Ang 146 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੬)

ਤੀਜੈ ਮੁਹੀ ਗਿਰਾਹ ਭੁਖ ਤਿਖਾ ਦੁਇ ਭਉਕੀਆ ॥teejai muhee giraeh bhukh tikhaa dhui bhaukeeaa ||तीजै मुही गिराह भुख तिखा दुइ भउकीआ ॥تیِجَے مُهیِ گراه بھُکھ تکھا دُا بھاکیِآ ۔۔

ਖਾਧਾ ਹੋਇ ਸੁਆਹ ਭੀ ਖਾਣੇ ਸਿਉ ਦੋਸਤੀ ॥khaadhaa hoi suaaeh bhee khaane siau dhosatee ||खाधा होइ सुआह भी खाणे सिउ दोसती ॥کھادھا هوا سُآه بھیِ کھاݨے سا دوستیِ ۔۔

ਚਉਥੈ ਆਈ ਊਂਘ ਅਖੀ ਮੀਟਿ ਪਵਾਰਿ ਗਇਆ ॥chauthai aaiee uoo(n)gh akhee meeT pavaar giaa ||चउथै आई ऊंघ अखी मीटि पवारि गइआ ॥چاتھَے آای اُوںگھ اکھیِ میِٹ پوار گایا ۔۔

ਭੀ ਉਠਿ ਰਚਿਓਨੁ ਵਾਦੁ ਸੈ ਵਰਿੑਆ ਕੀ ਪਿੜ ਬਧੀ ॥bhee uTh rachion vaadh sai vari(h)aa kee piR badhee ||भी उठि रचिओनु वादु सै वरि्िआ की पिड़ बधी ॥بھیِ اُٹھ رچاون واد سَے ورِھآ کیِ پڑ بدھیِ ۔۔

ਸਭੇ ਵੇਲਾ ਵਖਤ ਸਭਿ ਜੇ ਅਠੀ ਭਉ ਹੋਇ ॥sabhe velaa vakhat sabh je aThee bhau hoi ||सभे वेला वखत सभि जे अठी भउ होइ ॥سبھے وےلا وکھت سبھ جے اٹھیِ بھا هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਚਾ ਨਾਵਣੁ ਹੋਇ ॥੧॥naanak saahib man vasai sachaa naavan hoi ||1||नानक साहिबु मनि वसै सचा नावणु होइ ॥१॥نانک ساهب من وسَے سچا ناوݨ هوا ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਸੇਈ ਪੂਰੇ ਸਾਹ ਜਿਨੀ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ॥seiee poore saeh jinee pooraa paiaa ||सेई पूरे साह जिनी पूरा पाइआ ॥سےای پُورے ساه جنیِ پُورا پاایا ۔۔

ਅਠੀ ਵੇਪਰਵਾਹ ਰਹਨਿ ਇਕਤੈ ਰੰਗਿ ॥aThee veparavaeh rahan ikatai ra(n)g ||अठी वेपरवाह रहनि इकतै रंगि ॥اٹھیِ وےپرواه رهن اکتَے رںگ ۔۔

ਦਰਸਨਿ ਰੂਪਿ ਅਥਾਹ ਵਿਰਲੇ ਪਾਈਅਹਿ ॥dharasan roop athaeh virale paie'eeh ||दरसनि रूपि अथाह विरले पाईअहि ॥درسن رُوپ اتھاه ورلے پاایاه ۔۔

ਕਰਮਿ ਪੂਰੈ ਪੂਰਾ ਗੁਰੂ ਪੂਰਾ ਜਾ ਕਾ ਬੋਲੁ ॥karam poorai pooraa guroo pooraa jaa kaa bol ||करमि पूरै पूरा गुरू पूरा जा का बोलु ॥کرم پُورَے پُورا گُرُو پُورا جا کا بول ۔۔

