Ang 1420 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੨੦)

ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਝੋਕਿ ਵਰਸਦਾ ਬੂੰਦ ਪਵੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥chaare ku(n)ddaa jhok varasadhaa boo(n)dh pavai sahaj subhai ||चारे कुँडा झोकि वरसदा बूँद पवै सहजि सुभाइ ॥چارے کُںڈا جھوک ورسدا بُوںد پوَے سهج سُبھاا ۔۔

ਜਲ ਹੀ ਤੇ ਸਭ ਊਪਜੈ ਬਿਨੁ ਜਲ ਪਿਆਸ ਨ ਜਾਇ ॥jal hee te sabh uoopajai bin jal piaas na jai ||जल ही ते सभ ऊपजै बिनु जल पिआस न जाइ ॥جل هیِ تے سبھ اُوپجَے بن جل پآس ن جاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਜਲੁ ਜਿਨਿ ਪੀਆ ਤਿਸੁ ਭੂਖ ਨ ਲਾਗੈ ਆਇ ॥੫੫॥naanak har jal jin peeaa tis bhookh na laagai aai ||55||नानक हरि जलु जिनि पीआ तिसु भूख न लागै आइ ॥५५॥نانک هر جل جنِ پیِآ تس بھُوکھ ن لاگَے آا ۔۔۵۵۔۔

ਬਾਬੀਹਾ ਤੂੰ ਸਹਜਿ ਬੋਲਿ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਇ ॥baabeehaa too(n) sahaj bol sachai sabadh subhai ||बाबीहा तूँ सहजि बोलि सचै सबदि सुभाइ ॥بابیِها تُوں سهج بول سچَے سبد سُبھاا ۔۔

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤੇਰੈ ਨਾਲਿ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਦਿਖਾਇ ॥sabh kichh terai naal hai satigur dheeaa dhikhai ||सभु किछु तेरै नालि है सतिगुरि दीआ दिखाइ ॥سبھ کچھ تےرَے نال هَے ستگر دیِآ دکھاِا ۔۔

ਆਪੁ ਪਛਾਣਹਿ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਮਿਲੈ ਵੁਠਾ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥aap pachhaaneh preetam milai vuThaa chhahabar lai ||आपु पछाणहि प्रीतमु मिलै वुठा छहबर लाइ ॥آپ پچھاݨه پریِتم ملَے وُٹھا چھهبر لاا ۔۔

ਝਿਮਿ ਝਿਮਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਵਰਸਦਾ ਤਿਸਨਾ ਭੁਖ ਸਭ ਜਾਇ ॥jhim jhim a(n)mrit varasadhaa tisanaa bhukh sabh jai ||झिमि झिमि अंमृतु वरसदा तिसना भुख सभ जाइ ॥جھِم جھم اںمرت ورسدا تسنا بھُکھ سبھ جاا ۔۔

ਕੂਕ ਪੁਕਾਰ ਨ ਹੋਵਈ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇ ॥kook pukaar na hoviee jotee jot milai ||कूक पुकार न होवई जोती जोति मिलाइ ॥کُوک پُکار ن هووای جوتیِ جوت ملاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੁਖਿ ਸਵਨਿੑ ਸੋਹਾਗਣੀ ਸਚੈ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇ ॥੫੬॥naanak sukh savani(h) sohaaganee sachai naam samai ||56||नानक सुखि सवनि्ि सोहागणी सचै नामि समाइ ॥५६॥نانک سُکھ سونھ سوهاگݨیِ سچَے نام سماا ۔۔۵۶۔۔

ਧੁਰਹੁ ਖਸਮਿ ਭੇਜਿਆ ਸਚੈ ਹੁਕਮਿ ਪਠਾਇ ॥dhurahu khasam bhejiaa sachai hukam paThai ||धुरहु खसमि भेजिआ सचै हुकमि पठाइ ॥دھُرهُ کھسم بھےجآ سچَے هُکم پٹھاا ۔۔

