Ang 231 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੨੩੧)

ਤਤੁ ਨ ਚੀਨਹਿ ਬੰਨਹਿ ਪੰਡ ਪਰਾਲਾ ॥੨॥tat na cheeneh ba(n)neh pa(n)dd paraalaa ||2||ततु न चीनहि बंनहि पंड पराला ॥२॥تت ن چیٍنه بنّه پںڈ پرالا ۔۔۲۔۔

ਮਨਮੁਖ ਅਗਿਆਨਿ ਕੁਮਾਰਗਿ ਪਾਏ ॥manmukh agiaan kumaarag paae ||मनमुख अगिआनि कुमारगि पाए ॥منمکھ اگآن کُمارگ پااے ۔۔

ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਬਿਸਾਰਿਆ ਬਹੁ ਕਰਮ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ॥har naam bisaariaa bahu karam dhiraRaae ||हरि नामु बिसारिआ बहु करम दृड़ाए ॥هر نام بسارآ بهُ کرم درڑااے ۔۔

ਭਵਜਲਿ ਡੂਬੇ ਦੂਜੈ ਭਾਏ ॥੩॥bhavajal ddoobe dhoojai bhaae ||3||भवजलि डूबे दूजै भाए ॥३॥بھوجل ڈُوبے دُوجَے بھااے ۔۔۳۔۔

ਮਾਇਆ ਕਾ ਮੁਹਤਾਜੁ ਪੰਡਿਤੁ ਕਹਾਵੈ ॥maiaa kaa muhataaj pa(n)ddit kahaavai ||माइआ का मुहताजु पंडितु कहावै ॥مااآ کا مُهتاج پںڈت کهاوَے ۔۔

ਬਿਖਿਆ ਰਾਤਾ ਬਹੁਤੁ ਦੁਖੁ ਪਾਵੈ ॥bikhiaa raataa bahut dhukh paavai ||बिखिआ राता बहुतु दुखु पावै ॥بِکھآ راتا بهُت دُکھ پاوَے ۔۔

ਜਮ ਕਾ ਗਲਿ ਜੇਵੜਾ ਨਿਤ ਕਾਲੁ ਸੰਤਾਵੈ ॥੪॥jam kaa gal jevaRaa nit kaal sa(n)taavai ||4||जम का गलि जेवड़ा नित कालु संतावै ॥४॥جم کا گل جےوڑا نت کال سںتاوَے ۔۔۴۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਮਕਾਲੁ ਨੇੜਿ ਨ ਆਵੈ ॥gurmukh jamakaal neR na aavai ||गुरमुखि जमकालु नेड़ि न आवै ॥گُرمکھ جمکال نےڑ ن آوَے ۔۔

ਹਉਮੈ ਦੂਜਾ ਸਬਦਿ ਜਲਾਵੈ ॥haumai dhoojaa sabadh jalaavai ||हउमै दूजा सबदि जलावै ॥هامَے دُوجا سبد جلاوَے ۔۔

ਨਾਮੇ ਰਾਤੇ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ॥੫॥naame raate har gun gaavai ||5||नामे राते हरि गुण गावै ॥५॥نامے راتے هر گُݨ گاوَے ۔۔۵۔۔

ਮਾਇਆ ਦਾਸੀ ਭਗਤਾ ਕੀ ਕਾਰ ਕਮਾਵੈ ॥maiaa dhaasee bhagataa kee kaar kamaavai ||माइआ दासी भगता की कार कमावै ॥مااآ داسیِ بھگتا کیِ کار کماوَے ۔۔

ਚਰਣੀ ਲਾਗੈ ਤਾ ਮਹਲੁ ਪਾਵੈ ॥charanee laagai taa mahal paavai ||चरणी लागै ता महलु पावै ॥چرݨیِ لاگَے تا مهل پاوَے ۔۔

ਸਦ ਹੀ ਨਿਰਮਲੁ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥੬॥sadh hee niramal sahaj samaavai ||6||सद ही निरमलु सहजि समावै ॥६॥سد هیِ نرمل سهج سماوَے ۔۔۶۔۔

ਹਰਿ ਕਥਾ ਸੁਣਹਿ ਸੇ ਧਨਵੰਤ ਦਿਸਹਿ ਜੁਗ ਮਾਹੀ ॥har kathaa suneh se dhanava(n)t dhiseh jug maahee ||हरि कथा सुणहि से धनवंत दिसहि जुग माही ॥هر کتھا سُݨه سے دھنوںت دسه جُگ ماهیِ ۔۔

ਤਿਨ ਕਉ ਸਭਿ ਨਿਵਹਿ ਅਨਦਿਨੁ ਪੂਜ ਕਰਾਹੀ ॥tin kau sabh niveh anadhin pooj karaahee ||तिन कउ सभि निवहि अनदिनु पूज कराही ॥تٍن کا سبھ نوه اندن پُوج کراهیِ ۔۔

