੋਹਾ ॥aavai jai sadhaa jam johaa ||आवै जाइ सदा जमि जोहा ॥آوَے جاا سدا جم جوها ۔۔

ਜਬ ਇਸ ਤੇ ਸਭ ਬਿਨਸੇ ਭਰਮਾ ॥jab is te sabh binase bharamaa ||जब इस ते सभ बिनसे भरमा ॥جب اس تے سبھ بنسے بھرما ۔۔

ਭੇਦੁ ਨਾਹੀ ਹੈ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮਾ ॥੪॥bhedh naahee hai paarabrahamaa ||4||भेदु नाही है पारब्रहमा ॥४॥بھےد ناهیِ هَے پاربرهما ۔۔۴۔۔

ਜਬ ਇਨਿ ਕਿਛੁ ਕਰਿ ਮਾਨੇ ਭੇਦਾ ॥jab in kichh kar maane bhedhaa ||जब इनि किछु करि माने भेदा ॥جب ان کچھ کرِ مانے بھےدا ۔۔

ਤਬ ਤੇ ਦੂਖ ਡੰਡ ਅਰੁ ਖੇਦਾ ॥tab te dhookh dda(n)dd ar khedhaa ||तब ते दूख डंड अरु खेदा ॥تب تے دُوکھ ڈںڈ ار کھےدا ۔۔

ਜਬ ਇਨਿ ਏਕੋ ਏਕੀ ਬੂਝਿਆ ॥jab in eko ekee boojhiaa ||जब इनि एको एकी बूझिआ ॥جب ان اےکو اےکیِ بُوجھآ ۔۔

ਤਬ ਤੇ ਇਸ ਨੋ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੂਝਿਆ ॥੫॥tab te is no sabh kichh soojhiaa ||5||तब ते इस नो सभु किछु सूझिआ ॥५॥تب تے اس نو سبھ کچھ سُوجھآ ۔۔۵۔۔

ਜਬ ਇਹੁ ਧਾਵੈ ਮਾਇਆ ਅਰਥੀ ॥jab ih dhaavai maiaa arathee ||जब इहु धावै माइआ अरथी ॥جب اهُ دھاوَے ماایا ارتھیِ ۔۔

ਨਹ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵੈ ਨਹ ਤਿਸ ਲਾਥੀ ॥neh tirapataavai neh tis laathee ||नह तृपतावै नह तिस लाथी ॥نه ترپتاوَے نه تس لاتھیِ ۔۔

ਜਬ ਇਸ ਤੇ ਇਹੁ ਹੋਇਓ ਜਉਲਾ ॥jab is te ih hoio jaulaa ||जब इस ते इहु होइओ जउला ॥جب اس تے اهُ هوااو جالا ۔۔

ਪੀਛੈ ਲਾਗਿ ਚਲੀ ਉਠਿ ਕਉਲਾ ॥੬॥peechhai laag chalee uTh kaulaa ||6||पीछै लागि चली उठि कउला ॥६॥پیِچھَے لاگ چلیِ اُٹھ کالا ۔۔۶۔۔

ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਜਉ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਓ ॥kar kirapaa jau satigur milio ||करि किरपा जउ सतिगुरु मिलिओ ॥کر کرپا جا ستِگر ملِاو ۔۔

ਮਨ ਮੰਦਰ ਮਹਿ ਦੀਪਕੁ ਜਲਿਓ ॥man ma(n)dhar meh dheepak jalio ||मन मंदर महि दीपकु जलिओ ॥من مںدر مهِ دیِپک جلاو ۔۔

ਜੀਤ ਹਾਰ ਕੀ ਸੋਝੀ ਕਰੀ ॥jeet haar kee sojhee karee ||जीत हार की सोझी करी ॥جیِت هار کیِ سوجھیِ کریِ ۔۔

ਤਉ ਇਸੁ ਘਰ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਪਰੀ ॥੭॥tau is ghar kee keemat paree ||7||तउ इसु घर की कीमति परी ॥७॥تا اس گھر کیِ کیِمت پریِ ۔۔۷۔۔