ਨਾਨਕ ਪੂਰਾ ਜੇ ਕਰੇ ਘਟੈ ਨਾਹੀ ਤੋਲੁ ॥੨॥naanak pooraa je kare ghaTai naahee tol ||2||नानक पूरा जे करे घटै नाही तोलु ॥२॥نانک پُورا جے کرے گھٹَے ناهیِ تول ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਜਾ ਤੂੰ ਤਾ ਕਿਆ ਹੋਰਿ ਮੈ ਸਚੁ ਸੁਣਾਈਐ ॥jaa too(n) taa kiaa hor mai sach sunaieeaai ||जा तूँ ता किआ होरि मै सचु सुणाईऐ ॥جا تُوں تا کآ هور مَے سچ سُݨاایاَے ۔۔

ਮੁਠੀ ਧੰਧੈ ਚੋਰਿ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਈਐ ॥muThee dha(n)dhai chor mahal na paieeaai ||मुठी धंधै चोरि महलु न पाईऐ ॥مُٹھیِ دھںدھَے چور مهل ن پاایاَے ۔۔

ਏਨੈ ਚਿਤਿ ਕਠੋਰਿ ਸੇਵ ਗਵਾਈਐ ॥enai chit kaThor sev gavaieeaai ||एनै चिति कठोरि सेव गवाईऐ ॥اےنَے چت کٹھور سےو گواایاَے ۔۔

ਜਿਤੁ ਘਟਿ ਸਚੁ ਨ ਪਾਇ ਸੁ ਭੰਨਿ ਘੜਾਈਐ ॥jit ghaT sach na pai su bha(n)n ghaRaieeaai ||जितु घटि सचु न पाइ सु भंनि घड़ाईऐ ॥جِت گھٹ سچ ن پاا سُ بھنّ گھڑاایاَے ۔۔

ਕਿਉ ਕਰਿ ਪੂਰੈ ਵਟਿ ਤੋਲਿ ਤੁਲਾਈਐ ॥kiau kar poorai vaT tol tulaieeaai ||किउ करि पूरै वटि तोलि तुलाईऐ ॥کِا کر پُورَے وٹِ تول تُلاایاَے ۔۔

ਕੋਇ ਨ ਆਖੈ ਘਟਿ ਹਉਮੈ ਜਾਈਐ ॥koi na aakhai ghaT haumai jaieeaai ||कोइ न आखै घटि हउमै जाईऐ ॥کوا ن آکھَے گھٹ هامَے جاایاَے ۔۔

ਲਈਅਨਿ ਖਰੇ ਪਰਖਿ ਦਰਿ ਬੀਨਾਈਐ ॥lieean khare parakh dhar beenaieeaai ||लईअनि खरे परखि दरि बीनाईऐ ॥لایان کھرے پرکھ در بیٍناایاَے ۔۔

ਸਉਦਾ ਇਕਤੁ ਹਟਿ ਪੂਰੈ ਗੁਰਿ ਪਾਈਐ ॥੧੭॥saudhaa ikat haT poorai gur paieeaai ||17||सउदा इकतु हटि पूरै गुरि पाईऐ ॥१७॥سادا اکت هٹ پُورَے گُر پاایاَے ۔۔۱۷۔۔

ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥salok mahalaa doojaa ||सलोक म: २ ॥سلوک مÚ ۲ ۔۔

ਅਠੀ ਪਹਰੀ ਅਠ ਖੰਡ ਨਾਵਾ ਖੰਡੁ ਸਰੀਰੁ ॥aThee paharee aTh kha(n)dd naavaa kha(n)dd sareer ||अठी पहरी अठ खंड नावा खंडु सरीरु ॥اٹھیِ پهریِ اٹھ کھںڈ ناوا کھںڈ سریِر ۔۔

ਤਿਸੁ ਵਿਚਿ ਨਉ ਨਿਧਿ ਨਾਮੁ ਏਕੁ ਭਾਲਹਿ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰੁ ॥tis vich nau nidh naam ek bhaaleh gunee gaheer ||तिसु विचि नउ निधि नामु एकु भालहि गुणी गहीरु ॥تِس وچ نا ندھِ نام اےک بھاله گُݨیِ گهیِر ۔۔

ਕਰਮਵੰਤੀ ਸਾਲਾਹਿਆ ਨਾਨਕ ਕਰਿ ਗੁਰੁ ਪੀਰੁ ॥karamava(n)tee saalaahiaa naanak kar gur peer ||करमवंती सालाहिआ नानक करि गुरु पीरु ॥کرموںتیِ سالاهآ نانک کر گُر پیِر ۔۔