ਸਹਜੇ ਗੁਣ ਰਵਹਿ ਸਾਚੇ ਮਨ ਮਾਹੀ ॥੭॥sahaje gun raveh saache man maahee ||7||सहजे गुण रवहि साचे मन माही ॥७॥سهجے گُݨ روه ساچے من ماهیِ ۔۔۷۔۔

ਪੂਰੈ ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ ॥poorai satigur sabadh sunaiaa ||पूरै सतिगुरि सबदु सुणाइआ ॥پُورَے ستگر سبد سُݨاایا ۔۔

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮੇਟੇ ਚਉਥੈ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥trai gun meTe chauthai chit laiaa ||त्रै गुण मेटे चउथै चितु लाइआ ॥ترَے گُݨ مےٹے چاتھَے چت لاایا ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਬ੍ਰਹਮ ਮਿਲਾਇਆ ॥੮॥੪॥naanak haumai maar braham milaiaa ||8||4||नानक हउमै मारि ब्रहम मिलाइआ ॥८॥४॥نانک هامَے مار برهم ملاایا ۔۔۸۔۔۴۔۔

ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੩ ॥gauRee mahalaa teejaa ||गउड़ी महला ३ ॥گاڑیِ مهلا ۳ ۔۔

ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੇਦੁ ਪੜੈ ਵਾਦੁ ਵਖਾਣੈ ॥brahamaa vedh paRai vaadh vakhaanai ||ब्रहमा वेदु पड़ै वादु वखाणै ॥برهما وےد پڑَے واد وکھاݨَے ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਤਾਮਸੁ ਆਪੁ ਨ ਪਛਾਣੈ ॥a(n)tar taamas aap na pachhaanai ||अंतरि तामसु आपु न पछाणै ॥اںتر تامس آپ ن پچھاݨَے ۔۔

ਤਾ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਏ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਵਖਾਣੈ ॥੧॥taa prabh paae gur sabadh vakhaanai ||1||ता प्रभु पाए गुर सबदु वखाणै ॥१॥تا پربھ پااے گُر سبد وکھاݨَے ۔۔۱۔۔

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਕਰਉ ਫਿਰਿ ਕਾਲੁ ਨ ਖਾਇ ॥gur sevaa karau fir kaal na khai ||गुर सेवा करउ फिरि कालु न खाइ ॥گُر سےوا کرا پھر کال ن کھاا ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਖਾਧੇ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥manmukh khaadhe dhoojai bhai ||1|| rahaau ||मनमुख खाधे दूजै भाइ ॥१॥ रहाउ ॥منمکھ کھادھے دُوجَے بھاا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਾਣੀ ਅਪਰਾਧੀ ਸੀਧੇ ॥gurmukh praanee aparaadhee seedhe ||गुरमुखि प्राणी अपराधी सीधे ॥گُرمکھ پراݨیِ اپرادھیِ سیِدھے ۔۔

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਅੰਤਰਿ ਸਹਜਿ ਰੀਧੇ ॥gur kai sabadh a(n)tar sahaj reedhe ||गुर कै सबदि अंतरि सहजि रीधे ॥گُر کَے سبد اںتر سهج ریِدھے ۔۔

ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸੀਧੇ ॥੨॥meraa prabh paiaa gur kai sabadh seedhe ||2||मेरा प्रभु पाइआ गुर कै सबदि सीधे ॥२॥مےرا پربھ پاایا گُر کَے سبد سیِدھے ۔۔۲۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮੇਲੇ ਪ੍ਰਭਿ ਆਪਿ ਮਿਲਾਏ ॥satigur mele prabh aap milaae ||सतिगुरि मेले प्रभि आपि मिलाए ॥ستگر مےلے پربھ آپ ملااے ۔۔

ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭ ਸਾਚੇ ਕੈ ਮਨਿ ਭਾਏ ॥mere prabh saache kai man bhaae ||मेरे प्रभ साचे कै मनि भाए ॥مےرے پربھ ساچے کَے من بھااے ۔۔

ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵਹਿ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਏ ॥੩॥har gun gaaveh sahaj subhaae ||3||हरि गुण गावहि सहजि सुभाए ॥३॥هر گُݨ گاوه سهجِ سُبھااے ۔۔۳۔۔

ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਸਾਚੇ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਏ ॥bin gur saache bharam bhulaae ||बिनु गुर साचे भरमि भुलाए ॥بٍن گُر ساچے بھرم بھُلااے ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਅੰਧੇ ਸਦਾ ਬਿਖੁ ਖਾਏ ॥manmukh a(n)dhe sadhaa bikh khaae ||मनमुख अंधे सदा बिखु खाए ॥منمکھ اںدھے سدا بکھ کھااے ۔۔

ਜਮ ਡੰਡੁ ਸਹਹਿ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ॥੪॥jam dda(n)dd saheh sadhaa dhukh paae ||4||जम डंडु सहहि सदा दुखु पाए ॥४॥جم ڈںڈ سههِ سدا دُکھ پااے ۔۔۴۔۔

