Ang 143 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੩)

ਖੁੰਢਾ ਅੰਦਰਿ ਰਖਿ ਕੈ ਦੇਨਿ ਸੁ ਮਲ ਸਜਾਇ ॥khu(n)ddaa a(n)dhar rakh kai dhen su mal sajai ||खुँढा अंदरि रखि कै देनि सु मल सजाइ ॥کھُںڈھا اںدر رکھ کَے دےن سُ مل سجاا ۔۔

ਰਸੁ ਕਸੁ ਟਟਰਿ ਪਾਈਐ ਤਪੈ ਤੈ ਵਿਲਲਾਇ ॥ras kas TaTar paieeaai tapai tai vilalai ||रसु कसु टटरि पाईऐ तपै तै विललाइ ॥رس کس ٹٹر پاایاَے تپَے تَے وللاا ۔۔

ਭੀ ਸੋ ਫੋਗੁ ਸਮਾਲੀਐ ਦਿਚੈ ਅਗਿ ਜਾਲਾਇ ॥bhee so fog samaaleeaai dhichai ag jaalai ||भी सो फोगु समालीऐ दिचै अगि जालाइ ॥بھیِ سو پھوگ سمالیِاَے دچَے اگ جالاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਿਠੈ ਪਤਰੀਐ ਵੇਖਹੁ ਲੋਕਾ ਆਇ ॥੨॥naanak miThai patareeaai vekhahu lokaa aai ||2||नानक मिठै पतरीऐ वेखहु लोका आइ ॥२॥نانک مٹھَے پتریِاَے وےکھهُ لوکا آا ۔۔۲۔۔

ਪਵੜੀ ॥pavaRee ||पवड़ी ॥پوڑیِ ۔۔

ਇਕਨਾ ਮਰਣੁ ਨ ਚਿਤਿ ਆਸ ਘਣੇਰਿਆ ॥eikanaa maran na chit aas ghaneriaa ||इकना मरणु न चिति आस घणेरिआ ॥ِاکنا مرݨ ن چت آس گھݨےرآ ۔۔

ਮਰਿ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਨਿਤ ਕਿਸੈ ਨ ਕੇਰਿਆ ॥mar mar ja(n)meh nit kisai na keriaa ||मरि मरि जंमहि नित किसै न केरिआ ॥مر مرِ جںمه نت کسَے ن کےرآ ۔۔

ਆਪਨੜੈ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਕਹਨਿ ਚੰਗੇਰਿਆ ॥aapanaRai man chit kahan cha(n)geriaa ||आपनड़ै मनि चिति कहनि चंगेरिआ ॥آپنڑَے من چتِ کهنِ چںگےرآ ۔۔

ਜਮਰਾਜੈ ਨਿਤ ਨਿਤ ਮਨਮੁਖ ਹੇਰਿਆ ॥jamaraajai nit nit manmukh heriaa ||जमराजै नित नित मनमुख हेरिआ ॥جمراجَے نت نت منمکھ هےرآ ۔۔

ਮਨਮੁਖ ਲੂਣ ਹਾਰਾਮ ਕਿਆ ਨ ਜਾਣਿਆ ॥manmukh loon haaraam kiaa na jaaniaa ||मनमुख लूण हाराम किआ न जाणिआ ॥منمکھ لُوݨ هارام کآ ن جاݨآ ۔۔

ਬਧੇ ਕਰਨਿ ਸਲਾਮ ਖਸਮ ਨ ਭਾਣਿਆ ॥badhe karan salaam khasam na bhaaniaa ||बधे करनि सलाम खसम न भाणिआ ॥بدھے کرن سلام کھسم ن بھاݨآ ۔۔

ਸਚੁ ਮਿਲੈ ਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਸਾਹਿਬ ਭਾਵਸੀ ॥sach milai mukh naam saahib bhaavasee ||सचु मिलै मुखि नामु साहिब भावसी ॥سچ ملَے مُکھ نام ساهب بھاوسیِ ۔۔

ਕਰਸਨਿ ਤਖਤਿ ਸਲਾਮੁ ਲਿਖਿਆ ਪਾਵਸੀ ॥੧੧॥karasan takhat salaam likhiaa paavasee ||11||करसनि तखति सलामु लिखिआ पावसी ॥११॥کرسن تکھت سلام لکھآ پاوسیِ ۔۔۱۱۔۔

