Ang 147 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੭)

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਨੀਸਾਣਿ ਠਾਕ ਨ ਪਾਈਐ ॥sachai sabadh neesaan Thaak na paieeaai ||सचै सबदि नीसाणि ठाक न पाईऐ ॥سچَے سبد نیِساݨ ٹھاک ن پاایاَے ۔۔

ਸਚੁ ਸੁਣਿ ਬੁਝਿ ਵਖਾਣਿ ਮਹਲਿ ਬੁਲਾਈਐ ॥੧੮॥sach sun bujh vakhaan mahal bulaieeaai ||18||सचु सुणि बुझि वखाणि महलि बुलाईऐ ॥१८॥سچ سُݨ بُجھ وکھاݨ مهل بُلاایاَے ۔۔۱۸۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਪਹਿਰਾ ਅਗਨਿ ਹਿਵੈ ਘਰੁ ਬਾਧਾ ਭੋਜਨੁ ਸਾਰੁ ਕਰਾਈ ॥pahiraa agan hivai ghar baadhaa bhojan saar karaiee ||पहिरा अगनि हिवै घरु बाधा भोजनु सारु कराई ॥پهِرا اگن هوَے گھر بادھا بھوجن سار کراای ۔۔

ਸਗਲੇ ਦੂਖ ਪਾਣੀ ਕਰਿ ਪੀਵਾ ਧਰਤੀ ਹਾਕ ਚਲਾਈ ॥sagale dhookh paanee kar peevaa dharatee haak chalaiee ||सगले दूख पाणी करि पीवा धरती हाक चलाई ॥سگلے دُوکھ پاݨیِ کر پیِوا دھرتیِ هاک چلاای ۔۔

ਧਰਿ ਤਾਰਾਜੀ ਅੰਬਰੁ ਤੋਲੀ ਪਿਛੈ ਟੰਕੁ ਚੜਾਈ ॥dhar taaraajee a(n)bar tolee pichhai Ta(n)k chaRaiee ||धरि ताराजी अंबरु तोली पिछै टंकु चड़ाई ॥دھر تاراجیِ اںبر تولیِ پچھَے ٹںک چڑاای ۔۔

ਏਵਡੁ ਵਧਾ ਮਾਵਾ ਨਾਹੀ ਸਭਸੈ ਨਥਿ ਚਲਾਈ ॥evadd vadhaa maavaa naahee sabhasai nath chalaiee ||एवडु वधा मावा नाही सभसै नथि चलाई ॥اےوڈ ودھا ماوا ناهیِ سبھسَے نتھ چلاای ۔۔

ਏਤਾ ਤਾਣੁ ਹੋਵੈ ਮਨ ਅੰਦਰਿ ਕਰੀ ਭਿ ਆਖਿ ਕਰਾਈ ॥etaa taan hovai man a(n)dhar karee bh aakh karaiee ||एता ताणु होवै मन अंदरि करी भि आखि कराई ॥اےتا تاݨ هووَے من اںدر کریِ بھ آکھ کراای ۔۔

ਜੇਵਡੁ ਸਾਹਿਬੁ ਤੇਵਡ ਦਾਤੀ ਦੇ ਦੇ ਕਰੇ ਰਜਾਈ ॥jevadd saahib tevadd dhaatee dhe dhe kare rajaiee ||जेवडु साहिबु तेवड दाती दे दे करे रजाई ॥جےوڈ ساهب تےوڈ داتیِ دے دے کرے رجاای ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਉਪਰਿ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਵਡਿਆਈ ॥੧॥naanak nadhar kare jis upar sach naam vaddiaaiee ||1||नानक नदरि करे जिसु उपरि सचि नामि वडिआई ॥१॥نانک ندر کرے جس اُپر سچ نام وڈِآای ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਆਖਣੁ ਆਖਿ ਨ ਰਜਿਆ ਸੁਨਣਿ ਨ ਰਜੇ ਕੰਨ ॥aakhan aakh na rajiaa sunan na raje ka(n)n ||आखणु आखि न रजिआ सुनणि न रजे कंन ॥آکھݨ آکھ ن رجآ سُنݨ ن رجے کنّ ۔۔