ਇੰਦੁ ਵਰਸੈ ਦਇਆ ਕਰਿ ਗੂੜੑੀ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥ei(n)dh varasai dhiaa kar gooR(h)ee chhahabar lai ||इंदु वरसै दइआ करि गूड़्ड़ी छहबर लाइ ॥ِاںد ورسَے دایا کر گُوڑھیِ چھهبر لاا ۔۔

ਬਾਬੀਹੇ ਤਨਿ ਮਨਿ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ਜਾਂ ਤਤੁ ਬੂੰਦ ਮੁਹਿ ਪਾਇ ॥baabeehe tan man sukh hoi jaa(n) tat boo(n)dh muh pai ||बाबीहे तनि मनि सुखु होइ जाँ ततु बूँद मुहि पाइ ॥بابیِهے تن منِ سُکھ هوا جاں تت بُوںد مُه پاا ۔۔

ਅਨੁ ਧਨੁ ਬਹੁਤਾ ਉਪਜੈ ਧਰਤੀ ਸੋਭਾ ਪਾਇ ॥an dhan bahutaa upajai dharatee sobhaa pai ||अनु धनु बहुता उपजै धरती सोभा पाइ ॥ان دھن بهُتا اُپجَے دھرتیِ سوبھا پاا ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਲੋਕੁ ਭਗਤਿ ਕਰੇ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ॥anadhin lok bhagat kare gur kai sabadh samai ||अनदिनु लोकु भगति करे गुर कै सबदि समाइ ॥اندن لوک بھگت کرے گُر کَے سبد سماا ۔۔

ਆਪੇ ਸਚਾ ਬਖਸਿ ਲਏ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਕਰੈ ਰਜਾਇ ॥aape sachaa bakhas le kar kirapaa karai rajai ||आपे सचा बखसि लए करि किरपा करै रजाइ ॥آپے سچا بکھس لاے کر کرپا کرَے رجاا ۔۔

ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵਹੁ ਕਾਮਣੀ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ॥har gun gaavahu kaamanee sachai sabadh samai ||हरि गुण गावहु कामणी सचै सबदि समाइ ॥هر گُݨ گاوهُ کامݨیِ سچَے سبد سماا ۔۔

ਭੈ ਕਾ ਸਹਜੁ ਸੀਗਾਰੁ ਕਰਿਹੁ ਸਚਿ ਰਹਹੁ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥bhai kaa sahaj seegaar karih sach rahahu liv lai ||भै का सहजु सीगारु करिहु सचि रहहु लिव लाइ ॥بھَے کا سهج سیِگار کرهُ سچِ رههُ لو لاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੋ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਲਏ ਛਡਾਇ ॥੫੭॥naanak naamo man vasai har dharageh le chhaddai ||57||नानक नामो मनि वसै हरि दरगह लए छडाइ ॥५७॥نانک نامو من وسَے هرِ درگه لاے چھڈاا ۔۔۵۷۔۔

ਬਾਬੀਹਾ ਸਗਲੀ ਧਰਤੀ ਜੇ ਫਿਰਹਿ ਊਡਿ ਚੜਹਿ ਆਕਾਸਿ ॥baabeehaa sagalee dharatee je fireh uoodd chaReh aakaas ||बाबीहा सगली धरती जे फिरहि ऊडि चड़हि आकासि ॥بابیِها سگلیِ دھرتیِ جے پھره اُوڈ چڑه آکاس ۔۔

ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਜਲੁ ਪਾਈਐ ਚੂਕੈ ਭੂਖ ਪਿਆਸ ॥satigur miliaai jal paieeaai chookai bhookh piaas ||सतिगुरि मिलिऐ जलु पाईऐ चूकै भूख पिआस ॥ستگر ملِاَے جل پاایاَے چُوکَے بھُوکھ پآس ۔۔

ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭੁ ਤਿਸ ਕਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤਿਸ ਕੈ ਪਾਸਿ ॥jeeau pi(n)dd sabh tis kaa sabh kichh tis kai paas ||जीउ पिंडु सभु तिस का सभु किछु तिस कै पासि ॥جیِا پںڈ سبھ تس کا سبھ کچھ تس کَے پاس ۔۔

ਵਿਣੁ ਬੋਲਿਆ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਕਿਸੁ ਆਗੈ ਕੀਚੈ ਅਰਦਾਸਿ ॥vin boliaa sabh kichh jaanadhaa kis aagai keechai aradhaas ||विणु बोलिआ सभु किछु जाणदा किसु आगै कीचै अरदासि ॥وِݨ بولآ سبھ کچھ جاݨدا کس آگَے کیِچَے ارداس ۔۔

ਨਾਨਕ ਘਟਿ ਘਟਿ ਏਕੋ ਵਰਤਦਾ ਸਬਦਿ ਕਰੇ ਪਰਗਾਸ ॥੫੮॥naanak ghaT ghaT eko varatadhaa sabadh kare paragaas ||58||नानक घटि घटि एको वरतदा सबदि करे परगास ॥५८॥نانک گھٹ گھٹِ اےکو ورتدا سبد کرے پرگاس ۔۔۵۸۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਸੈ ਬਸੰਤੁ ਹੈ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸਮਾਇ ॥naanak tisai basa(n)t hai j satigur sev samai ||नानक तिसै बसंतु है जि सतिगुरु सेवि समाइ ॥نانک تسَے بسںت هَے ج ستگر سےو سماِا ۔۔

ਹਰਿ ਵੁਠਾ ਮਨੁ ਤਨੁ ਸਭੁ ਪਰਫੜੈ ਸਭੁ ਜਗੁ ਹਰੀਆਵਲੁ ਹੋਇ ॥੫੯॥har vuThaa man tan sabh parafaRai sabh jag hareeaaval hoi ||59||हरि वुठा मनु तनु सभु परफड़ै सभु जगु हरीआवलु होइ ॥५९॥هر وُٹھا من تن سبھ پرپھڑَے سبھ جگ هریِآول هوِا ۔۔۵۹۔۔

ਸਬਦੇ ਸਦਾ ਬਸੰਤੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਤਨੁ ਮਨੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇ ॥sabadhe sadhaa basa(n)t hai jit tan man hariaa hoi ||सबदे सदा बसंतु है जितु तनु मनु हरिआ होइ ॥سبدے سدا بسںت هَے جت تن من هرآ هوا ۔۔

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਜਿਨਿ ਸਿਰਿਆ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥੬੦॥naanak naam na veesarai jin siriaa sabh koi ||60||नानक नामु न वीसरै जिनि सिरिआ सभु कोइ ॥६०॥نانک نام ن ویِسرَے جن سرِآ سبھ کوا ۔۔۶۰۔۔

ਨਾਨਕ ਤਿਨਾ ਬਸੰਤੁ ਹੈ ਜਿਨਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਸੋਇ ॥naanak tinaa basa(n)t hai jinaa gurmukh vasiaa man soi ||नानक तिना बसंतु है जिना गुरमुखि वसिआ मनि सोइ ॥نانک تنا بسںت هَے جنا گُرمکھ وسآ منِ سوا ۔۔

ਹਰਿ ਵੁਠੈ ਮਨੁ ਤਨੁ ਪਰਫੜੈ ਸਭੁ ਜਗੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇ ॥੬੧॥har vuThai man tan parafaRai sabh jag hariaa hoi ||61||हरि वुठै मनु तनु परफड़ै सभु जगु हरिआ होइ ॥६१॥هر وُٹھَے من تن پرپھڑَے سبھ جگ هرِآ هوا ۔۔۶۱۔۔

