Ang 222 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੨੨੨)

ਤਨਿ ਮਨਿ ਸੂਚੈ ਸਾਚੁ ਸੁ ਚੀਤਿ ॥tan man soochai saachu su cheet ||तनि मनि सूचै साचु सु चीति ॥تن منِ سُوچَے ساچ سُ چیِت ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਜੁ ਨੀਤਾ ਨੀਤਿ ॥੮॥੨॥naanak har bhaj neetaa neet ||8||2||नानक हरि भजु नीता नीति ॥८॥२॥نانک هر بھج نیِتا نیِت ۔۔۸۔۔۲۔۔

ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥gauRee guaareree mahalaa pehilaa ||गउड़ी गुआरेरी महला १ ॥گاڑیِ گُآرےریِ مهلا ۱ ۔۔

ਨਾ ਮਨੁ ਮਰੈ ਨ ਕਾਰਜੁ ਹੋਇ ॥naa man marai na kaaraj hoi ||ना मनु मरै न कारजु होइ ॥نا من مرَے ن کارج هوا ۔۔

ਮਨੁ ਵਸਿ ਦੂਤਾ ਦੁਰਮਤਿ ਦੋਇ ॥man vas dhootaa dhuramat dhoi ||मनु वसि दूता दुरमति दोइ ॥من وس دُوتا دُرمت دوا ۔۔

ਮਨੁ ਮਾਨੈ ਗੁਰ ਤੇ ਇਕੁ ਹੋਇ ॥੧॥man maanai gur te ik hoi ||1||मनु मानै गुर ते इकु होइ ॥१॥من مانَے گُر تے اک هوا ۔۔۱۔۔

ਨਿਰਗੁਣ ਰਾਮੁ ਗੁਣਹ ਵਸਿ ਹੋਇ ॥niragun raam guneh vas hoi ||निरगुण रामु गुणह वसि होइ ॥نِرگݨ رام گُݨه وس هوا ۔۔

ਆਪੁ ਨਿਵਾਰਿ ਬੀਚਾਰੇ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥aap nivaar beechaare soi ||1|| rahaau ||आपु निवारि बीचारे सोइ ॥१॥ रहाउ ॥آپ نوار بیِچارے سوا ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਮਨੁ ਭੂਲੋ ਬਹੁ ਚਿਤੈ ਵਿਕਾਰੁ ॥man bhoolo bahu chitai vikaar ||मनु भूलो बहु चितै विकारु ॥من بھُولو بهُ چتَے وکار ۔۔

ਮਨੁ ਭੂਲੋ ਸਿਰਿ ਆਵੈ ਭਾਰੁ ॥man bhoolo sir aavai bhaar ||मनु भूलो सिरि आवै भारु ॥من بھُولو سر آوَے بھار ۔۔

ਮਨੁ ਮਾਨੈ ਹਰਿ ਏਕੰਕਾਰੁ ॥੨॥man maanai har eka(n)kaar ||2||मनु मानै हरि एकंकारु ॥२॥من مانَے هر اےکںکار ۔۔۲۔۔

ਮਨੁ ਭੂਲੋ ਮਾਇਆ ਘਰਿ ਜਾਇ ॥man bhoolo maiaa ghar jai ||मनु भूलो माइआ घरि जाइ ॥من بھُولو ماایا گھر جاا ۔۔

ਕਾਮਿ ਬਿਰੂਧਉ ਰਹੈ ਨ ਠਾਇ ॥kaam biroodhau rahai na Thai ||कामि बिरूधउ रहै न ठाइ ॥کام برُودھا رهَے ن ٹھاا ۔۔

ਹਰਿ ਭਜੁ ਪ੍ਰਾਣੀ ਰਸਨ ਰਸਾਇ ॥੩॥har bhaj praanee rasan rasai ||3||हरि भजु प्राणी रसन रसाइ ॥३॥هر بھج پراݨیِ رسن رساا ۔۔۳۔۔