ਚਉਥੈ ਪਹਰਿ ਸਬਾਹ ਕੈ ਸੁਰਤਿਆ ਉਪਜੈ ਚਾਉ ॥chauthai pahar sabaeh kai suratiaa upajai chaau ||चउथै पहरि सबाह कै सुरतिआ उपजै चाउ ॥چاتھَے پهر سباه کَے سُرتآ اُپجَے چاا ۔۔

ਤਿਨਾ ਦਰੀਆਵਾ ਸਿਉ ਦੋਸਤੀ ਮਨਿ ਮੁਖਿ ਸਚਾ ਨਾਉ ॥tinaa dhareeaavaa siau dhosatee man mukh sachaa naau ||तिना दरीआवा सिउ दोसती मनि मुखि सचा नाउ ॥تٍنا دریِآوا سا دوستیِ من مُکھ سچا ناا ۔۔

ਓਥੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਵੰਡੀਐ ਕਰਮੀ ਹੋਇ ਪਸਾਉ ॥othai a(n)mrit va(n)ddeeaai karamee hoi pasaau ||ओथै अंमृतु वंडीऐ करमी होइ पसाउ ॥اوتھَے اںمرت وںڈیِاَے کرمیِ هوا پساا ۔۔

ਕੰਚਨ ਕਾਇਆ ਕਸੀਐ ਵੰਨੀ ਚੜੈ ਚੜਾਉ ॥ka(n)chan kaiaa kaseeaai va(n)nee chaRai chaRaau ||कंचन काइआ कसीऐ वंनी चड़ै चड़ाउ ॥کںچن کااآ کسیِاَے ونّیِ چڑَے چڑاا ۔۔

ਜੇ ਹੋਵੈ ਨਦਰਿ ਸਰਾਫ ਕੀ ਬਹੁੜਿ ਨ ਪਾਈ ਤਾਉ ॥je hovai nadhar saraaf kee bahuR na paiee taau ||जे होवै नदरि सराफ की बहुड़ि न पाई ताउ ॥جے هووَے ندر سراپھ کیِ بهُڑ ن پاای تاا ۔۔

ਸਤੀ ਪਹਰੀ ਸਤੁ ਭਲਾ ਬਹੀਐ ਪੜਿਆ ਪਾਸਿ ॥satee paharee sat bhalaa baheeaai paRiaa paas ||सती पहरी सतु भला बहीऐ पड़िआ पासि ॥ستیِ پهریِ ست بھلا بهیِاَے پڑآ پاس ۔۔

ਓਥੈ ਪਾਪੁ ਪੁੰਨੁ ਬੀਚਾਰੀਐ ਕੂੜੈ ਘਟੈ ਰਾਸਿ ॥othai paap pu(n)n beechaareeaai kooRai ghaTai raas ||ओथै पापु पुँनु बीचारीऐ कूड़ै घटै रासि ॥اوتھَے پاپ پُنّ بیِچاریِاَے کُوڑَے گھٹَے راس ۔۔

ਓਥੈ ਖੋਟੇ ਸਟੀਅਹਿ ਖਰੇ ਕੀਚਹਿ ਸਾਬਾਸਿ ॥othai khoTe saTe'eeh khare keecheh saabaas ||ओथै खोटे सटीअहि खरे कीचहि साबासि ॥اوتھَے کھوٹے سٹیِاه کھرے کیِچه ساباس ۔۔

ਬੋਲਣੁ ਫਾਦਲੁ ਨਾਨਕਾ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਖਸਮੈ ਪਾਸਿ ॥੧॥bolan faadhal naanakaa dhukh sukh khasamai paas ||1||बोलणु फादलु नानका दुखु सुखु खसमै पासि ॥१॥بولݨ پھادل نانکا دُکھ سُکھ کھسمَے پاس ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੨ ॥mahalaa doojaa ||म: २ ॥مÚ ۲ ۔۔