ਵਡੜੈ ਝਾਲਿ ਝਲੁੰਭਲੈ ਨਾਵੜਾ ਲਈਐ ਕਿਸੁ ॥vaddaRai jhaal jhalu(n)bhalai naavaRaa lieeaai kis ||वडड़ै झालि झलुँभलै नावड़ा लईऐ किसु ॥وڈڑَے جھال جھلںبھلَے ناوڑا لایاَے کس ۔۔

ਨਾਉ ਲਈਐ ਪਰਮੇਸਰੈ ਭੰਨਣ ਘੜਣ ਸਮਰਥੁ ॥੬੨॥naau lieeaai paramesarai bha(n)nan ghaRan samarath ||62||नाउ लईऐ परमेसरै भंनण घड़ण समरथु ॥६२॥ناا لایاَے پرمےسرَے بھنّݨ گھڑݨ سمرتھ ۔۔۶۲۔۔

ਹਰਹਟ ਭੀ ਤੂੰ ਤੂੰ ਕਰਹਿ ਬੋਲਹਿ ਭਲੀ ਬਾਣਿ ॥harahaT bhee too(n) too(n) kareh boleh bhalee baan ||हरहट भी तूँ तूँ करहि बोलहि भली बाणि ॥هرهٹ بھیِ تُوں تُوں کره بوله بھلیِ باݨ ۔۔

ਸਾਹਿਬੁ ਸਦਾ ਹਦੂਰਿ ਹੈ ਕਿਆ ਉਚੀ ਕਰਹਿ ਪੁਕਾਰ ॥saahib sadhaa hadhoor hai kiaa uchee kareh pukaar ||साहिबु सदा हदूरि है किआ उची करहि पुकार ॥ساهب سدا هدُور هَے کآ اُچیِ کره پُکار ۔۔

ਜਿਨਿ ਜਗਤੁ ਉਪਾਇ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਕੀਆ ਤਿਸੈ ਵਿਟਹੁ ਕੁਰਬਾਣੁ ॥jin jagat upai har ra(n)g keeaa tisai viTahu kurabaan ||जिनि जगतु उपाइ हरि रंगु कीआ तिसै विटहु कुरबाणु ॥جٍن جگت اُپاا هر رںگ کیِآ تسَے وٹهُ کُرباݨ ۔۔

ਆਪੁ ਛੋਡਹਿ ਤਾਂ ਸਹੁ ਮਿਲੈ ਸਚਾ ਏਹੁ ਵੀਚਾਰੁ ॥aap chhoddeh taa(n) sahu milai sachaa eh veechaar ||आपु छोडहि ताँ सहु मिलै सचा एहु वीचारु ॥آپ چھوڈه تاں سهُ ملَے سچا اےهُ ویِچار ۔۔

ਹਉਮੈ ਫਿਕਾ ਬੋਲਣਾ ਬੁਝਿ ਨ ਸਕਾ ਕਾਰ ॥haumai fikaa bolanaa bujh na sakaa kaar ||हउमै फिका बोलणा बुझि न सका कार ॥هامَے پھکا بولݨا بُجھ ن سکا کار ۔۔

ਵਣੁ ਤ੍ਰਿਣੁ ਤ੍ਰਿਭਵਣੁ ਤੁਝੈ ਧਿਆਇਦਾ ਅਨਦਿਨੁ ਸਦਾ ਵਿਹਾਣ ॥van tiran tirabhavan tujhai dhiaaidhaa anadhin sadhaa vihaan ||वणु तृणु तृभवणु तुझै धिआइदा अनदिनु सदा विहाण ॥وݨ ترݨ تربھوݨ تُجھَے دھآِادا اندن سدا وهاݨ ۔۔

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਿਨੈ ਨ ਪਾਇਆ ਕਰਿ ਕਰਿ ਥਕੇ ਵੀਚਾਰ ॥bin satigur kinai na paiaa kar kar thake veechaar ||बिनु सतिगुर किनै न पाइआ करि करि थके वीचार ॥بٍن ستگر کنَے ن پاایا کرِ کرِ تھکے ویِچار ۔۔