ਗੈਵਰ ਹੈਵਰ ਕੰਚਨ ਸੁਤ ਨਾਰੀ ॥gaivar haivar ka(n)chan sut naaree ||गैवर हैवर कंचन सुत नारी ॥گَےور هَےور کںچن سُت ناریِ ۔۔

ਬਹੁ ਚਿੰਤਾ ਪਿੜ ਚਾਲੈ ਹਾਰੀ ॥bahu chi(n)taa piR chaalai haaree ||बहु चिंता पिड़ चालै हारी ॥بهُ چںتا پڑ چالَے هاریِ ۔۔

ਜੂਐ ਖੇਲਣੁ ਕਾਚੀ ਸਾਰੀ ॥੪॥jooaai khelan kaachee saaree ||4||जूऐ खेलणु काची सारी ॥४॥جُواَے کھےلݨ کاچیِ ساریِ ۔۔۴۔۔

ਸੰਪਉ ਸੰਚੀ ਭਏ ਵਿਕਾਰ ॥sa(n)pau sa(n)chee bhe vikaar ||संपउ संची भए विकार ॥سمپا سںچیِ بھاے وکار ۔۔

ਹਰਖ ਸੋਕ ਉਭੇ ਦਰਵਾਰਿ ॥harakh sok ubhe dharavaar ||हरख सोक उभे दरवारि ॥هرکھ سوک اُبھے دروار ۔۔

ਸੁਖੁ ਸਹਜੇ ਜਪਿ ਰਿਦੈ ਮੁਰਾਰਿ ॥੫॥sukh sahaje jap ridhai muraar ||5||सुखु सहजे जपि रिदै मुरारि ॥५॥سُکھ سهجے جپ ردَے مُرار ۔۔۵۔۔

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ॥nadhar kare taa mel milaae ||नदरि करे ता मेलि मिलाए ॥ندر کرے تا مےل ملااے ۔۔

ਗੁਣ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਅਉਗਣ ਸਬਦਿ ਜਲਾਏ ॥gun sa(n)greh aaugan sabadh jalaae ||गुण संग्रहि अउगण सबदि जलाए ॥گُݨ سںگره ااگݨ سبد جلااے ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਏ ॥੬॥gurmukh naam padhaarath paae ||6||गुरमुखि नामु पदारथु पाए ॥६॥گُرمکھ نام پدارتھ پااے ۔۔۶۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਸਭ ਦੂਖ ਨਿਵਾਸੁ ॥bin naavai sabh dhookh nivaas ||बिनु नावै सभ दूख निवासु ॥بٍن ناوَے سبھ دُوکھ نواس ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਮੂੜ ਮਾਇਆ ਚਿਤ ਵਾਸੁ ॥manmukh mooR maiaa chit vaas ||मनमुख मूड़ माइआ चित वासु ॥منمکھ مُوڑ ماایا چت واس ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਧੁਰਿ ਕਰਮਿ ਲਿਖਿਆਸੁ ॥੭॥gurmukh giaan dhur karam likhiaas ||7||गुरमुखि गिआनु धुरि करमि लिखिआसु ॥७॥گُرمکھ گآن دھُر کرم لکھآس ۔۔۷۔۔

ਮਨੁ ਚੰਚਲੁ ਧਾਵਤੁ ਫੁਨਿ ਧਾਵੈ ॥man cha(n)chal dhaavat fun dhaavai ||मनु चंचलु धावतु फुनि धावै ॥من چںچل دھاوت پھُن دھاوَے ۔۔

ਸਾਚੇ ਸੂਚੇ ਮੈਲੁ ਨ ਭਾਵੈ ॥saache sooche mail na bhaavai ||साचे सूचे मैलु न भावै ॥ساچے سُوچے مَےل ن بھاوَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ॥੮॥੩॥naanak gurmukh har gun gaavai ||8||3||नानक गुरमुखि हरि गुण गावै ॥८॥३॥نانک گُرمکھ هر گُݨ گاوَے ۔۔۸۔۔۳۔۔

ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥gauRee guaareree mahalaa pehilaa ||गउड़ी गुआरेरी महला १ ॥گاڑیِ گُآرےریِ مهلا ۱ ۔۔

ਹਉਮੈ ਕਰਤਿਆ ਨਹ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥haumai karatiaa neh sukh hoi ||हउमै करतिआ नह सुखु होइ ॥هامَے کرتآ نه سُکھ هوا ۔۔

ਮਨਮਤਿ ਝੂਠੀ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥manmat jhooThee sachaa soi ||मनमति झूठी सचा सोइ ॥منمت جھُوٹھیِ سچا سوا ۔۔

ਸਗਲ ਬਿਗੂਤੇ ਭਾਵੈ ਦੋਇ ॥sagal bigoote bhaavai dhoi ||सगल बिगूते भावै दोइ ॥سگل بگُوتے بھاوَے دوا ۔۔

ਸੋ ਕਮਾਵੈ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇ ॥੧॥so kamaavai dhur likhiaa hoi ||1||सो कमावै धुरि लिखिआ होइ ॥१॥سو کماوَے دھُر لکھآ هوا ۔۔۱۔۔

ਐਸਾ ਜਗੁ ਦੇਖਿਆ ਜੂਆਰੀ ॥aaisaa jag dhekhiaa jooaaree ||ऐसा जगु देखिआ जूआरी ॥اَےسا جگ دےکھآ جُوآریِ ۔۔

ਸਭਿ ਸੁਖ ਮਾਗੈ ਨਾਮੁ ਬਿਸਾਰੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥sabh sukh maagai naam bisaaree ||1|| rahaau ||सभि सुख मागै नामु बिसारी ॥१॥ रहाउ ॥سبھ سُکھ ماگَے نام بساریِ ۔۔۱۔۔ رهاا ۔۔

ਅਦਿਸਟੁ ਦਿਸੈ ਤਾ ਕਹਿਆ ਜਾਇ ॥adhisaT dhisai taa kahiaa jai ||अदिसटु दिसै ता कहिआ जाइ ॥ادسٹ دسَے تا کهِآ جاا ۔۔

ਬਿਨੁ ਦੇਖੇ ਕਹਣਾ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥bin dhekhe kahanaa birathaa jai ||बिनु देखे कहणा बिरथा जाइ ॥بٍن دےکھے کهݨا برتھا جاا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੀਸੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥gurmukh dheesai sahaj subhai ||गुरमुखि दीसै सहजि सुभाइ ॥گُرمکھ دیِسَے سهج سُبھاا ۔۔

ਸੇਵਾ ਸੁਰਤਿ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥sevaa surat ek liv lai ||2||सेवा सुरति एक लिव लाइ ॥२॥سےوا سُرت اےک لو لاا ۔۔۲۔۔

ਸੁਖੁ ਮਾਂਗਤ ਦੁਖੁ ਆਗਲ ਹੋਇ ॥sukh maa(n)gat dhukh aagal hoi ||सुखु माँगत दुखु आगल होइ ॥سُکھ ماںگت دُکھ آگل هوا ۔۔

ਸਗਲ ਵਿਕਾਰੀ ਹਾਰੁ ਪਰੋਇ ॥sagal vikaaree haar paroi ||सगल विकारी हारु परोइ ॥سگل وکاریِ هار پروا ۔۔

ਏਕ ਬਿਨਾ ਝੂਠੇ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਇ ॥ek binaa jhooThe mukat na hoi ||एक बिना झूठे मुकति न होइ ॥اےک بنا جھُوٹھے مُکت ن هوا ۔۔

ਕਰਿ ਕਰਿ ਕਰਤਾ ਦੇਖੈ ਸੋਇ ॥੩॥kar kar karataa dhekhai soi ||3||करि करि करता देखै सोइ ॥३॥کر کرِ کرتا دےکھَے سوا ۔۔۳۔۔