ਜਮੂਆ ਨ ਜੋਹੈ ਹਰਿ ਕੀ ਸਰਣਾਈ ॥jamooaa na johai har kee saranaiee ||जमूआ न जोहै हरि की सरणाई ॥جمُوآ ن جوهَے هر کیِ سرݨاای ۔۔

ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਸਚਿ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥haumai maar sach liv laiee ||हउमै मारि सचि लिव लाई ॥هامَے مار سچ لو لاای ۔۔

ਸਦਾ ਰਹੈ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥੫॥sadhaa rahai har naam liv laiee ||5||सदा रहै हरि नामि लिव लाई ॥५॥سدا رهَے هر نام لو لاای ۔۔۵۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਹਿ ਸੇ ਜਨ ਨਿਰਮਲ ਪਵਿਤਾ ॥satigur seveh se jan niramal pavitaa ||सतिगुरु सेवहि से जन निरमल पविता ॥ستگر سےوه سے جن نرمل پوِتا ۔۔

ਮਨ ਸਿਉ ਮਨੁ ਮਿਲਾਇ ਸਭੁ ਜਗੁ ਜੀਤਾ ॥man siau man milai sabh jag jeetaa ||मन सिउ मनु मिलाइ सभु जगु जीता ॥من سا من ملاا سبھ جگ جیِتا ۔۔

ਇਨ ਬਿਧਿ ਕੁਸਲੁ ਤੇਰੈ ਮੇਰੇ ਮੀਤਾ ॥੬॥ein bidh kusal terai mere meetaa ||6||इन बिधि कुसलु तेरै मेरे मीता ॥६॥ِان بدھ کُسل تےرَے مےرے میِتا ۔۔۶۔۔

ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇਵੇ ਸੋ ਫਲੁ ਪਾਏ ॥satiguroo seve so fal paae ||सतिगुरू सेवे सो फलु पाए ॥ستگرُو سےوے سو پھل پااے ۔۔

ਹਿਰਦੈ ਨਾਮੁ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ॥hiradhai naam vichahu aap gavaae ||हिरदै नामु विचहु आपु गवाए ॥هِردَے نام وچهُ آپ گوااے ۔۔

ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ ਸਬਦੁ ਵਜਾਏ ॥੭॥anahadh baanee sabadh vajaae ||7||अनहद बाणी सबदु वजाए ॥७॥انهد باݨیِ سبد وجااے ۔۔۷۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਕਵਨੁ ਕਵਨੁ ਨ ਸੀਧੋ ਮੇਰੇ ਭਾਈ ॥satigur te kavan kavan na seedho mere bhaiee ||सतिगुर ते कवनु कवनु न सीधो मेरे भाई ॥ستگر تے کون کون ن سیِدھو مےرے بھاای ۔۔

ਭਗਤੀ ਸੀਧੇ ਦਰਿ ਸੋਭਾ ਪਾਈ ॥bhagatee seedhe dhar sobhaa paiee ||भगती सीधे दरि सोभा पाई ॥بھگتیِ سیِدھے در سوبھا پاای ۔۔

ਨਾਨਕ ਰਾਮ ਨਾਮਿ ਵਡਿਆਈ ॥੮॥੫॥naanak raam naam vaddiaaiee ||8||5||नानक राम नामि वडिआई ॥८॥५॥نانک رام نام وڈآای ۔۔۸۔۔۵۔۔

ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੩ ॥gauRee mahalaa teejaa ||गउड़ी महला ३ ॥گاڑیِ مهلا ۳ ۔۔

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਵਖਾਣੈ ਭਰਮੁ ਨ ਜਾਇ ॥trai gun vakhaanai bharam na jai ||त्रै गुण वखाणै भरमु न जाइ ॥ترَے گُݨ وکھاݨَے بھرم ن جاا ۔۔

ਬੰਧਨ ਨ ਤੂਟਹਿ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਇ ॥ba(n)dhan na tooTeh mukat na pai ||बंधन न तूटहि मुकति न पाइ ॥بںدھن ن تُوٹه مُکت ن پاا ۔۔

ਮੁਕਤਿ ਦਾਤਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜੁਗ ਮਾਹਿ ॥੧॥mukat dhaataa satigur jug maeh ||1||मुकति दाता सतिगुरु जुग माहि ॥१॥مُکت داتا ستگر جُگ ماه ۔۔۱۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਾਣੀ ਭਰਮੁ ਗਵਾਇ ॥gurmukh praanee bharam gavai ||गुरमुखि प्राणी भरमु गवाइ ॥گُرمکھ پراݨیِ بھرم گواا ۔۔

ਸਹਜ ਧੁਨਿ ਉਪਜੈ ਹਰਿ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sahaj dhun upajai har liv lai ||1|| rahaau ||सहज धुनि उपजै हरि लिव लाइ ॥१॥ रहाउ ॥سهج دھُن اُپجَے هر لو لاا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਕਾਲੈ ਕੀ ਸਿਰਿ ਕਾਰਾ ॥trai gun kaalai kee sir kaaraa ||त्रै गुण कालै की सिरि कारा ॥ترَے گُݨ کالَے کیِ سر کارا ۔۔