Ang 145 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੫)

ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਾਵਹਿ ਤਾ ਕਰਹਿ ਬਿਭੂਤਾ ਸਿੰਙੀ ਨਾਦੁ ਵਜਾਵਹਿ ॥jaa tudh bhaaveh taa kareh bibhootaa si(n)n(g)ee naadh vajaaveh ||जा तुधु भावहि ता करहि बिभूता सिंङी नादु वजावहि ॥جا تُدھ بھاوه تا کره ببھُوتا سںنگیِ ناد وجاوه ۔۔

ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤਾ ਪੜਹਿ ਕਤੇਬਾ ਮੁਲਾ ਸੇਖ ਕਹਾਵਹਿ ॥jaa tudh bhaavai taa paReh katebaa mulaa sekh kahaaveh ||जा तुधु भावै ता पड़हि कतेबा मुला सेख कहावहि ॥جا تُدھ بھاوَے تا پڑه کتےبا مُلا سےکھ کهاوه ۔۔

ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤਾ ਹੋਵਹਿ ਰਾਜੇ ਰਸ ਕਸ ਬਹੁਤੁ ਕਮਾਵਹਿ ॥jaa tudh bhaavai taa hoveh raaje ras kas bahut kamaaveh ||जा तुधु भावै ता होवहि राजे रस कस बहुतु कमावहि ॥جا تُدھ بھاوَے تا هووه راجے رس کس بهُت کماوه ۔۔

ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਤੇਗ ਵਗਾਵਹਿ ਸਿਰ ਮੁੰਡੀ ਕਟਿ ਜਾਵਹਿ ॥jaa tudh bhaavai teg vagaaveh sir mu(n)ddee kaT jaaveh ||जा तुधु भावै तेग वगावहि सिर मुँडी कटि जावहि ॥جا تُدھ بھاوَے تےگ وگاوه سر مُںڈیِ کٹ جاوه ۔۔

ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਜਾਹਿ ਦਿਸੰਤਰਿ ਸੁਣਿ ਗਲਾ ਘਰਿ ਆਵਹਿ ॥jaa tudh bhaavai jaeh dhisa(n)tar sun galaa ghar aaveh ||जा तुधु भावै जाहि दिसंतरि सुणि गला घरि आवहि ॥جا تُدھ بھاوَے جاه دسںتر سُݨ گلا گھر آوه ۔۔

ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਨਾਇ ਰਚਾਵਹਿ ਤੁਧੁ ਭਾਣੇ ਤੂੰ ਭਾਵਹਿ ॥jaa tudh bhaavai nai rachaaveh tudh bhaane too(n) bhaaveh ||जा तुधु भावै नाइ रचावहि तुधु भाणे तूँ भावहि ॥جا تُدھ بھاوَے ناا رچاوه تُدھ بھاݨے تُوں بھاوه ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਏਕ ਕਹੈ ਬੇਨੰਤੀ ਹੋਰਿ ਸਗਲੇ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵਹਿ ॥੧॥naanak ek kahai bena(n)tee hor sagale kooR kamaaveh ||1||नानकु एक कहै बेनंती होरि सगले कूड़ु कमावहि ॥१॥نانک اےک کهَے بےنµتیِ هور سگلے کُوڑ کماوه ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਜਾ ਤੂੰ ਵਡਾ ਸਭਿ ਵਡਿਆਂਈਆ ਚੰਗੈ ਚੰਗਾ ਹੋਈ ॥jaa too(n) vaddaa sabh vaddiaa(n)ieeaa cha(n)gai cha(n)gaa hoiee ||जा तूँ वडा सभि वडिआँईआ चंगै चंगा होई ॥جا تُوں وڈا سبھ وڈِآںایآ چںگَے چںگا هوای ۔۔

ਜਾ ਤੂੰ ਸਚਾ ਤਾ ਸਭੁ ਕੋ ਸਚਾ ਕੂੜਾ ਕੋਇ ਨ ਕੋਈ ॥jaa too(n) sachaa taa sabh ko sachaa kooRaa koi na koiee ||जा तूँ सचा ता सभु को सचा कूड़ा कोइ न कोई ॥جا تُوں سچا تا سبھ کو سچا کُوڑا کوا ن کوای ۔۔

ਆਖਣੁ ਵੇਖਣੁ ਬੋਲਣੁ ਚਲਣੁ ਜੀਵਣੁ ਮਰਣਾ ਧਾਤੁ ॥aakhan vekhan bolan chalan jeevan maranaa dhaat ||आखणु वेखणु बोलणु चलणु जीवणु मरणा धातु ॥آکھݨ وےکھݨ بولݨ چلݨ جیِوݨ مرݨا دھات ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਸਾਜਿ ਹੁਕਮੈ ਵਿਚਿ ਰਖੈ ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਆਪਿ ॥੨॥hukam saaj hukamai vich rakhai naanak sachaa aap ||2||हुकमु साजि हुकमै विचि रखै नानक सचा आपि ॥२॥هُکم ساج هُکمَے وچ رکھَے نانک سچا آپ ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਨਿਸੰਗੁ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਈਐ ॥satigur sev nisa(n)g bharam chukaieeaai ||सतिगुरु सेवि निसंगु भरमु चुकाईऐ ॥ستگر سےو نسںگ بھرم چُکاایاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਆਖੈ ਕਾਰ ਸੁ ਕਾਰ ਕਮਾਈਐ ॥satigur aakhai kaar su kaar kamaieeaai ||सतिगुरु आखै कार सु कार कमाईऐ ॥ستگر آکھَے کار سُ کار کماایاَے ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ॥satigur hoi dhiaal ta naam dhiaaieeaai ||सतिगुरु होइ दइआलु त नामु धिआईऐ ॥ستگر هوا دایال ت نام دھآایاَے ۔۔