ਮਃ ੧ ਸਲੋਕੁ ॥mahalaa pehilaa salok ||म: १ सलोकु ॥مÚ ۱ سلوک ۔۔

ਮਛੀ ਤਾਰੂ ਕਿਆ ਕਰੇ ਪੰਖੀ ਕਿਆ ਆਕਾਸੁ ॥machhee taaroo kiaa kare pa(n)khee kiaa aakaas ||मछी तारू किआ करे पंखी किआ आकासु ॥مچھیِ تارُو کآ کرے پںکھیِ کآ آکاس ۔۔

ਪਥਰ ਪਾਲਾ ਕਿਆ ਕਰੇ ਖੁਸਰੇ ਕਿਆ ਘਰ ਵਾਸੁ ॥pathar paalaa kiaa kare khusare kiaa ghar vaas ||पथर पाला किआ करे खुसरे किआ घर वासु ॥پتھر پالا کآ کرے کھُسرے کآ گھر واس ۔۔

ਕੁਤੇ ਚੰਦਨੁ ਲਾਈਐ ਭੀ ਸੋ ਕੁਤੀ ਧਾਤੁ ॥kute cha(n)dhan laieeaai bhee so kutee dhaat ||कुते चंदनु लाईऐ भी सो कुती धातु ॥کُتے چںدن لاایاَے بھیِ سو کُتیِ دھات ۔۔

ਬੋਲਾ ਜੇ ਸਮਝਾਈਐ ਪੜੀਅਹਿ ਸਿੰਮ੍ਰਿਤਿ ਪਾਠ ॥bolaa je samajhaieeaai paRe'eh si(n)mirat paaTh ||बोला जे समझाईऐ पड़ीअहि सिंमृति पाठ ॥بولا جے سمجھاایاَے پڑیِاه سںمرت پاٹھ ۔۔

ਅੰਧਾ ਚਾਨਣਿ ਰਖੀਐ ਦੀਵੇ ਬਲਹਿ ਪਚਾਸ ॥a(n)dhaa chaanan rakheeaai dheeve baleh pachaas ||अंधा चानणि रखीऐ दीवे बलहि पचास ॥اںدھا چانݨ رکھیِاَے دیِوے بله پچاس ۔۔

ਚਉਣੇ ਸੁਇਨਾ ਪਾਈਐ ਚੁਣਿ ਚੁਣਿ ਖਾਵੈ ਘਾਸੁ ॥chaune suinaa paieeaai chun chun khaavai ghaas ||चउणे सुइना पाईऐ चुणि चुणि खावै घासु ॥چاݨے سُانا پاایاَے چُݨ چُݨ کھاوَے گھاس ۔۔

ਲੋਹਾ ਮਾਰਣਿ ਪਾਈਐ ਢਹੈ ਨ ਹੋਇ ਕਪਾਸ ॥lohaa maaran paieeaai ddahai na hoi kapaas ||लोहा मारणि पाईऐ ढहै न होइ कपास ॥لوها مارݨ پاایاَے ڈھهَے ن هوا کپاس ۔۔

ਨਾਨਕ ਮੂਰਖ ਏਹਿ ਗੁਣ ਬੋਲੇ ਸਦਾ ਵਿਣਾਸੁ ॥੧॥naanak moorakh eh gun bole sadhaa vinaas ||1||नानक मूरख एहि गुण बोले सदा विणासु ॥१॥نانک مُورکھ اےه گُݨ بولے سدا وݨاس ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਕੈਹਾ ਕੰਚਨੁ ਤੁਟੈ ਸਾਰੁ ॥kaihaa ka(n)chan tuTai saar ||कैहा कंचनु तुटै सारु ॥کَےها کںچن تُٹَے سار ۔۔

ਅਗਨੀ ਗੰਢੁ ਪਾਏ ਲੋਹਾਰੁ ॥aganee ga(n)dd paae lohaar ||अगनी गंढु पाए लोहारु ॥اگنیِ گںڈھ پااے لوهار ۔۔