ਅਖੀ ਦੇਖਿ ਨ ਰਜੀਆ ਗੁਣ ਗਾਹਕ ਇਕ ਵੰਨ ॥akhee dhekh na rajeeaa gun gaahak ik va(n)n ||अखी देखि न रजीआ गुण गाहक इक वंन ॥اکھیِ دےکھ ن رجیِآ گُݨ گاهک اک ونّ ۔۔

ਭੁਖਿਆ ਭੁਖ ਨ ਉਤਰੈ ਗਲੀ ਭੁਖ ਨ ਜਾਇ ॥bhukhiaa bhukh na utarai galee bhukh na jai ||भुखिआ भुख न उतरै गली भुख न जाइ ॥بھُکھآ بھُکھ ن اُترَے گلیِ بھُکھ ن جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਭੁਖਾ ਤਾ ਰਜੈ ਜਾ ਗੁਣ ਕਹਿ ਗੁਣੀ ਸਮਾਇ ॥੨॥naanak bhukhaa taa rajai jaa gun keh gunee samai ||2||नानक भुखा ता रजै जा गुण कहि गुणी समाइ ॥२॥نانک بھُکھا تا رجَے جا گُݨ کهِ گُݨیِ سماا ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਸਭੁ ਕੂੜੁ ਕੂੜੁ ਕਮਾਈਐ ॥vin sache sabh kooR kooR kamaieeaai ||विणु सचे सभु कूड़ु कूड़ु कमाईऐ ॥وِݨ سچے سبھ کُوڑ کُوڑ کماایاَے ۔۔

ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਕੂੜਿਆਰੁ ਬੰਨਿ ਚਲਾਈਐ ॥vin sache kooRiaar ba(n)n chalaieeaai ||विणु सचे कूड़िआरु बंनि चलाईऐ ॥وِݨ سچے کُوڑآر بنّ چلاایاَے ۔۔

ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਤਨੁ ਛਾਰੁ ਛਾਰੁ ਰਲਾਈਐ ॥vin sache tan chhaar chhaar ralaieeaai ||विणु सचे तनु छारु छारु रलाईऐ ॥وِݨ سچے تن چھار چھار رلاایاَے ۔۔

ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਸਭ ਭੁਖ ਜਿ ਪੈਝੈ ਖਾਈਐ ॥vin sache sabh bhukh j paijhai khaieeaai ||विणु सचे सभ भुख जि पैझै खाईऐ ॥وِݨ سچے سبھ بھُکھ ج پَےجھَے کھاایاَے ۔۔

ਵਿਣੁ ਸਚੇ ਦਰਬਾਰੁ ਕੂੜਿ ਨ ਪਾਈਐ ॥vin sache dharabaar kooR na paieeaai ||विणु सचे दरबारु कूड़ि न पाईऐ ॥وِݨ سچے دربار کُوڑ ن پاایاَے ۔۔

ਕੂੜੈ ਲਾਲਚਿ ਲਗਿ ਮਹਲੁ ਖੁਆਈਐ ॥kooRai laalach lag mahal khuaaieeaai ||कूड़ै लालचि लगि महलु खुआईऐ ॥کُوڑَے لالچ لگ مهل کھُآایاَے ۔۔

ਸਭੁ ਜਗੁ ਠਗਿਓ ਠਗਿ ਆਈਐ ਜਾਈਐ ॥sabh jag Thagio Thag aaieeaai jaieeaai ||सभु जगु ठगिओ ठगि आईऐ जाईऐ ॥سبھ جگ ٹھگاو ٹھگِ آایاَے جاایاَے ۔۔