ਲਾਹਾ ਭਗਤਿ ਸੁ ਸਾਰੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ॥laahaa bhagat su saar gurmukh paieeaai ||लाहा भगति सु सारु गुरमुखि पाईऐ ॥لاها بھگت سُ سار گُرمکھ پاایاَے ۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਕੂੜੁ ਗੁਬਾਰੁ ਕੂੜੁ ਕਮਾਈਐ ॥manmukh kooR gubaar kooR kamaieeaai ||मनमुखि कूड़ु गुबारु कूड़ु कमाईऐ ॥منمکھ کُوڑ گُبار کُوڑ کماایاَے ۔۔

ਸਚੇ ਦੈ ਦਰਿ ਜਾਇ ਸਚੁ ਚਵਾਂਈਐ ॥sache dhai dhar jai sach chavaa(n)ieeaai ||सचे दै दरि जाइ सचु चवाँईऐ ॥سچے دَے در جاا سچ چواںایاَے ۔۔

ਸਚੈ ਅੰਦਰਿ ਮਹਲਿ ਸਚਿ ਬੁਲਾਈਐ ॥sachai a(n)dhar mahal sach bulaieeaai ||सचै अंदरि महलि सचि बुलाईऐ ॥سچَے اںدر مهل سچِ بُلاایاَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਸਦਾ ਸਚਿਆਰੁ ਸਚਿ ਸਮਾਈਐ ॥੧੫॥naanak sach sadhaa sachiaar sach samaieeaai ||15||नानक सचु सदा सचिआरु सचि समाईऐ ॥१५॥نانک سچ سدا سچآر سچِ سماایاَے ۔۔۱۵۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਕਲਿ ਕਾਤੀ ਰਾਜੇ ਕਾਸਾਈ ਧਰਮੁ ਪੰਖ ਕਰਿ ਉਡਰਿਆ ॥kal kaatee raaje kaasaiee dharam pa(n)kh kar uddariaa ||कलि काती राजे कासाई धरमु पंख करि उडरिआ ॥کل کاتیِ راجے کاساای دھرم پںکھ کرِ اُڈرآ ۔۔

ਕੂੜੁ ਅਮਾਵਸ ਸਚੁ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਸੈ ਨਾਹੀ ਕਹ ਚੜਿਆ ॥kooR amaavas sach cha(n)dhramaa dheesai naahee keh chaRiaa ||कूड़ु अमावस सचु चंद्रमा दीसै नाही कह चड़िआ ॥کُوڑ اماوس سچ چںدرما دیِسَے ناهیِ که چڑآ ۔۔

ਹਉ ਭਾਲਿ ਵਿਕੁੰਨੀ ਹੋਈ ॥ ਆਧੇਰੈ ਰਾਹੁ ਨ ਕੋਈ ॥hau bhaal viku(n)nee hoiee || aadherai raahu na koiee ||हउ भालि विकुँनी होई ॥ आधेरै राहु न कोई ॥ها بھال وکنّیِ هوای ۔۔ آدھےرَے راهُ ن کوای ۔۔

ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਕਰਿ ਦੁਖੁ ਰੋਈ ॥vich haumai kar dhukh roiee ||विचि हउमै करि दुखु रोई ॥وِچ هامَے کر دُکھ روای ۔۔

ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਕਿਨਿ ਬਿਧਿ ਗਤਿ ਹੋਈ ॥੧॥kahu naanak kin bidh gat hoiee ||1||कहु नानक किनि बिधि गति होई ॥१॥کهُ نانک کن بدھِ گتِ هوای ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੩ ॥mahalaa teejaa ||म: ३ ॥مÚ ۳ ۔۔

ਕਲਿ ਕੀਰਤਿ ਪਰਗਟੁ ਚਾਨਣੁ ਸੰਸਾਰਿ ॥kal keerat paragaT chaanan sa(n)saar ||कलि कीरति परगटु चानणु संसारि ॥کل کیِرت پرگٹ چانݨ سںسار ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਕੋਈ ਉਤਰੈ ਪਾਰਿ ॥gurmukh koiee utarai paar ||गुरमुखि कोई उतरै पारि ॥گُرمکھ کوای اُترَے پار ۔۔

ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਦੇਵੈ ॥jis no nadhar kare tis dhevai ||जिस नो नदरि करे तिसु देवै ॥جِس نو ندر کرے تس دےوَے ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਤਨੁ ਸੋ ਲੇਵੈ ॥੨॥naanak gurmukh ratan so levai ||2||नानक गुरमुखि रतनु सो लेवै ॥२॥نانک گُرمکھ رتن سو لےوَے ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਭਗਤਾ ਤੈ ਸੈਸਾਰੀਆ ਜੋੜੁ ਕਦੇ ਨ ਆਇਆ ॥bhagataa tai saisaareeaa joR kadhe na aaiaa ||भगता तै सैसारीआ जोड़ु कदे न आइआ ॥بھگتا تَے سَےساریِآ جوڑ کدے ن آایا ۔۔

ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਅਭੁਲੁ ਹੈ ਨ ਭੁਲੈ ਕਿਸੈ ਦਾ ਭੁਲਾਇਆ ॥karataa aap abhul hai na bhulai kisai dhaa bhulaiaa ||करता आपि अभुलु है न भुलै किसै दा भुलाइआ ॥کرتا آپ ابھل هَے ن بھُلَے کسَے دا بھُلاایا ۔۔

ਭਗਤ ਆਪੇ ਮੇਲਿਅਨੁ ਜਿਨੀ ਸਚੋ ਸਚੁ ਕਮਾਇਆ ॥bhagat aape melian jinee sacho sach kamaiaa ||भगत आपे मेलिअनु जिनी सचो सचु कमाइआ ॥بھگت آپے مےلان جنیِ سچو سچ کماایا ۔۔

ਸੈਸਾਰੀ ਆਪਿ ਖੁਆਇਅਨੁ ਜਿਨੀ ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਬੋਲਿ ਬਿਖੁ ਖਾਇਆ ॥saisaaree aap khuaaian jinee kooR bol bol bikh khaiaa ||सैसारी आपि खुआइअनु जिनी कूड़ु बोलि बोलि बिखु खाइआ ॥سَےساریِ آپ کھُآاان جنیِ کُوڑ بول بول بکھ کھاایا ۔۔

ਚਲਣ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਨੀ ਕਾਮੁ ਕਰੋਧੁ ਵਿਸੁ ਵਧਾਇਆ ॥chalan saar na jaananee kaam karodh vis vadhaiaa ||चलण सार न जाणनी कामु करोधु विसु वधाइआ ॥چلݨ سار ن جاݨنیِ کام کرودھ وس ودھاایا ۔۔

ਭਗਤ ਕਰਨਿ ਹਰਿ ਚਾਕਰੀ ਜਿਨੀ ਅਨਦਿਨੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ॥bhagat karan har chaakaree jinee anadhin naam dhiaaiaa ||भगत करनि हरि चाकरी जिनी अनदिनु नामु धिआइआ ॥بھگت کرن هر چاکریِ جنیِ اندن نام دھآایا ۔۔

ਦਾਸਨਿ ਦਾਸ ਹੋਇ ਕੈ ਜਿਨੀ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇਆ ॥dhaasan dhaas hoi kai jinee vichahu aap gavaiaa ||दासनि दास होइ कै जिनी विचहु आपु गवाइआ ॥داسن داس هوا کَے جنیِ وچهُ آپ گواایا ۔۔

ਓਨਾ ਖਸਮੈ ਕੈ ਦਰਿ ਮੁਖ ਉਜਲੇ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਇਆ ॥੧੬॥onaa khasamai kai dhar mukh ujale sachai sabadh suhaiaa ||16||ओना खसमै कै दरि मुख उजले सचै सबदि सुहाइआ ॥१६॥اونا کھسمَے کَے در مُکھ اُجلے سچَے سبد سُهاایا ۔۔۱۶۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਸਬਾਹੀ ਸਾਲਾਹ ਜਿਨੀ ਧਿਆਇਆ ਇਕ ਮਨਿ ॥sabaahee saalaeh jinee dhiaaiaa ik man ||सबाही सालाह जिनी धिआइआ इक मनि ॥سباهیِ سالاه جنیِ دھآایا اک من ۔۔

ਸੇਈ ਪੂਰੇ ਸਾਹ ਵਖਤੈ ਉਪਰਿ ਲੜਿ ਮੁਏ ॥seiee poore saeh vakhatai upar laR mue ||सेई पूरे साह वखतै उपरि लड़ि मुए ॥سےای پُورے ساه وکھتَے اُپر لڑ مُاے ۔۔

ਦੂਜੈ ਬਹੁਤੇ ਰਾਹ ਮਨ ਕੀਆ ਮਤੀ ਖਿੰਡੀਆ ॥dhoojai bahute raeh man keeaa matee khi(n)ddeeaa ||दूजै बहुते राह मन कीआ मती खिंडीआ ॥دُوجَے بهُتے راه من کیِآ متیِ کھںڈیِآ ۔۔

ਬਹੁਤੁ ਪਏ ਅਸਗਾਹ ਗੋਤੇ ਖਾਹਿ ਨ ਨਿਕਲਹਿ ॥bahut pe asagaeh gote khaeh na nikaleh ||बहुतु पए असगाह गोते खाहि न निकलहि ॥بهُت پاے اسگاه گوتے کھاه ن نکله ۔۔