Ang 1423 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੨੩)

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਹੈ ਦੁਖਦਾਈ ਮੋਹ ਮਾਇ ॥bin naavai sabh dhukh hai dhukhadhaiee moh mai ||बिनु नावै सभु दुखु है दुखदाई मोह माइ ॥بٍن ناوَے سبھ دُکھ هَے دُکھداای موه ماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਦਰੀ ਆਇਆ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਛੁੜਿ ਸਭ ਜਾਇ ॥੧੭॥naanak gurmukh nadharee aaiaa moh maiaa vichhuR sabh jai ||17||नानक गुरमुखि नदरी आइआ मोह माइआ विछुड़ि सभ जाइ ॥१७॥نانک گُرمکھ ندریِ آایا موه ماایا وچھڑ سبھ جاا ۔۔۱۷۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੁਕਮੁ ਮੰਨੇ ਸਹ ਕੇਰਾ ਹੁਕਮੇ ਹੀ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥gurmukh hukam ma(n)ne seh keraa hukame hee sukh paae ||गुरमुखि हुकमु मंने सह केरा हुकमे ही सुखु पाए ॥گُرمکھ هُکم منّے سه کےرا هُکمے هیِ سُکھ پااے ۔۔

ਹੁਕਮੋ ਸੇਵੇ ਹੁਕਮੁ ਅਰਾਧੇ ਹੁਕਮੇ ਸਮੈ ਸਮਾਏ ॥hukamo seve hukam araadhe hukame samai samaae ||हुकमो सेवे हुकमु अराधे हुकमे समै समाए ॥هُکمو سےوے هُکم ارادھے هُکمے سمَے سمااے ۔۔

ਹੁਕਮੁ ਵਰਤੁ ਨੇਮੁ ਸੁਚ ਸੰਜਮੁ ਮਨ ਚਿੰਦਿਆ ਫਲੁ ਪਾਏ ॥hukam varat nem such sa(n)jam man chi(n)dhiaa fal paae ||हुकमु वरतु नेमु सुच संजमु मन चिंदिआ फलु पाए ॥هُکم ورت نےم سُچ سںجم من چںدآ پھل پااے ۔۔

ਸਦਾ ਸੁਹਾਗਣਿ ਜਿ ਹੁਕਮੈ ਬੁਝੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੈ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥sadhaa suhaagan j hukamai bujhai satigur sevai liv laae ||सदा सुहागणि जि हुकमै बुझै सतिगुरु सेवै लिव लाए ॥سدا سُهاگݨ ج هُکمَے بُجھَے ستگر سےوَے لو لااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਜਿਨ ਊਪਰਿ ਤਿਨਾ ਹੁਕਮੇ ਲਏ ਮਿਲਾਏ ॥੧੮॥naanak kirapaa kare jin uoopar tinaa hukame le milaae ||18||नानक कृपा करे जिन ऊपरि तिना हुकमे लए मिलाए ॥१८॥نانک ک®پا کرے جن اُوپر تنا هُکمے لاے ملااے ۔۔۱۸۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੁਝੇ ਬਪੁੜੀ ਨਿਤ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥manmukh hukam na bujhe bapuRee nit haumai karam kamai ||मनमुखि हुकमु न बुझे बपुड़ी नित हउमै करम कमाइ ॥منمکھ هُکم ن بُجھے بپڑیِ نت هامَے کرم کماِا ۔۔

ਵਰਤ ਨੇਮੁ ਸੁਚ ਸੰਜਮੁ ਪੂਜਾ ਪਾਖੰਡਿ ਭਰਮੁ ਨ ਜਾਇ ॥varat nem such sa(n)jam poojaa paakha(n)dd bharam na jai ||वरत नेमु सुच संजमु पूजा पाखंडि भरमु न जाइ ॥ورت نےم سُچ سںجم پُوجا پاکھںڈ بھرم ن جاا ۔۔

ਅੰਤਰਹੁ ਕੁਸੁਧੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਬੇਧੇ ਜਿਉ ਹਸਤੀ ਛਾਰੁ ਉਡਾਏ ॥a(n)tarahu kusudh maiaa moh bedhe jiau hasatee chhaar uddaae ||अंतरहु कुसुधु माइआ मोहि बेधे जिउ हसती छारु उडाए ॥اںترهُ کُسدھ ماایا موه بےدھے جا هستیِ چھار اُڈااے ۔۔

ਜਿਨਿ ਉਪਾਏ ਤਿਸੈ ਨ ਚੇਤਹਿ ਬਿਨੁ ਚੇਤੇ ਕਿਉ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ॥jin upaae tisai na cheteh bin chete kiau sukh paae ||जिनि उपाए तिसै न चेतहि बिनु चेते किउ सुखु पाए ॥جٍن اُپااے تسَے ن چےته بن چےتے کا سُکھ پااے ۔۔