ਤਨ ਮਹਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਿ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈਐ ॥੧੯॥tan meh tirasanaa ag sabadh bujhaieeaai ||19||तन महि तृसना अगि सबदि बुझाईऐ ॥१९॥تن مهِ ترسنا اگ سبد بُجھاایاَے ۔۔۱۹۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोक म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰੁ ਸੰਤੋਖੁ ਰੁਖੁ ਧਰਮੁ ਫੁਲੁ ਫਲ ਗਿਆਨੁ ॥naanak gur sa(n)tokh rukh dharam ful fal giaan ||नानक गुरु संतोखु रुखु धरमु फुलु फल गिआनु ॥نانک گُر سںتوکھ رُکھ دھرم پھُل پھل گآن ۔۔

ਰਸਿ ਰਸਿਆ ਹਰਿਆ ਸਦਾ ਪਕੈ ਕਰਮਿ ਧਿਆਨਿ ॥ras rasiaa hariaa sadhaa pakai karam dhiaan ||रसि रसिआ हरिआ सदा पकै करमि धिआनि ॥رس رسِآ هرِآ سدا پکَے کرم دھآن ۔۔

ਪਤਿ ਕੇ ਸਾਦ ਖਾਦਾ ਲਹੈ ਦਾਨਾ ਕੈ ਸਿਰਿ ਦਾਨੁ ॥੧॥pat ke saadh khaadhaa lahai dhaanaa kai sir dhaan ||1||पति के साद खादा लहै दाना कै सिरि दानु ॥१॥پت کے ساد کھادا لهَے دانا کَے سرِ دان ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਸੁਇਨੇ ਕਾ ਬਿਰਖੁ ਪਤ ਪਰਵਾਲਾ ਫੁਲ ਜਵੇਹਰ ਲਾਲ ॥suine kaa birakh pat paravaalaa ful javehar laal ||सुइने का बिरखु पत परवाला फुल जवेहर लाल ॥سُانے کا برکھ پت پروالا پھُل جوےهر لال ۔۔

ਤਿਤੁ ਫਲ ਰਤਨ ਲਗਹਿ ਮੁਖਿ ਭਾਖਿਤ ਹਿਰਦੈ ਰਿਦੈ ਨਿਹਾਲੁ ॥tit fal ratan lageh mukh bhaakhit hiradhai ridhai nihaal ||तितु फल रतन लगहि मुखि भाखित हिरदै रिदै निहालु ॥تِت پھل رتن لگه مُکھ بھاکھت هردَے ردَے نهال ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਮੁਖਿ ਮਸਤਕਿ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੈ ਲੇਖੁ ॥naanak karam hovai mukh masatak likhiaa hovai lekh ||नानक करमु होवै मुखि मसतकि लिखिआ होवै लेखु ॥نانک کرم هووَے مُکھ مستک لکھآ هووَے لےکھ ۔۔

ਅਠਿਸਠਿ ਤੀਰਥ ਗੁਰ ਕੀ ਚਰਣੀ ਪੂਜੈ ਸਦਾ ਵਿਸੇਖੁ ॥aThisaTh teerath gur kee charanee poojai sadhaa visekh ||अठिसठि तीरथ गुर की चरणी पूजै सदा विसेखु ॥اٹھسٹھ تیِرتھ گُر کیِ چرݨیِ پُوجَے سدا وسےکھ ۔۔

ਹੰਸੁ ਹੇਤੁ ਲੋਭੁ ਕੋਪੁ ਚਾਰੇ ਨਦੀਆ ਅਗਿ ॥ha(n)s het lobh kop chaare nadheeaa ag ||हंसु हेतु लोभु कोपु चारे नदीआ अगि ॥هںس هےت لوبھ کوپ چارے ندیِآ اگ ۔۔

ਪਵਹਿ ਦਝਹਿ ਨਾਨਕਾ ਤਰੀਐ ਕਰਮੀ ਲਗਿ ॥੨॥paveh dhajheh naanakaa tareeaai karamee lag ||2||पवहि दझहि नानका तरीऐ करमी लगि ॥२॥پوه دجھه نانکا تریِاَے کرمیِ لگ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜੀਵਦਿਆ ਮਰੁ ਮਾਰਿ ਨ ਪਛੋਤਾਈਐ ॥jeevadhiaa mar maar na pachhotaieeaai ||जीवदिआ मरु मारि न पछोताईऐ ॥جیِودآ مر مار ن پچھوتاایاَے ۔۔

