Ang 148 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੮)

ਕਬ ਚੰਦਨਿ ਕਬ ਅਕਿ ਡਾਲਿ ਕਬ ਉਚੀ ਪਰੀਤਿ ॥kab cha(n)dhan kab ak ddaal kab uchee pareet ||कब चंदनि कब अकि डालि कब उची परीति ॥کب چںدن کب اک ڈال کب اُچیِ پریِت ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮਿ ਚਲਾਈਐ ਸਾਹਿਬ ਲਗੀ ਰੀਤਿ ॥੨॥naanak hukam chalaieeaai saahib lagee reet ||2||नानक हुकमि चलाईऐ साहिब लगी रीति ॥२॥نانک هُکم چلاایاَے ساهب لگیِ ریِت ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਕੇਤੇ ਕਹਹਿ ਵਖਾਣ ਕਹਿ ਕਹਿ ਜਾਵਣਾ ॥kete kaheh vakhaan keh keh jaavanaa ||केते कहहि वखाण कहि कहि जावणा ॥کےتے کههِ وکھاݨ کهِ کهِ جاوݨا ۔۔

ਵੇਦ ਕਹਹਿ ਵਖਿਆਣ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਵਣਾ ॥vedh kaheh vakhiaan a(n)t na paavanaa ||वेद कहहि वखिआण अंतु न पावणा ॥وےد کههِ وکھآݨ اںت ن پاوݨا ۔۔

ਪੜਿਐ ਨਾਹੀ ਭੇਦੁ ਬੁਝਿਐ ਪਾਵਣਾ ॥paRiaai naahee bhedh bujhiaai paavanaa ||पड़िऐ नाही भेदु बुझिऐ पावणा ॥پڑاَے ناهیِ بھےد بُجھاَے پاوݨا ۔۔

ਖਟੁ ਦਰਸਨ ਕੈ ਭੇਖਿ ਕਿਸੈ ਸਚਿ ਸਮਾਵਣਾ ॥khaT dharasan kai bhekh kisai sach samaavanaa ||खटु दरसन कै भेखि किसै सचि समावणा ॥کھٹ درسن کَے بھےکھ کسَے سچ سماوݨا ۔۔

ਸਚਾ ਪੁਰਖੁ ਅਲਖੁ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਵਣਾ ॥sachaa purakh alakh sabadh suhaavanaa ||सचा पुरखु अलखु सबदि सुहावणा ॥سچا پُرکھ الکھ سبد سُهاوݨا ۔۔

ਮੰਨੇ ਨਾਉ ਬਿਸੰਖ ਦਰਗਹ ਪਾਵਣਾ ॥ma(n)ne naau bisa(n)kh dharageh paavanaa ||मंने नाउ बिसंख दरगह पावणा ॥منّے ناا بسںکھ درگه پاوݨا ۔۔

ਖਾਲਕ ਕਉ ਆਦੇਸੁ ਢਾਢੀ ਗਾਵਣਾ ॥khaalak kau aadhes ddaaddee gaavanaa ||खालक कउ आदेसु ढाढी गावणा ॥کھالک کا آدےس ڈھاڈھیِ گاوݨا ۔۔

ਨਾਨਕ ਜੁਗੁ ਜੁਗੁ ਏਕੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਵਣਾ ॥੨੧॥naanak jug jug ek ma(n)n vasaavanaa ||21||नानक जुगु जुगु एकु मंनि वसावणा ॥२१॥نانک جُگ جُگ اےک منّ وساوݨا ۔۔۲۱۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਹਲਾ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोकु महला २ ॥سلوک مهلا ۲ ۔۔

