Ang 1419 – Sri Guru Granth Sahib Ji (ਅੰਗ ੧੪੧੯)

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਨ ਚੁਕਈ ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਵਾਰੋ ਵਾਰ ॥maiaa moh na chukiee mar ja(n)meh vaaro vaar ||माइआ मोहु न चुकई मरि जंमहि वारो वार ॥مااآ موهُ ن چُکای مر جںمه وارو وار ۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਅਤਿ ਤਿਸਨਾ ਤਜਿ ਵਿਕਾਰ ॥satigur sev sukh paiaa at tisanaa taj vikaar ||सतिगुरु सेवि सुखु पाइआ अति तिसना तजि विकार ॥ستگر سےو سُکھ پاایا اتِ تسنا تجِ وکار ۔۔

ਜਨਮ ਮਰਨ ਕਾ ਦੁਖੁ ਗਇਆ ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰਿ ॥੪੯॥janam maran kaa dhukh giaa jan naanak sabadh beechaar ||49||जनम मरन का दुखु गइआ जन नानक सबदु बीचारि ॥४९॥جنم مرن کا دُکھ گایا جن نانک سبد بیِچار ۔۔۴۹۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਮਨ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਪਾਵਹਿ ਮਾਨੁ ॥har har naam dhiaai man har dharageh paaveh maan ||हरि हरि नामु धिआइ मन हरि दरगह पावहि मानु ॥هر هرِ نام دھآا من هرِ درگه پاوه مان ۔۔

ਕਿਲਵਿਖ ਪਾਪ ਸਭਿ ਕਟੀਅਹਿ ਹਉਮੈ ਚੁਕੈ ਗੁਮਾਨੁ ॥kilavikh paap sabh kaTe'eeh haumai chukai gumaan ||किलविख पाप सभि कटीअहि हउमै चुकै गुमानु ॥کِلوکھ پاپ سبھ کٹیِاه هامَے چُکَے گُمان ۔۔

ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਮਲੁ ਵਿਗਸਿਆ ਸਭੁ ਆਤਮ ਬ੍ਰਹਮੁ ਪਛਾਨੁ ॥gurmukh kamal vigasiaa sabh aatam braham pachhaan ||गुरमुखि कमलु विगसिआ सभु आतम ब्रहमु पछानु ॥گُرمکھ کمل وگسآ سبھ آتم برهم پچھان ۔۔

ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ਪ੍ਰਭ ਜਨ ਨਾਨਕ ਜਪਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ॥੫੦॥har har kirapaa dhaar prabh jan naanak jap har naam ||50||हरि हरि किरपा धारि प्रभ जन नानक जपि हरि नामु ॥५०॥هر هرِ کرپا دھار پربھ جن نانک جپِ هرِ نام ۔۔۵۰۔۔

ਧਨਾਸਰੀ ਧਨਵੰਤੀ ਜਾਣੀਐ ਭਾਈ ਜਾਂ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥dhanaasaree dhanava(n)tee jaaneeaai bhaiee jaa(n) satigur kee kaar kamai ||धनासरी धनवंती जाणीऐ भाई जाँ सतिगुर की कार कमाइ ॥دھناسریِ دھنوںتیِ جاݨیِاَے بھاای جاں ستگر کیِ کار کماا ۔۔

ਤਨੁ ਮਨੁ ਸਉਪੇ ਜੀਅ ਸਉ ਭਾਈ ਲਏ ਹੁਕਮਿ ਫਿਰਾਉ ॥tan man saupe jeea sau bhaiee le hukam firaau ||तनु मनु सउपे जीअ सउ भाई लए हुकमि फिराउ ॥تن من ساپے جیِا سا بھاای لاے هُکم پھراا ۔۔

ਜਹ ਬੈਸਾਵਹਿ ਬੈਸਹ ਭਾਈ ਜਹ ਭੇਜਹਿ ਤਹ ਜਾਉ ॥jeh baisaaveh baiseh bhaiee jeh bhejeh teh jaau ||जह बैसावहि बैसह भाई जह भेजहि तह जाउ ॥جه بَےساوه بَےسه بھاای جه بھےجه ته جاا ۔۔

ਏਵਡੁ ਧਨੁ ਹੋਰੁ ਕੋ ਨਹੀ ਭਾਈ ਜੇਵਡੁ ਸਚਾ ਨਾਉ ॥evadd dhan hor ko nahee bhaiee jevadd sachaa naau ||एवडु धनु होरु को नही भाई जेवडु सचा नाउ ॥اےوڈ دھن هور کو نهیِ بھاای جےوڈ سچا ناا ۔۔

ਸਦਾ ਸਚੇ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਵਾਂ ਭਾਈ ਸਦਾ ਸਚੇ ਕੈ ਸੰਗਿ ਰਹਾਉ ॥sadhaa sache ke gun gaavaa(n) bhaiee sadhaa sache kai sa(n)g rahaau ||सदा सचे के गुण गावाँ भाई सदा सचे कै संगि रहाउ ॥سدا سچے کے گُݨ گاواں بھاای سدا سچے کَے سںگ رهاا ۔۔