ਝੂਠਾ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰੁ ਕਿਨਿ ਸਮਝਾਈਐ ॥jhooThaa ih sa(n)saar kin samajhaieeaai ||झूठा इहु संसारु किनि समझाईऐ ॥جھُوٹھا اهُ سںسار کن سمجھاایاَے ۔۔

ਸਚਿ ਨ ਧਰੇ ਪਿਆਰੁ ਧੰਧੈ ਧਾਈਐ ॥sach na dhare piaar dha(n)dhai dhaieeaai ||सचि न धरे पिआरु धंधै धाईऐ ॥سچ ن دھرے پآر دھںدھَے دھاایاَے ۔۔

ਕਾਲੁ ਬੁਰਾ ਖੈ ਕਾਲੁ ਸਿਰਿ ਦੁਨੀਆਈਐ ॥kaal buraa khai kaal sir dhuneeaaieeaai ||कालु बुरा खै कालु सिरि दुनीआईऐ ॥کال بُرا کھَے کال سر دُنیِآایاَے ۔۔

ਹੁਕਮੀ ਸਿਰਿ ਜੰਦਾਰੁ ਮਾਰੇ ਦਾਈਐ ॥hukamee sir ja(n)dhaar maare dhaieeaai ||हुकमी सिरि जंदारु मारे दाईऐ ॥هُکمیِ سر جںدار مارے داایاَے ۔۔

ਆਪੇ ਦੇਇ ਪਿਆਰੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਈਐ ॥aape dhei piaar ma(n)n vasaieeaai ||आपे देइ पिआरु मंनि वसाईऐ ॥آپے دےا پآر منّ وساایاَے ۔۔

ਮੁਹਤੁ ਨ ਚਸਾ ਵਿਲੰਮੁ ਭਰੀਐ ਪਾਈਐ ॥muhat na chasaa vila(n)m bhareeaai paieeaai ||मुहतु न चसा विलंमु भरीऐ पाईऐ ॥مُهت ن چسا ولµم بھریِاَے پاایاَے ۔۔

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਬੁਝਿ ਸਚਿ ਸਮਾਈਐ ॥੨੦॥gur parasaadhee bujh sach samaieeaai ||20||गुर परसादी बुझि सचि समाईऐ ॥२०॥گُر پرسادیِ بُجھ سچ سماایاَے ۔۔۲۰۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਤੁਮੀ ਤੁਮਾ ਵਿਸੁ ਅਕੁ ਧਤੂਰਾ ਨਿਮੁ ਫਲੁ ॥tumee tumaa vis ak dhatooraa nim fal ||तुमी तुमा विसु अकु धतूरा निमु फलु ॥تُمیِ تُما وس اک دھتُورا نم پھل ۔۔

ਮਨਿ ਮੁਖਿ ਵਸਹਿ ਤਿਸੁ ਜਿਸੁ ਤੂੰ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਹੀ ॥man mukh vaseh tis jis too(n) chit na aavahee ||मनि मुखि वसहि तिसु जिसु तूँ चिति न आवही ॥من مُکھ وسه تس جس تُوں چتِ ن آوهیِ ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਹੀਐ ਕਿਸੁ ਹੰਢਨਿ ਕਰਮਾ ਬਾਹਰੇ ॥੧॥naanak kaheeaai kis ha(n)ddan karamaa baahare ||1||नानक कहीऐ किसु हंढनि करमा बाहरे ॥१॥نانک کهیِاَے کس هںڈھن کرما باهرے ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਮਤਿ ਪੰਖੇਰੂ ਕਿਰਤੁ ਸਾਥਿ ਕਬ ਉਤਮ ਕਬ ਨੀਚ ॥mat pa(n)kheroo kirat saath kab utam kab neech ||मति पंखेरू किरतु साथि कब उतम कब नीच ॥مت پںکھےرُو کرت ساتھ کب اُتم کب نیِچ ۔۔