ਪਉਣੁ ਗੁਰੂ ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਧਰਤਿ ਮਹਤੁ ॥paun guroo paanee pitaa maataa dharat mahat ||पउणु गुरू पाणी पिता माता धरति महतु ॥پاݨ گُرُو پاݨیِ پتا ماتا دھرت مهت ۔۔

ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਦੁਇ ਦਾਈ ਦਾਇਆ ਖੇਲੈ ਸਗਲ ਜਗਤੁ ॥dhinas raat dhui dhaiee dhaiaa khelai sagal jagat ||दिनसु राति दुइ दाई दाइआ खेलै सगल जगतु ॥دٍنس رات دُا داای داایا کھےلَے سگل جگت ۔۔

ਚੰਗਿਆਈਆ ਬੁਰਿਆਈਆ ਵਾਚੇ ਧਰਮੁ ਹਦੂਰਿ ॥cha(n)giaaieeaa buriaaieeaa vaache dharam hadhoor ||चंगिआईआ बुरिआईआ वाचे धरमु हदूरि ॥چںگآایآ بُرآایآ واچے دھرم هدُور ۔۔

ਕਰਮੀ ਆਪੋ ਆਪਣੀ ਕੇ ਨੇੜੈ ਕੇ ਦੂਰਿ ॥karamee aapo aapanee ke neRai ke dhoor ||करमी आपो आपणी के नेड़ै के दूरि ॥کرمیِ آپو آپݨیِ کے نےڑَے کے دُور ۔۔

ਜਿਨੀ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਗਏ ਮਸਕਤਿ ਘਾਲਿ ॥jinee naam dhiaaiaa ge masakat ghaal ||जिनी नामु धिआइआ गए मसकति घालि ॥جٍنیِ نام دھآایا گاے مسکت گھال ۔۔

ਨਾਨਕ ਤੇ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਹੋਰ ਕੇਤੀ ਛੁਟੀ ਨਾਲਿ ॥੨॥naanak te mukh ujale hor ketee chhuTee naal ||2||नानक ते मुख उजले होर केती छुटी नालि ॥२॥نانک تے مُکھ اُجلے هور کےتیِ چھُٹیِ نال ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਚਾ ਭੋਜਨੁ ਭਾਉ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦਸਿਆ ॥sachaa bhojan bhaau satigur dhasiaa ||सचा भोजनु भाउ सतिगुरि दसिआ ॥سچا بھوجن بھاا ستگر دسِآ ۔۔

ਸਚੇ ਹੀ ਪਤੀਆਇ ਸਚਿ ਵਿਗਸਿਆ ॥sache hee pateeaai sach vigasiaa ||सचे ही पतीआइ सचि विगसिआ ॥سچے هیِ پتیِآا سچ وگسآ ۔۔

ਸਚੈ ਕੋਟਿ ਗਿਰਾਂਇ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਸਿਆ ॥sachai koT giraa(n)i nij ghar vasiaa ||सचै कोटि गिराँइ निज घरि वसिआ ॥سچَے کوٹ گراںا نج گھر وسِآ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਤੁਠੈ ਨਾਉ ਪ੍ਰੇਮਿ ਰਹਸਿਆ ॥satigur tuThai naau prem rahasiaa ||सतिगुरि तुठै नाउ प्रेमि रहसिआ ॥ستگر تُٹھَے ناا پرےم رهسِآ ۔۔

ਸਚੈ ਦੈ ਦੀਬਾਣਿ ਕੂੜਿ ਨ ਜਾਈਐ ॥sachai dhai dheebaan kooR na jaieeaai ||सचै दै दीबाणि कूड़ि न जाईऐ ॥سچَے دَے دیِباݨ کُوڑ ن جاایاَے ۔۔

ਝੂਠੋ ਝੂਠੁ ਵਖਾਣਿ ਸੁ ਮਹਲੁ ਖੁਆਈਐ ॥jhooTho jhooTh vakhaan su mahal khuaaieeaai ||झूठो झूठु वखाणि सु महलु खुआईऐ ॥جھُوٹھو جھُوٹھ وکھاݨ سُ مهل کھُآایاَے ۔۔