Ang 1424 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੨੪)

ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਚਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਹੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਕਹੈ ਕਹਾਇ ॥satigur vich a(n)mirat naam hai a(n)mrit kahai kahai ||सतिगुर विचि अंमृत नामु है अंमृतु कहै कहाइ ॥ستگر وچِ اںمرت نام هَے اںمرت کهَے کهاِا ۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਨਾਮੁ ਨਿਰਮਲੋੁ ਨਿਰਮਲ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ॥gurmatee naam niramaluo niramal naam dhiaai ||गुरमती नामु निरमलुो निरमल नामु धिआइ ॥گُرمتیِ نام نرملو نرمل نام دھآِا ۔۔

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ਤਤੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥a(n)mirat baanee tat hai gurmukh vasai man aai ||अंमृत बाणी ततु है गुरमुखि वसै मनि आइ ॥اںمرت باݨیِ تت هَے گُرمکھ وسَے من آا ۔۔

ਹਿਰਦੈ ਕਮਲੁ ਪਰਗਾਸਿਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇ ॥hiradhai kamal paragaasiaa jotee jot milai ||हिरदै कमलु परगासिआ जोती जोति मिलाइ ॥هِردَے کمل پرگاسآ جوتیِ جوت ملاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰੁ ਤਿਨ ਕਉ ਮੇਲਿਓਨੁ ਜਿਨ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗੁ ਲਿਖਾਇ ॥੨੫॥naanak satigur tin kau melion jin dhur masatak bhaag likhai ||25||नानक सतिगुरु तिन कउ मेलिओनु जिन धुरि मसतकि भागु लिखाइ ॥२५॥نانک ستگر تن کا مےلاون جن دھُر مستک بھاگ لکھاِا ۔۔۲۵۔۔

ਅੰਦਰਿ ਤਿਸਨਾ ਅਗਿ ਹੈ ਮਨਮੁਖ ਭੁਖ ਨ ਜਾਇ ॥a(n)dhar tisanaa ag hai manmukh bhukh na jai ||अंदरि तिसना अगि है मनमुख भुख न जाइ ॥اںدر تسنا اگ هَے منمکھ بھُکھ ن جاا ۔۔

ਮੋਹੁ ਕੁਟੰਬੁ ਸਭੁ ਕੂੜੁ ਹੈ ਕੂੜਿ ਰਹਿਆ ਲਪਟਾਇ ॥moh kuTa(n)b sabh kooR hai kooR rahiaa lapaTai ||मोहु कुटंबु सभु कूड़ु है कूड़ि रहिआ लपटाइ ॥موهُ کُٹںب سبھ کُوڑ هَے کُوڑ رهِآ لپٹاا ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਚਿੰਤਾ ਚਿੰਤਵੈ ਚਿੰਤਾ ਬਧਾ ਜਾਇ ॥anadhin chi(n)taa chi(n)tavai chi(n)taa badhaa jai ||अनदिनु चिंता चिंतवै चिंता बधा जाइ ॥اندن چںتا چںتوَے چںتا بدھا جاا ۔۔

ਜੰਮਣੁ ਮਰਣੁ ਨ ਚੁਕਈ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥ja(n)man maran na chukiee haumai karam kamai ||जंमणु मरणु न चुकई हउमै करम कमाइ ॥جںمݨ مرݨ ن چُکای هامَے کرم کماا ۔۔

ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ ਉਬਰੈ ਨਾਨਕ ਲਏ ਛਡਾਇ ॥੨੬॥gur saranaiee ubarai naanak le chhaddai ||26||गुर सरणाई उबरै नानक लए छडाइ ॥२६॥گُر سرݨاای اُبرَے نانک لاے چھڈاا ۔۔۲۶۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਪੁਰਖੁ ਹਰਿ ਧਿਆਇਦਾ ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇ ॥satigur purakh har dhiaaidhaa satasa(n)gat satigur bhai ||सतिगुर पुरखु हरि धिआइदा सतसंगति सतिगुर भाइ ॥ستگر پُرکھ هرِ دھآادا ستسںگت ستِگر بھاِا ۔۔

ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵਦੇ ਹਰਿ ਮੇਲੇ ਗੁਰੁ ਮੇਲਾਇ ॥satasa(n)gat satigur sevadhe har mele gur melai ||सतसंगति सतिगुर सेवदे हरि मेले गुरु मेलाइ ॥ستسںگت ستگر سےودے هرِ مےلے گُر مےلاا ۔۔

ਏਹੁ ਭਉਜਲੁ ਜਗਤੁ ਸੰਸਾਰੁ ਹੈ ਗੁਰੁ ਬੋਹਿਥੁ ਨਾਮਿ ਤਰਾਇ ॥eh bhaujal jagat sa(n)saar hai gur bohith naam tarai ||एहु भउजलु जगतु संसारु है गुरु बोहिथु नामि तराइ ॥اےهُ بھاجل جگت سںسار هَے گُر بوهتھ نام تراِا ۔۔

ਗੁਰਸਿਖੀ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿਆ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਪਾਰਿ ਲੰਘਾਇ ॥gursikhee bhaanaa ma(n)niaa gur pooraa paar la(n)ghai ||गुरसिखी भाणा मंनिआ गुरु पूरा पारि लंघाइ ॥گُرسکھیِ بھاݨا منّآ گُر پُورا پار لµگھاا ۔۔

ਗੁਰਸਿਖਾਂ ਕੀ ਹਰਿ ਧੂੜਿ ਦੇਹਿ ਹਮ ਪਾਪੀ ਭੀ ਗਤਿ ਪਾਂਹਿ ॥gursikhaa(n) kee har dhooR dheh ham paapee bhee gat paa(n)h ||गुरसिखाँ की हरि धूड़ि देहि हम पापी भी गति पाँहि ॥گُرسکھاں کیِ هر دھُوڑ دےه هم پاپیِ بھیِ گتِ پاںه ۔۔

ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਲਿਖਿਆ ਗੁਰ ਨਾਨਕ ਮਿਲਿਆ ਆਇ ॥dhur masatak har prabh likhiaa gur naanak miliaa aai ||धुरि मसतकि हरि प्रभ लिखिआ गुर नानक मिलिआ आइ ॥دھُر مستک هر پربھ لکھِآ گُر نانک ملِآ آا ۔۔

ਜਮਕੰਕਰ ਮਾਰਿ ਬਿਦਾਰਿਅਨੁ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਲਏ ਛਡਾਇ ॥jamaka(n)kar maar bidhaarian har dharageh le chhaddai ||जमकंकर मारि बिदारिअनु हरि दरगह लए छडाइ ॥جمکںکر مار بداران هر درگه لاے چھڈاا ۔۔

ਗੁਰਸਿਖਾ ਨੋ ਸਾਬਾਸਿ ਹੈ ਹਰਿ ਤੁਠਾ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੨੭॥gursikhaa no saabaas hai har tuThaa mel milai ||27||गुरसिखा नो साबासि है हरि तुठा मेलि मिलाइ ॥२७॥گُرسکھا نو ساباس هَے هر تُٹھا مےل ملاا ۔۔۲۷۔۔

ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦਿੜਾਇਆ ਜਿਨਿ ਵਿਚਹੁ ਭਰਮੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥gur poorai har naam dhiRaiaa jin vichahu bharam chukaiaa ||गुरि पूरै हरि नामु दिड़ाइआ जिनि विचहु भरमु चुकाइआ ॥گُر پُورَے هر نام دڑاایا جنِ وچهُ بھرم چُکاایا ۔۔

ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਕੀਰਤਿ ਗਾਇ ਕਰਿ ਚਾਨਣੁ ਮਗੁ ਦੇਖਾਇਆ ॥raam naam har keerat gai kar chaanan mag dhekhaiaa ||राम नामु हरि कीरति गाइ करि चानणु मगु देखाइआ ॥رام نام هر کیِرت گاا کرِ چانݨ مگ دےکھاایا ۔۔

ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ਅੰਤਰਿ ਨਾਮੁ ਵਸਾਇਆ ॥haumai maar ek liv laagee a(n)tar naam vasaiaa ||हउमै मारि एक लिव लागी अंतरि नामु वसाइआ ॥هامَے مار اےک لو لاگیِ اںتر نام وساایا ۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਜਮੁ ਜੋਹਿ ਨ ਸਕੈ ਸਚੈ ਨਾਇ ਸਮਾਇਆ ॥gurmatee jam joh na sakai sachai nai samaiaa ||गुरमती जमु जोहि न सकै सचै नाइ समाइआ ॥گُرمتیِ جم جوه ن سکَے سچَے ناا سماایا ۔۔

ਸਭੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤੈ ਕਰਤਾ ਜੋ ਭਾਵੈ ਸੋ ਨਾਇ ਲਾਇਆ ॥sabh aape aap varatai karataa jo bhaavai so nai laiaa ||सभु आपे आपि वरतै करता जो भावै सो नाइ लाइआ ॥سبھ آپے آپ ورتَے کرتا جو بھاوَے سو ناا لاایا ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਨਾਉ ਲਏ ਤਾਂ ਜੀਵੈ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਖਿਨੁ ਮਰਿ ਜਾਇਆ ॥੨੮॥jan naanak naau le taa(n) jeevai bin naavai khin mar jaiaa ||28||जन नानकु नाउ लए ताँ जीवै बिनु नावै खिनु मरि जाइआ ॥२८॥جن نانک ناا لاے تاں جیِوَے بن ناوَے کھن مر جاایا ۔۔۲۸۔۔

ਮਨ ਅੰਤਰਿ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਭ੍ਰਮਿ ਭੂਲੇ ਹਉਮੈ ਸਾਕਤ ਦੁਰਜਨਾ ॥man a(n)tar haumai rog bhram bhoole haumai saakat dhurajanaa ||मन अंतरि हउमै रोगु भ्रमि भूले हउमै साकत दुरजना ॥من اںتر هامَے روگ بھرم بھُولے هامَے ساکت دُرجنا ۔۔

ਨਾਨਕ ਰੋਗੁ ਗਵਾਇ ਮਿਲਿ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਧੂ ਸਜਣਾ ॥੨੯॥naanak rog gavai mil satigur saadhoo sajanaa ||29||नानक रोगु गवाइ मिलि सतिगुर साधू सजणा ॥२९॥نانک روگ گواا مل ستِگر سادھُو سجݨا ۔۔۲۹۔۔

ਗੁਰਮਤੀ ਹਰਿ ਹਰਿ ਬੋਲੇ ॥gurmatee har har bole ||गुरमती हरि हरि बोले ॥گُرمتیِ هر هرِ بولے ۔۔

ਹਰਿ ਪ੍ਰੇਮਿ ਕਸਾਈ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਹਰਿ ਰਤੀ ਹਰਿ ਰੰਗਿ ਚੋਲੇ ॥har prem kasaiee dhinas raat har ratee har ra(n)g chole ||हरि प्रेमि कसाई दिनसु राति हरि रती हरि रंगि चोले ॥هر پرےم کساای دنس رات هرِ رتیِ هرِ رںگ چولے ۔۔

ਹਰਿ ਜੈਸਾ ਪੁਰਖੁ ਨ ਲਭਈ ਸਭੁ ਦੇਖਿਆ ਜਗਤੁ ਮੈ ਟੋਲੇ ॥har jaisaa purakh na labhiee sabh dhekhiaa jagat mai Tole ||हरि जैसा पुरखु न लभई सभु देखिआ जगतु मै टोले ॥هر جَےسا پُرکھ ن لبھای سبھ دےکھآ جگت مَے ٹولے ۔۔

ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰਿ ਨਾਮੁ ਦਿੜਾਇਆ ਮਨੁ ਅਨਤ ਨ ਕਾਹੂ ਡੋਲੇ ॥gur satigur naam dhiRaiaa man anat na kaahoo ddole ||गुर सतिगुरि नामु दिड़ाइआ मनु अनत न काहू डोले ॥گُر ستگر نام دڑاایا من انت ن کاهُو ڈولے ۔۔

ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਕਾ ਦਾਸੁ ਹੈ ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਗੁਲ ਗੋਲੇ ॥੩੦॥jan naanak har kaa dhaas hai gur satigur ke gul gole ||30||जन नानकु हरि का दासु है गुर सतिगुर के गुल गोले ॥३०॥جن نانک هر کا داس هَے گُر ستِگر کے گُل گولے ۔۔۳۰۔۔