ਗੋਰੀ ਸੇਤੀ ਤੁਟੈ ਭਤਾਰੁ ॥goree setee tuTai bhataar ||गोरी सेती तुटै भतारु ॥گوریِ سےتیِ تُٹَے بھتار ۔۔

ਪੁਤਂੀ ਗੰਢੁ ਪਵੈ ਸੰਸਾਰਿ ॥puta(n)ee ga(n)dd pavai sa(n)saar ||पुतीं गंढु पवै संसारि ॥پُتˆØیِ گںڈھ پوَے سںسار ۔۔

ਰਾਜਾ ਮੰਗੈ ਦਿਤੈ ਗੰਢੁ ਪਾਇ ॥raajaa ma(n)gai dhitai ga(n)dd pai ||राजा मंगै दितै गंढु पाइ ॥راجا مںگَے دتَے گںڈھ پاا ۔۔

ਭੁਖਿਆ ਗੰਢੁ ਪਵੈ ਜਾ ਖਾਇ ॥bhukhiaa ga(n)dd pavai jaa khai ||भुखिआ गंढु पवै जा खाइ ॥بھُکھآ گںڈھ پوَے جا کھاا ۔۔

ਕਾਲਾ ਗੰਢੁ ਨਦੀਆ ਮੀਹ ਝੋਲ ॥kaalaa ga(n)dd nadheeaa meeh jhol ||काला गंढु नदीआ मीह झोल ॥کالا گںڈھ ندیِآ میِه جھول ۔۔

ਗੰਢੁ ਪਰੀਤੀ ਮਿਠੇ ਬੋਲ ॥ga(n)dd pareetee miThe bol ||गंढु परीती मिठे बोल ॥گںڈھ پریِتیِ مٹھے بول ۔۔

ਬੇਦਾ ਗੰਢੁ ਬੋਲੇ ਸਚੁ ਕੋਇ ॥bedhaa ga(n)dd bole sach koi ||बेदा गंढु बोले सचु कोइ ॥بےدا گںڈھ بولے سچ کوا ۔۔

ਮੁਇਆ ਗੰਢੁ ਨੇਕੀ ਸਤੁ ਹੋਇ ॥muiaa ga(n)dd nekee sat hoi ||मुइआ गंढु नेकी सतु होइ ॥مُاآ گںڈھ نےکیِ ست هوا ۔۔

ਏਤੁ ਗੰਢਿ ਵਰਤੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥et ga(n)dd varatai sa(n)saar ||एतु गंढि वरतै संसारु ॥اےت گںڈھ ورتَے سںسار ۔۔

ਮੂਰਖ ਗੰਢੁ ਪਵੈ ਮੁਹਿ ਮਾਰ ॥moorakh ga(n)dd pavai muh maar ||मूरख गंढु पवै मुहि मार ॥مُورکھ گںڈھ پوَے مُه مار ۔۔

ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਏਹੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥naanak aakhai eh beechaar ||नानकु आखै एहु बीचारु ॥نانک آکھَے اےهُ بیِچار ۔۔

ਸਿਫਤੀ ਗੰਢੁ ਪਵੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੨॥sifatee ga(n)dd pavai dharabaar ||2||सिफती गंढु पवै दरबारि ॥२॥سِپھتیِ گںڈھ پوَے دربار ۔۔۲۔۔

ਪਉੜੀ ॥pauRee ||पउड़ी ॥پاڑیِ ۔۔

ਆਪੇ ਕੁਦਰਤਿ ਸਾਜਿ ਕੈ ਆਪੇ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥aape kudharat saaj kai aape kare beechaar ||आपे कुदरति साजि कै आपे करे बीचारु ॥آپے کُدرت ساج کَے آپے کرے بیِچار ۔۔

ਇਕਿ ਖੋਟੇ ਇਕਿ ਖਰੇ ਆਪੇ ਪਰਖਣਹਾਰੁ ॥eik khoTe ik khare aape parakhanahaar ||इकि खोटे इकि खरे आपे परखणहारु ॥ِاک کھوٹے اک کھرے آپے پرکھݨهار ۔۔