ਨਾਨਕ ਪਰਪੰਚੁ ਕੀਆ ਧੁਰਿ ਕਰਤੈ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਕਮਾਏ ॥੧੯॥naanak parapa(n)ch keeaa dhur karatai poorab likhiaa kamaae ||19||नानक परपंचु कीआ धुरि करतै पूरबि लिखिआ कमाए ॥१९॥نانک پرپںچ کیِآ دھُر کرتَے پُورب لکھآ کمااے ۔۔۱۹۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਰਤੀਤਿ ਭਈ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਸੇਵਾ ਕਰਤ ਸਮਾਇ ॥gurmukh parateet bhiee man maaniaa anadhin sevaa karat samai ||गुरमुखि परतीति भई मनु मानिआ अनदिनु सेवा करत समाइ ॥گُرمکھ پرتیِت بھای من مانآ اندن سےوا کرت سماِا ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਗੁਰੂ ਸਭ ਪੂਜੇ ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਦਰਸੁ ਦੇਖੈ ਸਭ ਆਇ ॥a(n)tar satigur guroo sabh pooje satigur kaa dharas dhekhai sabh aai ||अंतरि सतिगुरु गुरू सभ पूजे सतिगुर का दरसु देखै सभ आइ ॥اںتر ستگر گُرُو سبھ پُوجے ستِگر کا درس دےکھَے سبھ آا ۔۔

ਮੰਨੀਐ ਸਤਿਗੁਰ ਪਰਮ ਬੀਚਾਰੀ ਜਿਤੁ ਮਿਲਿਐ ਤਿਸਨਾ ਭੁਖ ਸਭ ਜਾਇ ॥ma(n)neeaai satigur param beechaaree jit miliaai tisanaa bhukh sabh jai ||मंनीऐ सतिगुर परम बीचारी जितु मिलिऐ तिसना भुख सभ जाइ ॥منّیِاَے ستگر پرم بیِچاریِ جت ملِاَے تسنا بھُکھ سبھ جاا ۔۔

ਹਉ ਸਦਾ ਸਦਾ ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਅਪੁਨੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭੁ ਸਚਾ ਦੇਇ ਮਿਲਾਇ ॥hau sadhaa sadhaa balihaaree gur apune jo prabh sachaa dhei milai ||हउ सदा सदा बलिहारी गुर अपुने जो प्रभु सचा देइ मिलाइ ॥ها سدا سدا بلهاریِ گُر اپنے جو پربھ سچا دےا ملاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਕਰਮੁ ਪਾਇਆ ਤਿਨ ਸਚਾ ਜੋ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਲਗੇ ਆਇ ॥੨੦॥naanak karam paiaa tin sachaa jo gur charanee lage aai ||20||नानक करमु पाइआ तिन सचा जो गुर चरणी लगे आइ ॥२०॥نانک کرم پاایا تن سچا جو گُر چرݨیِ لگے آا ۔۔۲۰۔۔

ਜਿਨ ਪਿਰੀਆ ਸਉ ਨੇਹੁ ਸੇ ਸਜਣ ਮੈ ਨਾਲਿ ॥jin pireeaa sau neh se sajan mai naal ||जिन पिरीआ सउ नेहु से सजण मै नालि ॥جٍن پریِآ سا نےهُ سے سجݨ مَے نال ۔۔

ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਹਉ ਫਿਰਾਂ ਭੀ ਹਿਰਦੈ ਰਖਾ ਸਮਾਲਿ ॥੨੧॥a(n)tar baahar hau firaa(n) bhee hiradhai rakhaa samaal ||21||अंतरि बाहरि हउ फिराँ भी हिरदै रखा समालि ॥२१॥اںتر باهر ها پھراں بھیِ هردَے رکھا سمال ۔۔۲۱۔۔

ਜਿਨਾ ਇਕ ਮਨਿ ਇਕ ਚਿਤਿ ਧਿਆਇਆ ਸਤਿਗੁਰ ਸਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥jinaa ik man ik chit dhiaaiaa satigur sau chit lai ||जिना इक मनि इक चिति धिआइआ सतिगुर सउ चितु लाइ ॥جٍنا اک من اک چتِ دھآایا ستِگر سا چت لاِا ۔۔

ਤਿਨ ਕੀ ਦੁਖ ਭੁਖ ਹਉਮੈ ਵਡਾ ਰੋਗੁ ਗਇਆ ਨਿਰਦੋਖ ਭਏ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥tin kee dhukh bhukh haumai vaddaa rog giaa niradhokh bhe liv lai ||तिन की दुख भुख हउमै वडा रोगु गइआ निरदोख भए लिव लाइ ॥تٍن کیِ دُکھ بھُکھ هامَے وڈا روگ گایا نردوکھ بھاے لو لاا ۔۔