ਮੰਤ੍ਰੀ ਹੋਇ ਅਠੂਹਿਆ ਨਾਗੀ ਲਗੈ ਜਾਇ ॥ ਆਪਣ ਹਥੀ ਆਪਣੈ ਦੇ ਕੂਚਾ ਆਪੇ ਲਾਇ ॥ma(n)tree hoi aThoohiaa naagee lagai jai || aapan hathee aapanai dhe koochaa aape lai ||मंत्री होइ अठूहिआ नागी लगै जाइ ॥ आपण हथी आपणै दे कूचा आपे लाइ ॥مںتریِ هوا اٹھُوهآ ناگیِ لگَے جاا ۔۔ آپݨ هتھیِ آپݨَے دے کُوچا آپے لاا ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਪਇਆ ਧੁਰਿ ਖਸਮ ਕਾ ਅਤੀ ਹੂ ਧਕਾ ਖਾਇ ॥hukam piaa dhur khasam kaa atee hoo dhakaa khai ||हुकमु पइआ धुरि खसम का अती हू धका खाइ ॥هُکم پایا دھُر کھسم کا اتیِ هُو دھکا کھاا ۔۔

ਗੁਰਮੁਖ ਸਿਉ ਮਨਮੁਖੁ ਅੜੈ ਡੁਬੈ ਹਕਿ ਨਿਆਇ ॥gurmukh siau manmukh aRai ddubai hak niaai ||गुरमुख सिउ मनमुखु अड़ै डुबै हकि निआइ ॥گُرمکھ سا منمکھ اڑَے ڈُبَے هک نآِا ۔۔

ਦੁਹਾ ਸਿਰਿਆ ਆਪੇ ਖਸਮੁ ਵੇਖੈ ਕਰਿ ਵਿਉਪਾਇ ॥dhuhaa siriaa aape khasam vekhai kar viaupai ||दुहा सिरिआ आपे खसमु वेखै करि विउपाइ ॥دُها سرآ آپے کھسم وےکھَے کرِ واپاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਏਵੈ ਜਾਣੀਐ ਸਭ ਕਿਛੁ ਤਿਸਹਿ ਰਜਾਇ ॥੧॥naanak evai jaaneeaai sabh kichh tiseh rajai ||1||नानक एवै जाणीऐ सभ किछु तिसहि रजाइ ॥१॥نانک اےوَے جاݨیِاَے سبھ کچھ تسه رجاا ۔۔۱۔۔

ਮਹਲਾ ੨ ॥mahalaa doojaa ||महला २ ॥مهلا ۲ ۔۔

ਨਾਨਕ ਪਰਖੇ ਆਪ ਕਉ ਤਾ ਪਾਰਖੁ ਜਾਣੁ ॥naanak parakhe aap kau taa paarakh jaan ||नानक परखे आप कउ ता पारखु जाणु ॥نانک پرکھے آپ کا تا پارکھ جاݨ ۔۔

ਰੋਗੁ ਦਾਰੂ ਦੋਵੈ ਬੁਝੈ ਤਾ ਵੈਦੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥rog dhaaroo dhovai bujhai taa vaidh sujaan ||रोगु दारू दोवै बुझै ता वैदु सुजाणु ॥روگ دارُو دووَے بُجھَے تا وَےد سُجاݨ ۔۔

ਵਾਟ ਨ ਕਰਈ ਮਾਮਲਾ ਜਾਣੈ ਮਿਹਮਾਣੁ ॥vaaT na kariee maamalaa jaanai mihamaan ||वाट न करई मामला जाणै मिहमाणु ॥واٹ ن کرای ماملا جاݨَے مهماݨ ۔۔

ਮੂਲੁ ਜਾਣਿ ਗਲਾ ਕਰੇ ਹਾਣਿ ਲਾਏ ਹਾਣੁ ॥mool jaan galaa kare haan laae haan ||मूलु जाणि गला करे हाणि लाए हाणु ॥مُول جاݨ گلا کرے هاݨ لااے هاݨ ۔۔

ਲਬਿ ਨ ਚਲਈ ਸਚਿ ਰਹੈ ਸੋ ਵਿਸਟੁ ਪਰਵਾਣੁ ॥lab na chaliee sach rahai so visaT paravaan ||लबि न चलई सचि रहै सो विसटु परवाणु ॥لب ن چلای سچِ رهَے سو وسٹ پرواݨ ۔۔