ਖਰੇ ਖਜਾਨੈ ਪਾਈਅਹਿ ਖੋਟੇ ਸਟੀਅਹਿ ਬਾਹਰ ਵਾਰਿ ॥khare khajaanai paie'eeh khoTe saTe'eeh baahar vaar ||खरे खजानै पाईअहि खोटे सटीअहि बाहर वारि ॥کھرے کھجانَے پاایاه کھوٹے سٹیِاه باهر وار ۔۔

ਖੋਟੇ ਸਚੀ ਦਰਗਹ ਸੁਟੀਅਹਿ ਕਿਸੁ ਆਗੈ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰ ॥khoTe sachee dharageh suTe'eeh kis aagai kareh pukaar ||खोटे सची दरगह सुटीअहि किसु आगै करहि पुकार ॥کھوٹے سچیِ درگه سُٹیِاه کس آگَے کره پُکار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਪਿਛੈ ਭਜਿ ਪਵਹਿ ਏਹਾ ਕਰਣੀ ਸਾਰੁ ॥satigur pichhai bhaj paveh ehaa karanee saar ||सतिगुर पिछै भजि पवहि एहा करणी सारु ॥ستگر پچھَے بھجِ پوه اےها کرݨیِ سار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਖੋਟਿਅਹੁ ਖਰੇ ਕਰੇ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥satigur khoTiahu khare kare sabadh savaaranahaar ||सतिगुरु खोटिअहु खरे करे सबदि सवारणहारु ॥ستگر کھوٹاهُ کھرے کرے سبد سوارݨهار ۔۔

ਸਚੀ ਦਰਗਹ ਮੰਨੀਅਨਿ ਗੁਰ ਕੈ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰਿ ॥sachee dharageh ma(n)neean gur kai prem piaar ||सची दरगह मंनीअनि गुर कै प्रेम पिआरि ॥سچیِ درگه منّیِان گُر کَے پرےم پآر ۔۔

ਗਣਤ ਤਿਨਾ ਦੀ ਕੋ ਕਿਆ ਕਰੇ ਜੋ ਆਪਿ ਬਖਸੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥੧੨॥ganat tinaa dhee ko kiaa kare jo aap bakhase karataar ||12||गणत तिना दी को किआ करे जो आपि बखसे करतारि ॥१२॥گݨت تنا دیِ کو کآ کرے جو آپ بکھسے کرتار ۔۔۱۲۔۔

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥salok mahalaa pehilaa ||सलोकु म: १ ॥سلوک مÚ ۱ ۔۔

ਹਮ ਜੇਰ ਜਿਮੀ ਦੁਨੀਆ ਪੀਰਾ ਮਸਾਇਕਾ ਰਾਇਆ ॥ham jer jimee dhuneeaa peeraa masaikaa raiaa ||हम जेर जिमी दुनीआ पीरा मसाइका राइआ ॥هم جےر جمیِ دُنیِآ پیِرا مسااکا راایا ۔۔

ਮੇ ਰਵਦਿ ਬਾਦਿਸਾਹਾ ਅਫਜੂ ਖੁਦਾਇ ॥me ravadh baadhisaahaa afajoo khudhai ||मे रवदि बादिसाहा अफजू खुदाइ ॥مے رود بادساها اپھجُو کھُداا ۔۔

ਏਕ ਤੂਹੀ ਏਕ ਤੁਹੀ ॥੧॥ek toohee ek tuhee ||1||एक तूही एक तुही ॥१॥اےک تُوهیِ اےک تُهیِ ۔۔۱۔۔

ਮਃ ੧ ॥mahalaa pehilaa ||म: १ ॥مÚ ۱ ۔۔

ਨ ਦੇਵ ਦਾਨਵਾ ਨਰਾ ॥ ਨ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕਾ ਧਰਾ ॥n dhev dhaanavaa naraa || na sidh saadhikaa dharaa ||न देव दानवा नरा ॥ न सिध साधिका धरा ॥ن دےو دانوا نرا ۔۔ ن سدھ سادھکا دھرا ۔۔

ਅਸਤਿ ਏਕ ਦਿਗਰਿ ਕੁਈ ॥asat ek dhigar kuiee ||असति एक दिगरि कुई ॥است اےک دگر کُای ۔۔