ਗੁਣ ਗਾਵਹਿ ਗੁਣ ਉਚਰਹਿ ਗੁਣ ਮਹਿ ਸਵੈ ਸਮਾਇ ॥gun gaaveh gun uchareh gun meh savai samai ||गुण गावहि गुण उचरहि गुण महि सवै समाइ ॥گُݨ گاوه گُݨ اُچره گُݨ مهِ سوَے سماا ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਤੇ ਪਾਇਆ ਸਹਜਿ ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਇ ॥੨੨॥naanak gur poore te paiaa sahaj miliaa prabh aai ||22||नानक गुर पूरे ते पाइआ सहजि मिलिआ प्रभु आइ ॥२२॥نانک گُر پُورے تے پااآ سهج ملِآ پربھ آا ۔۔۲۲۔۔

ਮਨਮੁਖਿ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਹੈ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥manmukh maiaa moh hai naam na lagai piaar ||मनमुखि माइआ मोहु है नामि न लगै पिआरु ॥منمکھ ماایا موهُ هَے نام ن لگَے پآر ۔۔

ਕੂੜੁ ਕਮਾਵੈ ਕੂੜੁ ਸੰਘਰੈ ਕੂੜਿ ਕਰੈ ਆਹਾਰੁ ॥kooR kamaavai kooR sa(n)gharai kooR karai aahaar ||कूड़ु कमावै कूड़ु संघरै कूड़ि करै आहारु ॥کُوڑ کماوَے کُوڑ سںگھرَے کُوڑ کرَے آهار ۔۔

ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਧਨੁ ਸੰਚਿ ਮਰਹਿ ਅੰਤਿ ਹੋਇ ਸਭੁ ਛਾਰੁ ॥bikh maiaa dhan sa(n)ch mareh a(n)t hoi sabh chhaar ||बिखु माइआ धनु संचि मरहि अंति होइ सभु छारु ॥بِکھ ماایا دھن سںچ مره اںت هوا سبھ چھار ۔۔

ਕਰਮ ਧਰਮ ਸੁਚਿ ਸੰਜਮੁ ਕਰਹਿ ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰ ॥karam dharam such sa(n)jam kareh a(n)tar lobh vikaar ||करम धरम सुचि संजमु करहि अंतरि लोभु विकार ॥کرم دھرم سُچ سںجم کره اںتر لوبھ وکار ۔۔

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਿ ਜਿ ਕਮਾਵੈ ਸੁ ਥਾਇ ਨ ਪਵੈ ਦਰਗਹ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥੨੩॥naanak manmukh j kamaavai su thai na pavai dharageh hoi khuaar ||23||नानक मनमुखि जि कमावै सु थाइ न पवै दरगह होइ खुआरु ॥२३॥نانک منمکھ ج کماوَے سُ تھاا ن پوَے درگه هوا کھُآر ۔۔۲۳۔۔

ਸਭਨਾ ਰਾਗਾਂ ਵਿਚਿ ਸੋ ਭਲਾ ਭਾਈ ਜਿਤੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥sabhanaa raagaa(n) vich so bhalaa bhaiee jit vasiaa man aai ||सभना रागाँ विचि सो भला भाई जितु वसिआ मनि आइ ॥سبھنا راگاں وچ سو بھلا بھاای جت وسِآ منِ آا ۔۔

ਰਾਗੁ ਨਾਦੁ ਸਭੁ ਸਚੁ ਹੈ ਕੀਮਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥raag naadh sabh sach hai keemat kahee na jai ||रागु नादु सभु सचु है कीमति कही न जाइ ॥راگ ناد سبھ سچ هَے کیِمت کهیِ ن جاا ۔۔

ਰਾਗੈ ਨਾਦੈ ਬਾਹਰਾ ਇਨੀ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੂਝਿਆ ਜਾਇ ॥raagai naadhai baaharaa inee hukam na boojhiaa jai ||रागै नादै बाहरा इनी हुकमु न बूझिआ जाइ ॥راگَے نادَے باهرا انیِ هُکم ن بُوجھآ جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੈ ਬੂਝੈ ਤਿਨਾ ਰਾਸਿ ਹੋਇ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਸੋਝੀ ਪਾਇ ॥naanak hukamai boojhai tinaa raas hoi satigur te sojhee pai ||नानक हुकमै बूझै तिना रासि होइ सतिगुर ते सोझी पाइ ॥نانک هُکمَے بُوجھَے تنا راس هوا ستگر تے سوجھیِ پاا ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤਿਸ ਤੇ ਹੋਇਆ ਜਿਉ ਤਿਸੈ ਦੀ ਰਜਾਇ ॥੨੪॥sabh kichh tis te hoiaa jiau tisai dhee rajai ||24||सभु किछु तिस ते होइआ जिउ तिसै दी रजाइ ॥२४॥سبھ کچھ تس تے هوایا جا تسَے دیِ رجاِا ۔۔۲۴۔۔