Ang 149 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੯)

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰਿ ਕਾਲੁ ਵਿਧਉਸਿਆ ॥sachaa sabadh beechaar kaal vidhausiaa ||सचा सबदु बीचारि कालु विधउसिआ ॥سچا سبد بیِچار کال ودھاسآ ۔۔

ਢਾਢੀ ਕਥੇ ਅਕਥੁ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰਿਆ ॥ddaaddee kathe akath sabadh savaariaa ||ढाढी कथे अकथु सबदि सवारिआ ॥ڈھاڈھیِ کتھے اکتھ سبد سوارآ ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਣ ਗਹਿ ਰਾਸਿ ਹਰਿ ਜੀਉ ਮਿਲੇ ਪਿਆਰਿਆ ॥੨੩॥naanak gun geh raas har jeeau mile piaariaa ||23||नानक गुण गहि रासि हरि जीउ मिले पिआरिआ ॥२३॥نانک گُݨ گهِ راس هر جیِا ملے پآرآ ۔۔۲۳۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਖਤਿਅਹੁ ਜੰਮੇ ਖਤੇ ਕਰਨਿ ਤ ਖਤਿਆ ਵਿਚਿ ਪਾਹਿ ॥khatiahu ja(n)me khate karan ta khatiaa vich paeh ||खतिअहु जंमे खते करनि त खतिआ विचि पाहि ॥کھتاهُ جںمے کھتے کرن ت کھتِآ وچِ پاه ۔۔

ਧੋਤੇ ਮੂਲਿ ਨ ਉਤਰਹਿ ਜੇ ਸਉ ਧੋਵਣ ਪਾਹਿ ॥dhote mool na utareh je sau dhovan paeh ||धोते मूलि न उतरहि जे सउ धोवण पाहि ॥دھوتے مُول ن اُتره جے سا دھووݨ پاه ۔۔

ਨਾਨਕ ਬਖਸੇ ਬਖਸੀਅਹਿ ਨਾਹਿ ਤ ਪਾਹੀ ਪਾਹਿ ॥੧॥naanak bakhase bakhase'eeh naeh ta paahee paeh ||1||नानक बखसे बखसीअहि नाहि त पाही पाहि ॥१॥نانک بکھسے بکھسیِاه ناه ت پاهیِ پاه ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕ ਬੋਲਣੁ ਝਖਣਾ ਦੁਖ ਛਡਿ ਮੰਗੀਅਹਿ ਸੁਖ ॥naanak bolan jhakhanaa dhukh chhadd ma(n)ge'eeh sukh ||नानक बोलणु झखणा दुख छडि मंगीअहि सुख ॥نانک بولݨ جھکھݨا دُکھ چھڈ مںگیِاه سُکھ ۔۔

ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਦੁਇ ਦਰਿ ਕਪੜੇ ਪਹਿਰਹਿ ਜਾਇ ਮਨੁਖ ॥sukh dhukh dhui dhar kapaRe pahireh jai manukh ||सुखु दुखु दुइ दरि कपड़े पहिरहि जाइ मनुख ॥سُکھ دُکھ دُا در کپڑے پهِره جاا منکھ ۔۔

ਜਿਥੈ ਬੋਲਣਿ ਹਾਰੀਐ ਤਿਥੈ ਚੰਗੀ ਚੁਪ ॥੨॥jithai bolan haareeaai tithai cha(n)gee chup ||2||जिथै बोलणि हारीऐ तिथै चंगी चुप ॥२॥جِتھَے بولݨ هاریِاَے تتھَے چںگیِ چُپ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਦੇਖਿ ਅੰਦਰੁ ਭਾਲਿਆ ॥chaare ku(n)ddaa dhekh a(n)dhar bhaaliaa ||चारे कुँडा देखि अंदरु भालिआ ॥چارے کُںڈا دےکھ اںدر بھالآ ۔۔

ਸਚੈ ਪੁਰਖਿ ਅਲਖਿ ਸਿਰਜਿ ਨਿਹਾਲਿਆ ॥sachai purakh alakh siraj nihaaliaa ||सचै पुरखि अलखि सिरजि निहालिआ ॥سچَے پُرکھ الکھ سرج نهالآ ۔۔

ਉਝੜਿ ਭੁਲੇ ਰਾਹ ਗੁਰਿ ਵੇਖਾਲਿਆ ॥aujhaR bhule raeh gur vekhaaliaa ||उझड़ि भुले राह गुरि वेखालिआ ॥اُجھڑ بھُلے راه گُر وےکھالآ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਸਚੇ ਵਾਹੁ ਸਚੁ ਸਮਾਲਿਆ ॥satigur sache vaahu sach samaaliaa ||सतिगुर सचे वाहु सचु समालिआ ॥ستگر سچے واهُ سچ سمالآ ۔۔

ਪਾਇਆ ਰਤਨੁ ਘਰਾਹੁ ਦੀਵਾ ਬਾਲਿਆ ॥paiaa ratan gharaahu dheevaa baaliaa ||पाइआ रतनु घराहु दीवा बालिआ ॥پااآ رتن گھراهُ دیِوا بالآ ۔۔