ਸਰੁ ਸੰਧੇ ਆਗਾਸ ਕਉ ਕਿਉ ਪਹੁਚੈ ਬਾਣੁ ॥sar sa(n)dhe aagaas kau kiau pahuchai baan ||सरु संधे आगास कउ किउ पहुचै बाणु ॥سر سںدھے آگاس کا کا پهُچَے باݨ ۔۔

ਅਗੈ ਓਹੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਵਾਹੇਦੜੁ ਜਾਣੁ ॥੨॥agai oh aga(n)m hai vaahedhaR jaan ||2||अगै ओहु अगंमु है वाहेदड़ु जाणु ॥२॥اگَے اوهُ اگںم هَے واهےدڑ جاݨ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਨਾਰੀ ਪੁਰਖ ਪਿਆਰੁ ਪ੍ਰੇਮਿ ਸੀਗਾਰੀਆ ॥naaree purakh piaar prem seegaareeaa ||नारी पुरख पिआरु प्रेमि सीगारीआ ॥ناریِ پُرکھ پآر پرےم سیِگاریِآ ۔۔

ਕਰਨਿ ਭਗਤਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ਨ ਰਹਨੀ ਵਾਰੀਆ ॥karan bhagat dhin raat na rahanee vaareeaa ||करनि भगति दिनु राति न रहनी वारीआ ॥کرن بھگت دن رات ن رهنیِ واریِآ ۔۔

ਮਹਲਾ ਮੰਝਿ ਨਿਵਾਸੁ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰੀਆ ॥mahalaa ma(n)jh nivaas sabadh savaareeaa ||महला मंझि निवासु सबदि सवारीआ ॥مهلا مںجھ نواس سبد سواریِآ ۔۔

ਸਚੁ ਕਹਨਿ ਅਰਦਾਸਿ ਸੇ ਵੇਚਾਰੀਆ ॥sach kahan aradhaas se vechaareeaa ||सचु कहनि अरदासि से वेचारीआ ॥سچ کهن ارداس سے وےچاریِآ ۔۔

ਸੋਹਨਿ ਖਸਮੈ ਪਾਸਿ ਹੁਕਮਿ ਸਿਧਾਰੀਆ ॥sohan khasamai paas hukam sidhaareeaa ||सोहनि खसमै पासि हुकमि सिधारीआ ॥سوهن کھسمَے پاس هُکم سدھاریِآ ۔۔

ਸਖੀ ਕਹਨਿ ਅਰਦਾਸਿ ਮਨਹੁ ਪਿਆਰੀਆ ॥sakhee kahan aradhaas manahu piaareeaa ||सखी कहनि अरदासि मनहु पिआरीआ ॥سکھیِ کهن ارداس منهُ پآریِآ ۔۔

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਧ੍ਰਿਗੁ ਵਾਸੁ ਫਿਟੁ ਸੁ ਜੀਵਿਆ ॥bin naavai dhirag vaas fiTu su jeeviaa ||बिनु नावै धृगु वासु फिटु सु जीविआ ॥بٍن ناوَے دھرگ واس پھٹ سُ جیِوآ ۔۔

ਸਬਦਿ ਸਵਾਰੀਆਸੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵਿਆ ॥੨੨॥sabadh savaareeaas a(n)mrit peeviaa ||22||सबदि सवारीआसु अंमृतु पीविआ ॥२२॥سبد سواریِآس اںمرت پیِوآ ۔۔۲۲۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਮਾਰੂ ਮੀਹਿ ਨ ਤ੍ਰਿਪਤਿਆ ਅਗੀ ਲਹੈ ਨ ਭੁਖ ॥maaroo meeh na tirapatiaa agee lahai na bhukh ||मारू मीहि न तृपतिआ अगी लहै न भुख ॥مارُو میِه ن ترپتآ اگیِ لهَے ن بھُکھ ۔۔