ਪੈਨਣੁ ਗੁਣ ਚੰਗਿਆਈਆ ਭਾਈ ਆਪਣੀ ਪਤਿ ਕੇ ਸਾਦ ਆਪੇ ਖਾਇ ॥painan gun cha(n)giaaieeaa bhaiee aapanee pat ke saadh aape khai ||पैनणु गुण चंगिआईआ भाई आपणी पति के साद आपे खाइ ॥پَےنݨ گُݨ چںگآایآ بھاای آپݨیِ پت کے ساد آپے کھاا ۔۔

ਤਿਸ ਕਾ ਕਿਆ ਸਾਲਾਹੀਐ ਭਾਈ ਦਰਸਨ ਕਉ ਬਲਿ ਜਾਇ ॥tis kaa kiaa saalaaheeaai bhaiee dharasan kau bal jai ||तिस का किआ सालाहीऐ भाई दरसन कउ बलि जाइ ॥تِس کا کآ سالاهیِاَے بھاای درسن کا بل جاا ۔۔

ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਚਿ ਵਡੀਆ ਵਡਿਆਈਆ ਭਾਈ ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਤਾਂ ਪਾਇ ॥satigur vich vaddeeaa vaddiaaieeaa bhaiee karam milai taa(n) pai ||सतिगुर विचि वडीआ वडिआईआ भाई करमि मिलै ताँ पाइ ॥ستگر وچِ وڈیِآ وڈِآایآ بھاای کرم ملَے تاں پاا ۔۔

ਇਕਿ ਹੁਕਮੁ ਮੰਨਿ ਨ ਜਾਣਨੀ ਭਾਈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਫਿਰਾਇ ॥eik hukam ma(n)n na jaananee bhaiee dhoojai bhai firai ||इकि हुकमु मंनि न जाणनी भाई दूजै भाइ फिराइ ॥ِاک هُکم منّ ن جاݨنیِ بھاای دُوجَے بھاا پھراا ۔۔

ਸੰਗਤਿ ਢੋਈ ਨਾ ਮਿਲੈ ਭਾਈ ਬੈਸਣਿ ਮਿਲੈ ਨ ਥਾਉ ॥sa(n)gat ddoiee naa milai bhaiee baisan milai na thaau ||संगति ढोई ना मिलै भाई बैसणि मिलै न थाउ ॥سںگت ڈھوای نا ملَے بھاای بَےسݨ ملَے ن تھاا ۔۔

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਤਿਨਾ ਮਨਾਇਸੀ ਭਾਈ ਜਿਨਾ ਧੁਰੇ ਕਮਾਇਆ ਨਾਉ ॥naanak hukam tinaa manaisee bhaiee jinaa dhure kamaiaa naau ||नानक हुकमु तिना मनाइसी भाई जिना धुरे कमाइआ नाउ ॥نانک هُکم تنا منااسیِ بھاای جنا دھُرے کماایا ناا ۔۔

ਤਿਨੑ ਵਿਟਹੁ ਹਉ ਵਾਰਿਆ ਭਾਈ ਤਿਨ ਕਉ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥੫੧॥tin(h) viTahu hau vaariaa bhaiee tin kau sadh balihaarai jaau ||51||तिन्न विटहु हउ वारिआ भाई तिन कउ सद बलिहारै जाउ ॥५१॥تٍنھ وٹهُ ها وارآ بھاای تن کا سد بلهارَے جاا ۔۔۵۱۔۔

ਸੇ ਦਾੜੀਆਂ ਸਚੀਆ ਜਿ ਗੁਰ ਚਰਨੀ ਲਗੰਨਿੑ ॥se dhaaReeaa(n) sacheeaa j gur charanee laga(n)ni(h) ||से दाड़ीआँ सचीआ जि गुर चरनी लगंनि्ि ॥سے داڑیِآں سچیِآ ج گُر چرنیِ لگنّھ ۔۔

ਅਨਦਿਨੁ ਸੇਵਨਿ ਗੁਰੁ ਆਪਣਾ ਅਨਦਿਨੁ ਅਨਦਿ ਰਹੰਨਿੑ ॥anadhin sevan gur aapanaa anadhin anadh raha(n)ni(h) ||अनदिनु सेवनि गुरु आपणा अनदिनु अनदि रहंनि्ि ॥اندن سےون گُر آپݨا اندن اند رهںنھ ۔۔

ਨਾਨਕ ਸੇ ਮੁਹ ਸੋਹਣੇ ਸਚੈ ਦਰਿ ਦਿਸੰਨਿੑ ॥੫੨॥naanak se muh sohane sachai dhar dhisa(n)ni(h) ||52||नानक से मुह सोहणे सचै दरि दिसंनि्ि ॥५२॥نانک سے مُه سوهݨے سچَے در دسنّھ ۔۔۵۲۔۔