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹਿ ਸੁਖੀਏ ਸਚ ਵਾਲਿਆ ॥sachai sabadh salaeh sukhe'ee sach vaaliaa ||सचै सबदि सलाहि सुखीए सच वालिआ ॥سچَے سبد سلاه سُکھیِاے سچ والآ ۔۔

ਨਿਡਰਿਆ ਡਰੁ ਲਗਿ ਗਰਬਿ ਸਿ ਗਾਲਿਆ ॥niddariaa ddar lag garab s gaaliaa ||निडरिआ डरु लगि गरबि सि गालिआ ॥نِڈرآ ڈر لگ گرب س گالآ ۔۔

ਨਾਵਹੁ ਭੁਲਾ ਜਗੁ ਫਿਰੈ ਬੇਤਾਲਿਆ ॥੨੪॥naavahu bhulaa jag firai betaaliaa ||24||नावहु भुला जगु फिरै बेतालिआ ॥२४॥ناوهُ بھُلا جگ پھرَے بےتالآ ۔۔۲۴۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥salok mahalaa teejaa ||सलोकु म: ३ ॥سلوک مÚ ۳ ۔۔

ਭੈ ਵਿਚਿ ਜੰਮੈ ਭੈ ਮਰੈ ਭੀ ਭਉ ਮਨ ਮਹਿ ਹੋਇ ॥bhai vich ja(n)mai bhai marai bhee bhau man meh hoi ||भै विचि जंमै भै मरै भी भउ मन महि होइ ॥بھَے وچ جںمَے بھَے مرَے بھیِ بھا من مهِ هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਭੈ ਵਿਚਿ ਜੇ ਮਰੈ ਸਹਿਲਾ ਆਇਆ ਸੋਇ ॥੧॥naanak bhai vich je marai sahilaa aaiaa soi ||1||नानक भै विचि जे मरै सहिला आइआ सोइ ॥१॥نانک بھَے وچ جے مرَے سهِلا آایا سوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਭੈ ਵਿਣੁ ਜੀਵੈ ਬਹੁਤੁ ਬਹੁਤੁ ਖੁਸੀਆ ਖੁਸੀ ਕਮਾਇ ॥bhai vin jeevai bahut bahut khuseeaa khusee kamai ||भै विणु जीवै बहुतु बहुतु खुसीआ खुसी कमाइ ॥بھَے وݨ جیِوَے بهُت بهُت کھُسیِآ کھُسیِ کماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਭੈ ਵਿਣੁ ਜੇ ਮਰੈ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਇ ॥੨॥naanak bhai vin je marai muh kaalai uTh jai ||2||नानक भै विणु जे मरै मुहि कालै उठि जाइ ॥२॥نانک بھَے وݨ جے مرَے مُه کالَے اُٹھ جاا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤ ਸਰਧਾ ਪੂਰੀਐ ॥satigur hoi dhiaal ta saradhaa pooreeaai ||सतिगुरु होइ दइआलु त सरधा पूरीऐ ॥ستگر هوا دایال ت سردھا پُوریِاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਨ ਕਬਹੂੰ ਝੂਰੀਐ ॥satigur hoi dhiaal na kabahoo(n) jhooreeaai ||सतिगुरु होइ दइआलु न कबहूँ झूरीऐ ॥ستگر هوا دایال ن کبهُوں جھُوریِاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਦੁਖੁ ਨ ਜਾਣੀਐ ॥satigur hoi dhiaal taa dhukh na jaaneeaai ||सतिगुरु होइ दइआलु ता दुखु न जाणीऐ ॥ستگر هوا دایال تا دُکھ ن جاݨیِاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਮਾਣੀਐ ॥satigur hoi dhiaal taa har ra(n)g maaneeaai ||सतिगुरु होइ दइआलु ता हरि रंगु माणीऐ ॥ستگر هوا دایال تا هرِ رںگ ماݨیِاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਜਮ ਕਾ ਡਰੁ ਕੇਹਾ ॥satigur hoi dhiaal taa jam kaa ddar kehaa ||सतिगुरु होइ दइआलु ता जम का डरु केहा ॥ستگر هوا دایال تا جم کا ڈر کےها ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਸਦ ਹੀ ਸੁਖੁ ਦੇਹਾ ॥satigur hoi dhiaal taa sadh hee sukh dhehaa ||सतिगुरु होइ दइआलु ता सद ही सुखु देहा ॥ستگر هوا دایال تا سد هیِ سُکھ دےها ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਨਵ ਨਿਧਿ ਪਾਈਐ ॥satigur hoi dhiaal taa nav nidh paieeaai ||सतिगुरु होइ दइआलु ता नव निधि पाईऐ ॥ستگر هوا دایال تا نو ندھِ پاایاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤ ਸਚਿ ਸਮਾਈਐ ॥੨੫॥satigur hoi dhiaal ta sach samaieeaai ||25||सतिगुरु होइ दइआलु त सचि समाईऐ ॥२५॥ستگر هوا دایال ت سچِ سماایاَے ۔۔۲۵۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਸਿਰੁ ਖੋਹਾਇ ਪੀਅਹਿ ਮਲਵਾਣੀ ਜੂਠਾ ਮੰਗਿ ਮੰਗਿ ਖਾਹੀ ॥sir khohai pe'eeh malavaanee jooThaa ma(n)g ma(n)g khaahee ||सिरु खोहाइ पीअहि मलवाणी जूठा मंगि मंगि खाही ॥سِر کھوهاا پیِاه ملواݨیِ جُوٹھا مںگ مںگ کھاهیِ ۔۔