ਰਾਜਾ ਰਾਜਿ ਨ ਤ੍ਰਿਪਤਿਆ ਸਾਇਰ ਭਰੇ ਕਿਸੁਕ ॥raajaa raaj na tirapatiaa sair bhare kisuk ||राजा राजि न तृपतिआ साइर भरे किसुक ॥راجا راج ن ترپتآ ساار بھرے کسک ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਨਾਮ ਕੀ ਕੇਤੀ ਪੁਛਾ ਪੁਛ ॥੧॥naanak sache naam kee ketee puchhaa puchh ||1||नानक सचे नाम की केती पुछा पुछ ॥१॥نانک سچے نام کیِ کےتیِ پُچھا پُچھ ۔۔۱۔۔

ਮਹਲਾ ੨ ॥mahalaa doojaa ||महला २ ॥مهلا ۲ ۔۔

ਨਿਹਫਲੰ ਤਸਿ ਜਨਮਸਿ ਜਾਵਤੁ ਬ੍ਰਹਮ ਨ ਬਿੰਦਤੇ ॥nihafala(n) tas janamas jaavat braham na bi(n)dhate ||निहफलं तसि जनमसि जावतु ब्रहम न बिंदते ॥نِهپھلµ تس جنمس جاوت برهم ن بںدتے ۔۔

ਸਾਗਰੰ ਸੰਸਾਰਸਿ ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਤਰਹਿ ਕੇ ॥saagara(n) sa(n)saaras gur parasaadhee tareh ke ||सागरं संसारसि गुर परसादी तरहि के ॥ساگرں سںسارس گُر پرسادیِ تره کے ۔۔

ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ਹੈ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬੀਚਾਰਿ ॥karan kaaran samarath hai kahu naanak beechaar ||करण कारण समरथु है कहु नानक बीचारि ॥کرݨ کارݨ سمرتھ هَے کهُ نانک بیِچار ۔۔

ਕਾਰਣੁ ਕਰਤੇ ਵਸਿ ਹੈ ਜਿਨਿ ਕਲ ਰਖੀ ਧਾਰਿ ॥੨॥kaaran karate vas hai jin kal rakhee dhaar ||2||कारणु करते वसि है जिनि कल रखी धारि ॥२॥کارݨ کرتے وس هَے جنِ کل رکھیِ دھار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਖਸਮੈ ਕੈ ਦਰਬਾਰਿ ਢਾਢੀ ਵਸਿਆ ॥khasamai kai dharabaar ddaaddee vasiaa ||खसमै कै दरबारि ढाढी वसिआ ॥کھسمَے کَے دربار ڈھاڈھیِ وسآ ۔۔

ਸਚਾ ਖਸਮੁ ਕਲਾਣਿ ਕਮਲੁ ਵਿਗਸਿਆ ॥sachaa khasam kalaan kamal vigasiaa ||सचा खसमु कलाणि कमलु विगसिआ ॥سچا کھسم کلاݨ کمل وگسآ ۔۔

ਖਸਮਹੁ ਪੂਰਾ ਪਾਇ ਮਨਹੁ ਰਹਸਿਆ ॥khasamahu pooraa pai manahu rahasiaa ||खसमहु पूरा पाइ मनहु रहसिआ ॥کھسمهُ پُورا پاا منهُ رهسآ ۔۔

ਦੁਸਮਨ ਕਢੇ ਮਾਰਿ ਸਜਣ ਸਰਸਿਆ ॥dhusaman kadde maar sajan sarasiaa ||दुसमन कढे मारि सजण सरसिआ ॥دُسمن کڈھے مار سجݨ سرسآ ۔۔

ਸਚਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਸਚਾ ਮਾਰਗੁ ਦਸਿਆ ॥sachaa satigur sevan sachaa maarag dhasiaa ||सचा सतिगुरु सेवनि सचा मारगु दसिआ ॥سچا ستگر سےون سچا مارگ دسِآ ۔۔