ਮੁਖ ਸਚੇ ਸਚੁ ਦਾੜੀਆ ਸਚੁ ਬੋਲਹਿ ਸਚੁ ਕਮਾਹਿ ॥mukh sache sach dhaaReeaa sach boleh sach kamaeh ||मुख सचे सचु दाड़ीआ सचु बोलहि सचु कमाहि ॥مُکھ سچے سچ داڑیِآ سچ بوله سچ کماه ۔۔

ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਸਤਿਗੁਰ ਮਾਂਹਿ ਸਮਾਂਹਿ ॥sachaa sabadh man vasiaa satigur maa(n)h samaa(n)h ||सचा सबदु मनि वसिआ सतिगुर माँहि समाँहि ॥سچا سبد من وسِآ ستِگر ماںه سماںه ۔۔

ਸਚੀ ਰਾਸੀ ਸਚੁ ਧਨੁ ਉਤਮ ਪਦਵੀ ਪਾਂਹਿ ॥sachee raasee sach dhan utam padhavee paa(n)h ||सची रासी सचु धनु उतम पदवी पाँहि ॥سچیِ راسیِ سچ دھن اُتم پدویِ پاںه ۔۔

ਸਚੁ ਸੁਣਹਿ ਸਚੁ ਮੰਨਿ ਲੈਨਿ ਸਚੀ ਕਾਰ ਕਮਾਹਿ ॥sach suneh sach ma(n)n lain sachee kaar kamaeh ||सचु सुणहि सचु मंनि लैनि सची कार कमाहि ॥سچ سُݨه سچ منّ لَےن سچیِ کار کماه ۔۔

ਸਚੀ ਦਰਗਹ ਬੈਸਣਾ ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਹਿ ॥sachee dharageh baisanaa sache maeh samaeh ||सची दरगह बैसणा सचे माहि समाहि ॥سچیِ درگه بَےسݨا سچے ماه سماه ۔۔

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸਚੁ ਨ ਪਾਈਐ ਮਨਮੁਖ ਭੂਲੇ ਜਾਂਹਿ ॥੫੩॥naanak vin satigur sach na paieeaai manmukh bhoole jaa(n)h ||53||नानक विणु सतिगुर सचु न पाईऐ मनमुख भूले जाँहि ॥५३॥نانک وݨ ستگر سچ ن پاایاَے منمکھ بھُولے جاںه ۔۔۵۳۔۔

ਬਾਬੀਹਾ ਪ੍ਰਿਉ ਪ੍ਰਿਉ ਕਰੇ ਜਲਨਿਧਿ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰਿ ॥baabeehaa priau priau kare jalanidh prem piaar ||बाबीहा पृउ पृउ करे जलनिधि प्रेम पिआरि ॥بابیِها پرا پرا کرے جلندھ پرےم پآر ۔۔

ਗੁਰ ਮਿਲੇ ਸੀਤਲ ਜਲੁ ਪਾਇਆ ਸਭਿ ਦੂਖ ਨਿਵਾਰਣਹਾਰੁ ॥gur mile seetal jal paiaa sabh dhookh nivaaranahaar ||गुर मिले सीतल जलु पाइआ सभि दूख निवारणहारु ॥گُر ملے سیِتل جل پاایا سبھ دُوکھ نوارݨهار ۔۔

ਤਿਸ ਚੁਕੈ ਸਹਜੁ ਊਪਜੈ ਚੁਕੈ ਕੂਕ ਪੁਕਾਰ ॥tis chukai sahaj uoopajai chukai kook pukaar ||तिस चुकै सहजु ऊपजै चुकै कूक पुकार ॥تِس چُکَے سهج اُوپجَے چُکَے کُوک پُکار ۔۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਾਂਤਿ ਹੋਇ ਨਾਮੁ ਰਖਹੁ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥੫੪॥naanak gurmukh saa(n)t hoi naam rakhahu ur dhaar ||54||नानक गुरमुखि साँति होइ नामु रखहु उरि धारि ॥५४॥نانک گُرمکھ ساںت هوا نام رکھهُ اُر دھار ۔۔۵۴۔۔

ਬਾਬੀਹਾ ਤੂੰ ਸਚੁ ਚਉ ਸਚੇ ਸਉ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥baabeehaa too(n) sach chau sache sau liv lai ||बाबीहा तूँ सचु चउ सचे सउ लिव लाइ ॥بابیِها تُوں سچ چا سچے سا لو لاا ۔۔

ਬੋਲਿਆ ਤੇਰਾ ਥਾਇ ਪਵੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਇ ਅਲਾਇ ॥boliaa teraa thai pavai gurmukh hoi alai ||बोलिआ तेरा थाइ पवै गुरमुखि होइ अलाइ ॥بولآ تےرا تھاا پوَے گُرمکھ هوا الاا ۔۔

ਸਬਦੁ ਚੀਨਿ ਤਿਖ ਉਤਰੈ ਮੰਨਿ ਲੈ ਰਜਾਇ ॥sabadh cheen tikh utarai ma(n)n lai rajai ||सबदु चीनि तिख उतरै मंनि लै रजाइ ॥سبد چیٍن تکھ اُترَے منّ لَے رجاا ۔۔