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਏ ॥tirasanaa agan sabadh bujhaae ||तृसना अगनि सबदि बुझाए ॥تِرسنا اگن سبد بُجھااے ۔۔

ਦੂਜਾ ਭਰਮੁ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਏ ॥dhoojaa bharam sahaj subhaae ||दूजा भरमु सहजि सुभाए ॥دُوجا بھرم سهج سُبھااے ۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਨਾਮੁ ਰਿਦੈ ਵਸਾਏ ॥gurmatee naam ridhai vasaae ||गुरमती नामु रिदै वसाए ॥گُرمتیِ نام ردَے وسااے ۔۔

ਸਾਚੀ ਬਾਣੀ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥੪॥saachee baanee har gun gaae ||4||साची बाणी हरि गुण गाए ॥४॥ساچیِ باݨیِ هر گُݨ گااے ۔۔۴۔۔

ਤਨ ਮਹਿ ਸਾਚੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਾਉ ॥tan meh saacho gurmukh bhaau ||तन महि साचो गुरमुखि भाउ ॥تن مهِ ساچو گُرمکھ بھاا ۔۔

ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਨਾਹੀ ਨਿਜ ਠਾਉ ॥naam binaa naahee nij Thaau ||नाम बिना नाही निज ठाउ ॥نام بنا ناهیِ نج ٹھاا ۔۔

ਪ੍ਰੇਮ ਪਰਾਇਣ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਾਉ ॥prem parain preetam raau ||प्रेम पराइण प्रीतम राउ ॥پرےم پرااݨ پریِتم راا ۔۔

ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਬੂਝੈ ਨਾਉ ॥੫॥nadhar kare taa boojhai naau ||5||नदरि करे ता बूझै नाउ ॥५॥ندر کرے تا بُوجھَے ناا ۔۔۵۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲਾ ॥maiaa moh sarab ja(n)jaalaa ||माइआ मोहु सरब जंजाला ॥مااآ موهُ سرب جںجالا ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਕੁਚੀਲ ਕੁਛਿਤ ਬਿਕਰਾਲਾ ॥manmukh kucheel kuchhit bikaraalaa ||मनमुख कुचील कुछित बिकराला ॥منمکھ کُچیِل کُچھت بکرالا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਚੂਕੈ ਜੰਜਾਲਾ ॥satigur seve chookai ja(n)jaalaa ||सतिगुरु सेवे चूकै जंजाला ॥ستگر سےوے چُوکَے جںجالا ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਨਾਲਾ ॥੬॥a(n)mirat naam sadhaa sukh naalaa ||6||अंमृत नामु सदा सुखु नाला ॥६॥اںمرت نام سدا سُکھ نالا ۔۔۶۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥gurmukh boojhai ek liv laae ||गुरमुखि बूझै एक लिव लाए ॥گُرمکھ بُوجھَے اےک لو لااے ۔۔

ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸੈ ਸਾਚਿ ਸਮਾਏ ॥nij ghar vaasai saach samaae ||निज घरि वासै साचि समाए ॥نِج گھر واسَے ساچ سمااے ۔۔

ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ਠਾਕਿ ਰਹਾਏ ॥ja(n)man maranaa Thaak rahaae ||जंमणु मरणा ठाकि रहाए ॥جںمݨ مرݨا ٹھاک رهااے ۔۔

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਇਹ ਮਤਿ ਪਾਏ ॥੭॥poore gur te ieh mat paae ||7||पूरे गुर ते इह मति पाए ॥७॥پُورے گُر تے اه مت پااے ۔۔۷۔۔

ਕਥਨੀ ਕਥਉ ਨ ਆਵੈ ਓਰੁ ॥kathanee kathau na aavai or ||कथनी कथउ न आवै ओरु ॥کتھنیِ کتھا ن آوَے اور ۔۔