ਫੋਲਿ ਫਦੀਹਤਿ ਮੁਹਿ ਲੈਨਿ ਭੜਾਸਾ ਪਾਣੀ ਦੇਖਿ ਸਗਾਹੀ ॥fol fadheehat muh lain bhaRaasaa paanee dhekh sagaahee ||फोलि फदीहति मुहि लैनि भड़ासा पाणी देखि सगाही ॥پھول پھدیِهت مُه لَےن بھڑاسا پاݨیِ دےکھ سگاهیِ ۔۔

ਭੇਡਾ ਵਾਗੀ ਸਿਰੁ ਖੋਹਾਇਨਿ ਭਰੀਅਨਿ ਹਥ ਸੁਆਹੀ ॥bheddaa vaagee sir khohain bhareean hath suaahee ||भेडा वागी सिरु खोहाइनि भरीअनि हथ सुआही ॥بھےڈا واگیِ سر کھوهاان بھریِان هتھ سُآهیِ ۔۔

ਮਾਊ ਪੀਊ ਕਿਰਤੁ ਗਵਾਇਨਿ ਟਬਰ ਰੋਵਨਿ ਧਾਹੀ ॥maauoo peeuoo kirat gavain Tabar rovan dhaahee ||माऊ पीऊ किरतु गवाइनि टबर रोवनि धाही ॥مااُو پیِاُو کرت گواان ٹبر روون دھاهیِ ۔۔

ਓਨਾ ਪਿੰਡੁ ਨ ਪਤਲਿ ਕਿਰਿਆ ਨ ਦੀਵਾ ਮੁਏ ਕਿਥਾਊ ਪਾਹੀ ॥onaa pi(n)dd na patal kiriaa na dheevaa mue kithaauoo paahee ||ओना पिंडु न पतलि किरिआ न दीवा मुए किथाऊ पाही ॥اونا پںڈ ن پتل کرآ ن دیِوا مُاے کتھااُو پاهیِ ۔۔

ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਦੇਨਿ ਨ ਢੋਈ ਬ੍ਰਹਮਣ ਅੰਨੁ ਨ ਖਾਹੀ ॥aThasaTh teerath dhen na ddoiee brahaman a(n)n na khaahee ||अठसठि तीरथ देनि न ढोई ब्रहमण अंनु न खाही ॥اٹھسٹھ تیِرتھ دےن ن ڈھوای برهمݨ انّ ن کھاهیِ ۔۔

ਸਦਾ ਕੁਚੀਲ ਰਹਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਮਥੈ ਟਿਕੇ ਨਾਹੀ ॥sadhaa kucheel raheh dhin raatee mathai Tike naahee ||सदा कुचील रहहि दिनु राती मथै टिके नाही ॥سدا کُچیِل رههِ دن راتیِ متھَے ٹکے ناهیِ ۔۔

ਝੁੰਡੀ ਪਾਇ ਬਹਨਿ ਨਿਤਿ ਮਰਣੈ ਦੜਿ ਦੀਬਾਣਿ ਨ ਜਾਹੀ ॥jhu(n)ddee pai bahan nit maranai dhaR dheebaan na jaahee ||झुँडी पाइ बहनि निति मरणै दड़ि दीबाणि न जाही ॥جھُںڈیِ پاا بهن نتِ مرݨَے دڑِ دیِباݨ ن جاهیِ ۔۔

ਲਕੀ ਕਾਸੇ ਹਥੀ ਫੁੰਮਣ ਅਗੋ ਪਿਛੀ ਜਾਹੀ ॥lakee kaase hathee fu(n)man ago pichhee jaahee ||लकी कासे हथी फुँमण अगो पिछी जाही ॥لکیِ کاسے هتھیِ پھُںمݨ اگو پچھیِ جاهیِ ۔۔

ਨਾ ਓਇ ਜੋਗੀ ਨਾ ਓਇ ਜੰਗਮ ਨਾ ਓਇ ਕਾਜੀ ਮੁੰਲਾ ॥naa oi jogee naa oi ja(n)gam naa oi kaajee mu(n)laa ||ना ओइ जोगी ना ओइ जंगम ना ओइ काजी मुँला ॥نا اوِا جوگیِ نا اوِا جںگم نا اوِا کاجیِ مُںلا ۔۔